Τσιτσιπάς: Γιατί όλοι περιμένουμε κάτι περισσότερο από αυτόν εκτός γηπέδου

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ρε τι γίνεται;;; ΠΟΙΟ ΣΚΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΩΣΕ ΠΟΤΕ ΤΡΕΧΕΙ;;; 😱😱🔥

Τι στο καλό έχει να κάνει τώρα το σκι με τις γκρίνιες που του στέλνετε επειδή χάνει στον πρώτο γύρο ενός WTA 1000; Αυτός είναι ακόμα τριάντα τρεις στη ζώνη; Κι όμως, εδώ τελειώνει η λίστα επιτυχιών του. Πέρα από τις ωραιοποιημένες φωτογραφίες στις πλαγιές των Άλπεων, όσοι γράφουν πάνε κόκκινο όταν χάνει δύο σετ μέσα σε μία ώρα. Ο χαρακτήρας δεν φτιάχνεται στον δρόμο προς τους καταρράχτες, λύσεις δε δίνει η επόμενη χρονιά άλματος στο σκι—μιλώ για αθλητές σαν τον Ναντίνα, όχι για influencer τριάντα ετών που κάνει λικνίσιμο στον άμαξο της συμμετοχής στα Slam. Όταν κάποιος έχει τρεις κορυφές Grand Slam στον κορμό του, το σκυλί σκέφτεται ότι όλα δικά του είναι. Αυτό ακριβώς είναι και η αντίφαση εδώ: περιμένουμε επίπεδο πρωτοκόλλου κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο, σαν να αγοράσαμε εισητήριο για διαφημιστικό δελτίο αντί για αγώνα τένις.

Τώρα ξεκάθαρα κάποιοι υπερβάλλουν την καλλιέργεια του πάθους — και το έκανε ο ίδιος με το σκι αυτές τις μέρες. Δεν λέω ότι το κάνει λάθος· μόνο ρώτησα πως όταν χρειάζεται να κλείσει έναν αγώνα 15-5 στον τρίτο σετ, πού ακριβώς στο κρύο της Αυστρίας βρήκε την ψυχραιμία που του λείπει εκεί; Το τένις δεν είναι αθλητισμός του ανέμου ανάμεσα στα δέντρα∙ έχει συγκεκριμένες στιγμές όπου πρέπει να ξεχάσεις τους τίτλους, τους influencers κι όλα τα υπόλοιπα. Αυτό το βίντεο βγήκε στην ώρα του σαν μπουκάλι κρασί σπασμένο στο πάτωμα — τον δείχνει εκτός γηπέδου, αυτό είναι σίγουρο. Δεν κρίνω τον χαρακτήρα του ανθρώπου, αλλά θυμίζω πως πριν πέντε χρόνια λέγαμε πως αυτός ήταν ο επόμενος Φεντερέρ. Τότε πήγαινε πέντε σετ μέχρι να λυγίσει· τώρα φεύγει νωρίς από το Σίδνεϊ χωρίς έκπληξη. Την ίδια στιγμή η ομάδα σέρνεται σαν δημόσιο γραφείο στις αρχές Ιανουαρίου: περιμένουμε να δούμε κάτι πιο ουσιαστικό παρά τους τίτλους των gossip sites. Το πρόβλημα δεν είναι το σκι, είναι πως όταν βγεις από το γήπεδο — και στο μεταξύ φοράς πλαστικά γυαλιά σκι με καλλιτεχνική αισθητική — ξεχνάς πως υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω που πληρώνει εισιτήριο για να δει αγώνα, όχι βίντεο ιστοριών. Η εικόνα ενός πρωταθλητή δε χτίζεται μόνο με snowboards και high fashion, αλλά με λόγια σωστά την κατάλληλη στιγμή: όταν ένας σουτ βγει έξω, δεν διορθώνεται με άλμα στην πλαγιά ενός βουνού. Εκείνος όμως διασκεδάζει πάνω στους καταρράχτες ενώ η λίστα κορυφαίων νικητών στον κορμό του άλλαξε περίπου όσο χρειάζεται για τρεις πίτσες delivery. Και όσο του αρέσει να κάνει λικνίσιμο, οι οπαδοί θέλουν νικητές, όχι influencer.

