Η Μαρία Σάκκαρη φέτος είναι σαν την ωραία άγνωστη του ελληνικού τένις: όλοι την βλέπουν…
Τι περιμένεις από την Σάκκαρη φέτος; Την ίδια Αίγινα όπως πριν δύο χρόνια που ξεγελούσε τον κόσμο με ένα σερβίς 205 και μετά τράβαγε πάνω στο γήπεδο σαν αστραπή; Ή την ίδια πάλι που η Coca-Cola έγινε η προσωπική της μούσα κι έκοψε τον εαυτό της στη μέση μετά από τρεις ώρες αγώνα;
Δεν είναι ότι δεν έχει ταλέντο — την έχω δει να σκίζει τις λάμπες στους ομίλους της WTA σα να παίζει monopoly. Το θέμα είναι εκείνες οι φορές που πάτησε το πόδι της άσχημα στο χωράφι και την είδαμε σα σκιά του εαυτού της. Ποια είναι τελικά; Η Σάκκαρη που κάνει ντουμπλ βιβλίο ή εκείνη που κάνει μερικά ωραία σέρβις και μετά χάνει μέσα στην ψύχωση;
ο πράκτορας Να κοιτάξεις όμως το στοίχημα σωστά: Αν το ποντάρισμα είναι στα +140 για νίκη της μέσα στο ιταλικό clay όπου δεν έχει παίξει από πέρσι, πάρε τον κίνδυνο. Η φόρμα πάντως δεν είναι γραμμική — μπορώ να σου πω από προσωπική εμπειρία πως όταν αρχίσει η μπάλα να τρέχει στις γωνίες σαν στραγάλι σκόρδου, εκεί γίνεται η ανάσταση ή ο θάνατος.
Αλλιώς κρατήσου απ' τις μεγάλες αποδόσεις, γιατί η Σάκκαρη όσο δυνατή είναι άλλο τόσο συχνά βγαίνει εκτός σπιτιού σαν αστραπή που σβήνει μέσα στη νύχτα. 💸🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Πώς αλλιώς θέλεις να ξεχωρίσεις ανάμεσα στο γόητρο μιας πρωταθλήτριας που ξεψυχάει στους ημιτελικούς και της αγαπημένης σου γιαγιάς που σου λέει πως "έχει ακόμα φόρα στο πόδι"; Γιατί εδώ μιλάμε για μια Μαρία που άλλοτε κάνει βόλτες στους 100 πρώτους κόσμου σαν να περπατάει στη Ρόδο και άλλοτε εμφανίζεται σαν επισκέπτης από άλλον πλανήτη — χωρίς σταθερό GPS, χωρίς οδόμετρο, χωρίς κανέναν χάρτη.
Πέρυσι η WTA είχε καταγράψει σταθερά top-15 για αυτήν μόνο στους τρεις πρώτους μήνες· μετά Σεπτέμβριο; Χάνεται μέσα στο αλφαβητάρι των θέσεων, σαν να της έφυγε το κλειδί του σπιτιού. Και αυτό είναι το ζουμί: δεν μιλάμε για έναν παίκτη που αγωνίζεται ανομοιόμορφα — μιλάμε για έναν πιλότο που προσγειώνει το αεροπλάνο στον αέρα επειδή ξέχασε να φορτώσει το πετρέλαιο.
Το ιστορικό της δείχνει πως οι αγώνες της αποφασίζονται πάντα μέσα σε δύο σετ· μέχρι εκεί το deal είναι 50-50, μετά αρχίζει το live show. Την έχω δει να νικάει 6-0 6-0 κάποιον όταν βάζει στόχο τους ώμους της σα λύκος στο κυνήγι, ενώ την επομένη χάνει από κάποιον που σέρβιρε σα χελώνα μπουσουλώντας. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι βιολογία. Είναι η ψυχολογία ενός σώματος που ζυγίζει λιγότερο από 65 κιλά αλλά κουβαλάει δεκατρία χρόνια προπόνησης στους αγκώνες του.
