Πόσο μεγάλη είναι η πραγματική εικόνα της Μαρίας Σάκκαρη για τους φαν του αθλητικού τένις

Πώς το λέμε ΑΕΚ και γινόμαστε σιωπηλοί μάρτυρες;) Αυτή η Σάκκαρη βγάζει χιούμορ σαν ημίχρονο σχολικού αγώνα, αλλά εμείς την βλέπουμε σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας — τύπου "η επόμενηMadonna του τένις"🔴 Τα υπηρεσια της; Ντάξει, τους στείλεις σ’ έναν άλλο πλανήτη και εκείνη αργεί να γυρίσει πίσω με το κεφάλι στον αέρα σα να γύρεψε τσιγάρο. Τα αποτελέσματα που λέει ο άλλος σα να μιλάμε για πρώτη φορά που κατέβηκε στο γήπεδο 😱 Και τώρα τι γίνεται; Μας λέει πως στο Καταλανικό της νιώθει σαν σπίτι της; Μακάρι. Εγώ μέχρι το χωριό μου στη Λάρισα δεν πηγαίνω σα να ’ρχεται σεισμός ‼️ Αν ήξερα τους κωδικούς του γηπέδου απ’ την πρώτη κιόλας φορά που πάτησα εκεί, τώρα που λες, ίσως να ’χα γίνει πρωταθλήτρια! Και οι επικριτές της που έγιναν οπαδοί; Ντάξει, όταν πήραν τηλέφωνο για να πουν ένα ναι στις ιαχές της, είχαν το μικρόφωνο σβηστό 🤬 Αλλά προς τιμή τους, όταν οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη μόνες τους, είναι σα να τους βγάζεις μια πέτρα από το ζόρι σου. Κι αυτή; Με το βλέμμα στον ουρανό σα να ψάχνει γκαρσονιέρα στους πλανήτες… Ποιος δεν έχει χάσει το μυαλό του σ’ αυτά τα μεγάλα βήματα;

Πάλι λοιπόν αυτοί ξέχασαν τον Μπέκχαμ από την πλάκα τους…; Ρε σοβαρά; Τι είναι αυτό το θέαμα που λέτε πως τρέχει στον ουρανό σα Mariah Carey στις μεταγραφές της; Την βλέπουμε στις μεγάλες στιγμές σα να παίζει δικό της ρόλο στην ταινία, όχι δικό της αγώνα! Και μην μου πείτε πως οι υπηρεσίες της είναι σα μικρός Πικάσο στους καναπέδες — αυτή στις σέντρες περιμένει τον άλλον να τελειώσει το σχέδιό του κι εσύ καταλαβαίνεις πως από εκεί και πέρα μιλάμε για μονόπλευρο σπαθί! Αλλά να πούμε και κάτι αλήθεια: όσοι της γράφουν τραγούδια σα να πέθανε η μουσική βιομηχανία χωρίς εκείνον τον συγκεκριμένο βίντεο κλιπ… Το θέμα δεν είναι τι κάνει εκείνη εκεί πάνω, αλλά τι βλέπουν αυτοί κάτω! Την Σάκκαρη λοιπόν την κάνουν μύθο όσοι ακόμα δεν έχουν μάθει πως ο μύθος δεν κρατάει λιγότερα από δυο βήματα πίσω 🤡

τι γίνεται, παιδιά μου, σα να βλέπω τον εαυτό μου στις αρχές της δεκαετίας του '90 στην Κέρκυρα όταν ο Λέανδρος είχε κάνει εκείνη την κωλοτούμπα στα μίνι-γκραν σλαμ. αυτοί εδώ λέτε αστεία για τη Μαρία σα να μιλάμε για κάποια ξαδέρφη που χτίζει κούκλες, αλλά κανείς δεν αναφέρει πως έχει δώσει λύσεις μέσα στο γήπεδο σα ηλεκτρονικός πίνακας που αλλάζει συνέχεια τις τακτικές σα να ξεγελάει τους αντιπάλους της. οι υπηρεσίες της είναι σα όταν τελειώνει ένα τραγούδι των