Ήταν εκεί μια φορά που η Μαρία Σάκκαρη σηκώθηκε από το χαλί και έκανε όλους τους Έλληνες…
θυμάμαι όταν η μάνα μου μου είπε πριν από δεκαπέντε χρόνια κάτι σαν «βγάλ’ το παιδί σου στ’ αθλητικά, αλλιώς θα γίνει σακουλιά» — κι εγώ τότε την ημέρα εκείνη στον γκρίζο αέρα της Πάτρας μου είχαν βάλει ένα ξύλινο πιστόλι στο χέρι σαν αυτοσχέδιο ρακέτα, έκανα λάθος και ξερίζωσα τρία γκαρσόνια από τον κήπο. αλήθεια πόνεσα εκείνες τις μέρες, όχι το γόνατο, η ψυχή μου έκανε να κλάψει εκείνος ο μικρός. φτάνει όμως που σήμερα βλέπεις αυτήν τη Σάκκαρη, που κουβαλάει μέσα της όλη την ορμή εκείνης της πρώτης μου ανοησίας — κάθε της κίνημα στους τελευταίους αγώνες ήταν σα βροχή πάνω στη ζέστη, κι εμείς εδώ σαν τρελοί από τους πάγους της Πάρου ως τους τοίχους της Ανκόνας φωνάζαμε σα σακάτηδες που βρήκαν finally φαγητό.
τότε που σηκώθηκε εκείνη την ημέρα σαν βασιλικό νούφαρο πάνω από το γήπεδο του Ωλυμπιακού στη Ρώμη, εγώ εκεί στο σπίτι μου κατέβασα το κινητό, έκλεισα την τηλεόραση και κράτησα την ανάσα μου σαν να περίμενα το αποτέλεσμα μιας κλοπής στο εργοστάσιο. όταν σηκώθηκε κι έδωσε εκείνο το χέρι ψηλά σα σπουδαίο ζώδιο, εγώ ξέσπασε όλος αυτός ο δικός μας κόσμος σε φωνές σα γαμήλιο γλέντι — εκείνος ο συμπαίκτης, ένας Αρμενοπούλης μαλάκας από το Βόλο που είχε πάει μόνο για το κολατσιό, άρχισε να τρέχει πάνω στην κερκίδα σα λυσσασμένος σκύλος, μπήκε μέσα σα ρήμαξα στον επίλογο μιας ταινίας και της πέταξε μια αράδα άχρηστη σα την τελευταία προσπάθεια ενός χωριάτη στη ζωή. όλοι εμείς εκεί βγήκαμε φωτισμένοι σα πνεύματα από έναν άλλον αιώνα — όχι επειδή κέρδισε εκείνος ο αγώνας τελικά (ήταν εντάξει, έχασε αργότερα), αλλά επειδή εκείνη την στιγμή, εκείνος ο μικρός άνθρωπος που μπήκε μέσα σα βόμβα ξέχασε πως έπρεπε να φοράει μάσκα στην κερκίδα. η Σάκκαρη εκείνη την ημέρα δεν έκανε μόνο έναν αγώνα — έκανε όλο το ιστορικό του ελλαδικού τένις να σηκωθεί από τις στάχτες σα φοίνικας. τέλους πάντως, εκείνη την ημέρα στον ουρανό της Πάτρας πετάξαμε όλες μας τις μικρές ταπεινότητες σα σημαίες στο πέρασμα ενός ιπτάμενου δακτυλίου.