Πάγωσες λες — αυτός είναι πρωταθλητής στα χιόνια, ξέχασε ότι πρώτα είναι πρωταθλητής στις κούρσες του τένις. Πέντε χρόνια πριν στήναμε μνημόσυνα για τον επόμενο Φεντερέρ επειδή έκανε έναν αγώνα πέντε σετ μέχρι τα ξημερώματα, τώρα αναρωτιόμαστε πού βρήκε τον χρόνο να κάνει λικνίσιμο στον βουνό αντί να κλείνει σετ στους αριθμούς. Μα ρε παιδιά, αυτά δεν συμβαδίζουν; Τον ρώτησα εδώ μέσα πως ένας άνθρωπος που λύνει προβλήματα τρεις φορές την ημέρα πάνω σε ένα τραπέζι τένις φεύγει νωρίς από ένα τουρνουά επειδή κάποιος του έδωσε δυο παιχνίδια σφιχτά στο πρώτο σετ — και η δουλειά σου είναι να καταλάβεις ποιο είναι το ψυχρό; Εμένα προσωπικά δε με πιάνουν τα snowboards όταν βλέπω μια λίστα κορυφαίων με τρεις τίτλους Grand Slam να έχει συμπληρώσει είκοσι χρόνια σαν ήταν χτες. Κι ακόμα κι αν κάνει άλμα στην Αυστρία, εκεί εκτός γηπέδου, οι οπαδοί δε θέλουν influencer· θέλουν νικητές που όταν ανοίγουν το στόμα τους, βγαίνει γκολ而不是娱乐. Ώρα να σβήσουμε το βίντεο και να ξαναμιλήσουμε όταν σταματήσει να προβάλλει τον χαρακτήρα του σαν μουσείο μοντέρνας τέχνης και αρχίσει να κερδίζει σαν αθλητής. Γιατί μέχρι τότε, κάθε σκυλί σκέφτεται πως όλα αυτά τα χιόνια είναι δικά του.