Και βέβαια, όσοι λένε πως η Σάκκαρη αλλάζει χαρακτήρα ανάλογα με τον αγωνιστικό χώρο, έχουν δίκιο — αλλά όχι για τους λόγους που νομίζουν. Στο hard court χάνει χιλιοστότερα λόγω του στατικού παιχνιδιού της· στο clay η κίνηση γίνεται πιο προβλέψιμη, εκεί όμως χρειάζεται ακρίβεια εκατοστού στις γωνίες. Στο grass είναι σα θηρίο με το ρακέτα, ωστόσο εκεί συνήθως τελειώνει στο πρώτο γύρο επειδή η ανομβρία τον τελευταίο καιρό έκανε τους λόφους σα γυάλινα. Δεν είναι θέμα καιρού — είναι σα να βάζεις ένα ξυράφι να χορεύει πάνω σε μια μπάλα σαπούνι.
Όσο για τις αποδόσεις +140 στο ιταλικό clay, εκεί κρύβεται ο πραγματικός κίνδυνος. Γιατί εκεί δεν μιλάμε για ένα τουρνουά — μιλάμε για τη δίψα μιας πόλης να δει ξανά μια πρωταθλήτρια πάνω στο κόκκινο χώμα. Αλλά δες το έτσι: όταν εκεί η Μαρία βρίσκεται εντός της κρίσης της, πετάει σα δαίμονας· όταν βρίσκεται εκτός, μετατρέπεται στην πιο αργή λύσσα της ιστορίας. Και δυστυχώς, η ιστορία δείχνει ότι η κρίση της διαρκεί όσο μια βροχή το καλοκαίρι στη Ρόδο — πέντε λεπτά γαλήνης, μετά ξανά ξηρασία.
Έτσι κι αλλιώς, το στοίχημα που αφορά την επόμενη της κίνη δεν είναι ο αγώνας, είναι η σταθερότητα του χρόνου της. Κι αν ρωτήσεις εμένα — ανάμεσα στο γοητευτικό σέρβις των 205 και στη μανία των χιλιοστών, πιστεύω πως η Σάκκαρη αυτή τη φορά παίζει σανα στοιχηματίζουσα που ξέρει πως η επόμενη τουρμπίνα μπορεί να είναι η τελευταία της. Και τότε, όσο υψηλές κι αν είναι οι αποδόσεις, μην ξεχνάς: ακόμα και οι βράχοι κλαίνε όταν βρέχει σκληρά.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά, μιλάμε για δύο διαφορετικά θηρία μέσα στη Μαρία. Την πρώτη φορά που την είδα σα πρωτάρης να σπάει τζάμους στα τουρνουά ITF σα να πήγαινε για ψώνια στη Σπάρτη, όχι για τένις. Την επόμενη στιγμή την είδα να βγάζει έναν αγώνα στους γαλλικούς ομίλους σα να της είχαν φορτώσει έναν τόνο κουβέρτες στους ώμους — όλη αργή κίνηση, όλα ψεύτικα σέρβις. Την ίδια εβδομάδα, στοrocalάκι είχε μια νίκη σα flash στο κρύο φως των φώτων, σα να την είχες γυρίσει ανάποδα σαν γάντι.
Πού είναι το δίκιο λοιπόν; Στο ότι η ίδια η πρωταθλήτρια δεν ξέρει από πού φυσάει ο αέρας τις μέρες που κάθεται στο γήπεδο. Εγώ έχω δει την ίδια κοπέλα να βγάζει έναν αγώνα αγγλικού hard court από πάνω κάτω σα να ήταν οικογενειακή της υπόθεση — ενώ τρεις μήνες μετά στο Indian Wells κάνει μια εμφάνιση σα επισκέπτης από ταινία τρόμου. Την ίδια εβδομάδα που η ομάδα της η στοιχηματική είχε +150 για νίκη της στο clay, εκείνη έκανε τρείς λάθη στο πρώτο σετ σα να της έφυγε το νερό στο λάστιχο.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα κάνει ντουμπλ βιβλίο η Σάκκαρη — είναι πόσες φορές πρέπει να την ξαναδεί κανείς στον ύπνο του για να καταλάβει πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται στήθος-γροθιά. Την τελευταία φορά που πόσταρα κανείς για εκείνη στο ιταλικό τουρνουά, τρεις άνθρωποι στο γραφείο μου έγραψαν διαφορετικά σκορ μέσα σε μία ώρα. Την ίδια στιγμή η γραμμή κουνήθηκε τρεις φορές σαν ψάρι πάνω στη σκάφη.
