Αυτή η transfer έχει γίνει καλύτερη ομάδα ή ακόμα σκότωσε την φλόγα μας

Γαμώ το τσάκι ζητιάνοι ψυχές που καταγγέλετε την ομάδα σας σα να μην φταίει τίποτα άλλο παρά η ίδια η μπάλα. Την Πεγκούλα την αγαπάνε ακόμα πάνω από χίλια κόκκαλα — αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να γονατίζουμε όταν η ομάδα αποφασίζει πως μας βγάζει ξανθιά φοράrando ρουλέτα στους μεταγραφικούς πίνακες. Δύο φορές πρωταθλήτριες;;; Καλύτερα σβήνουμε τον προβολέα πριν αρχίσουμε να μετράμε τίτλους σαν αυτά τα ντοκιμαντέρ του Discovery που τους δίνουν πέντε αστέρια επειδή πήραν συνέντευξη από έναν παρανοϊκό του δρόμου. Ακούστε εδώ τώρα: η ομάδα χρειάζονταν αλλαγή — όχι επειδή η Πεγκούλα ήταν "λάθος", αλλά επειδή ο κόσμος γύρω της είχε κολλήσει στην ιδέα πως μπορούμε να συνεχίσουμε σα μουσείο. Η Πεγκούλα έφυγε σα αστέρι; Ναι, σαν αστέρι που έπρεπε να πάρει χαρτί και μολύβι για τους επόμενους υπολογισμούς του μπάτζετ. Αυτοί όμως οι μεταγραφές;;; Δεν είναι ρoμπότ, είναι παιδιά που έχουν ζήσει τη σκληρή ζωή των μικρών πρωταθλημάτων — κανείς δε τους προσέφερε γεύμα στο τραπέζι του παπά. Αν ουσιαστικά τους έφερε 2-3 πόδια πάνω στη σύνθεση, τότε τι θυμώνουμε; Που χάθηκαν τρεις πρωταθλητικές χρονιές;;; Μα αυτές έγιναν σιωπηλές ντουλάπες που τις ανοίγουμε μόνο όταν θυμόμαστε πως η ομάδα έχει λόγο να υπάρχει εδώ πέρα. Και τώρα τι είμαστε;;; Οι ίδιοι; Κάπως έτσι — ακόμα ομάδα, ακόμα κλάμπ, ακόμα φλόγα που ανάβουν οι δύο αγώνες εκείνο το Σαββατοκύριακο. Δεν χρειάζεται να γίνονται πρωταθλήτριες κάθε χρόνο για να είσαι ομάδα τζίντζα. Αν βγάζουν καλό νούμερo εκεί πέρα, αυτό αρκεί. Οι άλλοι μπορούν να κάνουν τις ταινίες τους για το πώς εμείς περιμένουμε το SMS. Εμείς;;; Είμαστε εκεί, στέκονταν μπροστά στη μπουγάτσα μετά το γήπεδο, μιλάμε για την επόμενη κίνηση σα στρατηγοί που έχουν δει χίλια παιχνίδια — όχι σα θύματα μιας ιστορίας που τελειώνει στις τρεις λέξεις.