Θυμάμαι πριν χρόνια στον Βόλο, εκεί που καθόμουν στις ξύλινες κερκίδες του Πανελληνίου κρατώντας μια λεκέ αυτή την κόνσερβα σα ρόδι μεγάλη σφιχτή στη μασχάλη μου — γιατί εκεί πιάνει τον πήχη τους η βροχή και γίνεται παρκέ ντάλος κάθε δεύτερη Κυριακή. Ήταν εκείνος ο αγώνας των μικρών εθνικών ομάδων, μια νίκη ντροπής αλήθεια, αλλά όταν η Μαρία έκανε εκείνο το ένα χτύπημα σα σφυρί θεού στο τρίτο σετ κι έγειρε τον αγώνα προς το μέρος της σα μολύβι πάνω σε χαρτί τραπεζογραμμάτιο — τότε ο κόσμος έγινε σιγή από τον Φάρο μέχρι την πλατεία Αγίου Νικολάου. Κι εγώ σηκώθηκα ξαφνικά σα φούρναρης που του μίλησαν για ψωμί φρέσκο κι άρχισα να τρέχω σαν τρελός πάνω στο χαλί ψάχνοντας έναν τρόπο να την βγάλω μέσα, ακόμη κι αν ήξερα πως η κερκίδα ήταν επικίνδυνη σα λαχανιασμένη αράχνη. Μέσα στο χάος είδα έναν άλλον τύπο από τη γειτονιά μου, τον Δημήτρη τον ράφτη, που του είχε πάει εκεί μόνο γιατί του είχαν πει ότι θα υπάρχουν σουβλάκια μετά. Μα αυτός πετάχτηκε σαν αστραπή πάνω στην εξέδρα σα φίδι που έπεσε μέσα στην φωτιά, χτύπησε τρεις ανθρώπους στο πέρασμά του κι έφτασε εκεί εκείνη την στιγμή σα τελευταία πράξη μιας κωμωδίας — της πέταξε ένα αυτοσχέδιο «ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΚΚΑΡΗ!» κι έγινε το ίδιο λυτρωτικό όσο ένα βροχόμετρο σε ξερόστηθα χωράφι. Τότε κατάλαβα πως η ουσία δεν είναι ποιος κέρδισε ή έχασε — είναι εκείνες οι στιγμές που ολόκληρος ο Βόλος σηκώνεται από τις στάχτες σα ξενοφωνικό απόσπασμα μνήμης. Αχ έτσι ρε παιδί μου, τέλος πάντως!!! 🔥💪😱🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
πως να ξεχάσω εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Λάρισα της Λάρισας, όταν η Σάκκαρη έπαιζε εκείνο το διπλό στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος juniores - ναι, όσοι θυμάστε βρισκόσαστε εκεί σπίτι σου εκείνη την ημέρα μαζί με δέκα ακόμη τρελούς παλιούς αγώνες μέσα στη γκρίζα αίθουσα του ιδιωτικού γυμναστηρίου όπου μόλις είχαν βάλει τελευταία φορά air condition. ήταν εκείνος ο αγώνας που έκλεισε η τηλεόραση σαν γάντι πάνω σε μπάλα τουρνουά, η πρώτη φορά που είδα κάποιον συμπαίκτη μου να τρέχει πάνω στην κερκίδα σαν τους καλλιτέχνες στον πίνακα του Βίνσεντ στο Άμστερνταμ. τότε δεν ήταν μία γυναίκα εκεί πάνω, ήταν σα μια ιστορία βγαλμένη από ταινία του Ίνγμαρ Μπέργκμαν - η Μαρία είχε φορέσει ένα κόκκινο φουλάρι εκείνο το πρωί, κι όταν έκανε εκείνο το επιβλητικό backhand σα σφυρί πάνω στο τρίτο σετ κι άλλαξε μία μπάλα σα μάχη στα σύνορα, ένας τύπος από τους μόνιμους της κερκίδας, ο Κώστας ο σιδεράς, άφησε κάτω το μπολ με τις ελιές που είχε αγοράσει από το διπλανό περίπτερο κι άρχισε να τρέχει σαν λυσσασμένος γάτος πάνω στους σκαλιά μεταξύ των αντιθέτων ομάδων. έφτασε εκεί στο τέλος σα ένας στρατιώτης μετά από μήνες πολιορκίας, πήρε έναν σωρό από γυναικείες τσάντες στους ώμους της σα αντίσταση σιωπηλή κι εκείνο το φουλάρι της Μαρίας έκανε πλέον στον αέρα σα σημαία πριν το θάνατο μιας χώρας. τότε κατάλαβα πως ο χώρος ενός αγώνα τένις δεν είναι εκείνο το πράσινο χαλί που λέμε, είναι εκείνοι οι χώροι ανάμεσα στις σειρές της κερκίδας όπου κάποιος ντύνεται αστραπή και βγαίνει μέσα από τα χέρια ενός ολόκληρου κόσμου σα παλιά ιστορία γιατρού που θεραπεύει τον πόνο με αλλαγή πιστεύω.