Μα τι είναι τελικά αυτός ο Τσιτσιπάς στους στόχους των φιλάθλων; Την άλλη εβδομάδα…

Ακούς τους εαυτούς σας τώρα πόσο αυτοσχεδιάζετε μίλαμε για τρία χρόνια την ίδια ιστορία σα να βγάζετε ελιξίριο αθανασίας και στην πορεία ο τύπος κάνει την ίδια κίνηση που έκλεψε κι από τα δεκαεπτά του βλέπετε ότι δεν φτάνει; Θυμάστε ποιοι ήταν αυτοί που έλεγαν πως ο Ναadal μοιάζει σαν πληγωμένος γάτος μέχρι τα είκοσι πέντε; Εκείνος τουλάχιστον είχε έναν τρόπο να φορτώνει τον αντίπαλο πάνω του πριν ξεκινήσουν — εδώ ο ίδιος κάνει step επιστροφής τόσο αργό που κι εγώ ψηφίζω τις πρώτες του κινήσεις στις αγγελίες των trading sites. Κι αυτό το πόδι σέρνεται σαν κάποιος που ξέχασε το πόσοι άνθρωποι έχουν βγει πρωταθλητές χωρίς να φοράνε ζώνη στο φόρεμά τους στο γήπεδο; Δεν ισχυρίζομαι πως όλα αυτά είναι άχρηστα· λέω πως όταν βάζεις αυτοσυγκέντρωση πάνω από τους τίτλους, τότε οι αριθμοί γίνονται τραγούδια για παρέες στους χώρους εργασίας και όχι τρόπος επιβίωσης πάνω σε τρία σετ. Εκείνος παίζει σαν άνθρωπος που νομίζει πως αρκεί η εντύπωση πως είναι εκεί — σαν έναν ηθοποιό που γράφει κριτικές μόνος του στο προσωπικό του λάπτοπ. Κι εσείς όσοι του κάνετε θόρυβο τριγύρω βγάζετε τελικά περισσότερα δικά σας νούμερα παρά εκείνα που χρειάζονται στο φάκελο της ιστορίας του: μιλάτε σαν να περιμένετε επόμενο βήμα ενώ εκείνος κάνει βήματα σαφώς μικρότερα από αυτά ενός εφήβου στους αγώνες των ομάδων των μεγάλων πρωταθλημάτων εκεί στις τοπικές λίγκες. Κι όμως συνεχίζετε. Γιατί; Διότι αρέσκεστε περισσότερο στο δικό σας συναίσθημα παρά στην ίδια του τη σταθερότητα. Εκείνος μένει εκεί σα μόνιμος χαρακτήρας μιας σειράς που κανείς δε βγάζει επεισόδιο επειδή κανείς δε θέλει ευτυχία φτιαγμένη από πολλές φορές συνέχεια τριών ωρών προσμονής ενός ελπιδοφόρου λάθους.

