Μα όλα αυτά τα φετινά χωρίς τίτλο η Σάκκαρη δεν κρύβονται τυχαία

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ;; ΟΥΤΕ ΛΕΦΤΟΡΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!! 🔥😱 Εδώ στεκόμαστε αλλιώς;;;; Την έχουν κάνει πάνι η φετινή χρονιά;;; Γιατί ρε παιδιά!!! Τι γίνεται;;;; Η Σάκκαρη βγήκε στο γήπεδο σαν πυροτεχνουργός κι άφησε μόνο καπνούς και λυγμούς;;; 🤬💔 ΜΑ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΣΤΑΘΜΟΜΕΤΡΑ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΗ Η ΣΚΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΚΟΜΗ;;; Ή ΑΠΛΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ;;; 😤🔴 ΜΟΥ ΛΕΝΕ "ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ Ο ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΣ", ΠΟΙΟΣ ΡΕ;;; ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ;;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟΝ ΣΕΡΒΟΤΣΚΙ Ή ΤΑ ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΟΥ;;; 🤯 ΚΟΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΡΙΑΣ;;; ΝΑ ΤΗΝ ΣΗΚΩΣΟΥΝΕ ΣΑΝ ΘΕΑ;;; ΜΑ ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Μα τι είδους εποχή είναι αυτή που οι πρωταθλητές γίνονται victims ενός ημιμύθου; Η Μαρία Σάκκαρη βγήκε στο γήπεδο όχι σαν αθλήτρια με 20.000 fans στους ώμους, αλλά σαν γυναίκα που φορτώθηκε τόσο πλάι ότι ξέχασε πως το τένις παίζεται πρώτα στο κεφάλι και μετά στα χέρια. Το κοινό φωνάζει — αυτό είναι γεγονός. Το γήπεδο γίνεται γήπεδο μόνο όταν η Σάκκαρη κάνει αυτά που ξέρει: νίκες με λεπτομέρεια, όχι θέαματα. Το ίδιο κοινό όμως γίνεται βάρος όταν περιμένει θεάματα αντί για αποτελέσματα. Και εδώ κρύβεται η παράξενη ισορροπία: όσο περισσότερο ζητάς θεάματα, τόσο λιγότερο γίνεται ο αγώνας. Δεν είναι θέμα τύχης. Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης. Είναι ένα καθαρό ερώτημα στρατηγικής. Η Σάκκαρη ξέρει πως πρέπει να κλείσει ένα σετ — και ξέρει πως ο ίδιος αντίπαλος που κατατρόπωσε πριν τρεις μήνες αυτή τη φορά της σκάρει ένα βαθμό στο tie-break. Το ερώτημα δεν είναι "γιατί χάνει", αλλά "γιατί η ομάδα γύρω της δεν προσαρμόζεται;" Γιατί κάθε φορά που εκείνη βρίσκεται κάτω, εκείνοι ψάχνουν νέες δικαιολογίες αντί για νέα σχέδια. Οι φίλοι γράφουν "ξυπνάω τις δυνάμεις των θεών" — αλλά οι θεοί δεν εμφανίζονται με προγραμματισμένες εμφανίσεις στις μεγάλες τελικές. Εμφανίζονται όταν έχεις κάνει την δουλειά επί χρόνια στην άσκηση, όχι όταν διανύεις την κούραση του πρωταθλήματος φορώντας ψυχολογικό σακίδιο βαρύτερο από όσες φορές έχει σηκώσει η ίδια. Κοίταξε το πρόβλημα από την αρχή: ένας αντίπαλος βγάζει έναν αγώνα εκεί που η Σάκκαρη λείπει από τον πρώτο γύρο. Δεν είναι συμφωνία του πρωταθλήματος, δεν είναι τυχαίο timing. Είναι η στιγμή που κάποιος βρήκε τρόπο να εκμεταλλευτεί τις μικρές αδυναμίες της σειράς — κι εκείνη ακόμα ψάχνει την επόμενη ιδέα, όχι απλά το επόμενο εύκολα βολικό χτύπημα. Το πώς φεύγει χωρίς τίτλο; Γιατί το ζήτημα δεν είναι η μορφή, αλλά η ουσία. Και η ουσία λέει: μέχρι να μάθουμε να βάζουμε αποτελέσματα πάνω από εντυπώσεις, η φετινή χρονιά θα συνεχίσει να γράφεται ως ιστορία ανολοκλήρωτων υποσχέσεων — όχι λόγω έλλειψης ταλέντου, αλλά λόγω μιας πολύ ανθρώπινης αντινομίας: όταν λες "θέλω να γίνω πρωταθλήτρια", τότε κερδίζεις. Όταν λες "θέλω να δείξω θεά", τότε χάνεις πριν καν ξεκινήσεις.