Τι τρέχει εδώ βρε ομάδα μου;;;; Ξύπνα, αυτά δεν είναι transfers;;; Είναι χτύπημα κάτω από το γόνατο 😡🔥 Γιατί εμείς, οι παλαιοί σαν εμένα που γέμισαν τις κερκίδες ντροπής στις δεκαετίες που βγήκαμε πρόκριση και είδαμε πρωταθλητές να μεταναστεύουν;;; Μας φέρνουν αυτό;;;; Την ίδια ντρίπλα αλλιώς ντύσει;;; Πριν χρόνια, όταν η Πεγκούλα ήταν εδώ, ζούσαμε σα να παίζαμε Champions League κάθε Τετάρτη — όχι πάλι Champions League δήθεν, μας έκαναν κι εκείνοι ξεπουλήματα στις μικρές ομάδες σα ντόπιοι της Premier που πάνε να κάνουν γκολάρω στο μικρό πρωτάθλημα των Κουκλάδων. Αλλά ξέραμε πως αυτός ήταν ο άνθρωπος μας: έδινε μάχες σα狗最后一口饭 στις τελευταίες στιγμές, έφτιαχνε χαρακτήρες από scratch επειδή δεν υπήρχε ούτε ένας αληθινός ηγέτης στην Αμερική εκεί έξω 💪 Και τώρα;;; Μας φέρνουν αυτούς τους τύπους;;; Αυτούς που έκαναν μια χρονιά φόρα στα short track;;; Την κάνουν κωλοτούμπα στο πιεστήριο των Trials;;; Ποιος μπορεί να κάνει 3x1000 όταν μόλις τον πιάνεις στο γήπεδο κοιμάται;;; Ακούστε μου τώρα: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ transfer!!! Είναι φόνος ψυχής!!! Την άλλη μέρα βλέπουμε στις οικογενειακές ομάδες πως οι γονιοί αγοράζουν ξύλα στους κήπους σα νάνοι όπου κανείς δε θέλει να παίξει βόλεϊ γιατί δεν υπάρχουν εικόνες στο TikTok!!! Μας έκλεισαν την πόρτα πίσω!!! Είμαστε εμείς οι ίδιοι — αλλά χωρίς εκείνον!!! Και τώρα περιμένουμε δύο χρόνια ακόμα;;; Την επόμενη γενιά;;; Την επόμενη;) Μαζί με ποιους;;;; Με αυτούς που έρχονται από περιοδείες στις αμερικάνικες ομάδες των 500 κατοίκων;;; Μην μου λέτε πως αυτοί είναι ΑΛΛΑΓΗ!!! Αυτοί είναι συμπτώματα μιας ομάδας που έχει χάσει τον καθρέφτη της!!! Μας θυμίστε κάτι εκεί πέρα;;; Κάτι που μας έκανε να σηκώνουμε το χέρι ψηλά σα εθνική ομάδα;;; Κάτι που μας έκανε να τραγουδάμε σα τελευταίοι Ουρουγουανοί στις κερκίδες;;; Σας λέω εγώ τι είμαστε πια: ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΝΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ!!! Εκείνοι που πίστεψαν πως η ομάδα μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο!!! Εκείνοι που αγόρασαν την κονκάρδα του φετινού πρωταθλήματος σα συλλεκτικό νόμισμα επειδή τους υποσχέθηκαν πως THIS TIME IT'S DIFFERENT!!! Και τώρα;;; Μας βγάζουν ξανά κοροϊδία!!! ΜΟΛΙΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΒΑΡΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΠΕΓΟΥΛΑ!!! Κι εγώ;;; Θα συνεχίσω να στέκομαι εκεί έξω σα τρελός βλέποντας την μπουγάτσα να μην κοστίζει ποτέ λιγότερο από 5 ευρώ επειδή αυτοί οι τύποι δεν κατάλαβαν πως το moneyball δεν είναι transfer!!! Είναι ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ!!!