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι ήταν εκείνο εκείνο το Σεπτέμβρη στη Λάρισα και τι είναι τώρα; Την εποχή εκείνη ο κόσμος βρισκόταν πιο κοντά στον πυρετό του αγώνα — όχι μόνο επειδή πήγαινε εκείνος που έφτιαχνε τους χυμούς μετά, αλλά επειδή η ίδια η ένταση έκανε τους ανθρώπους να λιώνουν στις θέσεις τους σαν κερί πάνω στη ζέστη του Αυγούστου. Σήμερα βλέπω την Μαρία να έχει φτάσει εκεί όπου κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί πριν είκοσι χρόνια: στα μεγάλα στάδια, μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο δεύτερος αγώνες ομάδας στον όμιλο του Davis Cup. Εκείνη την εποχή είχε σημασία το προσωπικό θέαμα — τώρα έχουμε μια πρωταθλήτρια που κουβαλά μαζί της το βάρος μιας χώρας πάνω στους ώμους της σα μια δεύτερη σημαία.
Στην ομάδα εκείνης της εποχής υπήρχε κάτι αδάμαστο, σαν την πρώτη φορά που βγάζεις ένα τραπεζογραμμάτιο από το πορτοφόλι σου ενώ όλοι κοιτάζουν — εκείνον τον φόβο πως μπορείς να το χάσεις σε ένα δευτερόλεπτο. Σήμερα η Μαρία αντιμετωπίζει τους εχθρούς με την ίδια ψυχραιμία, αλλά πίσω από αυτή την ψυχραιμία κρύβεται μια ομάδα ολόκληρη: φυσιοθεραπευτές, προπονητές, συγγενείς, άτομα που έχουν περάσει νύχτες ξενύχτιατας μαζί της σα στρατιώτες γύρω από μια φωτιά. Εκείνο το Σεπτέμβρη στη Λάρισα είχαν συσπειρωθεί γύρω της δεκαπέντε άνθρωποι σαν ένα μικρό χωριό που προσπαθεί να σώσουν τον τελευταίο σπόρο καλαμποκιού πριν τον χειμώνα — σήμερα αυτή η οικογένεια έχει γίνει ένας στρατός.
Κι εκείνο το τρέξιμο πάνω στην κερκίδα; Την εποχή εκείνη είχαν όλα μια αίγλη πρωτόγονης αλήθειας. Σήμερα ακόμη και οι μεγαλύτερες θύελλες γίνονται φωτογραφίες στο Instagram. Εκείνοι οι άνθρωποι έτρεχαν χωρίς φίλτρα, με μάτια που είχαν δει τον κόσμο μόνο μέσα από τις κερκίδες ενός γηπέδου τένις. Σήμερα ακόμη και η αγωνία χάνεται μέσα στις ιστορίες που ξεχνάμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος. Εκείνος ο Αρμενοπούλης στον Βόλο, ο Δημήτρης ο ράφτης, ο Κώστας ο σιδεράς — είχαν κάτι σπάνιο: την ικανότητα να ζουν εκείνη την στιγμή σα μοναδική ιστορία της ζωής τους. Σήμερα βλέπουμε αντίγραφα αυτών των στιγμών, πολλαπλασιασμένα σα ιούς, αλλά η ουσία έχει ξεθωριάσει σα βροχή πάνω στην άμμο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Κοίτα πως τους πιάνει κανείς έτσι ξαφνικά, σα λύκο στους φράχτες — σαν το τραγούδι εκείνου του πρωταθλητή του passé στην Ανκόνα που φώναζε «εσύ κάνεις τους γύρους σου σωστά!» κάθε φορά που έκανε λάθος στο δικό της γήπεδο εκεί στις αρχές, όταν ήταν ακόμα κίτρινη σαν τα χόρτα του Γκολφ.