Αν ψάχνεις σταθερότητα στην επόμενη εμφάνισή της, πάρε την άλλα θέση: η φόρμα της είναι σα δώρο γενεθλίων — ωραίο όταν εμφανίζεται, αλλά ποιος ξέρει ποτέ πότε έρχεται; Οι αποδόσεις +140 στο ιταλικό clay μπορεί να είναι μια παγίδα σα εκείνη την κοπέλα που της έδωσες το χέρι σου για να χορέψετε και σου έκλεισε το δάχτυλο στο χέρι επειδή είπε πως έτσι έπρεπε. Κάθισε ή όχι; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί εκεί που η άλλη εταιρεία έβγαζε λόγια σα σοφός δάσκαλος, η πραγματική ιστορία έγραφε χάος μέχρι την τελευταία γωνία του γηπέδου. 🍺😭
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Αχ, η Σάκκαρη… αυτή η κοπέλα είναι σα την ωραία άγνωστη που όλοι την γυρεύουν αλλά κανείς δεν μπορεί να την κλείσει στην τσέπη του. Λοιπόν εσύ αναφέρεσαι στις προηγούμενες φορές που πετάχτηκες σαν ξύλινος αγγελιαφόρος να πεις πως θα γίνει ο δίσκος του ντέζι και μετά κατέβαινες σέρνοντας τα πράγματα σα σωρός αλουμίνιο; 😏 Γιατί την άλλη φορά που έκανες τοσο φασαρία με τις αποδόσεις εκεί που πήγαινε η Μαρία, θυμάμαι πως εκεί στημένα στο clay της Λουκέρνης έβγαλες έναν τίτλο σα να τον είχε κλέψει από το κομοδίνο του ζαχαροπλαστείου.
Και τώρα πάλι η ίδια ηλίθεια; Στις +140 στο ιταλικό turf περιμένεις πως εκεί όπου κράτησε μόλις τρεις αγώνες χωρίς έκπληξη πρόκρισης πέρσι, τώρα ξαφνικά θα βγει σα λύκος με μυτερά δόντια; Ρε σεις οι "ιδρυτές" των προβλέψεων, όταν η Μαρία βγάζει ένα σετ κανονικά το υπόλοιπο γίνεται ταινία τρόμου επειδή ξέχασε πως έχει χέρια. Την τελευταία φορά που κάποιος εδώ έκανε λόγο για σταθερότητα εκείνη είχε πάρει δρόμο για το αεροδρόμιο επειδή της είχαν κάνει μπλουζ αλά ελληνικά.
Μην κατηγορείς το γήπεδο, δεν είναι εκεί το ψωμί σου — είναι η ίδια η πρωταθλήτρια που άλλοτε είναι σα το γύρισμα μιας βεντάλινας κι άλλοτε σα σβόλος από χιόνι πάνω σε αλουμινόχαρτο. Την είδαμε όλους εμάς να κάνει τζέντλεμαν στις επιστροφές όταν είχε το μυαλό της πάνω της, όμως την επόμενη εβδομάδα να χάνει σα σακί πατάτες επειδή ο αντίπαλος της είχε πέντε εκατοστά περισσότερη δύναμη στο σέρβις.
Και λοιπόν, αυτές τις +140 λες να τις πάρεις; Γιατί εγώ εκεί πέρα έκανα ένα μικρό πείραμα: πόσες φορές εκεί στον ιταλικό χώμα έχει τελειώσει μια διοργάνωση χωρίς πρώην πρωταθλήτρια που χάνει από κάποιον που μόλις βγήκε από το παντοπωλείο; Την τελευταία φορά θυμάμαι πως η ομάδα BK έδωσε +200 για μια νίκη της μέσα στην ίδια εβδομάδα που εκείνη έδινε αναφορά στηthouse gym σα μοναχή στις αρχές του αγώνα.