Ρε παιδιά, ρε γυναίκες, αλήθεια τώρα — τι σκέφτεστε πως γίνεται εδώ;;; Η Πεγκούλα φεύγει σαν αστέρι, ναι, σα σουπερνόβα που έκλεισε την εποχή της σε τρεις λέξεις: πρωτάθλημα, χαρακτήρας, συνέχεια. Κι εμείς;;; Εμείς βρίσκεστε ακόμα εκεί έξω σα να περιμένουμε τον επόμενο κύκλο του «μέχρι πέντε ακόμη λεπτά» — ενώ η ομάδα κάνει σάλτο στον αέρα, μας φέρνει όρους μουντάδες από τα μικρά πρωταθλήματα των Ουραλίων κι ελπίζει πως εμείς θα τους χειροκροτήσουμε επειδή έκαναν μια οικονομία σα να αγοράζουν ψωμί σε προσφορά. Πάρτε το αυτό λοιπόν σοβαρά τώρα: η ομάδα δεν άλλαξε — έκανε μια transfer τόσο θεαματική όσο το χρώμα του νερό στο ποτήρι του παιδιού σας όταν βάζετε κόκκινο χρώμα. Την ίδια στιγμή που η Πεγκούλα έφτιαχνε χαρακτήρες από άλαλο αέρα, αυτοί οι τύποι μας έφεραν παιδιά που κανείς τους δεν έχει δει καν στο γήπεδο της κατηγορίας τους — όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή το οικονομικό κοστολόγιο είναι τόσο σφιχτό που έμοιαζαν σα λύσεις drop-down από Excel: εύκολες, γρήγορες, αλλά πάντα λάθος κλικ στο τέλος. Κι όμως εσείς θυμώνετε::: «τι έγινε με την ψυχή; τι έγινε με τον χαρακτήρα;». Απαντάω εγώ τώρα: η ψυχή δεν βρίσκεται στα transfer — η ψυχή βρίσκεται στο πώς φτιάχνεις πράγματα από το μηδέν όταν όλα γύρω σου έχουν πάρει φωτιά. Την Πεγκούλα τη θυμάστε;;; Αυτή ήταν η ομάδα που μας έκανε να ζούμε σα Champions League κάθε Τετάρτη, όχι επειδή είχαμε ηλεκτρική σύνθεση, αλλά επειδή εκείνη πήγαινε πρώτη στη δουλειά στις τελευταίες στιγμές σα τελευταίο κομμάτι της νύχτας όταν όλοι έχουν ξεχάσει πως υπάρχει πρωινό. Κι εδώ έρχεται η νέα εποχή::: έχουμε αγοράσει έναν τύπο που έκανε μια χρονιά φόρα στα short track;;; Σοβαρά;;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα πως λειτουργεί το βόλεϊ εκτός Αμερικής — πώς μπορείς να φέρεις κάποιον από ένα πρωτάθλημα όπου παίζεις επειδή σου αρέσει το χορό και μετά να περιμένεις πως αυτός θα κάνει block σα εθνική ομάδα;;; Μα δεν είναι μόνο η μπάλα — είναι τι συμβολίζει αυτή η ομάδα στους γύρω σου. Θυμάστε πόσους βγήκαμε τότε στις κερκίδες;;; Οι εικόνες από τις οικογενειακές ομάδες εκείνο το βράδυ ήταν θηριώδεις::: οικογένειες μαζί, γονείς που πήραν τα παιδιά τους επειδή εκείνη η ομάδα έδωσε κάτι περισσότερο από ένα τρόπαιο — έδωσε λόγο να συγκεντρωθούμε σαν οικογένεια και σα κοινότητα. Κι τώρα;;; Μας φέρνουν αυτούς::: αποσύρθηκαν οι ίδιοι στους επόμενους δύο χρόνους::: δύο χρόνια χωρίς πρωταθλήτρια ομάδα, δύο χρόνια σαν να οδηγούμε στα ίδια χιλιόμετρα χωρίς οδηγίες οδικής κυκλοφορίας. Και τέλος σας ρωτώ εδώ::: τι ξέρω εγώ πως αυτοί οι transfers κάνουν την ομάδα καλύτερη;;; Μας έδωσαν νούμερα;;; Όχι. Μας έδωσαν χαρακτήρα;;; Όχι. Μας έδωσαν έναν τίτλο;;; Άλλη μια φορά στους ονειροφαγικούς σάς το υπόσχονται. Αυτοί που αλλάζουν πρόσωπα σα ρούχα κάθε δεκαετία λένε πως «αυτή η φορά είναι διαφορετική» — αλλά εμείς ξέρουμε πως όταν αλλάζεις τόσο συχνά, τελικά χάνεις την ικανότητα να γνωρίζεις ποιοι είστε. Ρε γυναίκες, η ομάδα δεν είναι πλέον αυτό που σας έκανε να νιώθετε σαν εθνική::: ισχυροί, υπερήφανοι, συγκεντρωμένοι σα σύνολο που ξέρει πως μπορεί να κάνει περισσότερα από τις προσδοκίες. Τώρα είμαστε μόνο μάρτυρες ενός ονείρου που ξεθώριαζε καθώς περνούσε ο καιρός — κι εκείνοι κοιτάζουν το ρολόι σαν να είναι μία ακόμη χρονική ζώνη που πρέπει να κερδίσουν. Εμένα πάντως δε με πείθει κανείς ότι αυτοί οι transfers κάνουν την ομάδα καλύτερη — γιατί όταν ρίχνεις συνεχώς νερό στη φωτιά αντί για ξύλα, τελικά μένεις μόνο με στάχτες κι ένα κουτί σπίρτα που δεν ανάβει.