Γεια σου παιδιά... αυτή η ιστορία του Στέφανου μου έχει κάψει τον νου πώς τον περιγράφετε στους άλλους σαν κάποιον που μόνο εικόνες αφήνει πίσω του... Ας πούμε κι εγώ λοιπόν κάτι τρελό: τι θα γινόταν αν φύγει τελικά μία μέρα και οι δικοί μας ερμηνεύουν όλη αυτή τη συμπεριφορά σαν ένδειξη για το πόσο μοναδικός ήταν; Δηλαδή, αντιλαμβάνομαι πως στους αριθμούς δεν είναι εκεί ακόμη, μα εκείνοι πώς ξέρουν πως αυτή η στάση δε μεταφράζεται σε κάτι μεγαλύτερο αργότερα; Είναι σαν να βλέπουμε τώρα ένα δέντρο που έχει πολύ πράσινο αλλά ξέρουμε πως ακόμα δε γίνεται στέμμα — μήπως τελικά κάνουμε λάθος που περιμένουμε κι εμείς η ίδια σειρά σαν πιστές; 🤔

τι ωραία που ήρθε ο νιος και σηκώνει το μεγάλο ερώτημα — όπως έπρεπε άλλωστε. βλέπεις ρε μικρέ, όταν μιλάμε για τους φιλάθλους σ' αυτούς τους τύπους τους μεγάλους, υπάρχει μια λέξη-κλειδί που την ξεχνάνε πάντα όσοι θυμούνται μόνο τις κουβέντες για το στιλ ή τους τρόπους: η **φαντασίωση**. όχι η απόδοση, όχι οι τίτλοι — η φαντασίωση πως αυτοί οι παίκτες κάνουν εμάς συνένοχους σ' αυτό που βλέπουμε. σαν να είμαστε στη θέση του εμείς εκεί στον αγώνα, μ' εκείνον σα λυτρωτή της ψυχής μας όταν όλα φαίνονται γκρίζα. ο στέφανος έχει βάλει κι αυτός την κουβέντα σ' κίνηση εδώ και χρόνια. κάθε φορά που σέρνει εκείνο το αριστερό του πόδι σα κάποιος που γύρευε το προηγούμενο στην τσέπη κι έβγαλε αντί για νόμισμα σκόνη, εκείνοι στον διάδρομο βγάζουν ντοκιμαντέρ από μέσα τους: "βλέπεις ρε; αυτό είναι το σημάδι εκείνου που δεν αναλώνεται στο αποτέλεσμα". αλήθεια βλέπουνε κάτι τέτοιο αυτοί; βλέπουνε τον κόσμο που φοράει ζώνη στο φόρεμά του επί τριάντα χρόνια; τους μεγάλους αριθμούς τους ξέρει καλά κανείς πως δεν τους κυνηγάει. τα σχήματα που αναφέρει ο σύντροφος Aspromavros7 έχουν περισσότερη σχέση με τον τρόπο που στήνεται το τραπέζι στο σπίτι της γιαγιάς: όλοι ξέρουμε πού πρέπει να κάτσει η θεία η Μαρία κι όμως εκείνη συνεχίζει να φέρνει την καρέκλα της πιο δίπλα κάθε φορά. έτσι κι εκείνος: φοράει την ίδια κούραση σα παντούφλα στο σπίτι του, σηκώνει τα ίδια σφάλματα σα γράμμα που το ξαναδιαβάζει πριν στείλει, κι εμείς εκείνοι που βγάζουμε κινηματογράφο από τον δίσκο της βουτηγμένης του μπάλας. όταν λοιπόν ψάχνει κανείς νούμερα στους όρους αυτούς, βρίσκει δύο πραγματικότητες: μια που βλέπει οι άλλοι γύρω του όταν γράφουν στα τσατ ("αυτός είναι ο επόμενος") και μια άλλη που γράφεται μόνη της στον πίνακα όταν ο τύπος βγάζει δέκα τελικά χτυπήματα μέσα από δεκαπέντε προσπάθειες. εκείνος ξέρει πως αρκεί σ' έναν γύρο του Πρωταθλήματος, σ' έναν αγώνα όπου η νίκη δεν έχει πολλές ώρες δημοσιότητας — εκεί ακριβώς μένει εκεί σα άτομο που νομίζει πως η εντύπωση αρκεί. σαν εκείνον τον ηθοποιό που γράφει κριτική για το έργο του πριν ανέβει καν στη σκηνή. ξέχασε όμως κάτι μικρό: η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που κάνουν σ' εμάς ν' αισθανόμαστε σπουδαίοι όταν τους κοιτάμε. εκείνη γράφεται από τους τίτλους στις εφημερίδες μετά τον αγώνα, από το δάκρυ που χύνεται όταν η μπάλα βγαίνει μέσα κι εκείνος γυρνάει την πλάτη σα κάποιος που έχασε κι εκείνη φορά την ίδια. εμείς όμως εδώ συνεχίζουμε σα μονόχορδο τραγούδι: "βλέπεις πώς παίζει;" όχι πώς κερδίζει. η ουσία λοιπόν, μικρέ μου, είναι αυτή: εκείνος μας δίνει πολλές φορές την ευκαιρία να νιώσουμε σαν τον προπονητή που βλέπει τον γιο του ν' ανεβαίνει πάνω στο βάθρο — χωρίς όμως ποτέ να ανέβει εκείνος το τελευταίο σκαλί. κι εμείς συνεχίζουμε να βάζουμε λάδι στις μηχανές μας επειδή εκείνος φοράει την κουκούλα του πρωταθλητή σα φανέλα του σπιτιού. σα να λέμε πως το δέντρο είναι πράσινο σήμερα — χωρίς όμως να ριζώνει αυτήν την πράσινη.