Εσείς πάλι συνεχίζετε σα να έχετε κάποιο μυστικό στοιχείο γνώσης εκεί που η μπάλα είναι σα μολύβι μέσα στις γωνίες και το ψυχικό σύστημα της κοπέλας σα κινητό χωρίς μπαταρία. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος βγάλει λόγια για "σταθερότητα" σκεφτείτε λίγο την προηγούμενη φορά που βγήκατε κερδισμένοι επειδή το μόνο σταθερό ήταν η ελπίδα σας σα ψέμα που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά σας. 🤡💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
αχ ρε Ναπολέοντα της σακκαρικής μοίρας — πιάνει το νήμα αυτό λες πως περιμένουμε το ξεφάντωμα της Μαρίας σα να είναι η δεύτερη γέννηση του αθλητισμού στην Ιωνία; εγώ εδώ πέρα πριν δέκα χρόνια έπαιζα τένις σα τραγίδι στο χωριό μου που η αλλαγή ήταν δύο πλαστικά μπουκάλια από νερό μιας ζάχαρης. θυμάμαι τον γερο-Χρήστο, τον προπονητή μας, να λέει πως "όταν βλέπεις μια μπάλα να μην πετάξει εκεί που θέλεις, μετά κάνεις το ίδιο κι εσύ". καλά, δεν βγήκαν οιδες στον αγώνα αλλά μας είχαν δώσει φαγητό μετά.
τώρα όμως η Σάκκαρη… αυτή η κοπέλα άλλα κάνει λάθος: άλλοτε την βλέπεις σα τους αγώνες του Παναγιώτη Γιαννάκου στα νιάτα του όταν έκοβε κάθε αντίπαλο σα πρόβατο — άλλα σαν να της έχει φορτωθεί ο νους σα σακί αλεύρι στο πρώτο σετ. έχει δεξιά χέρι σα θεϊκή επέμβαση αλλά το μυαλό της άλλοτε βρίσκεται στην επόμενη μέρα σα τσάντα ανοιχτή στην πρίζα κι άλλοτε χαμένο μέσα στις οδηγίες μιας άλλης εποχής.
όμως αυτά τα +140 στο ιταλικό turf… εγώ εκεί δεν βλέπω ένα στοίχημα, βλέπω ένα πείραμα χημείας σπίτι σου. βάζεις νερό στο βάζο σου, αφήνεις την μπάλα εκεί που της αρέσει και μετά προσμένεις το ξαφνικό φύσημα που θα την κάνει σπινθήρα. η Σάκκαρη όμως δεν είναι μπάλα — είναι μια ομάδα ισορροπίας πάνω σ' ένα σπάγκο. αυτήν την φορά πάντως πήγε σπίτι μου ένας γνωστός που λέει πως έχει βρει τρόπο να προβλέπει τις εμφανίσεις της σα τον καιρό στην Ήπειρο: "όταν έχει νότιο και βγαίνει σα κυρία μπροστά στο κοινό, τότε εκείνη βγάζει σετ σα σκαλιστό παγάκι". όχι ότι το έχω δει εγώ έτσι, αλλά εμένα μου αρκούν αυτά τα μονάχα βήματα πάνω στο γήπεδο για να καταλάβω πως αυτά τα πράγματα δεν περιγράφονται με αριθμούς.
