Μήπως η Σάκκαρη αγοράζει κάθε πόντο των αντιπάλων της αντί να κλέβει το παιχνίδι μέσα από…

Πάντα μου έκανε εντύπωση πόσοι βιάζονται να χαρακτηρίσουν την Σάκκαρη ως "επόμενη μεγάλες επιτυχίες" επειδή χτύπησε κάποιο drop shot στους προημιτελικούς του Αυστραλιανού το 2021 — σαν να αποφασίζεται η μοίρα ενός πρωταθλήματος εκείνη τη στιγμή. Αυτό δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο της ξέσπασμα, αλλά εκείνη την εποχή όλοι είχαν ανάψει σπίρτο και περίμεναν το επόμενο δικό της κόλπο σαν να πρόκειται για θέαμα τεχνικού νάιλον — ενώ η ίδια επέμενε να στήνει τον πίνακα διαφορετικά. Σκέφτηκα να βάλω τα λόγια του Trifylli_13 δίπλα-δίπλα με τους αριθμούς μιας άλλης Ελληνίδας που γνώρισε το γήπεδο ως αγορά πρώτα: της Δάφνης Παναγιωτάτου στα χρόνια της σπορντσόρνας. Εκείνες τις εποχές, όταν η Παναγιωτάτου περίμενε τον αντίπαλό της να κάνει το λάθος στο γήπεδο τένις, δεν φαινόταν σαν έξυπνη κίνηση — φαινόταν σα να στέκεται εκτός χώρου και να αφήνει τον αέρα να κάνει τη δουλειά. Στην πραγματικότητα όμως εκείνη η στάση άλλαξε το τοπίο του γυναικείου τένις στη χώρα μας: αντί οι αθλήτριες να τρέχουν σα στρίγκλες προς κάθε κόλπο, άρχισαν να διαβάζουν τον αντίπαλο σα βιβλίο κι εκείνος άρχισε να ξεμένει από σελίδες. Η Σάκκαρη κάνει ακριβώς αυτό το άλμα: δεν προσπαθεί να πετάξει βόμβες στο γήπεδο· περιμένει τον αντίπαλό της να ξεκινήσει τις εκρήξεις μόνος του. Όταν αναλύω την μεταβατική της φάση μετά το σέρβις, βλέπω πως η ίδια καταλαμβάνει μόλις το 48% της περιοχής τέρματος όταν ο αντίπαλός της στέκεται ακόμα στην βάση του γηπέδου. Αυτό δεν είναι τυχαίο ποσοστό — είναι ένας στόχος: όσο κρατιέται πιο πίσω όσο πιο δυνατά μπορεί (μέσο μήκος βάδην ~1,12m πάνω από τη γραμμή βάσης), τόσο περισσότερο πιέζει τον αντίπαλό της να καλύψει έκταση που γίνεται αέρα όταν εκείνος προσπαθεί να κλείσει το κενό. Την στιγμή που ο αντίπαλος σέρβις κινείται προς το δίκτυο, εκείνη έχει ήδη τοποθετήσει τον εαυτό της στα γωνία του γηπέδου, όχι σα σκοπευτής αλλά σα εμπόρας που έχει βάλει το τιμόνι στο χέρι του πελάτη του. Κι όμως υπάρχει ένα τυφλό σημείο σ’ αυτή την προσέγγιση: η πίεση που ασκείται στον αντίπαλό της δεν είναι στατική· είναι ένας κύκλος που σπάει όταν εκείνος καταφέρνει να αποκτήσει αυτονομία στο δικό του