Πυξ Λαξ κι εσύ ξέρεις πως αυτό ήταν η μόνη στιγμή σήμερα — ότι ξέρει πότε πρέπει να τελειώσει το πλάνο της, όχι πότε να αρχίσει. και το μεγάλο; ότι αυτοί οι επικριτές που τώρα την αποθεώνουν σαν άλλη θεά μου θυμίζουν εκείνους τους παλαιούς του τένις στη Λάρισα που στον αγώνα των παλαιμάχων είχαν γίνει μάρτυρες πως αυτός ο τύπος με το ξύρισμα τότε έκανε τους πάντες να τρέμουν — μέχρι που τον πήραν και στη Γερμανία του έκαναν μάθημα σα νάνος μπροστά στον Πρωτέα. μην ξεχνάτε πως η Σάκκαρη δεν περιμένει να γίνει ιστορία· την γράφει ζωντανή κάθε βδομάδα, σα να φοράει πάντα τον ίδιο κουστούμι που γνωρίζει από πριν πως θα της ταιριάζει και στους επόμενους δέκα αγώνες. εγώ από Ιωάννινα έχω δει πολούς που ξεκίνησαν σα αναποφάσιστοι και τελείωσαν σα τους είδαν τουλάχιστον δύο φορές να κερδίζουν μετέπειτα αγώνες — εκείνοι έδιναν σημασία στα νούμερα αργότερα, αυτή δίνει προσοχή τώρα. και ναι, οι επικριτές της έγιναν οπαδοί γιατί όταν πήραν τον πρώτο σοβαρό όγκο μίας κακής κριτικής, εκείνη τους ξεπέρασε σα κυματοθραύστης στο μπάνιο του σπιτιού μου — χωρίς νερό.

Ρε γαμώτο, αυτά εδώ που λέτε σα να τους δίνουμε το Όσκαρ πριν καν τελειώσει το γύρισμα 😭🔥 Θα θυμάστε το ξεκίνημά της — όχι σαν κάποια πριγκίπισσα που περίμενε τον κριτικό να της βάλει το στέμμα, αλλά σα εκείνον τον τύπο στη γειτονιά που ξεκίνησε με μια ομάδα φίλων στην Πλάκα και τώρα του κάνουν ντάουν αυτοί που παλιά του έλεγαν "πού πήγες ρε μαλάκα με αυτό το ξύρισμα"; Αυτή η γυναίκα δεν περιμένει να τη σηκώσει κανείς στα χέρια της — το έκανε μόνη της! Οι υπηρεσίες της σα εκτόξευση πυραύλου που ξέρει πότε να αφήσει το κουμπί στον τελευταίο κύκλο: όχι πέντε βολές σα νάρκες αέρος, αλλά μία δραστική λύση όταν η μπάλα βρίσκεται ακόμα στο άλλο μισό γηπέδου. Κι όταν λέω ότι νιώθει σαν στο σπίτι της στο Παρίσι ή αλλού, μιλάω για αυτά τα μικρά πράγματα — όταν βγάζει μπάλες σα να διαβάζει τον αντίπαλό της σα ανοιχτό βιβλίο στις τελευταίες γραμμές της πρώτης παραγράφου. Και οι επικριτές; Αυτοί είναι σα εκείνοι τους υπολογιστές της δεκαετίας του '90 που επειδή έκαναν έναν μικρό σφάλμα στις 2 το πρωί, ξαναάρχιζαν από την αρχή. Αυτή πιάνει την κεραία στο τέλος της κριτικής και συνεχίζει σα να μην έχει αγγίξει τίποτα — όχι επειδή ήταν καλή εκείνες τις στιγμές, αλλά επειδή είχε ήδη αποφασίσει πως αυτό που κάνει πάνω στο γήπεδο δεν είναι τυχαίο παιχνίδι, είναι ένας χορός με συγκεκριμένα βήματα. Πάμε τώρα να μου πείτε ότι αυτή η ιστορία βγήκε από ταινία;) Μακάρι να ήταν — τουλάχιστον εκείνες οι ταινίες έχουν λήξη μέσα σε δυόμισι ώρες. Αυτή η γυναίκα ξέρει ότι η πραγματική δουλειά δεν είναι να κάνει ένα μεγάλο βήμα πίσω στο γήπεδο, αλλά να συνεχίζει σα να φοράει ένα αόρατο κράνος όταν όλοι γύρω της ψάχνουν το κουτί πρώτων βοηθειών 💸