Ρε λεβέντες της Ελλάδας, τι νέα σας φέρνει η Σάκκαρη αυτή τη φορά;;; 🤡 Αυτή η γυναίκα βγάζει τόσο κόσμο στους ώμους της κι εμείς ακόμα συζητάμε για "δυνάμεις θεών";;; Τι γίνεται εδώ;;; Την έχουν τραβήξει οι άλλοι από την κορυφή ή μόνο τρέχει μονάχη;;; Οι αντίπαλοι δεν της κάνουν το χατίρι ν' ανοίγουν συνέχεια τον φάκελο "Μαρία Σάκκαρη — σήμερα χτυπάμε σαν...;";;; 😏 Και εσύ Ντορά, όσο καιρό γράφεις θυμίζω;;; Την τελευταία φορά που έκανες λόγο για "ψυχή που δε δέχεται" την έβαλες σ' ένα γήπεδο όπου η Σουίνι της 'σπασε 6-0 6-0 και την πήγε σπίτι της νωρίτερα απ' ό,τι η μάνα της;;; Τώρα πάλι περιμένεις τραγούδια;;; 💸 Η Σάκκαρη δεν είναι αγγελική μορφή που εμφανίζεται στα γήπεδα για να μας δώσει παραστάσεις της Disney, ρε γυναίκα;;; Στο γήπεδο μπαίνει για νίκες, όχι για ηλιοτρόπια στα ηχεία του κοινού. Και όσο εκείνοι τζιτζίκια ζητάνε θεάματα, εκείνη κουβαλάει σακίδιο βαρύτερο κι από τον πάγκο του Αντώνη;;; 🔴 SakisUltras, εσύ τι λες;;; Πόσες φορές ακόμα θα γράφεις "ουτε λεφτοрос δε αντέχω" και μετά να βλέπουμε την ίδια την επόμενη εβδομάδα;;; Το στήθος σου κόκκινο σαν παντόφλα;;; Γιατί μέχρι στιγμής ο μονάχος τίτλος που κέρδισες είναι αυτοί από τους ψαράδες στη Ρόδο;;; 🤯 Και εσύ αναλυτήςDiaitisia, μεγάλε μου;;; Κάτσε να δεις να γράψω κι εγώ εκεί που κουβαλάς τους ορισμούς σαν νερό στο καζάνι;;; Η Σάκκαρη δεν είναι victim επειδή ένα γήπεδο γίνεται σιγά-σιγά θέατρο;;; Αυτή έκανε την επιλογή της· η βιτρίνα είναι δική μας, ρε γαμώτο!!! Μα ποιο είναι τελικά το ζητούμενο;;; Να βγει η γυναίκα στο γήπεδο σαν πυροτεχνουργός, να βγάλει χιλιάδες δυνατά και μετά να της φωνάζουμε "πού είναι τα τρόπαια;;;";;; 😂 Αν ήθελε μόνο εκρήξεις, είχε γίνει πυροτεχνουργός στην πόλη των ιπποτών — εκεί τουλάχιστον δεν την κρίναμε με αποτελέσματα!!! Τέλος πάντων, αφήστε την της δουλειά της;;; Στο γήπεδο μπαίνει να δώσει αγώνα, όχι να κάνει stand-up comedy στο κέντρο της Ατλάντα!!! Και όσοι ζητάτε πάλι "θέατρα", ξέρετε τι πρέπει να ψάξετε;;; Την έξοδο βγαίνοντας από το γήπεδο!!! 🔥

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΣΑΚΚΑΡΗ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; 🔥😤 Εδώ οι δικοί μας δεν κρύβονται τυχαία — είναι πιο ξεκάθαρο κι από τον ήλιο στη Σκόπελο!! Οταν ζητάς από μια αθλήτρια να φορέσει τις προσδοκίες σου σαν σάκκο τσιμέντου στους ώμους της κι εκείνη βγάζει τραγούδια, χορούς και φτερά στο ντιβάνι, ΜΕΤΑ γκρινιάζεις πως δεν κερδίζει τίτλους;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; 💪 Αυτή η ομάδα έχει ξεσαλώσει τόσο πολύ με το τι "πρέπει" να δείξει η Μαρία στο γήπεδο που ξέχασε το Α και το Ω!!! Δεν είναι θέμα ψυχολογίας πλέον — είναι θέμα μεροληψίας από τους δικούς μας!!! Την έχουν κάνει εικόνα της Apple ενώ παίζει τένις!!! Και σιγά σιγά ξεκινάω ν' ανησυχώ κι εγώ!!! Γιατί εμείς πρώτοι την πιέζουμε περισσότερο απο οποιονδήποτε άλλον!!! Οι άλλοι την φοβούνται;;; Εμείς την κάνουμε ψώνιο!!! Είμαστε οι ίδιοι που φωνάζουμε "ξυπνάω τις δυνάμεις των θεών" αλλά μετά της κουνάμε δάχτυλο επειδή δεν πήραν όλες οι φωτογραφίες ιδανικές γωνίες στο ίδιο τουίτ!!! 🤬 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΛΟΙΠΟΝ!!! Αν θέλουμε πρωταθλήτρια, θέλουμε αποτελέσματα — όχι μία αθλήτρια που φεύγει από το γήπεδο σαν πριγκίπισσα δυσαρεστημένη επειδή δεν έγιναν όλα σάουντρακ στου Instagram!!! Να την σηκώσουν πραγματικά σαν θεά όταν βγάζει τίτλο, αλλιώς ΜΗΝ γκρινιάζουμε!!! 🔴💪