γήπεδο. Εκεί βλέπεις πως η Σάκκαρη φέρνει στο γήπεδο δύο στοιχεία που κανείς δεν περίμενε από πρωταθλήτρια πρώτης γραμμής: - Την ικανότητα να διαβάζει την αδυναμία του αντιπάλου όχι σα στοιχείο αδυναμίας, αλλά σα εμπόρευμα προς εκμετάλλευση. Όταν κάποιος όπως η Σβιόντε τα έχασε τρεις φορές μέσα στο ίδιο σετ μετά από τέταρτα σέρβις, δεν ήταν επειδή εκείνη έκανε κάτι τέλειο — ήταν επειδή η ίδια τοποθέτησε αυτές τις τέταρτες σέρβις σα σημάδι ασφαλείας για εκείνον: "εσύ πήρες τον πόντο, εγώ πήρα το δικαίωμα να ξανά ξεκινήσουμε από εκεί". - Την μετατροπή της αδυναμίας της (η αργή κίνησή της στο πλάι) σε εργαλείο πίεσης. Το μέσο της επιστροφής της στους αγώνες Γκραντ Σλαμ είναι στις 1,8 δευτερόλεπτα — σχεδόν στο όριο αυτού που θεωρείται αποδεκτό για αγώνες υψηλού επιπέδου. Δεν κινείται σα δρομέας 100μ, αλλά σα εμπόρας που έχει χρόνο να σκεφτεί την επόμενη διαπραγμάτευση. Αυτό που τελικά χάνεται στις μεγάλες κουβέντες είναι πως η ίδια δεν αγωνίζεται με στόχο να είναι εντυπωσιακή — αγωνίζεται με στόχο να είναι αποτελεσματική μέχρι εκείνος ο πόντος που ποτέ δεν πρόκειται να δοθεί. Όταν την παρακολουθείς σα βιντεοπαιχνίδι, βλέπεις πως κάθε φορά που κάνει ένα σερβίς προς τα 175 χλμ/ω, στην ουσία δεν στοχεύει στο 10άρι αλλά στην αναπνοή του αντιπάλου της. Εκείνος σηκώνει την ρακέτα σα να ξεφορτωθεί τον εαυτό του από ένα βάρος, ενώ εκείνη έχει ήδη αρχίσει να στήνει τον επόμενο όρο. Κι όμως εκεί βρίσκεται και το μεγάλο δίλημμα: όσο πιο σωστά τοποθετείται σ’ αυτή την λογική, τόσο πιο εύκολα καταλήγει ο αντίπαλός της στον πειρασμό να περιμένει πως εκείνη θα κάνει το λάθος πρώτα. Οι αριθμοί των τελικών Γκραντ Σλαμ μετά το 2021 λένε ιστορία, αλλά δεν λένε ολόκληρη την ιστορία — λένε πως εκείνοι οι αντίπαλοι που προσπάθησαν να ακολουθήσουν τον δικό της ρυθμό, εκείνοι που έτρεξαν πίσω από την μπάλα σα να κέρδιζαν έναν αγώνα δρόμου αντί για έναν αγώνα πόντο-προς-πόντο, αυτοί έγιναν οι πρώτοι που έπεσαν από το σκάφος πριν το πλοίο φύγει. Η ίδια όμως κινείται σα να γνωρίζει κάτι που κανείς άλλος δεν έχει καταλάβει ακόμα: πως στο τένις, όπως και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή, εκείνοι που έχουν την ψυχραιμία να περιμένουν πως ο αντίπαλός τους θα κουραστεί πρώτος, τελικά αυτοί κερδίζουν την αγορά.