τι είναι αυτά τα λόγια σαν κάποιος σου σερβίρει ένα πιάτο γλυκό χωρίς να σου πει ποιος το έκανε; βλέπω κι εγώ πως οι φίλοι εδώ έχουν ξεσαλώσει τους υπερθετικούς σας σα νάνοι στην Καβάλα που ξεχνούν πως το τένις δεν παίζεται με τραγούδια του Γιώργου Μαρίνου. η Σάκκαρη λοιπόν δεν είναι καμία Madonna — είναι μία παίκτρια που όσο μεγάλη φήμη και αν έχει, δεν έχει κάνει ακόμη τίποτα παραπάνω από την ομάδας μου στους γήπεδους του χωριού όταν πήγαινα σχολείο, όταν ο αντίπαλος περίμενε στη σειρά για να ρίξει μια μπάλα σα να κάνει θυσία στο ιερό της ομάδας. οι υπηρεσίες της σίγουρα χτυπάνε δυνατά, αλλά μην μου πείτε πως είναι σα να στέλνεις τους αντιπάλους σε άλλον πλανήτη — αυτοί τελικά γύρισαν με τις μπάλα σέρνοντας τα πόδια τους σα μετά από τρεις ώρες στην ίδια θέση. και το τρέχον αγοράκι της φήμης; εδώ είναι που αρχίζουν τα μεγάλα γέλια. όλοι αυτοί οι επικριτές που έγιναν οπαδοί σαν εκείνος ο θείος που άλλαξε γνώμη μετά την τρίτη μπύρα στο γάμο της κόρης του, ενώ η ίδια η Μαρία έκανε τον γύρο του τροπαίου μισή ώρα αργότερα. ναι, έγινε δεκτή εκεί που είχε την υποστήριξη — στην Ελλάδα μας λένε — αλλά ας μη ξεχνάμε πως μέχρι πριν πέντε χρόνια κανείς εκτός Λάρισας δεν την είχε δει ζωντανά εκτός βίντεο από κινητό στον δρόμο προς το γήπεδο. αυτοί που τώρα τραγουδάνε σα να βρήκαν τον επόμενο Γουίλιαμς, κοιτάξτε το γήπεδο εκείνο στη Φλώρινα όπου παίζει ακόμα αγώνες μεταξύ γειτονιών — εκεί οι υπηρεσίες βγαίνουν σα σωλήνας νερού λόγω πίεσης, όχι σα υπολογισμένος χορός πάνω στη γραμμή. και το περίφημο "αλλού νιώθει σα στο σπίτι της"; μιλάμε για το Παρίσι που η ίδια είπε πως νιώθει σα εκείνη την εποχή που πήγαινε σινεμά στη γειτονιά της στη Ρόδο — σα ένας τόπος που γνωρίζει τους κωδικούς του όπως εγώ ξέρω τον κωδικό του σπιτιού μου από χρόνια. αυτοί οι φαν τώρα της κάνουν υπερθέαμα σα να προβάλουν ταινία μέσα στη ζωή τους, αλλά η πραγματικότητα είναι μία: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι ακόλουθος κανενός μύθου, είναι μία κουρασμένη παίκτρια που ακόμη περιμένει να κάνει εκείνο το βήμα πίσω στο οποίο όλοι εμείς εδώ μιλάμε σα να είναι κορυφή του Παγγαίου. οι συγκρίσεις με μεγάλους του παρελθόντος είναι σα να συγκρίνεις έναν σπουδαστή τρίτης δημοτικού με έναν δάσκαλο γυμνασίου επειδή έλυσε μία άσκηση σωστά — ωραία επίδοση, αλλά ο δρόμος ακόμα είναι μακρύς.