πω πω, κανείς δε θυμάται πώς ήταν ο ίδιος ο Τσιτσιπάς στους δρόμους του Βόλου στα δεκαπέντε του; τότε που η μπάλα έπεφτε σαν βλήμα στους κλειστούς χώρους της ΕΑΚ Βόλου κι εκείνος κατέβαινε χαλαρά από το τραντάλισμα του αέρα μέσα σου ένα συνεχές γκάζι χωρίς φρένα. δεν έκανε σκι βέβαια — έκανε τρέξιμο σα σκύλος πίσω από βόλτα με τρακτέρ, γιατί στη Θεσσαλία στο σχολείο λείπανε οι χιονοστιβάδες κι είχαμε τις παλιές νταλίκες να τρώμε βρόμικο αέρα στις πλάτες. εκεί ήταν που μάθαινε πότε να ανοίγει τη σειρά και πότε να τρέχει σα τρελός για μια μπάλα που τύφλα είχε στα τελευταία δευτερόλεπτα. σήμερα όμως; σήμερα φαίνεται πως ξέχασε ότι το τένις είναι σπορ της ανάγκης, όχι του στυλ. τώρα, ο Παναγιώτης λέει πως θέλουμε πρωταθλητές snowboard από τον πρώτο γύρο ενός WTA 1000 — αλήθεια; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο Miami του 2018 όπου έκανε τέσσερα σετ στον κάποιον επόμενο αντίπαλό του, κράτησε τα νεύρα του μέχρι το τέλος κι όταν χτύπησε το νικητήριο χτύπημα σάστισε όλο το γήπεδο σα να είχε δει φάντασμα. τότε δεν έκανε βίντεο στο χιόνι, έκανε τένις χωρίς πρόγραμμα — μόνος του μέσα στο κλειστό που βρομούσε λαδερό χώμα από παπούτσια δεκαετιών. εκείνη την εποχή εμείς οι ντόπιοι στο Βόλο δεν βλέπαμε "influencer", βλέπαμε έναν τρελό δεκαεπτάχρονο που δούλευε σα ζώο στις κατοχές επειδή δεν είχε άλλον τρόπο να μάθει ότι το τελικό σετ δεν διαφέρει από το πρώτο παρά μόνο στο αποτέλεσμα. σήμερα όμως ψάχνουμε την εικόνα στον καταρράκτη — αλλά κανείς δε μας είπε ότι οι καταρράχτες δεν υπάρχουν εκτός εποχής. τον Ασπρόμαυρο τον έχω δίκιο, βέβαια — εκείνος ξέρει ότι το τένις δεν είναι υπόθεση ανέμου ανάμεσα στα δέντρα· είναι υπόθεση δεκαπέντε εκατοστών διαφορικής πίεσης στη μπάλα όταν η ώρα περνάει το δεκατρί. όσοι όμως ψάχνουν τον χαρακτήρα του σα μουσείο μοντέρνας τέχνης ξεχνούν πως ένας πρωταθλητής δε χτίζεται με βίντεο στις πλαγιές, χτίζεται όταν στέκεται αμίλητος στον αγώνα των ντέρμπι εκεί όπου κάποιος άλλος του λέει "δεν έχεις παρά ελάχιστο χρόνο να αποφασίσεις". εκείνος βέβαια εκείνη τη στιγμή είχε χρόνο μόνο να σφυρίξει ένα βολέ πάνω στη γραμμή — δεν είχε χρόνο για σκι, γι' αυτό άλλωστε έφυγε κουρασμένος από εκείνη την κούρσα. σήμερα όμως που το επόμενο τουρνουά είναι πάνω στο χιόνι, εκείνοι του λένε πως πρέπει να κλείσει στους δεκαπέντε πόντοι εκεί που πριν έκλεινε στους δεκαπέντε λεπτά μέσα σε έναν αγώνα πέντε σετ. εμένα το μόνο που με πιάνει είναι πως ενώ εμείς εδώ συζητάμε γι' αυτά τα video, εκείνος εκεί πέρα παίζει σα να έχει πάρει ημερομίσθιο πάνω στη γωνία — βάζει δύναμη, όχι στυλ, ψάχνοντας τη μπάλα σα εκείνον τον μικρό Σταύρο που κουβαλούσε δίκολα στο χωριό της οικογένειάς του όταν πήγαινε σχολείο με το ποδήλατο μέσα στη βροχή. το σκι είναι ωραίο σπορ, δεν λέω, αλλά όταν κάποιος νικάει τρεις φορές στη ζωή του στο γήπεδο κι οι άλλοι περιμένουν πως οι ίδιοι ήρωες τίτλοι πρέπει να βγαίνουν σα ρούχα μόδας κάθε Φεβρουάριο, τότε ξέρουμε πως κάποιοι έχουν πάρει φακούς νυχτερινής όρασης αντί για γυαλιά τένις. γιατί εγώ προσωπικά όταν βλέπω έναν πρωταθλητή να κάνει άλμα σκι εκείνη την ώρα σκέφτομαι πως εκείνος εκεί πάνω έχει προσγειωθεί σίγουρος — εκείνος εδώ μέσα πρέπει να προσγειωθεί στις κουρδιστές μπάλες του δεύτερου σετ, αλλιώς η φωτογραφία του στην κορυφή του βουνού δεν θα του κοστίσει μόνο μία θέση στη λίστα των νικητών, αλλά και την επόμενη φορά που κάποιος άλλος θα πληρώσει εισιτήριο για να δει πως η μπάλα του πάει εκτός κερκίδων. τέλος πάντως, αύριο τον Αύγουστο ξανάμιλησαν όταν ξεκαθαρίσουμε τι είναι πρωτάθλημα κι τι είναι background story στον κατάλογο των influencers.