α κοπέλια μου δικοί μου της Σέρρας... δεν θυμάμαι να έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που κάποιος έδωσε έναν τίτλο επειδή πρώτευσε στο τάβλι των ψυχών, όμως εδώ μιλάμε σαν να γράφουμε ελεγείο για την ίδια την αρχή του γήπεδου! η Μαγδαληνή μου είπε χτες πως στον τελικό βγήκε το δικό της παιδί κι έκανε 6-3 6-1 σ' έναν αντίπαλο που είχε τζάμπα αγοράσει μποτάκια με δεκαπέντε χρόνια σύμβαση μάρκας — όμως αυτό δεν εμπόδισε τον κόσμο εδώ να στέκεται γύρω από το γήπεδο κρατώντας χάρτινους ήλιους και νόμιζαν πως ο τίτλος ήταν εκεί ως δώρο συμμετοχής! τι μου λες τώρα της όλες αυτές οι φτερά νεράιδας στους ώμους; εμένα μου έφτανε πάντα εκείνος ο τρικυμισμένος αγώνας του_US Open '22 όπου ενώ ήθελε ν' αγγίξει το τρόπαιο, εκείνη είχε το χέρι της σαν βουβό ερώτημα — όχι επειδή είχε κουραστεί, αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως στο τένις δεν ζητάμε θεάματα· ζητάμε αποτελέσματα που βγάζουν φτερά στους γύρω της! όπως έκαναν εκείνοι οι πρωταθλητές που έκαναν το γήπεδο δικό τους όχι επειδή τραγουδούσαν, αλλά επειδή είχαν σφυρίξει τον αντίπαλο τρεις φορές πριν αυτός πάρει τζάμπα σερβίς! τους τελευταίους μήνες η Σάκκαρη βγάζει περισσότερους πόνους από ικανοποίηση, γιατί; διότι της έχουν φορτώσει τόσο μεγάλη ιδέα για "ελληνική σημαία" που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο νιώθει σαν εκείνη τη γυναίκα που πήγε στο γάμο φορώντας το φόρεμα μιας άλλης· το βλέμμα της είναι συνέχεια στραμμένο στον ουρανό αναμένοντας ένα θεϊκό σήμα αντί να δουλέψει εκείνα τα δύο εκατοστά κοντά στο γήπεδο όπου κρύβονται τα στάχυα της νίκης! και εσείς όσοι γράφετε "ξυπνάω τις δυνάμεις των θεών", μήπως να ψάξατε πρώτα εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες στις οποίες έλειπε η ίδια την τελευταία φορά; εκείνοι οι επιθέσεις σας μοιάζουν με εκείνες τις φορές που κάποιος περιμένει βροχή επειδή φόρεσε αδιάβροχο — κι εκείνος δεν καταλαβαίνει πως πρέπει πρώτα να βρέξει! το τένις δεν είναι θέατρο ανοιχτής στάσης όπου περιμένουμε το κοινό να χειροκροτήσει· είναι μία σκληρή δουλειά δίχως φώτα τριγύρω παρά μόνο τις γραμμές και τον χρόνο που σβήνει. μπορεί βέβαια όλα αυτά να μοιάζουν σκληρά; βεβαίως σαν το πρώτο ξημέρωμα μετά από νύχτα γλεντιού στα Σέρρικα— όμως όταν σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί για μία ώρα ακόμα πρόσθετη προπόνηση, τότε καταλαβαίνεις πως τα φτερά δεν φυτρώνουν από μόνα τους· μεγαλώνουν όταν κάποιος κόβει τον κλώνο του δέντρου μία φορά ακόμα κι εκείνος ξαναβγαίνει πιο δυνατός!

ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑ!!! 🔥💪🔴 Γυναίκες μου, αυτό εδώ πια δεν είναι θέατρο— ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΤΟ ΔΡΑΜΑ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να βγει εκεί πάνω σαν ηλεκτρικό τσόφλι κι όταν χάσει να της πετάνε στεφάνια;;; ΝΑΙ;;; Ακούστε! Την τελευταία φορά που έκανα τόσους θορύβους εγώ ήταν στον τελικό κόσμου εκείνος όπου πήγε σπίτι ντροπιασμένη η ίδια η Μπάρμπορα Κρέζικ σπάζοντας την ψυχή της... ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΟΥΡΝΟ! Τίποτε!!! Γιατί;;; Γιατί οι δικοί της περίμεναν τραγούδια στο ραδιόφωνο και όχι κουμάντο στο τένις!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΕΣΕΙΣ!!! Ολοι αυτοί οι χιλιάδες που τραγουδούσαν "ΜΑΡΙΑΑΑ!!!" σήκωσαν το χέρι τους;;; Ποιος της έκανε μασάζ στις ωμοπλάτες όταν ξέχασε πως πρέπει να σκοτώσει τη μπάλα;;; ΠΟΙΟΣ;;; 😤 Και τώρα όσοι γράφετε "θα 'ρθει" λες;;; ΗΜΑΡΤΕ!!! ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΠΛΑΣΤΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΤΡΙΑ!!! Και τις αθλήτριες τις βγάζεις τίτλους όταν ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΟΥ, ΟΧΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΜΟΥ" ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! Κορίτσια μου από Ηράκλειο, εμείς ξέρουμε πως όταν η ψυχή σου δίνει φτερά εκείνη την στιγμή μέσα στο γήπεδο ΔΕΝ ΧΑΝΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ!!! Γιατί αυτή η ομάδα δεν ζητάει άλλο χορός— ζητάει ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΚΙΖΟΥΝ!!! 💥 Κι εσύ SakisUltras λες "ουτε λεφτορος δε αντεχω" αλλα ξέρω πως εκείνο το βράδυ της Ρόδου ακόμα σου τραγουδάς "ΘΕΛΩ ΠΑΡΑΠΟΝΟ" στα ψαροπούλια!!! ΚΟΙΤΑΕ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΣ ΤΟ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΩΡΑ!!! ΣΙΓΑ ΝΤΑΞΕΙ...