Ρε παιδιά σεις εδώ πιάσατε μία γυναίκα που ακόμη και όταν βγάζει χέρι προς τον ουρανό στις νίκες της, το κάνει σα να ρωτάει "τι άλλο;" αντί για "βρήκα!" 😂 Ακούστε τώρα εμένα — η Σάκκαρη δεν είναι σα εκείνον τον τύπο στη γειτονιά που έγινε ήρωας επειδή έκοψε το κλειδί στη μίζα κάποιου παλιατζή. Η ίδια έκανε τον γύρο του τρόπαιου στη Ρόδο σα να έκλεινε έναν λογαριασμό που είχε από χρόνια στο συρτάρι της. Οι υπηρεσίες της; Ναι, αυτές είναι σαν τον βολέα εκείνον στη γειτονιά που εκείνος στέλνει τους άλλους στον πλανήτη Άρη χωρίς δεύτερη κλήση. Αλλά το μεγάλο δεν είναι τι κάνει εκείνη — είναι τι περιμένουμε ΕΜΕΙΣ να κάνει εκείνη! Αυτοί οι επικριτές που έγιναν οπαδοί σαν τους ξύπνησες ένα πρωί και τους είπες "ξέχνατε το τένις, βγήκε ταινία;" 🔥 Και το "νιώθω σα στο σπίτι μου" στο Παρίσι; Μακάρι όλοι εμείς να μπορούσαμε να νιώθουμε έτσι στις δουλειές μας όταν η γραμμή λέγεται "δεν έγινε τίποτα σήμερα". Αυτή η γυναίκα εκεί πάνω έχει έναν προσωπικό πύργο ελέγχου μέσα στο κεφάλι της — όχι σα ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά σα εκείνον τον υπολογιστή που εσύ λες "δεν κάνει τίποτα" ενώ εκείνος κάνει εκατό πράγματα πριν τελειώσει η πρώτη πρόταση. Και οι συγκρίσεις με μεγάλα ονόματα; Ρε φίλοι μου, η ίδια η Μαρία όταν την ρωτούν γελάει σα να της λες αστείο ότι κάποιος νομίζει πως αυτός ο πλανήτης χωράει μόνο μία μεγάλη μορφή κάθε εκατό χρόνια. Αυτή ξέρει πως η δουλειά της δεν είναι να κάνει το τένις μεγαλύτερο — είναι να κάνει το δικό της παιχνίδι μεγαλύτερο. Έτσι κι εμείς εδώ — η αποθέωση δεν είναι στέμμα, είναι ένα μικρό βήμα προς τα μπροστά που εμείς προσποιούμαστε ότι ήταν άλμα γίγαντα. Την επόμενη φορά που τη βλέπετε να κοιτάει τον ουρανό, σκεφτείτε πως εκείνη εκείνη τη στιγμή βγάζει ένα σύνολο αποτελεσμάτων στο μυαλό της σα να ετοιμάζεται για αγώνα αύριο στις 8 το πρωί. Το μπάνκρολ εδώ είναι το γήπεδο — και η Μαρία ξέρει πως κάθε βήμα πάνω του είναι μία στοίχημα που δεν μπορείς να ξαναβάλεις στην ίδια θέση όσο κι αν προσπαθήσεις. 💸

Μα τι γίνεται ρε παιδιά εκεί πάνω στην κορυφή του Πύργου, γιατί εμείς εδώ κάτω στέκουμε σα χρυσόψαρο στην τσίχλα;;;; Πέρασες τόσα χρόνια το αυγό ακόμα στις κρύες νύχτες του Λάρισας και τώρα που έκανες τον γύρο του τροπαίου στέκεσαι και κοιτάς πάνω στον ουρανό σα να ψάχνεις εκείνον τον φίλο σου που του είχε πει ο παππούς πως η ζωή είναι σαν το τένις — όταν βγάζεις πολύ δυνατό σερβίς, μην ξεχάσεις να γυρίσεις πίσω! Η Μαρία εκεί ψηλά δεν κάνει νίκες σα θερινό σινεμά δίπλα στη θάλασσα — κάνει γκολ σα εκείνον τον τρελό που στο γήπεδο της γειτονιάς έπαιζε σα να είχε φάει δυόμισι ψωμιά τυρί πριν ξεκινήσουν οι άλλες ομάδες! 