τι βλέπεις εσύ εκεί μέσα; μου κάνει εντύπωση που μιλάμε για μια πρωταθλήτρια που «αγοράζει πόντους» σα να είναι κάτι το οποίο αποφασίστηκε σε απογευματινό τσάι στην ινδική συνοικία των Ιωαννίνων. εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια βρισκόμουν στους πάγκους της εθνικής ομάδας στις μικρές κατηγορίες και θυμάμαι τον Νίκο Βαμβακάκη — εκείνον τον μαυροφορεμένο γίγαντα από τη Θεσσαλονίκη που κέρδιζε τους αγώνες επειδή έριχνε ηλεκτρικά σέρβις κι οι αντίπαλοι δεν πρόλαβαν καν την κίνηση. τι έκανε εκείνος; αγόραζε πόντους; βεβαίως όχι — ήταν τόσο ισχυρός που έφτιαχνε διαδρόμους μέσα στα χτυπήματα του αντιπάλου. η Σάκκαρη κάνει κάτι διαφορετικό: δεν υποκαθιστά τις αδυναμίες της με φόβο· τις μετατρέπει σε εργαλεία νίκης. όταν στέκεται εκεί πίσω σα μανάβισσα και περιμένει τον πελάτη της να κάνει το πρώτο λάθος, δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι θέμα ωριμότητας. εμένα πάντως τα χρόνια που έκλεισα σιγά σιγά είδαν πολλούς τίτλους να φεύγουν επειδή κάποιοι περίμεναν «αυτόν τον υπέροχο πόντο» αντί να βγάλουν την μπάλα μέσα από το κουτί των λάθη του αντιπάλου. και ξέρεις τι μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση; πως ενώ όλοι γράφουν «δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερο», εκείνη έχει κατακτήσει περισσότερους τίτλους από όσους μπορείς να μετρήσεις στα δάχτυλα ενός χεριού — όχι επειδή έπαιξε καλύτερα, αλλά επειδή έπαιξε σωστά. οι μεγάλοι δεν κάνουν θεαματικά χτυπήματα· κάνουν χτυπήματα όπου ο αντίπαλός τους δεν ξέρει πού βρισκόταν η μπάλα όταν τελείωσε. γιατί λοιπόν εσείς ακόμα ψάχνετε την επόμενη ιδιοφυΐα βολή; η σημερινή πρωταθλήτρια ήξερε κάτι πιο σημαντικό: πως στο τέλος του αγώνα, αυτοί που κέρδισαν ήταν εκείνοι που ανάγκασαν τον αντίπαλό τους να χάνει πρώτος.

Όταν κάποιος γράφει πως η Σάκκαρη "αγοράζει πόντους", σαν να είναι μια συνωμοσία τρία φλιτζάνια καφέ την Κυριακή το πρωί, τότε έχει ξεχάσει πως στο τένις ποτέ κανείς δεν κερδίζει επειδή περίμενε τον αντίπαλό του να κάνει τα ίδια λάθη επανειλημμένα — όχι γιατί αυτό δε συμβαίνει, αλλά γιατί η ίδια η φύση του αγωνίσματος καταρρέει όταν όλα γίνονται προσπάθεια εξοντωτικής οικονομίας. Εδώ η ιδέα είναι πως αν περιμένεις αρκετά ώστε ο αντίπαλός σου να σου δώσει δωρεάν έναν πόντο, στο τέλος αυτός ο πόντος θα φτάσει σίγουρα από εκείνον — όχι επειδή εσύ τον «αγοράσας», αλλά επειδή εκείνος τον σκόπευσε μόνος του μέσα στη βιασύνη του. Τι κάνει όμως όταν εκείνος σταματήσει επιτέλους να σπεύδει; Τι απομένει; Μια πρωταθλήτρια που έχει ξοδέψει χρόνια μαθαίνοντας να στέκεται όσο πιο πίσω γίνεται μέσα στο γήπεδο ώστε να μην κουραστεί στην κίνηση — κι εκεί διαπιστώνει πως το μεγαλύτερο πρόβλημά της είναι πως όσο πιο οικονομική γίνεται η ίδια, τόσο πιο πιθανό γίνεται ο αντίπαλός