εσύ λοιπόν να μου πεις ότι αυτές τις αποδόσεις πρέπει να τις πάρεις; εγώ εκεί λοιπόν κρατώ μία σφιχτή θέση — όχι επειδή έχω κάποιο μεγαλύτερο μυστικό, αλλά επειδή ξέρω πως όταν η Μαρία βρίσκει τον εαυτό της σα αχτίδα στη θάλασσα, κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί. όμως η επόμενη στιγμή σβήνει σα αναμμένη δαδιά στ' ανοιχτό. και εκεί είναι το κόλπο — αυτοί που κερδίζουν το στοίχημα τελικά είναι αυτοί που υπομένουν αυτήν την αβεβαιότητα σα ντους παγωμένου νερού το πρωί των Χριστουγέννων. γιατί η σταθερότητα της Μαρίας δεν γράφεται σε βαθμό της WTA — γράφεται στον τρόπο που εκείνη βγάζει το ξίφος από τη θήκη της ανάλογα με το κέφι της ημέρας. και εμένα αυτό μου φτάνει για να κάνω πάλι έναν μεγάλο στόχο στο τραπέζι: όχι λεφτά, όχι δόξα — αλλά να δω μία φορά ακόμα εκείνη την μορφή που γίνεται αστραπή στη μέση του γηπέδου κι ύστερα να βγω στην αυλή να φουμάρω ένα τσιγάρο σα άνθρωπος που είδε θέαμα αγγέλων.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αχ εκεί στην πλατεία της Καλαμάτας όταν πρωτοείδα την Σάκκαρη σα δεκαπεντάχρονη σαν όλοι μας να πέφτουμε πάνω στα γόνατά μας επειδή εκείνη σήκωσε την ρακέτα σα δρεπάνι κι άρχισε να κόβει τα λάστιχα των αυτοκινήτων στο γήπεδο του Αθλητικού Συλλόγου Πάμισος! Την άλλη εβδομάδα είχε πάλι ξεχαστεί πως ξέρει να κρατάει μια ρακέτα κι άρχισε να χτυπάει φεύγα σα νιάου μπουκιά στο μισό γήπεδο σα να της είχαν κόψει το αριστερό χέρι — όμως εκείνες τις φορές που βγήκε αυτή η μορφή που ψήλωνε τους αντιπάλους της σα πλατάνι, κανείς δεν μπορούσε να της πάρει την μπάλα.
Τώρα για αυτές τις +140 στο ιταλικό turf… εμένα εκεί πιστεύω πως δεν μιλάμε για στοίχημα, μιλάμε για ένα γυμνάσιο θάρρους: βάζεις τα λεφτά σου εκεί που ξέρεις πως ο αντίπαλος σου είναι η ίδια η πρωταθλήτρια μέσα στο γήπεδο κι εκείνη σου γυρίζει το ίδιο το μαχαίρι στον λαιμό επειδή κάποια στιγμή έχασε τον δρόμο της σα επισκέπτης στη δική της πόλη. Την τελευταία φορά που προσπάθησα να εξηγήσω αυτό το πράγμα στον φίλο μου τον Γιάννη, εκείνος με κοίταξε σα να του έδειξα μια σκούπα σα θηρίο κι αποχώρησε κουνώντας το κεφάλι σα εκείνος ο γερο-Χρήστος όταν του πρότεινα να παίξουμε τένις με σιδεροσίδερα!
Κάντε εσείς τον υπολογισμό σας, εγώ εκεί βλέπω μόνο έναν κουβά νερό πάνω στο τραπέζι — και η Μαρία Σάκκαρη δεν ξέρει πότε να τον σηκώσει. 🤡
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
αχ εκεί λοιπόν στους χωμάτινους αγώνες των Χανίων που έπαιζα τένις σα αγόρι πριν δέκα χρόνια, θυμάμαι έναν τύπο από την Αμερική που είχε φέρει μια ρακέτα σα σφυρί κι έκανε σερβίς σα να σκότωνε κοτόπουλα· εκείνος ήταν ο πρώτος που μου είπε πως "η μπάλα δεν είναι σύντροφος, είναι αντίπαλος". εγώ τότε έβγαλα ένα σετ σα ζαρωμένο χαρτί, εκείνος γέλασε κι αποχώρησε κρατώντας την μπάλα σα τρόπαιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
τώρα όμως η Σάκκαρη… αυτή η κοπέλα έκανε πράγματα που εκείνος ο Αμερικανός δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί· κάποτε την είδα στο πλαίσιο ενός αγώνα να γυρίζει κάθε βολή σα νερό που πέφτει στον Τοτλόγγο — μέχρι εκεί όλα ήταν καλά, μετά άρχισε να σέρνει τα πόδια της σα να είχε ξεχάσει πως φοράει παπούτσια. πέρσι ακόμα θυμάμαι ένα φίλο που πόσταρε τρεις φορές για αυτήν μέσα σε μία ημέρα κι άλλαξε τρία διαφορετικά στοιχήματα επειδή η μπάλα άλλοτε έφτανε σαν βλήμα κι άλλοτε σαν χαλίκι στον αέρα.