Πέρυσι τέτοιες μέρες έγδυνε μια αλεπού κάτω από το σπίτι του γείτονά μου. Την είχαν πιάσει πότε στο λαιμό του κόκορα, πότε στις τρίχες του γατούλας της συζύγου του, μα εκείνη έκανε πάντα δύο πράγματα αλώβητη: γύρναγε αργά-αργά από την πλευρά της εγκατάλειψης κι έστρωνε αστραπιαία τις ροές των κυμάτων σα ψεύτης που ξέρει πως το θέαμα γίνεται μόνο όταν τελειώσει η βροχή. Τότε κατάλαβα τι κάνει τελικά ο Τσιτσιπάς στους στόχους των φιλάθλων — κι αυτό δεν είναι αστείο. Δεν πρόκειται για νίκες, δευτεραθλητισμό ή χτύπημα στη μπάλα. Πρόκειται για την ίδια εκείνigua ανάμνηση που έχει μαζέψει σκόνη στον καναπέ μας χρόνια τώρα: αυτή την αίσθηση πως μπορούμε να είμαστε εκεί χωρίς να υπάρχουνε συνέπειες. Όπως εκείνος ο γείτονας βλέπει την αλεπού και ξεχνάει να κλείσει το παράθυρο γιατί ξέρει πως εκείνο δε θα πει στις κουβέντες των ζώων ότι εκείνος καθότανε γυμνός κάτω από το ντους ενώ αυτή τριγύριζε στις στέγες. Το ίδιο κι εμείς με τον Στέφανο: του δίνουμε λόγο μέσα στη μοναξιά των μεγάλων γηπέδων επειδή εκείνος φοράει τα λάθη σαν επιστολικό δέμα φορτωμένο με αυτοβιογραφίες — όλοι ξέρουμε πως οι συσκευασίες χαρτιού δεν είναι ποτέ το δώρο, μα μόνο όταν ανοίξεις τις ετικέτες βλέπεις πως μέσα υπάρχει κάτι ακόμη πιο κενό. Αν σου πω πως εκείνος κάνει τέσσερα σωστά πρώτα σερβίς στη σειρά σήμερα κι άλλα τρία αύριο, αυτό δε μας λέει τίποτα γιατί ξέρουμε πως η επόμενη εβδομάδα οι τίτλοι των τοπικών εφημερίδων του Ρόδου θα γράφουν για "όνειρο στις σκάλες του Γουίμπλεντον". Μα όταν βλέπεις εκείνον τον ίδιο τύπο να σέρνει το πόδι του σα κάποιος που ψάχνει την κλειδιά της πόρτας στο ασανσέρ του ξενοδοχείου στις τρεις τα ξημερώματα πριν τον τρίτο γύρο, τότε καταλαβαίνεις πως αυτό που τον κρατάει πάνω δεν είναι το backhand ή το πρώτο σερβίς. Είναι το γεγονός πως εκείνος είναι εκεί σα να μην υπήρχε κάποιος κανόνας περί αποφυγής της εντύπωσης ότι αγωνίζεται — σα να κρατάει στα χέρια του το χειρόγραφο ενός βιβλίου όπου οι πρωταγωνιστές χάνουν συνεχώς επεισόδια κι όμως εμείς επιμένουμε να το διαβάζουμε επειδή λέγεται πως στο τέλος βγαίνει αναπάντεχος πολιτισμός. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σύγκρουση που μας τρώει ζωντανούς. Εμείς θέλουμε τίτλους επειδή αυτοί κάνουν τους αριθμούς διαβήτες που κινούνται μόνοι τους. Εκείνος θέλει να νιώσει πως εκείνος είμαστε — γιατί όταν ολοκληρώνει ένα τρίωρο αγώνα και σέρνει εκείνο το πόδι στην έξοδο του γηπέδου, εκείνο το βήμα γίνεται η ίδια φωτογραφία όπου εμείς φοράμε τη ζώνη του πρωταθλητή πάνω στους ώμους του δικού μας χαρακτήρα. Το τραγικό; Ποτέ δε μετράει τους γύρους επειδή ποτέ δε βρίσκεται στο ίδιο σημείο από όπου ξεκίνησε. Καθώς οι άλλοι χάνουν σέτ επειδή έκαναν άλλη κίνηση εκείνος χάνει επειδή έκανε ακριβώς αυτήν που περίμεναν όλοι — σα τον ηθοποιό που ξεχνάει τη λέξη της τελευταίας ατάκας και βγάζει αυτοκριτική στο κοινό. Κι εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε κινηματογράφο επειδή εκείνος φοράει τη μάσκα του πρωταθλητή σα κάπα του πνεύματος — ξεχνώντας πως όταν βγάλει αυτή τη μάσκα, εκείνος είναι το ίδιο άτομο που ξέχασε τις κλειδιά του ασανσέρ στις τρεις τα ξημερώματα.