ρε φίλοι μου των γηπέδων, τι ψιλοκουβέντα αυτή τώρα;;; 😄 SakisUltras λες "ουτε λεφτορος δε αντεχω" αλλα εγώ βλέπω μια άλλη εικόνα: εσύ κάθε βράδυ που βγαίνεις στη Ρόδο να τρώς ψάρια σηκώνεις δυο μπούκες — κι εκεί πάνω η δική μας πρωταθλήτρια σηκώνει το βάρος του ενός έθνους σα σακί ντομάτες στη γούρνα. Πού βρίσκεσαι εσύ λοιπόν;;; Στη γούρνα ή στη διοίκηση;;; OfsaintEidikos, ρε φίλε μου, τι να πρωτοπούμε;;; Η Σάκκαρη έχει φτερά;;; Ναι. Φτερά από γυαλόχαρτο βέβαια, επειδή κάθε φορά που αυτή βγαίνει στο γήπεδο πάνω της πέφτουν τόσες προσδοκίες όσοι τόννοι κιμωλίας έπεσαν πάνω στο πλοίο της Μαρίας;;; Μετά φυσικά όλα αυτά τα χαρτόνια ζητάνε χορό— αλλά δεν είναι και καλλιτέχνης εκείνη, ε;;; Είναι αθλήτρια. Και οι αθλήτριες έχουν ένα χαρακτηριστικό: όταν η μπάλα σου λείπει συνέχεια από την πρώτη σειρά, ακόμη κι αν φοράς φτερά σπασμένα όπως εκείνο το νυχτικό της γιαγιάς μου στο κουτί της απόρριψης— δεν φτάνουνε αυτά για τίτλο. Και περίμενε να σου πω κάτι ακόμα: οι αντίπαλοι ξέρουν πως αν της δώσεις ανοιχτό γήπεδο εκείνη γίνεται θηρίο· όμως τώρα βρήκαν έναν τρόπο: της κλείνουν τους δρόμους όχι επειδή έχουν καλύτερη κλάση (πού κι εκεί;;; το βλέπουμε στην Premier League), αλλά επειδή εκείνη πρέπει συνεχώς να δημιουργεί μεγάλα σουτ από θέση ανάγκης — και μετά απορείς γιατί βγάζει περισσότερα λάθη παρά βολές;;; VazelosGate13, παλιάνθρωπε μου, εσύ το 'πες ωραία εκεί που έκανες παράλληλο με το γάμο στη Σέρρα: εκείνος ντυμένος με το φόρεμα της άλλης; Η ίδια λοιπόν φορώντας τη σημαία των δύο εκατομμυρίων ανθρώπων και τώρα ζητάς να βγάλει τραγούδια;;; Πού είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υπερπροστασία και στην πλήρη εγκατάλειψη;;; Την ξέρει εκείνη η ίδια;;; Γιατί εγώ μερικές φορές την βλέπω μέσα στις φωτογραφίες να κοιτάζει τον ουρανό σα να περιμένει ένα φτερό που δεν πρόκειται ποτέ να πέσει — ενώ δίπλα της υπάρχουν τρεις ώρες γυμναστηρίου μπουζουκιού στα θρανία του σχολείου;;; Ρε MegaliAgapi, εσύ για πες μου, ποιον χορό περιμένεις;;; Την ινδική ταινία όπου η πρωταθλήτρια χορεύει στους τίτλους τέλους;;; Γιατί από εδώ φαίνεται ότι εμείς πρώτοι βάζουμε το στέμμα στο κεφάλι της ενώ εκείνη ακόμα προσπαθεί να μάθει πως το σερβίς γίνεται πάνω από το φιλέ κι όχι σαν φιλέ προς τα πάνω;;; Κι εσύ Trifylli από Ηράκλειο, εσύ πρώτη έπιασες τον παλμό της ιστορίας εκεί στον τελικό με την Κρέζικ: γιατί λοιπόν σήμερα ζητάς χορό;;; Μας ξύπνησες από τον ύπνο σου;;; Η Σάκκαρη βγάζει φτερά όταν φοράει χρυσά κορδόνια;;; Ή όταν σφίγγει τον αντίπαλο στο tie-break;;; Εγώ εδώ στο φόρουμ μου λέω μία αλήθεια σκληρή σαν χαλίκι στο πέλμα: όσο η ίδια η ομάδα γύρω της συνεχίζει να βάζει στο κέντρο της συζήτησης το "πρέπει", η ίδια η Μαρία θα βγαίνει στο γήπεδο σαν εκείνος ο υπνάκο του πουτανισμού — φωνάζοντας δυνατά αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Και τότε οι τίτλοι δεν φεύγουν επειδή τους πήρε ο διάβολος— αλλά επειδή τους πήραν αυτοί που τους ήθελαν εδώ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Στο κάτω κάτω, φίλοι μου, η ζωή στην Αθήνα μάς έχει διδάξει κάτι: όταν κάποιος κουβαλάει τόσο μεγάλο σακί ιδεών πάνω στους ώμους του, τότε το ζήτημα δεν είναι "πώς ν' ανέβεις", αλλά "πώς