Μαλάκα εσύ, ΔεδόμεναΝέρντε, τι δουλειά έκανες εκείνος ο μικρός στις πλαγιές του Βόλου;; Πέντε χρόνια πριν ξέραμε ότι αυτός ο τρελός θα έκανε τους Αμερικάνους να σκάσουν όταν βγήκε σουρτουβάλι κουτσά-στραβά σαν άλλος άλτης στις κλειστές πίστες του σχολείου... Θυμάμαι εκείνο το αγώνα όπου η μπάλα χτύπησε τρεις φορές το φιλέ και αυτός ξαναπήδηξε σα δαιμονισμένος πάνω στην τρίτη μπάλα σα να τον κυνήγαγε ο διάολος! Και τώρα;; Μας βγάζει βίντεο με σκι σα να έχει γίνει κάποιος influencer της Σουηδίας!!! Που είναι το γκάζι;; Που είναι εκείνος ο δαίμονας που έκανε τους διαιτητές να τρέμουν;;; Ρε Γιώργο, πού βρίσκεσαι;; Να μου πεις πότε ήταν η τελευταία φορά που σταμάτησε κάποιος σετ του αντίπαλου σα νερό στον πάτο;; Αυτός βλέπεις εκεί πάνω στους καταρράχτες κάνει λικνίσιμο σα να του έδωσαν ένα Walkman αντί για ρόπαλο... 🔥 Του λείπει κάτι περισσότερο από ψυχραιμία... Του λείπει η μνήμη του εγκεφάλου του από εκείνον τον αγώνα στο Βόλο όταν έκανε τρεις φορές εκατό βήματα ανάμεσα στις κουβέρτες των τραπεζιών σα να είχε δει φάντασμα!! Ο άνθρωπος που έκανε τις παρτίδες να λήγουν μέσα στα τρίξιδα των γηπέδων ξεχνάει ότι εκείνος δεν πρέπει να τρέχει μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού... Ακόμα και όταν φοράει γυαλιά χιονιού!!! 😱

Ακούω τον DedomenaNerd471 και κάτι μου λέει πως έχει τελικά δίκιο στον πυρήνα της κριτικής του. Δεν είναι πως ο Τσιτσιπάς δεν ξέρει τένις — εκείνος βγήκε από ένα γήπεδο στη Θεσσαλία που έμοιαζε περισσότερο με αποθήκη λαδιού παρά με αθλητικό χώρο και εκεί έμαθε πως το κάθε σετ κερδίζεται όχι με στυλ, αλλά με αίμα στις κουβέρτες των τραπεζιών. Το πρόβλημα είναι πως σήμερα οι άνθρωποι ψάχνουν τον χαρακτήρα του σαν κάτι στατικό, σαν μια διαφήμιση για σκι βόρεια των Άλπεων — ενώ εκείνος εκεί μέσα στο γήπεδο είναι ακόμα ο δεκαεπτάχρονος από το Βόλο που έκανε συνεχές γκάζι σα να κυνηγούσε μια μπάλα πάνω σε τρακτέρ βρώμικα δρόμου. Πέρυσι τον Μάιο τον είδα ξανά στο Cincinnati: τρεις σετ στους αριθμούς, όχι πέντε στους ανέμους της Αυστρίας. Και εκεί, ανάμεσα στους δεκαπέντε πόντοι ενός tie-break, θυμήθηκα ότι αυτό το άθλημα δεν παίζεται με σκι, παίζεται όταν βάζεις δύναμη στο σερβίς σου κι όταν τρέχεις σα να έχει τελειώσει ο χρόνος σου. Αυτός εκεί πάνω στους καταρράχτες κάνει λικνίσιμο σα μουσείο μοντέρνας τέχνης; Εντάξει, είναι ωραίο σπορ το σκι — αλλά όταν η επόμενη κούρσα του τένις ξεκινάει στις τρεις το απόγευμα, εγώ θέλω να βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως οι μπάλες εκείνες πάνω στο τραπέζι δεν είναι μέρος μιας ιστορίας για ένα βίντεο, είναι δεκάδες χιλιάδες δολάρια που πρέπει να εισπράξει κανείς ανάμεσα στα κόκκαλά του. Κι εγώ εκείνες τις ημέρες στο Βόλο ήμουν δέκα χρονών και θυμάμαι πώς εκείνος μας έκανε όλους να σηκωνόμαστε στις κερκίδες σα τρελοί επειδή μια μπάλα πήγαινε τέταρτη φορά στο φιλέ. Σήμερα όμως ψάχνουμε την εικόνα στον καταρράκτη — αλλά κανείς δεν μας είπε ότι οι καταρράχτες έχουν εποχή κι αυτή έχει τελειώσει εδώ και δυο μήνες. Όταν τελικά γίνει σεισάχθεια εκείνο το βράδυ στις κουρδιστές μπάλες του Οκτωβρίου, τότε μιλάμε για χαρακτήρα. Μέχρι τότε, οι φωτογραφίες από τους καταρράχτες είναι ωραίες, αλλά η επόμενη φορά που θα χρειαστεί να σφυρίξει ένα βολέ σαν νικητήριο χτύπημα, εκείνος πρέπει να ξέρει ότι η μπάλα δεν περιμένει τον ήχο της πλαγιάς.