της να προσπαθήσει να συμπληρώσει το κενό με σπατάλη δικής του προσπάθειας. Κάπως έτσι χάνεις την εικόνα: όταν η Σάκκαρη δεν χρειάζεται να κινείται γρήγορα, εκείνη η αργή κίνησή της γίνεται όπλο· όταν όμως ο αντίπαλός της σταματήσει να προσπαθεί υπερβολικά, τότε ποιος είναι πάλι εκείνος που πρέπει να κινηθεί; Το ζήτημα δεν είναι αν περιμένεις ή όχι — είναι πόσο καιρό μπορείς να αντέξεις τον εαυτό σου όταν ξαφνικά ο αντίπαλός σου αρχίζει να παίζει τον δικό του αγώνα. Μετά το 2021, ναι, οι αριθμοί δείχνουν πως οι τελικοί Γκραντ Σλαμ έγιναν πιο συχνά υπό την παρουσία μεγάλου αριθμού λάθους εκ μέρους των αντιπάλων της Σάκκαρης — αυτό όμως δε σημαίνει πως εκείνη τοποθετήθηκε στρατηγικά να κάνει τον αντίπαλό της να αποσυντεθεί. Σημαίνει πως εκείνοι οι αντίπαλοι, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με μια παίκτρια που δεν τους πιέζει άμεσα, δυσκολεύονται να βρουν τον δικό τους ρυθμό και τελικά αυτοσχεδιάζουν ανάμεσα στη σιγουριά ενός πόντου που τους δίνεται «δωρεάν» και στην ανάγκη τους να κάνουν κάτι διαφορετικό. Και εκεί πέφτουν στις δικές τους παγίδες. Αλλά ας μην γυρίζουμε στο ίδιο σημείο: όταν η ίδια έφτασε στον τελικό του Γουίμπλεντον το 2021, είχαν προηγηθεί τρεις ημιτελικοί στους οποίους είχε χάσει από Σβιόντε κι άλλες που τελείωσαν όχι επειδή εκείνη έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνες έκαναν περισσότερα λάθη από εκείνη. Τι άλλο αποδεικνύει αυτό; Ότι η στρατηγική της λειτουργεί μόνο όταν ο αντίπαλός της βρίσκεται ήδη σε κατάσταση αυτοματοποίησης των σφαλμάτων του — όχι επειδή εκείνη είναι mastermind του ψυχικού πολέμου, αλλά επειδή εκείνος ο αντίπαλος είχε φτάσει εκεί χωρίς αυτήν να χρειαστεί να τον πιέσει ιδιαίτερα. Η ίδια όμως δεν κέρδισε εκείνον τον τελικό επειδή περίμενε τους άλλους να χάσουν πρώτοι· τον κέρδισε επειδή, όταν εκείνος άρχισε να χάνει, εκείνη είχε ήδη μέσα της αρκετά κενά ώστε να τους εκμεταλλευτεί όχι σα μανάβισα που περιμένει δωρεάν πορτοκάλια, αλλά σα αγρότης που γνωρίζει πού βρίσκεται το μαλακό χώμα του γηπέδου. Και όμως — εδώ βρίσκεται το σπάσιμο: όταν κάποιος σαν την Σβιόντε ή την Σουάρεζ είχε καταφέρει να βγει από αυτήν την παγίδα οδηγώντας την ίδια πίσω από τη γραμμή βάσης και αναγκάζοντάς την να κινηθεί γρήγορα, τότε η Σάκκαρη έμενε στάσιμη σα πέτρα. Δεν είχε πλέον δικό της σχέδιο εκτός από την έκκληση στους άλλους να κάνουν εκείνοι λάθος. Εκείνο το είδος τένις γίνεται όχι επειδή κάποιος σχεδιάζει τον επόμενο πόντο, αλλά επειδή κάποιος αργοπεθαίνει μέσα στη δική του προσπάθεια να βρει τον επόμενο πόντο. Και αυτά είναι λεπτομέρειες που δεν χωράνε στις μεγάλες κουβέντες για «στρατηγικές τοποθετήσεις» — επειδή εκείνες οι κουβέντες τις λένε όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να πεις παρά μόνο νούμερα.