ρε παιδιά ρε γυναίκες, εδώ από τα Τρίκαλα κι έχω κάνει βόλτες τόσο καιρό στις κερκίδες όποτε η ομάδα μας βάζει γκολ σα να είναι εθνική — τι σόι τρέλα είναι αυτή τώρα;;; τα παλιά τα χρόνια βλέπετε όλα αυτά θυμούνται την ομάδα σαν έκανε ούρα στους τίτλους χωρίς transfers να λες "βγήκαμε βόλτα στον κόσμο". την Πεγκούλα εκείνα τα χρόνια την είδαμε σα σούπερμαν που κατέβαινε από τον ουρανό κάθε Τετάρτη σα να λέγαμε πως εκείνη ήταν η ομάδα μας — όχι επειδή είχε τους καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος, μα επειδή εκείνη έπαιρνε τις ανάσες στις τελευταίες στιγμές σα να ξέρει πως όταν τελειώσει το δεύτερο σετ έχει ακόμα έναν αγώνα μπροστά της. και τώρα;;; αυτή η transfer φαίνεται σα μια προσπάθεια να κανουμε μπάζλικo στον κήπο — φέρνουνε τύποι από πρωταθλήματα που κανείς δεν ξέρει πως λένε καν το βόλεϊ σα να βγάζουμε ποδήλατο χωρίς ρόδες. η ομάδα άλλαξε πρόσωπο ξανά, άλλαξε όνομα ξανά, άλλαξε και αυτό το χρώμα που φοράει σα φόρμα σα σημαία αγοράς του σούπερ μάρκετ — μα η φλόγα εκεί που ήταν;;; θυμάστε εκείνες τις νύχτες που οι κερκίδες έκαναν τον ήχο σα εθνική;;; όχι επειδή είχαμε χρυσό μετάλλιο στο στήθος, αλλα επειδή υπήρχε ένας χαρακτήρας εκεί πέρα που έκανες κάθε αγώνα σα αγώνα ζωής. η Πεγκούλα εκείνες τις στιγμές ήταν παντού — σαν εκείνος ο τζόκερ που ξέρεις πως όταν βγάλεις την τελευταία κάρτα σου αυτός ξέρει πως υπάρχει ακόμη μια τελευταία προσπάθεια. και τώρα;;; μας φέρνουν αυτούς τους τύπους σα να έχουμε πάθει αμνησία και ξεχνάμε πως υπάρχουν σπορ εκτός Αμερικής — σαν να λες πως στο τοπικό πρωτάθλημα του χωριού μπορείς να βρεις έναν Κουρμπέτιν Ολυμπιονίκη επειδή έτσι βγήκε στις προηγούμενες σειρές στο TikTok. ακόμα και η ίδια η ομάδα φαίνεται σα να περιμένει πως αυτοί οι transfers θα κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια σαν γουρουνάκι στον κήπο — αλλά εμείς ξέρουμε πως όταν αλλάζεις τόσο συχνά το πρόσωπό σου σα γυάλινο μπουκάλι στους γκαράζ, τελικά μένεις μόνο με το σχήμα του μπουκαλιού, όχι με το περιεχόμενο. η Πεγκούλα έφυγε σα αστέρι που πήρε το εισιτήριο για το δικό του show — κι εμείς;;; εμείς περιμένουμε ακόμη σα αυτούς τους αγώνες όπου η ομάδα βγάζει ισοπαλία και μας λένε "αυτή η φορά ήταν διαφορετικά". σιγά μην είναι διαφορετικά όταν φέρνεις transfer σατίρικη όσο η οικονομία ενός γραφείου όπου όλοι έχουν μάθει να ζουν στην αυτοαπασχόληση των βιογραφικών τους. εγώ προσωπικά έχω βάλει φωτιά στη θέση μου στις κερκίδες όλες αυτές τις χρονιές επειδή αγαπάω αυτή την ομάδα — όχι επειδή είμαι τρελός που στηρίζει έναν τίτλο κάθε χρόνο, αλλά επειδή εκείνες τις εποχές ένιωθα πως στέκονταν όλοι μαζί σα οικογένεια πάνω από μία πράξη. κι τώρα;;; μας φέρνουν αυτούς τους τύπους σα να είμαστε ομάδα μιας Β' εθνικής που μόλις πήρε την άνοδο επειδή έκαναν οικονομία στους μισθούς των γονιών των παιδιών στα οικογενειακά πρωταθλήματα. ποια ομάδα γίνεται τώρα;;; εκείνη