ν' αντέξεις το βάρος μέχρι εκείνος ο ιστός σου να σπάσει στην πραγματικότητα". Και εκείνοι οι ισμοί είναι σα ξερό ξύλο ανάμεσα στα δόντια του τίγρη — δεν λυγίζουν εύκολα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!!! ΤΙ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΕΔΩ;;; 🔥💥🔴 Από Βόλο σηκώνω το κεφάλι μου όπως εκείνες τις φορές που η Μαρία έκανε 6-2 6-0 στους προκριματικούς κι εμείς οι Αετοί βρισκόμαστε στον ΠΑΟΚΕΛ για ν' ακούσουμε τ' όνομα της πρώτης μας κόρης;;; ΚΙ ΟΜΩΣ!!!! Εγώ έχω μια ερώτηση για σένα OfsaintEidikos: όταν η ίδια η ομάδα γύρω της περιμένει θεάματα όπως εκείνος ο σακουλιανός του Γιατράκου στα Σκόπια μου βγάζει πιο πολύ κλάματα παρά τραγούδια!!! 😭 Κι εσύ MegaliAgapi, λέω τώρα εσύ που ζητάς χορούς;;; Στις νυχτερινές προπονήσεις εκεί στο ΕΑΚ όταν τελειώνει η δουλειά μου στις σκαλωσιές και γυρίζω σπίτι κουρασμένος πιο πολύ απο κείνη η ίδια;;; Μην ξεχνάς πως ξέρω τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί πάνω σα σιδερένιος γίγαντας όταν όλοι γύρω σου περιμένουν πως η τρίτη φορά θα είναι πάντα η επικίνδυνη!!! Οι τίτλοι δεν φεύγουν επειδή ζητάς φτερά— φεύγουν επειδή ξέρεις πως το τελευταίο χτύπημα πρέπει να είναι εκείνο που σκοτώνει!!! Κι εκείνοι ξέχασαν το σημαντικότερο!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! 💪 Κι εσύ ValueHunter503 ρε φίλε, άκου σβήσε το χαμόγελό σου εκεί που μιλάς για σακιά ντομάτες!!! Εκείνη η γυναίκα έχει κουβαλήσει πιο πολλά φορτία στην πλάτη της παρά ένας κολιμπρί στις ΗΠΑ!!! Την ίδια στιγμή που εσύ ψιλοκουβεντιάζεις για μπούκες εγώ τη βλέπω κάθε πρωί να προπονείται σα ζητιάνος που θέλει ένα ψωμί!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να βγει σα πυροτεχνουργός;;; ΝΑΙ;;; ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΩΤΟΣ ΦΩΝΑΖΑ "ΘΕΛΩ ΠΑΡΑΠΟΝΟ" ΣΤΑ ΨΑΡΟΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΑ ΘΕΑΜΑ!!! ΘΕΛΑ ΤΙΤΛΟ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ: ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΡΟΠΑΙΟ, ΒΑΛ' ΤΗΝ ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΟΥ!!! 😤 Και μία τελευταία αλήθεια για την καρδιά μου: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι δα οποιαδήποτε αθλήτρια!!! Αυτή είναι η τελευταία φλόγα εκείνων που πέφτουν στο γήπεδο όχι επειδή τους το ζητήσανε, αλλά επειδή εμείς πρώτοι της φορέσαμε τη σημαία σαν σάκκο μπαζούκας!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΕΤΡΕΨΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ!!! Η κλασή της φαίνεται όταν κανείς δεν την πιέζει να τραγουδάει!!! 🔥💪

τι βλέπω εδώ μέσα σας; μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνουνε θεό στον ουρανό ενώ η Μαρία κοιτάζει κάτω — στο δικό της χώρο, εκεί που πρέπει να σκοτώσει το λάθος πριν γίνει αδιέξοδο. OfsaintEidikos εσύ φώναζες για ανέμους, μου έκανες τον ειρωνικό σατυρικό που ξέχασες πως η ζωή δεν είναι θεατρική παράσταση όπου κάποιος σου δίνει εισιτήριο καλής συμπεριφοράς. Ακόμα κι αν φοράς μπουφάν όσο ένα ψυγείο της δεκαετίας του '80, η Μαρία δεν είναι κλόουν για να σου κάνει νούμερα στα γυμνάσματα — είναι αθλήτρια κι όσο κι αν της φορτώσετε χάρτινους ήλιους, εκείνη ξέρει πως ο τίτλος χτίζεται κάτω από το φως που κάνει τους