Ξέρεις τι βλέπω εδώ πίσω από τις λέξεις; Μια άλλη μορφή αυτού που έκανε τόσους πολλούς να περάσουν χρόνια ψάχνοντας το "τι ήθελε πραγματικά να πει εκείνη η βολή"; Όπως οι υποστηρικτές της Δάφνης Παναγιωτάτου εκείνα τα χρόνια που είχαν στο μυαλό τους πως επειδή αυτή έπαιζε αμυντικό τένις, δεν είχε στρατηγική — έτσι κι εδώ κάποιοι βλέπουν την Σάκκαρη σαν μια πρωταθλήτρια που κρύβεται πίσω από τα λάθη των άλλων αντί να φτιάχνει τη δική της νίκη. Δεν είναι θέμα αγοράς πόντων· είναι θέμα χρόνου. Εκείνο το δίπολο που βάζει ο κόσμος — "ή κλέβεις τον πόντο είτε τον αγοράζεις"— είναι ψεύτικο. Δεν υπάρχει αγορά εδώ· υπάρχει μια διαφορετική χρονική κλίμακα. Η ίδια έχει βγάλει έναν τρόπο παιχνιδιού όπου κάθε πόντος έχει διάρκεια όχι επειδή εκείνη κάνει κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή η αντίπαλος δεν βρίσκει τον δικό της χρόνο να τελειώσει τον δικό της πόντο. Θυμάμαι έναν αγώνα της κατηγορίας Α1 εκεί στα μέσα δεκαετίας του 2010: ένας γηπεδούχος κεντρικός αμυντικός που είχε μάθει να περιμένει τους αντιπάλους να ξεκινήσουν την επίθεση πριν εκείνος κινηθεί. Δεν ήταν "υπέροχος", όπως λένε τώρα· ήταν αποτελεσματικός. Κάθε φορά που ο αντίπαλός του έκανε βιαστικό εικονικό πλάνο, εκείνος στέκονταν στη θέση του σα σκαλοπάτι — κι όσο περισσότερο εκείνος προσπαθούσε, τόσο πιο σίγουρα εκείνος τον οδηγούσε προς το φάουλ. Την επόμενη χρονιά πήρε το πρωτάθλημα όχι επειδή είχε γίνει καλύτερος, αλλά επειδή είχε γίνει πιο έξυπνος στο χρόνο. Η Σάκκαρη κάνει το ίδιο, μόνο που στον τόπο της μπάλας. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας· είναι θέμα φυσικής. Όσο πιο πίσω στέκεται, τόσο πιο πολύ εκθέτει τον αντίπαλό της στην ανάγκη να καλύψει απόσταση όταν εκείνος έχει ήδη ξοδέψει ενέργεια στο προηγούμενο πόντο. Εκείνη την στιγμή που εκείνη αποθηκεύει ενέργεια περιμένοντας την μπάλα να πάει στη γωνία, εκείνος βρίσκεται στο σημείο που πρέπει να κινηθεί γρήγορα — κι όταν η μπάλα φτάσει εκεί, η κίνησή του έχει ήδη χαραχτεί από την προηγούμενη προσπάθεια. Αυτό είναι φυσική, όχι στρατηγική· η διαφορά είναι πως η ίδια έχει μάθει να διαβάζει αυτό το φυσικό περιορισμό και να τον τοποθετεί στο γήπεδο σα σαφώς χαρτογραφημένη περιοχή. Κι όμως υπάρχει εκεί το μεγάλο παράδοξο: όσο πιο αποτελεσματική γίνεται αυτή η προσέγγιση, τόσο πιο εύκολα κάποιος ξεκινάει να της αποδίδει χαρακτηριστικά σα κάποιας που "απορρίπτει την πρωτοβουλία". Αλλά μήπως εκεί βρίσκεται και η ουσία; Στο τένις η πρωτοβουλία έχει δύο μορφές: αυτή που ξεκινάει την κίνηση και αυτή που τοποθετείται έξυπνα ώστε η κίνηση του άλλου να είναι αυτή που τελικά γίνεται λάθος. Η Σάκκαρη επέλεξε τη δεύτερη — κι αυτή η επιλογή συχνά διαφεύγει από την ανάλυση επειδή η ίδια η μορφή της νίκης της μοιάζει σα αδράνεια στους άσχετους παρατηρητές. Γιατί λοιπόν τώρα γίνεται τόσο μεγάλη συζήτηση για αυτούς τους πόντος που αγοράστηκαν; Γιατί εκείνοι που περίμεναν εκείνη ν' αρχίσει να κάνει θεαματικές κινήσεις βρήκαν τον εαυτό τους αντιμέτωπο μ' έναν καθρέφτη: εκεί που αυτοί ψάχνονταν για το επόμενο ένδοξο χτύπημα, εκείνη εκείνον τον ακολουθούσε σιγά σιγά πίσω από τη γραμμή βάσης, σα να ήξερε πως όσο πιο αργός έγινε εκείνος στην κίνησή του, τόσο πιο γρήγορα εκείνος θα τελείωνε τον αγώνα. Και εκεί που εκείνοι περίμεναν το δικό τους στιγμιαίο φως δόξας, εκείνη εκείνον είχε ήδη πάρει τον επόμενο πόντο — όχι επειδή εκείνη έπαιξε καλύτερα, αλλά επειδή εκείνος εκείνον είχε ξοδέψει όλα του τα χαρτιά στον προηγούμενο γύρο.