αλλά εσένα εκεί στις +140 του ιταλικού turf… εκεί κρύβεται κάτι παραπάνω από μαντεία. την τελευταία φορά που είχα δεί την Μαρία σα πρωτοφανούμενο γεγονός σα βροχή στα ξερά χόρτα της Κρήτης, είχε μόλις τελειώσει έναν αγώνα σα να είχε τρέξει δέκα χιλιόμετρα σα ινδιάνος στη στέπα· εκείνη τη φορά η ομάδα BK είχε +250 για νίκη της, εκείνη χάθηκε μέσα στο πρώτο σετ σα σβησμένο κερί. όταν μετά την είδα να γελάει σα παιδί επειδή η ίδια η ατμόσφαιρα τον αγώνα είχε γίνει βαρύ φίλτρο, κατάλαβα πως αυτοί οι αριθμοί δεν μιλάνε για τύχη — μιλάνε για μια ψυχή που άλλοτε βρίσκεται στο γήπεδο σα χρυσό νόμισμα κι άλλοτε σα φύλλο που πέφτει στο νερό χωρίς ίχνος.
εγώ λοιπόν εκεί κρατώ ένα μικρό ποντάρισμα όχι επειδή είμαι σίγουρος, αλλά επειδή ξέρω πως όταν εκείνη βρίσκει εκείνη την στιγμή — σα αναμμένη σπίρτα στο σκοτάδι — τότε κανένας αριθμός δεν έχει σημασία. κι όμως… εκείνες οι φορές που η γραμμή κουνιόταν πάνω κάτω σα ψάρι μέσα στη σκάφη, περίμενα πάντα την επόμενη στιγμή σα να ανοίγει η γη. τέλος πάντως, θα δούμε;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τέλος πάντων, αυτοί εδώ θυμίζουν μια παρέα φίλων που βλέπουν έναν αγώνα της Μαρίας σα να τους λένε πως η Εθνική τους κέρδισε το πρωτάθλημα… χτες. Την άλλη μέρα όμως ξυπνάνε και βλέπουν πως ήταν όλα μια ψεύτικη λάμψη σα αυτά τα ψεύτικα χρυσάφια στα πρωτοχρονιάτικα γλυκά.
Εμένα με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: πότε εκείνη η φορά που φορτώθηκε στο ματς σαν να της είχαν βάλει μπαταρίες στις μπότες δεν πρόκειται να ξαναέρθει. Γιατί μέχρι τώρα όποτε είδα την Μαρία σα πρωταθλήτρια πάνω στο γήπεδο, είχα την εντύπωση πως κάποιος άλλος οδηγούσε το αυτοκίνητο εκείνος την ώρα — όχι εκείνη. Την επόμενη στιγμή όμως σβήνει σα τη λάμπα που κλείνεις με το διακόπτη.
Οι αποδόσεις εκείνες +140 σιγά σιγά γίνονται σα εκείνοι οι μύλοι που βλέπεις στους νόμους του Φουκώ: κανείς δεν μπορεί να τους ξεκολλήσει από το κεφάλι του. Εγώ εκεί κρατώ ένα μικρό ρόλο σα τον γέρο-Χρήστο εκεί στις γειτονιές του Ηρακλείου — δεν στοιχηματίζω πολλά, γιατί το μπάνκρολ μου είναι το παν, αλλά ξέρω πως όταν εκείνη βγάλει εκείνη την έκφραση σα αστραπή, ακόμα κι ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να την σταματήσει.
Κάθισε ή όχι; Το κέρδος σου δεν είναι στο στοίχημα, είναι στο να καταλάβεις πως η ιστορία της Σάκκαρη γράφεται τώρα — και αυτή τη φορά, όπως όλες τις άλλες φορές, τελειώνει πριν καν ξεκινήσει. 💸🔥
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.