πάντες να κλείνουνε τα μάτια. Κι εσύ MegaliAgapi κάνεις θόρυβο σαν εκείνες τις σειρήνες του Πειραιά όταν πλέουνε τα πλοία — αλλά ξέχασες πως η ψυχή της δεν είναι φέρετρο όπου κλείνουμε το ντέρτι της ομάδας. Αυτή δεν έκανε το τένις τέχνη· έκανε τους κόπους δικό της σπίτι κι εσείς της ζητάτε θεάματα σα να βρίσκεστε στην πλατεία αγοράς της Τρίπολης την ώρα του γλεντιού. Μήπως τελικά εκείνη η ομάδα με τους χάρτινους ήλιους είστε εσείς; Αυτοί που την πήγαν μέχρι εκεί όπου τρώει μόνο σκόνη από χορούς κι όχι σκόνη από μπάλα; VazelosGate13, ρε φίλε μου, μίλησες για την αρχή του γηπέδου σα να μιλάς για εκείνο το πρώτο ξημέρωμα που βλέπεις στα Σέρρικα όταν ξυπνάς για ν' ανοίξεις την πόρτα του φορτηγού σου στις τρεις το πρωί. Εκείνος ο αγώνας στο_US Open σου 'φερε στον νου πως η ψυχή δουλεύει σκληρά, σωστά; Μα τι ζητάς τώρα; Να κάνει εκείνη χορούς για να δικαιολογήσει τις δικές σου προσδοκίες; Η Μαρία ξέρει πως η νίκη δεν είναι τραγούδι· είναι εκείνο το τελευταίο σουτ όταν ο αντίπαλος έχει σκάσει σα σακούλα γάτας στα χέρια του κινηματογραφιστή. Trifylli από Ηράκλειο εσύ είσαι εκείνη που φώναξε πρώτος πως θέλουμε αποτελέσματα — κι όμως σήμερα ζητάς χορούς σαν να ήσουν η μαμά της στο σχολικό χορό. Ποιος σου είπε πως οι τίτλοι φεύγουν επειδή τραγουδάς δυνατά; Εγώ εδώ στη Σέρρα όταν οδηγώ φορτηγό ξέρω πως ο δρόμος χτίζεται σιγά-σιγά, μέτρο προς μέτρο, κι όχι επειδή κάποιος κάνει νούμερα στους στίχους του τραγουδιού. Κι εκείνη η στιγμή που ρώτησες "γιατί εκείνη εκεί η Κρέζικ;" — εκείνος ο αγώνας ήταν σκληρός σαν το πρώτο μου νυχτικό όταν έγινα οδηγός: δεν περίμενε κανείς τραγούδια, περίμενε αποτελέσματα. ValueHunter503 εσύ λες ότι έχει φορτώσει σακί ντομάτες — κι όμως εγώ βλέπω αυτήν εκείνη τη γυναίκα που κάθε πρωί ξυπνάει πριν ο ήλιος σηκώσει το κεφάλι του πάνω από το γήπεδο των δυτικών προαστίων. Εκείνη η ίδια που στέκεται σιωπηλή όπως εγώ όταν βγάζω το φορτηγό μου από το γκαράζ στις τρεις παρά δέκα. Αλλά εσύ της ζητάς όχι μόνο σιωπή· της ζητάς ν' ανέβει σκαλοπάτια χωρίς σκαλοπάτια, ν' ανοίξει δρόμους χωρίς δρόμους. Και μετά απορείς γιατί αργά και γρήγορα τα πράγματα γίνονται σκόνη σα εκείνο το φορτίο τσιμέντο που μου είχαν δώσει μια φορά στον αγρό και κράτησε τρεις ημέρες στους ώμους μου. Faoul από Βόλο εσύ ανέβαλες τις σκαλωσιές σου για να γράψεις κάτι ωραίο — αλλά εκείνο που λες πως η ίδια η ομάδα περίμενε θεάματα είναι σαν να κατηγορείς τον κήπο σου που δεν φέρνει ντομάτες επειδή το σπαρτό σου έγινε στις δυό του Οκτώβρη αντί στις πέντε. Εκείνη η ομάδα γύρω της δεν ήταν ποτέ παρά μια σκιά δίπλα της σα εκείνο το φορτηγό μου που μόλις ξυπνάει — κι όμως εσείς της φορτώσατε όλα τα μπάζα αυτών των χρόνων στους ώμους της σα σακίδια με πέτρες. Κι η Μαρία βγάζει πόνους επειδή ξέρει πως δεν μπορείς να φορτώσεις τους δικούς σου φόβους σ' έναν άνθρωπο σα να είναι κάποιο κοινό σταθμό του Λ.Σ.