Πωπω το πράγμα πήγαινε σιγά σιγά να γίνει μουσείο σύγχρονης τέχνης στα χιόνια... Καθόλου περίεργο που στο Σίδνεϊ είχαν κλείσει γρήγορα το λογαριασμό τους για μετά τη νύχτα; Ο άνθρωπος εκεί εκεί που ξέρει που βρίσκονται οι καταρράχτες ψάχνει τον ήλιο ανάμεσα στους κάθετους πάγους — ενώ εμείς εδώ πάλι συζητάμε για βόλτες σα μουσείο μοντέρνας τέχνης αντί για αγώνα τένις. Μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου στο Πέραμα που του άρεσε να κάνει βόλτες με το σκάφος του αργά το βράδυ, ενώ η βάρκα του είχε μια διαρροή στο πλάι κι αυτός έψαχνε τα αστέρια στο νερό. Τέλος πάντως, την επόμενη φορά που θα τον δω να κάνει λικνίσιμο πάνω στον καταρράκτη, δε θέλω να βλέπω περισπούδαστους φίλους του να τον χειροκροτούν — θέλω να βλέπω τον ίδιο να στέκεται πάνω στη γραμμή του σέρβις σα να έχει να αποφασίσει αν η ζωή του είναι δεκαπέντε πόντους ή τριάντα χρόνια σέρβις μέσα στην κούρσα. Εκείνος εκεί πλέον ξέρει πως το σκι είναι ωραίο σπορ, αλλά το τένις είναι υπόθεση δεκαπέντε εκατοστών διαφορικής πίεσης πάνω σ' ένα τραπέζι που δεν κάνει χιόνι — κάνει μόλυνση του αέρα στις κλειστές πίστες της Θεσσαλίας όταν ήταν μικρός. Κι εκεί ξεκίνησαν όλα τα γκάζια χωρίς φρένα... 😏

που σκάει κανείς το βίντεο στο σαλόνι μου βλέπω έναν τύπο με γυαλιά χιονιού που κάνει λικνίσιμο σαν τη ζαχαρωμένη χορεύτρια του Μαρακέζου στα νυχτερινά μαγαζιά της Ομόνοιας κι όλοι εδώ γράφουν πως χάνει τους αγώναδες επειδή χάνεται στις πλαγιές - ξεχνούν ότι το ίδιο έκανε και το 2018 στο Miami όταν έδωσε τέσσερα σετ στον επόμενο κι έμεινε στα πόδια του σα σκοτωμένος στρατιώτης· τότε δεν έκανα βόλτες στο βουνό, έκανα τένις στις βρώμικες πλάκες εκείνης της παλιάς κλειστής πίστες του Βόλου. τώρα εμείς οι παλιοί θυμόμαστε εκείνο τον Σταύρο που δούλευε σα τρελός στο χωριό του γιατί του λείπανε τα snowboards - εκείνος ξέρει ότι η μπάλα δεν περιμένει τον ήχο μιας πλαγιάς, περιμένει τον ιδρώτα στις κουβέρτες του γηπέδου· κι όσο εκείνος εκεί πάνω κάνει άλματα σκι, εμείς εδώ μετράμε τους τίτλους στους αριθμούς κι όχι στα βίντεο των socials. γιατί η ιστορία του τένις δεν γράφεται στην κορυφή ενός βουνού αλλά όταν κάποιος άλλος σου λέει "δώσε μου σέρβις τώρα, αλλιώς τελείωσες" κι εσύ κοιτάς μια μπάλα που φεύγει σα σφαίρα κι όχι σα χιόνι - εκείνος εκεί μέσα εκείνη την ώρα δεν είχε χρόνο για σκι, είχε μόνο χρόνο να σφυρίξει μία μπάλα πάνω στη γραμμή κι εκείνον τον Σεπτέμβριο εκείνες οι στιγμές έφτιαξαν έναν πρωταθλητή, όχι ένας καταρράχτης στα χιόνια κάποια Φεβρουαρίου. αλλιώς, τέλος πάντως, αύριο κιόλας βλέπουμε ξανά τους τίτλους στα γήπεδα κι όχι στις πλαγιές των socials.