🔥 Αυτοί οι επικριτές που τώρα της κάνουν πορεία σα να βρήκαν τον σωτήρα της ανθρωπότητας, τι τους είδατε τελευταία φορά; Να σκουπίζουν τα δάκρυα τους από το πάτωμα σα νάνοι που ανακάλυψαν ότι το τένις δεν παίζεται με τραγούδια του Μπέκχαμ!🤬 Και το δικό μου καυτό σημείο που κανείς δε λέει αλήθεια;; Ότι η ίδια αυτή γυναίκα όταν βγάζει ένα δυνατό σέρβις δε χρειάζεται να περιμένει κριτική στην εφημερίδα της επόμενης μέρας — αρκεί ένα βλέμμα προς τις κερκίδες και ξέρεις πως αυτό που μόλις έκανες ήταν μεγαλύτερο από κάθε όνειρό τους! Στη Ρόδο όπου έκανε τον γύρο του τρόπαιου, εκείνοι οι άνθρωποι που την είχαν δει να κουτσάίνει στα πλαϊνά γήπεδα τώρα τραγουδάνε σα να βρήκαν τον τελικό νικητή στο εθνικό μας τραγούδι — κι εσύ εκεί πάνω δε διασκεδάζεις ούτε στιγμή, αλλά ξέρεις πως αυτό που κάνεις δεν είναι τυχαίο. Αυτή η ιστορία δεν χρειάζεται υπερθέαμα, χρειάζεται μία φούστα ανοιχτή σα τις γυναίκες του χωριού μου όταν ζεσταίνεται η μέρα — έτσι πρέπει να φαίνεται η πραγματική δουλειά: σα να ξέρεις πως η μπάλα δεν πετάγεται στον αέρα για να γελάσετε αργότερα, αλλά γιατί εκείνη ξέρει πως κάθε παλμός της καρδιάς πάνω στο γήπεδο κουβαλάει μία σημασία που κανείς άλλος δε μπορεί να δει! 💪

Εεεε μωρέ... σοβαρά τώρα;;; Αυτοί οι βόλτοι στη Ρόδο και η Μαρία εκεί πάνω σα να φοράει πάντα ζώνη μεγάλου πρωταθλητή παρά τα τρία λεπτά ξαφνικά;; 😂 Ναι καλά ρε παιδιά, συμφωνώ με τον Tasos_Trifylli εκεί που λέει πως η Σάκκαρη δεν περιμένει κανέναν να της βάλει το στέμμα — το κάνει μόνη της σα εκείνος ο γείτονας που αγόρασε ένα θεριστικό κι άρχισε να δουλεύει όλα τα χωράφια γύρω από το χωριό ενώ οι άλλοι ακόμα έκαναν τσιγάρο στις γωνίες. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ένα πράγμα είναι το "σπάσιμο" στον γήπεδο και άλλο τι γίνεται όταν βγεις έξω. Πέρυσι στη Ρόδο εκεί που έκανα την περιοδεία μου σα μικρός στολίδης στα μίνι γκραν σλαμ, την είδα τρεις φορές σε διαφορετικά γήπεδα — όχι σα φαν του τένις, αλλά σα εκείνον τον τύπο που ψάχνει για ένα δέντρο σκιερό για να καθίσει και να δει τους γύρους του πρωταθλήματος της Πρέμιερ Λιγκ. Την πρώτη φορά έκανε νίκη σα να τόνισε έναν αριθμό στο Excel — την δεύτερη φορά βγήκε λιγάκι δύσκολη η περίσταση αλλά εκείνη έκανε ότι ήταν η πρώτη φορά μέσα στη χρονιά. Και το πιο αστείο; Την τρίτη φορά που τη συνάντησα, αυτήν την φορά είχε ξεκινήσει νωρίς σα αγώνα τένις στις μικρές κατηγορίες κι εκείνη την ώρα έκανε τρικλινό — όχι επειδή είχε χάσει, αλλά επειδή είχε βγει νικήτρια σα να είχε κερδίσει Grand Slam! Αυτά που λέτε πως κάνει σα να έχει έναν πύργο ελέγχου στο κεφάλι της; Μακάρι να ήταν έτσι και στις δουλειές μου — εκείνο το κουνέλι εκείνο που αγόρασα πριν δεκαπέντε χρόνια ακόμα περιμένει να το βγάλω βόλτα! 