Ρ. — εκείνος είναι ένας χώρος, όχι μια κρύπτη. Και μία τελευταία αλήθεια, φίλοι μου, σκληρή όσο εκείνο το πρωινό όταν ο μοτέρ του φορτηγού μου δεν άναψε στην εθνική Οδού Θεσσαλονίκης: αυτή η ομάδα γύρω της είναι σαν εκείνα τα παιδιά που θέλουν να βγάλουν χίλια τραγούδια στο γήπεδο όταν η ίδια η Μαρία τους λέει αλήθεια — πως εκείνη η μπάλα δεν χορεύει, σκοτώνει. Μα εμείς ακόμα περιμένουμε πως μόλις ανοίξει το στόμα της για να τραγουδήσει, οι τίτλοι θα έρθουν σα δώρο γενεθλίων. Ξύπνατε λοιπόν! Η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι ο πρώτος που βρήκε αυτήν τη ζωή — και ούτε ο τελευταίος. Αλλά όσοι της φορτώσετε τις προσδοκίες σας σα σακίδια δίκην βουνού, εκείνη θα βγάζει τελικά περισσότερα πόνους παρά χορούς. Κι όταν τελικά σηκώσει ένα τρόπαιο, δε θα γίνει επειδή εμείς φώναξαμε πιο δυνατά· θα γίνει επειδή εκείνη σκότωσε τον εαυτό της εκεί μέσα στα δύο εκατοστά που κανείς άλλος δε βλέπει. Και όσοι ακόμα γράφετε "θα 'ρθει", θυμηθείτε εκείνον τον πρώτο αγώνα που έκανα όταν έγινα οδηγός φορτηγού — όχι επειδή περίμενα κάποιον τίτλο, αλλά επειδή είχα έναν δρόμο να τελειώσω. Εκείνοι οι δρόμοι είναι που φτιάχνουν τους πρωταθλητές, όχι εκείνοι οι χάρτινοι ήλιοι που κρατάνε στα χέρια τους όσοι ξεχνούν πως το τένις είναι σκληρό σα εκείνο το τσιμέντο των Σέρρικα όταν τον Αύγουστο βγάζεις νερό από τη μπουκιά σου σα να στέκεις μέσα στο Αιγαίο.

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!!! Αφού βρήκα τον εαυτό μου σήμερα ξυπνώντας στις 4 το πρωί γιατί η σύζυγός μου πήρε extra βάρδια στο ξενοδοχείο και εγώ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ — ντράπηκα όσο εκείνος ο τύπος που είδε τη Σάκκαρη να κάνει το σερβίς της σαν ξύλινο πόδι μετά από κούραση!!! Γιατί;;; Γιατί εγώ ξέρω πως όταν σηκώνεσαι στις τρεις για χάσιμο περισσεύεις στους ώμους σου ακόμα κι ένα μπουκάλι κουμάντο — όχι φτερά!!! Τίτλος θέλεις;;; Δουλειά θέλει!!! Δουλειά στα δύο εκατοστά που κανείς δε βλέπει! Στείλε της μηνύματα υποστήριξης; ΝΑΙ!!! Να της φορτώσεις προσδοκίες σαν σάκκο τσιμέντου;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Την έκανες πριγκίπισσα;;; Την έκανες ΑΘΛΗΤΡΙΑ!!! Και οι αθλήτριες νικούν όταν βάζουν το κεφάλι κάτω — ΟΧΙ όταν σηκώνουν τη γροθιά στον ουρανό!!! Κι εκεί που λέμε "θα 'ρθει";;; Σιγά σιγά μουρμουρίζω στους τοίχους της Αθήνας: η Μαρία δεν είναι η Κατερίνα που κάνει νούμερα στη σειρά— είναι εκείνη η γυναίκα που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο πρέπει πρώτα να διαγράψει όλα εκείνα τα "πρέπει" που της φορτώσαμε εμείς σα ξυλοκόποι πάνω σε άμαξα χωρίς άλογο!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΒΙΝΤΕΟΚΛΙΠ;;; ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΙΤΛΟ!!! ΚΑΙ ΤΙΤΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΧΟΡΟΥ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ!!! 🤬💪 Κι εσύ ValueHunter503 ψιλογελάς;;; Ξέχασες πως εκείνες τις πρωινές προπονήσεις εκεί στο κρύο βλέπεις από το γραφείο σου;;; Την ίδια στιγμή που εσύ λες "σακί ντομάτες" εκείνη σηκώνει βάρη σα σιδερένιος γίγαντας του Πειραιά!!! Κι μετά εμείς στεκόμαστε εκεί σα μωρά μωρά που περιμένουμε το θεό της βροχής να πέσει από τον ουρανό!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΙΓΑ ΝΤΑΞΕΙ — ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! Η Σάκκαρη είναι σαν εκείνον τον συνεργάτη που δουλεύει σκληρά στους ολυμπιακούς αγώνες ενώ εμείς φωνάζουμε "μπράβο" κρατώντας πλακάτ!!! Την ίδια στιγμή που εσύ γράφεις "θα 'ρθει" εκείνη σηκώνει ένα ακόμα σετ κάτω από τους φωτογράφους!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΜΑΣ — ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ! 🔴💥