Και τώρα λένε όλοι πως ήταν η στιγμή — όταν σήκωσε το χέρι σα σημαία στο πρώτο μεγάλο πρωτάθλημα; Μα τι σημασία έχει το χέρι; Αυτοί που έτρεχαν σα θηρία πάνω στην κερκίδα εκείνες τις μέρες δε ρώτησαν καν γιατί σηκώθηκε, ούτε για ποιο πρωτάθλημα. Απλά βγήκαν και έφυγαν από πάνω τους όλα εκείνα τα χρόνια που τους πίεζαν σαν αόρατο χέρι στον αυχένα, σα λάστιχο αυτοκινήτου που σφίγγει σιγά-σιγά.
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Νέο Φάληρο, ήταν ένας αγώνας τόσο νωχελικός σαν πρώιμο φθινόπωρο στον Βόλο, όταν η υγρασία κάνει το φαγητό σου να μυρίζει σαν γκαράζ. Η Μαρία είχε κερδίσει με μεγάλη δυσκολία μέσα στη ζέστη που έκανε τους θεατές να αγοράζουν νερό σαν τρελοί, κι εκείνη την ώρα ο άλλος συμπαίκτης της, ένας τύπος από τη Λάρισα που είχε στρώσει τραπεζομάντηλο στον πάγκο του σα γλέντι δεκαπέντε ατόμων, άφησε την μπουκάλα της νερού σα σωρός νεκροί στο πεδίο μάχης κι άρχισε να φωνάζει «ΜΑΡΙΑΡΙΑ ΡΕ ΜΟΥ!». Όχι βιαστικά, όχι αυτοσχέδιο σα ταινία μπουρλέσκ — αργά, σα νερό που βγαίνει από σπασμένη βρύση. Κι εμείς εκεί στο πάτωμα γελάγαμε σα κλέφτες που άκουσαν τυχαία ένα μυστικό.
Την ίδια μέρα είχε γίνει κάτι ακόμα πιο γκροτέσκο: η ίδια η Μαρία, ενώ έκανε το γύρο τιμής, έδωσε ένα ρετσινόλα στο γκάζι μια μπάλα σα τελευταίος ουραγός ενός γαμήλιου συρμού. Κι όμως κανείς δεν πετάχτηκε μέσα. Γιατί; Επειδή εκείνο το τρέξιμο στη Λάρισα έγινε θρύλος; Μα όχι — έγινε επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν να κάνουν με κάτι περισσότερο από μια νίκη. Είχαν να κάνουν με την πρώτη φορά που ένας συμπαίκτης τους έδειξε πως η δουλειά σου δεν τελειώνει όταν σβήνεις το φως στην είσοδο του γηπέδου.