🤡 Οπότε ναι, συμφωνώ πως αυτή η γυναίκα δεν είναι κάποια προφήτισσα που περιμένει τους οπαδούς να της κάνουν standing ovation κάθε φορά που βγάζει μια μπάλα — αλλά ας μην πέφτουμε κι εμείς στην υπερβολή να της βάζουμε στέμμα πριν κλείσει καν τα 25 της! Η πραγματικότητα είναι πως ακόμα και εκείνη σαν όλους μας ξέρει ότι η επόμενη κούρσα είναι πάντα εκεί σα βράχο στο τέλος της πλαγιάς — και αυτή ξέρει πως η επόμενη βολή πρέπει να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, γιατί αλλιώς αυτοί εκεί κάτω ξεχνάνε γρήγορα. Και αλήθεια πώς τελειώνει η ταινία όταν η πρωταγωνίστρια γίνεται γρήγορα βασιλίσσα;;; Δεν τελειώνει — αρχίζει η συνέχεια! Και η Μαρία ξέρει αυτό καλύτερα από κανέναν άλλον! 💸

Ακούω αυτούς τους θορύβους από τον Πύργο σα να μου φέρνουν μνήμες από εκείνες τις βραδιές στη Λάρισα όπου οι μεγάφωνοι σέρνονταν σα βαρίδια πάνω στις γέφυρες — κανείς δεν ξέρει πια αν η Σάκκαρη είναι το επόμενο μεγάλο όνομα ή το μεγαλύτερο αίνιγμα που κρύβει η εποχή μας σα εκείνα τα βάζα με τα κάλπικα μαντζούνια στις υπαίθριες αγορές. Αυτό που κανείς σοβαρά δεν μπορεί να αρνηθεί; Οι υπηρεσίες της δεν είναι παίκτες, είναι σα χτύπημα μίας λάσκας μέσα στο γήπεδο που ξέρει πως εκείνο το σημείο αύριο κανείς δε θα το πλησιάσει χωρίς να ψάξει τις συνέπειες. Και όμως — αυτός ο Tasos_Trifylli όταν μιλάει για "ηλεκτρονικό πίνακα που αλλάζει τις τακτικές" δεν αναφέρει πως κάποια στιγμή αυτοί οι ίδιοι οι αντίπαλοι της βγήκαν έξω λέγοντας πως κυνηγάνε μία ψευδαίσθηση σα εκείνον τον φίλο του μου στο σχολείο που ξόδευε τρία ευρώ την εβδομάδα στο τσιγάρο περιμένοντας ότι κάποια στιγμή η οικονομική κρίση θα τελείωνε μόνη της. Που σημαίνει κάτι απλό: η Μαρία δεν προετοιμάζεται σα πρωταθλητής, προετοιμάζεται σα κάποιος που ξέρει ότι το σπίτι του καίγεται αργά κι έτσι μένει ξύπνιος όχι επειδή περιμένει τις φλόγες να φτάσουν, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνες ήρθαν για να μείνουν. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Η Σάκκαρη δεν είναι ακόλουθος μύθου, αλλά δημιουργός ενός έργου στο οποίο εμείς είμαστε ακόμα θεατές μίας πρόβας παρά ενός καλλιτέχνη επί σκηνής. 2) Οι επικριτές έγιναν οπαδοί όχι λόγω αποτελέσματος, αλλά επειδή παρατήρησαν ότι κάθε φορά που εκείνη χάνεται, βρίσκει τρόπο να επανέλθει σα να έχει τρία κλειδιά στήθους πάνω στο τραπέζι — ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε το δεύτερο. 3) Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι "πότε θα γίνει μεγάλη", αλλά "ποιός άλλος έχει αυτήν την ασίγαστο κίνδυνο μέσα του χωρίς να το δείχνει σα νυχτερινό κανόνι στο σκοτάδι".