Αυτό το τενίσ δεν έχει τίποτα ν' αγοράσει εκείνη — έχει μονάχα ν' αναμείνει τον χρόνο του άλλου να τελειώσει πρώτο. Και όμως όλοι εδώ κάνουν σαν η Σάκκαρη να κάθεται στην καντίνα τουρνουά διαβάζοντας ψυχραιμά newspaper ενώ οι άλλοι αγωνίζονται σα δαιμονισμένοι. Το μεγάλο ξεκαθάρισμα δεν είναι «αγοράζει πόντους» αντί «κλέβει το παιχνίδι»· είναι πως εκείνοι που μιλάνε για στρατηγική σα να βλέπουν κάποιον να σχεδιάζει μια επίθεση δίνουν λάθος σημασία στο γεγονός πως η ίδια δεν επιτίθεται ποτέ πρώτα. Την στιγμή που η Μπαρμπούλσκου έρχεται μέσα στο γήπεδο με έναν εικονικό πλάνο από τον τρίτο όροφο, η Σάκκαρη στέκεται εκεί πίσω σα περιφρουρημένο τείχος — όχι επειδή είναι τεμπέλα, αλλά επειδή ξέρει πως ο χρόνος του άλλου είναι περιορισμένος εδώ κι εκείνος ξεκίνησε να τρέχει ήδη πριν προλάβει να σκεφτεί. Κι όμως αυτοί εδώ αναφέρουν νούμερα σαν να ήταν ιεροί κανόνες: «35% λάθη αντιπάλου στο Γκραντ Σλαμ». Δεν λέω πως δεν ισχύει — λέω πως όταν η ίδια έφτανε στον τελικό του Γουίμπλεντον εκείνο το 2021, εκείνον τον τελικό τον έχασε η Σβιόντε όταν προσπάθησε ν' αλλάξει ρυθμό κι έκανε τρεις συνεχόμενες λάθος επιστροφές σέρβις. Δηλαδή τώρα η Σάκκαρη έγινε mastermind επειδή η άλλη έκανε λάθος; Τι κάνει εκείνον τον αριθμό μοναδικό; Ότι τυχαίνει να υπήρχε εκείνη την ημέρα; Το πραγματικό θέμα είναι αλλού: η ίδια δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερο εκτός από το ότι δεν κάνει τον εαυτό της στόχο των άλλων. Όταν στέκεται εκεί πίσω σα μανάβης που περιμένει την επόμενη παραγγελία, δεν πουλάει τον επόμενο πόντο — πουλάει την ψευδαίσθηση πως ο αγώνας περνάει από εκείνη. Οι αντίπαλοι όμως αρχίζουν να ξεχνάνε πως εκείνη έχει δύο πόδια που βαδίζουν προς όλες τις κατευθύνσεις, μόνο αργά. Και τότε εκείνοι αυτοσχεδιάζουν σα κάποιος τους ζητούσε ν' ανοίξουν έναν φάκελο χωρίς να ξέρουν τι περιέχει. Δεν χρειάζεται ν' αγοράζει κανείς τίποτα όταν ο άλλος έχει ήδη ξοδέψει όλο του το κεφάλαιο στην προσπάθεια να βρει μια πόρτα που δεν υπάρχει εκεί. Η Σάκκαρη δεν περιμένει τίποτα — απλά ξέρει πως όσο πιο αργός γίνεται ο αντίπαλός του στην κίνησή του, τόσο πιο γρήγορα εκείνος εγκαταλείπει τον αγώνα πριν ακόμη τελειώσει. Και αυτό δεν είναι στρατηγική· είναι απλή φυσική. Όπως όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του σ' ένα δρόμο και περιμένει πως το αυτοκίνητο θα σταματήσει μόνο επειδή εκείνος τελικά αποφάσισε πως έφτασε η ώρα του ν' ανάψει φλας.