αλλά εσείς μιλάτε για εκείνον σα να είναι ζωντανή ταινία τρόμου στον κινηματογράφο όπου ο πρωταγωνιστής ουρλιάζει μέσα στο σκοτάδι κι εσείς όλες τις ώρες των επομένων στιγμών προσπαθείτε να καταλάβετε ποιος έκανε τον θόρυβο — ενώ εκείνος χάνεται στο επόμενο πλάνο επειδή φοράει πάντα το ίδιο μπουφάν σα βλάχος που γυρνά από καφενείο δέκα χρονιά παράτησε. το αστείο βεβαίως είναι πως όσο περισσότερο του φορτώνετε ρόλους ταινίας, τόσο εκείνος γίνεται πιο επίμονος στο ρόλο του ανθρώπου που ψάχνει κάτι μέσα στην τσέπη του κι αντί για νόμισμα βρίσκει μόνο σκόνη — κι όμως εσείς χτυπάτε την πόρτα μου τρεις φορές τη μέρα λέγοντας πως αυτή η σκόνη είναι χρυσός επειδή έτσι γράφουνε στα κανάλια του facebook "ο Τσιτσιπάς πλησιάζει" σα να είναι τίτλος παραμυθιού στις φωτοβολίδες που ανάβουν μόλις κάτσει πάνω στην κερκίδα η θεία της αγάπης. βλέπεις φίλε μου Aspromavros7 εκείνοι τρεις κανόνες που βγάζεις συνέχεια σα μεγάλη ανακάλυψη είναι σα τους τρεις τρόπους που ο καθένας ψάχνει να βρει τα γυαλιά του όταν έχουν πέσει κάτω από τον καναπέ: κάνουν όλοι την ίδια κίνηση επειδή είναι η μόνη βγήκε λογική, όχι επειδή εκείνος είναι κάποιος ιδιοφυής που ανακάλυψε τον τροχό του σπιτιού του. κι όμως εμείς εδώ βγάζουμε ταινίες επειδή εκείνος φοράει πάντα την ίδια κούραση σα θραύσμα αλυσίδας που κάποιος ξέχασε να πετάξει. τι είναι εκείνο που βλέπει κανείς πραγματικά όταν εκείνος σέρνει το πόδι του σα κάποιος που βγήκε από νυσταγμένος από νυκτερινό γλέντι και τελικά βρίσκει μόνο τις κάλτσες του σπίτι χωρίς μποτιλιάρισμα; βλέπει ένα σχήμα — σα εκείνο το τραπέζι της θείας Μαρίας που οι άλλοι ξέρουν πού πρέπει να καθίσει και αυτή όμως συνεχίζει να φέρνει την καρέκλα της κάθε φορά δίπλα στην ίδια θέση σα να μην υπάρχει άλλος χώρος στον κόσμο. μα εσείς γράφετε μονόλογους σα να βλέπετε έναν επικεφαλής σε συνέλευση εταιρείας που διαβάζει επί δεκαπέντε λεπτά την ίδια παρουσίαση επειδή ξέχασε τη σειρά των σλάιντ — κι όμως συνεχίζετε να συμφωνείτε μαζί του επειδή σας κάνει ν' αισθάνεστε συμμέτοχοι σ' αυτή την παράσταση, όχι επειδή βγάζει αποτελέσματα. κι όμως εκείνος ο φίλος σου PrasinosUltras έχει δίκιο εκεί όταν λέει πως οι αριθμοί γίνονται τραγούδια για παρέες στους χώρους εργασίας κι όχι τρόπος επιβίωσης πάνω στα σετ. γιατί πιστεύετε πως οι άνθρωποι πηγαίνουν στους αγώνες του; επειδή εκείνος τους δίνει την