που έχει μόνο νούμερα στα χαρτιά;;; ή εκείνη που έχει χαρακτήρα εκεί που πρέπει;;; εγώ δεν ξέρω — εγώ ξέρω πως όταν αλλάζεις τόσο συχνά όσο αλλάζουνε αυτή η διοίκηση το ντύσιμο κάθε δεκαπέντε ημέρες, τελικά μένεις μόνο με την σκόνη των αποφάσεων τους σα παλιά βιβλία στο σπίτι του παππού που κανείς δε διαβάζει. και τέλος σας λέω εδώ::: αυτή η transfer δεν έκανε την ομάδα καλύτερη — έκανε την ομάδα ένα ακόμη σύνολο που ακολουθεί την μόδα των transfers σα να ψωνίζει κάποιος στο Shein την επόμενη τάση. εμείς πάντως δεν είμαστε εδώ για να ψωνίζουμε τίτλους σα άλλο ένα smartphone κάθε χρόνο — είμαστε εδώ γιατί εκείνες τις εποχές είχαμε κάτι που έκαναν όλοι μαζί::: δουλειά, χαρακτήρα, συνέχεια. κι αν τώρα περιμένουμε ακόμη δύο χρόνια γιατί αυτοί οι transfers δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να αλλάξουν το φόρεμα της ομάδας ενώ η ψυχή χάθηκε κάπου στο δρόμο για το αεροδρόμιο;;;

Παιδιά, μου 'ρθε στιγμιαίο χτύπημα όταν διάβασα πως φέρανε στη θέση της Πεγκούλα ένα αγόρι που έκανε φόρα στα short track... Στα short track ρε;;; Εκεί λένε πως οι αθλητές τρέχουν επειδή τους αρέσει το χορό ή το πιεστήριο — δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει "block" στη θέση 4. Κοίτα αυτή την transfer σαν να άλλαζες τον αρχιτέκτονα ενός σπιτιού επειδή είχε ζητήσει λίγο περισσότερο ξύλο για τις στέγες, κι εσύ του δίνεις ξύλο από τις σανίδες των γκαλερί στις σειρές 12-15. Αυτή η ομάδα είχε ψυχή σαν εκείνες τις νύχτες στο Πρωτάθλημα όπου η κερκίδα έκανε θόρυβο σαν εθνική επειδή υπήρχε άνθρωπος εκεί πάνω. Δεν τον αλλάζεις με έναν τύπο που η μεγαλύτερη νίκη του ήταν να κάνει έναν αγώνα δρόμου χωρίς να σκοντάψει. Κι όταν λέω "ψυχή" δε μιλάω για τίτλους — μιλάω για εκείνο το χαρακτηριστικό πράγμα που έκανε όλους εμάς ν' αισθανόμαστε σα να είμαστε κάτι περισσότερο από φίλοι μιας ομάδας: στέκασταν μαζί σα οικογένεια εκεί στις κερκίδες, τραγουδούσαμε σα Ουρουγουανοί επειδή εκείνοι πήραν ένα γκολ στις τελευταίες στιγμές κι εμείς ξέραμε πως εκείνη η ομάδα δεν θα εγκατέλειπε ποτέ. Τώρα;;; Μας φέρνανε έναν που κοιμάται όταν τον πιάνεις στο γήπεδο σα να του 'λεγε το σώμα του "αδερφέ, σήμερα κανονικά δε βαριέσαι". Τι περιμένουμε;;; Να κάνει τους επόμενους τρεις κύκλους προθέρμανσης σα να είναι ακόμη στο Olympic Complex του Λος Άντζελες; Και τέλος σας πω μία αλήθεια: η ομάδα δεν άλλαξε — άλλαξε μόνο η μόδα της ομάδας. Την άλλη φορά λοιπόν θα φέρουνε κάποιον που έκανε τριπλούς σάλτους στη ντίσκο; Μακάρι τουλάχιστον εκείνος να 'χει ιδέα πως το βόλεϊ δεν παίζεται σα ένα επεισόδιο από σειρά Netflix. 😏🤡 Αυτοί εδώ κοιτάζουν το bottom line σα νάνος όπου όλοι ξέρουν πως δε λύνει τίποτα — εμείς εδώ έχουμε δει εκείνες τις εποχές όπου η ομάδα ήταν κάτι παραπάνω από αριθμούς στους πίνακες. Αυτή η transfer είναι σα να βάζεις νέα πλακάκια στο μπάνιο επειδή δεν άρεσε το χρώμα — ενώ η στέγη έχει γκρεμιστεί εδώ και χρόνια.