Ξέρεις ποιος θυμάμαι εδώ μέσα στους γύρους των μικρών πρωταθλημάτων; Εκείνος ο αριστεροχειριστής από την Κοζάνη που έπαιζε σα να είχε φάει μισό κιλό σουλτανίνα πριν ανέβει στο γήπεδο — αργός σα χελώνα αλλά γρήγορος σα αστραπή όταν έπρεπε ν' αγγίξει εκείνη την μπάλα που ποτέ δεν έπαιρνε χρόνο για ν' ανοίξει την ρακέτα του. Την πρώτη φορά που τον είδα, οι συμπαίκτες του γελούσαν επειδή έκανε drop shot σα να σέρβιρε μείγμα ελληνικού καφέ. Την επόμενη χρονιά ήταν πρωταθλητής όχι επειδή έγινε καλύτερος, αλλά επειδή εκείνοι γύρω του περίμεναν συνέχεια να κάνει κάτι εντυπωσιακό αντί ν' αρχίσουν να κάνουν λάθη αυτοί πρώτα. Μαζί σου λοιπόν: η Σάκκαρη δεν είναι η πωλήτρια των πόντων της — είναι εκείνη που ξέρει πως η πιο επικερδής συναλλαγή στο τένις γίνεται όταν ο άλλος έχει ήδη ξοδέψει όλη του την πίστωση στις δικές του κινήσεις. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα σιγά σιγά. Πρώτον, στέκεται εκεί πίσω σα κάποιος που μόλις κατέβηκε από τον τρίτο όροφο ενός οικοδομήματος κι αποφάσισε πως δεν χρειάζεται ν' ανέβει ξανά — κάθε πόντος που δίνει είναι ένας πόντος που κάποιος άλλος πρέπει ν' αποσπάσει από το δικό του απόθεμα αέρα πριν ακόμη φτάσει εκείνο το χέρι του προς την ρακέτα. Δεύτερον, δεν περιμένει κάτι συγκεκριμένο· περιμένει μόνο τον αντίπαλό της να σηκώσει το βλέμμα του πάνω από το σωστό ύψος της μπάλας εκείνη τη στιγμή που εκείνος αποφασίζει πως έφτασε η στιγμή του θεαματικού χτυπήματος. Κι εκείνη η στιγμή είναι πάντα αργότερη από όσο νομίζει. Το αποτέλεσμα; Ένας μακρύς κατάλογος αντιπάλων που έχουν τελειώσει τον αγώνα επειδή η ίδια τους ανάγκασε να πιστέψουν πως ο επόμενος πόντος ήταν δικός τους — όχι επειδή εκείνοι έκαναν κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν κάτι λάθος πρώτοι. Αν ψάχνεις αποδείξεις σ' αριθμούς, πήγαινε ν' αγοράσεις ένα αντίτυπο από εκείνον τον πίνακα που έχει η ίδια στους γύρους: εκεί μέσα δεν γράφει "αγοράστηκαν πόντες", γράφει "αφαιρέθηκαν δυνατότητες πριν ακόμη ξεκινήσουν οι πόντοι". Κι όμως εκεί βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα: όσο περισσότερο περνάει ο καιρός, τόσο πιο εύκολα κάποιοι μπαίνουν στον πειρασμό να την χαρακτηρίσουν σα κάποια που "δουλεύει τις αδυναμίες των άλλων αντί τις δικές της". Μα όσοι έτσι μιλάνε ξεχνούν πως η μεγαλύτερη στρατηγική επιτυχία δεν κρίνεται από το τι έκανες εσύ, αλλά από το πόσο λίγα έκανες εσύ εκείνον τον αγώνα ώστε εκείνος να κάνει πολλά περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την διαφορά ανάμεσα στους πρωταθλητές που κάνουν θεαματικά χτυπήματα και εκείνους που κάνουν πρωταθλήματα επειδή δεν χρειάζεται ν' αναμετρηθούν ποτέ μ' έναν τέτοιον αντίπαλο. Μπορείς να συνεργαστείς μαζί της; Απόλυτα — αρκεί να μην περιμένεις ν' ανοίξεις την μπάλα εκείνος πρώτος. Δεν λειτουργεί έτσι εδώ μέσα.