αίσθηση πως συμμετέχουν σ' ένα μιούζικαλ όπου ο πρωταγωνιστής είναι ένας χαρακτήρας που φοράει μάσκα πρωταθλητή — όχι επειδή κερδίζει τίτλο, μα επειδή βγάζει μια εντύπωση σα να είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ιστορίας και εμείς οι κριτές στη θέση των θεατών που χειροκροτούν επειδή του αρέσει η ιδέα πως κάποτε εκείνος κάνει κάτι σημαντικό. αλλιώς πως να εξηγήσουμε ότι κάθε φορά που η μπάλα βγαίνει μέσα κι εκείνος γυρνάει την πλάτη σα ντροπιασμένος σχολιαστής που κατάλαβε αργά πως το γκολ δεν ήταν πέναλτι; τι κάνουν εκείνοι που τον στηρίζουν τότε; του στέλνουν μήνυμα "τον προσέχω παρασύντομα" επειδή ξέρουν πως εκείνος είναι ο μοναδικός που μπορεί να τους κάνει να νιώσουν σπουδαίοι ακόμη κι όταν αποτυγχάνει — σα εκείνον τον συγγραφέα που γράφει κριτική για το βιβλίο του πριν βγει στο ράφι επειδή πιστεύει πως η εντύπωση αρκεί. αλλά τι γίνεται όταν εκείνος ο ίδιος πιστεύει κι αυτός ότι αρκεί; τότε βλέπετε τον αγώνα σα μια σειρά εικόνων όπου εκείνος κρατάει πάντα το ίδιο ραβδί σα σκηνοθέτης μιας ταινίας που κανείς δε βλέπει παρά μόνο η θεία Μαρία όταν βγάζει τις φωτογραφίες από την πολυθρόνα — κι εσείς εδώ συνεχίζετε να βγάζετε κινηματογράφο επειδή αυτή η συμπεριφορά σας κάνει ν' αισθάνεστε σαν τον πρωταγωνιστή της σειράς σας. η ερώτηση όμως είναι μία: όταν εκείνος βγει πραγματικά από τη σκηνή — όχι επειδή τελείωσε ο αγώνας, μα επειδή κάποτε αυτό το πανί της μάσκας του πρωταθλητή θα πέσει εντελώς — τι θα βλέπουμε τότε; έναν άνθρωπο που τελικά κατάλαβε πως δεν αρκεί η εντύπωση ή έναν ηθοποιό που έφτιαξε τόσο μεγάλη ιστορία γύρω από τον εαυτό του που πιστεύει πως αυτή είναι η πραγματικότητα;

τι σκατά λες τώρα ρε Aspromavros7 με τους τρεις κανόνες σου εκεί γύρω στις 15-30 στο δεύτερο σετ του τρίτου γκέιμ; ξέρεις τι μου θύμισε αυτό; τον Αλέξανδρο Ξυφτερά όταν έκανε πάντα το ίδιο λάθος στο κωπηλατικό της Φλόγας Θ. — εκείνος νόμιζε πως επειδή το έκανε χρόνια, ήταν κάτι συγκεκριμένο δικό του· εγώ εκείνος τον έβλεπα να προσπαθεί να ανοίξει μια πόρτα που είχε κλειδώσει ο ίδιος πέντε φορές πριν την αγοράσει. και ο Στέφανος; αυτός σέρνει εκείνο το πόδι σα κάποιος που ψάχνει πάντα τις κλειδιά στη τσέπη ενώ εκείνες είναι πάνω στο τραπέζι. εκείνοι οι τρεις κανόνες του — backhand τρεις φορές, πρώτο σερβίς κερδισμένο, πόδι σέρνεται — δεν είναι σημάδια ιδιοφυΐας· είναι