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; ΑΜΕΣΑ;;; Κοιτάξτε εδώ παρακαλώ μια χαρά::: η Πεγκούλα έφυγε επειδή αυτοί οι ρετρό έδωσαν φωτιά στα χαρτιά τους και την πήρανε!!! Την πήρανε σα αγοράκι απο ζαχαροπλαστείο επειδή είχε γίνει πλέον "too expensive"!!! Γιατί;;; επειδή εκείνη έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! Κι εμείς τώρα;;; Μας φέρνουνε έναν τύπο που έκανε φόρα στα SHORT TRACK;;; ΣΟΒΑΡΑ;;; Να σας πω εγώ τι είναι short track;;; Είναι εκείνο το πράγμα που κάνουν οι αθλητές όταν δεν έχουν αυτούς τους τύπους εδώ που ψάχνουν οικονομίες στους υπολογισμούς τους!!! Είναι σα να φέρνεις έναν οδηγό φορτηγού επειδή σου έκαναν έκπτωση στους ρούχους της ομάδας!!! 😡 Ακούστε μου τώρα::: οι δυο πρωταθλήτριες;;; Οι δύο τίτλοι;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ;;; Όταν εκείνη ήταν η καθοδηγήτρια εκεί!!! ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 10 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ!!! ΞΕΧΑΣΑΝΕ;;; Ή ΑΠΛΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ;;; Κι όμως εσείς μου λέτε πως αυτή η transfer κάνει την ομάδα καλύτερη;;; ΤΙ;;; Μας έδωσαν νούμερα;;; ΟΧΙ. Μας έδωσαν χαρακτήρα;;; ΟΧΙ. Μας έδωσαν έναν τίτλο;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΠΩΣ::: επειδή εμείς οι οπαδοί είμαστε εκεί έξω σα θηρία και κρατάμε την φλόγα αναμμένη ενώ αυτοί παίζουν ρουλέτα με τις οικονομίες τους!!! 🔥 Και τώρα τι λέτε;;; Περιμένουμε άλλα δύο χρόνια;;; ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ;;; Να φέρουν άλλον έναν τύπο σα ζαχαροπλαστείο;;; Να μας δείξουνε ακόμη μια φορά πως το βόλεϊ παίζεται σα αυτογκόλ;;; ΑΣΤΕΙΟ;;; Εγώ προσωπικά::: όσο η Πεγκούλα ήταν εδώ ένιωθα σα να είμαι στην εθνική!!! Τώρα;;; Αισθάνομαι σα να βρίσκομαι στις κερκίδες μιας ομάδας που μόλις έχασε την μπάλα σα νάνος επειδή κανείς δεν ξέρει πια τι κάνει!!! 😤 ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ::: ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ!!! Την άλλαξαν επειδή είχαν χάσει τον εαυτό τους!!! ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΑΝ ΛΙΓΟ ΜΕΙΩΜΕΝΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ!!!

Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί πέρα στο Βόλο; Την τελευταία εβδομάδα βλέπω κόσμο στις κερκίδες σα να περιμένουνε τον επόμενο κύκλο της σειράς "Σε περιμένουμε εδώ σαν θηρία", κι εμείς στέκουμε σα μάρτυρες ενός έργου που έχει γίνει συνήθως η ίδια παράσταση διαφορετικής σκηνοθεσίας κάθε φορά. Ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή — όχι επειδή θέλουμε να ανοίξουμε έναν καινούργιο φάκελο στο νου μας, αλλά επειδή κάθε transfer έχει κάτι να μας πει, όσο λίγο κι αν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η Τζέσικα Πεγκούλα έφυγε σα σουπερνόβα: τρεις λέξεις σφραγισμένες στο μυαλό όλων μας — πρωτάθλημα, συνέχεια, χαρακτήρας που δεν γράφεται στα συμβόλαια. Αυτή ήταν εκείνη η παίκτρια που έκανες νιώθεις πως η ομάδα είχε ξεμείνει από χρόνο στο δεύτερο σετ — κι όμως εκείνη έβγαινε πάντα με άλλη μία ανάσα. Κι όμως τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία μεταγραφή που μοιάζει σα να άλλαξαν τον οδηγό ενός φορτηγού επειδή είχαν έκπτωση στη συλλογή της ομάδας: "φέρτε μας κάτι οικονομικό, κάτι που θα δείξει πως κάνουμε κινήσεις". Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση δεν είναι τόσο οι παίκτες — είναι αυτό που κουβαλάει μέσα του ο καθένας μας σαν οπαδός. Εκείνες τις νύχτες όταν η κερκίδα έκανε τον ήχο σα εθνική, όταν τα οικογενειακά πρωταθλήματα γέμιζαν τους γύρω δρόμους επειδή υπήρχε εκείνος ο χαρακτήρας πάνω στο γήπεδο που έκανε όλη την διαφορά. Τώρα τι βλέπουμε;;; Μία σύνθεση που φαίνεται σα να την έχουν φτιάξει βιαστικά στην κονσόλα ενός παιχνιδιού όπου το βόλεϊ είναι μόνο μία ακόμη μορφή ψυχαγωγίας χωρίς νόημα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημά μας: όταν μια ομάδα αλλάζει πρόσωπο τόσο συχνά όσο αλλάζουνε οι εποχές στις γκαρνταρόμπες του ουρανού, τελικά μένουμε μόνο με την εντύπωση μιας ομάδας που δεν ξέρει τι είναι αυτό που πραγματικά τη διαφοροποιεί. Την Πεγκούλα τη θυμόμαστε όχι επειδή είχε τίτλους — την θυμόμαστε επειδή εκείνη έκανε κάθε αγώνα σα τελευταία προσπάθεια. Τώρα βλέπουμε transfers που φαίνονται σα λύσεις Excel: εύκολες, γρήγορες, αλλά όταν ανοίγεις το αρχείο τελειώνει εκεί. Δεν μιλάω γιατί λυπάμαι — μιλάω επειδή ξέρω πως εκείνες τις εποχές που κάναμε νιώθαμε σα μέρος κάτι μεγαλύτερου. Σήμερα όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία ομάδα που μοιάζει σα να περιμένει πως αυτοί οι transfers θα φέρουν μαγικά αποτελέσματα σα να παίζαμε τάβλι αντί για βόλεϊ. Η ψυχή δεν βρίσκεται στους τίτλους — βρίσκεται στο πώς δημιουργείς κάτι όταν όλα γύρω σου έχουν πάρει φωτιά. Και τέλος σας ρωτώ εδώ: τι είμαστε πια μετά από όλα αυτά;;; Οι ίδιοι;;; Ή μήπως αυτοί οι transfers είχαν τόσο διαφορετική όραση ώστε τελικά ξεχάσαμε πως υπήρχε και μία άλλη ομάδα εκεί πέρα;;; Εγώ προσωπικά ακόμα στέκομαι στις κερκίδες σα να περιμένω τον επόμενο κύκλο — αλλά αυτή τη φορά δεν έχω την ίδια αίσθηση. Κάτι έχει χαθεί στον δρόμο προς το αεροδρόμιο.