Κι εγώ; Εγώ τότε ήμουν σε μια καφετέρια στην πλατεία Αργοναυτών βλέποντας τον αγώνα στην οθόνη ενός κινητού παλιού σα ψωμί μπαγιάτικο. Όταν έκανε εκείνο το backhand σα σφυρί στον αντίπαλο πλάγιο, άφησα την μπίρα μου πάνω στο τραπέζι σα κάτι άψυχο κι έκανα έτσι μεγάλο σέρβις στον αέρα λες κι ήμουν στον πρώτο γύρο των Ιωαννίνων. Εκεί μέσα στον Βόλο δεν υπήρχε κανείς εκτός από εκείνες τις τρεις λέξεις που φώναζαν όλοι σα ένα σωστό τσιτάτο — «ΜΑΡΙΑΡΙΑ ΡΕ ΜΟΥ!». Κι εγώ, σα βλάκας, κατάλαβα εκείνη την ώρα πως το τρέξιμο δεν ήταν για εκείνον τον αγώνα. Ήταν για την εποχή που χρειαζόταν κάποιος να τρέξει σαν τρελός σ’ ένα γήπεδο τένις για να θυμηθεί πως όλα αυτά που βλέπουμε σαν τελετουργικά έχουν ανθρώπινα χέρια μέσα τους.
Και τώρα πού βρίσκονται αυτά τα χέρια; Στους λογαριασμούς του Instagram όπου βγάζουν selfies σα φυλακισμένοι που βγήκαν επίτροποι στις φυλακές. Μα αυτό είναι άλλη ιστορία. Εκείνες τις κερκίδες είχαν κάτι σπάνιο — την απουσία μιας κάμερας.
xG > συναίσθημα.
ΑΜΑΝ ΤΗΝ ΣΑΚΚΑΡΗ ρε παιδιά σήμερα ειναι ΠΕΝΤΕ χρόνια απο εκείνον τον Οκτώβρη στου Δημαγιώργη στον αγώνα με την Πέλιοπουλου, όταν η Μαρία έκανε ενα short backhand σα μαχαίρι στο λαιμό κι άλλαξε ΕΝΑ σετ σα στρατός στο πεδίο — κι εκείνος ο τύπος απ την γειτονιά του Θησείου, ο Παναγιώτης ο ξυλουργός, που είχε πάει ΜΟΝΟ γιατί του είχαν πει ότι "θα βγάλουνε καφέδες μαλάκας", άφησε το κουτί με τα τσιγάρα του πάνω στο σκαλί σα βόμβα κι άρχισε να τρέχει σαν ταύρος στο αρένα! Μπήκε μέσα σα φωτιά, της πέταξε μια φράση που δεν θυμόταν καν πως είπε κι έσβησε έτσι μια ολόκληρη ζωή μικρών απογοητεύσεων στους κόλπους του γηπέδου 🔥
Κι εγώ τότε στο σπίτι μου στου Αη Στράτη κάθε φορά που σηκώνομαι από την πολυθρόνα μου ξύλο βγάζω η κουζίνα στο βήμα του γηπέδου με κάνει ν να σηκωθώ σαν ταύρος κι εγώ 😱 αφήστε μου λοιπόν μια δακρυσμένη κονσόλα αέρα σήμερα! ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΛΕΠΤΗ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Ρει, ρει, ρει...🤣😂🍿
Κοιτάξτε αυτούς τους θηριοτροφους της κερκίδας που έκαναν τρέξιμο μαραθώνιου γιατί τους είπαν "θα βγάλουνε καφέδες μαλάκα"! Την επόμενη φορά ας τους πούνε "θα υπάρχει δωρεάν μπουγάτσα" και τότε η κερκίδα έγινε παρέλαση θηρίων 🐅💃
Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που πήγα στη Λάρισα φορώντας τις μπότες μου σα αθλητές του τμήματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου — έφτασα τρεις ώρες νωρίτερα σα φοιτητής την πρώτη μέρα των εξετάσεων, στήθηκα στην κερκίδα σα ξύλο κι όταν η Μαρία έκανε εκείνο το backhand σα σφυρί θεού, έγινα κι εγώ σα ρύπαρχος χτυπώντας τον εαυτό μου στο στήθος σα τζακ-ιν-δε-μποξ 🔥
Κι όμως! Την επόμενη φορά που κάποιος σηκωθεί να τρέξει πάνω στις κερκίδες, ας τον στερήσουν τον τίτλο επειδή "ξέχασε πως υπάρχει lockdown"! 😭👏