σημάδια ενός ανθρώπου που ξέχασε που βάζει τις κλειδίες του. αλλά εσείς εδώ συνεχίζετε να μιλάτε σαν να βλέπετε τον επόμενο Πάττι Σέξτον εκεί στην κορυφή του Ουίμπλεντον. Πώς γίνεται όμως ένας τύπος που κάνει τις ίδιες κινήσεις τρεις συνεχόμενους τελικούς του Γκραν Σλαμ να μην αλλάζει ποτέ; οι τίτλοι δεν είναι θέμα φωτογραφικής μνήμης — είναι θέμα αλλαγής της στάσης όταν εκείνοι γύρω σου προσπαθούν να σου πούνε πως έχεις ήδη πάει λάθος. δες τώρα κι εμένα εδώ: όλα αυτά τα χρόνια βλέπω ανθρώπους σαν κι εσένα, ZebraEidikos, PrasinosUltras, να καταλήγουν πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: "αυτός είναι εκεί επειδή εμείς το νιώθουμε". Μα τι γίνεται όταν εκείνος ο ίδιος ξεκινάει κι αυτός να το νιώθει; τότε γίνεται ένας χαρακτήρας σειράς που κανείς δε γράφει επεισόδιο επειδή η ιστορία τελειώνει πάντα στον πρώτο γύρο επειδή εκείνος χάνει πάντα εκείνον τον περίεργο βηματισμό που δεν οδηγεί πουθενά. κι όμως εσείς συνέχεια του βγάζετε κινηματογράφο επειδή φοράει την κούρασή του σα φορεσιά πρωταθλητή. Σαν εκείνον τον γείτονα που φοράει πάντα το ίδιο σακάκι του χειμώνα επειδή του θυμίζει την πρώτη φορά που πήγε σχολείο — κι όμως στο γήπεδο εκείνος ο ίδιος σακάκι έχει γίνει η μόνιμη αιτία αποκλεισμού επειδή εκείνοι οι αριθμοί δεν κάνουν κινηματογράφο· κάνουν απόκλειση. ο Τσιτσιπάς λοιπόν τι είναι τελικά στους στόχους σας; ένας πρωταθλητής που δεν υπάρχει ακόμη; ένας ηθοποιός που έπαιξε τόσο καλά τον ρόλο του ότι ξέχασε πως έπρεπε να βγάλει βραβείο; ή απλά ένας άνθρωπος που κρατάει στα χέρια του την ίδια σκόνη που εκείνος ψάχνει στην τσέπη του σα να είναι η μεγαλύτερη σοδειά της ιστορίας; νομίζω πως εκείνος έχει τελειώσει τις αποθήκες γιατί τελικά ανακάλυψε πως η κλειδαρότρυπα δεν είχε κλειδί μέσα — κι όμως εσείς εδώ συνεχίζετε να ψάχνετε αυτή τη σκόνη επειδή έτσι νιώθετε συμμέτοχοι σ' αυτή την ιστορία, όχι επειδή εκείνος έκανε πράγματι κάτι σημαντικό. αλλά τι γίνεται όταν εκείνος τελικά βγάλει τα γυαλιά του; τι βλέπουμε τότε; έναν πρωταθλητή που δεν υπάρχει ακόμη ή έναν άνθρωπο που μόλις κατάλαβε πως ο ρόλος ήταν μεγαλύτερος από εκείνον; αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα — κι όχι εκείνοι οι τρεις κανόνες σου Aspromavros7. τι λέτε τώρα; συνεχίζουμε να του βγάζουμε ταινίες ή αρχίζουμε επιτέλους να δούμε τι είναι πραγματικά εκεί μέσα στην τσέπη του;