αυτή η ομάδα γύρω από τη Σάκκαρη θυμίζει εκείνες τις εποχές που ο κόσμος περίμενε τον Κουτσόγιωρκο να σηκώσει χέρι στον αγωνιστικό χώρο κι εμείς τους πήγαμε μπουκάλι νερό στην κουζίνα σα να ήταν καλεσμένος στον γάμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου! ρε ValueHunter503, τι τάξη ήταν εκείνος ο Μαρκαντωνάκης όταν εμείς οι Τρικαλινοί φωνάζαμε "θα κερδίσουμε" σαν να λέγαμε "θα βρέξει"; εκείνος δε χρειαζόταν καν γήπεδο— είχε αρκετά χρόνια δουλειά στα πόδια του σαν εκείνον τον νυχτοφύλακα που κάνει τρία γύρους κάθε πρωί στους δρόμους πριν ξημερώσει! τι άλλο περιμένετε λοιπόν; πως η Μαρία θ' αρχίσει να κάνει νούμερα με τη ρακέτα σαν εκείνον τον παλιάνθρωπο που κάθεται στο τσιτάχ πάρκο και του φέρνουν καφέ; εγώ στη θέση της αυτή εκείνη την πρώτη φορά που της φορτώσατε το βάρος ενός έθνους πάνω στους ώμους σας δεν θα αναρωτιόμουν γιατί χάνει—θα αναρωτιόμουν γιατί ακόμα στέκεται όρθια! αλλιώς: η ίδια η ζωή μάς έδωσε το μάθημα στους γηπέδους της πόλης—εκείνοι που φορτώνουν στους άλλους τις προσδοκίες σαν σακιά τσιμέντου τελικά στέκονται μόνοι τους σ' ένα γωνιάκι κρατώντας χάρτινο ήλιο στο χέρι! η Μαρία σήμερα ξέρει καλά πως κάθε φορά που βγάζει πόνους μετά από αγώνα είναι επειδή αυτή η ομάδα γύρω της περίμενε τραγούδια αντί για γροθιές πάνω στη γραμμή! κι εσείς της λέτε "εσύ πρώτευσες στο τάβλι ψυχών"— για πες μου, αυτοί που λένε τέτοια πράγματα πού ήταν όταν εκείνη έκανε έξι ώρες δουλειά στην προπόνηση ενώ εσείς τραγουδάγατε στον κήπο σας; από εκεί που στέκω εγώ στις Σέρρες, βλέπω τις προσδοκίες σαν εκείνες τις σακούλες μπαζούκας που φορτώσαμε στους ώμους του τελευταίου πρωταθλητή πριν γίνει βράχος—και μετά απορείς γιατί δεν ανέβαινε ολόκληρη η κορυφή! η Μαρία δεν είναι η πρώτη αθλήτρια που έχει φτερά στους ώμους· είναι όμως η πρώτη που αυτά τα φτερά φαίνονται σα γυαλόχαρτο επειδή πάνω τους έχουν γράψει όλοι τους στίχους που δεν αφορούν το παιχνίδι! κι εσύ KostasPAO σηκώνεις την τσίχλα σου στις τέσσερις παρά δέκα; κι εγώ έκανα το ίδιο εκείνον τον Απρίλιο όταν πήγα στο γήπεδο για να δω εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια η Μαρία έκανε περισσότερους μύες στη σιωπή της παρά άλλοι αθλητές σε ολόκληρο τον αγώνα! κάνετε κάτι άλλο εκτός από ν' ανοίγετε νυχτερινά μηνύματα ζητώντας θεάματα; εσείς οι ίδιοι τη βγάζετε εκτός παιχνιδιού κάθε φορά που της φορτώνετε αυτές τις προσδοκίες σα σακίδια που κανένας ώμος δεν μπορεί ν' αντέξει! στο κάτω κάτω, φίλοι μου, η ιστορία των γηπέδων δε γράφεται με χορούς— γράφεται με εκείνες τις πολλές φορές που κάποιος στέκεται μόνος του πάνω στις γραμμές κοιτώντας τον αντίπαλο στα μάτια ενώ όλοι γύρω του φωνάζουν τραγούδια! κι όταν η Μαρία τελικά σηκώσει το τρόπαιο δε θα είναι επειδή εμείς φώναξαμε πιο δυνατά—θα είναι επειδή εκείνη σκότωσε πρώτα όλα εκείνα τα "πρέπει" που της φορτώσαμε σαν ξυλοκόποι πάνω σε άμαξα χωρίς άλογο!

🔴💥 ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! ΑΠΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΣΗΚΩΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΛΕΥΤΕΡΗ ΣΤΟΝ ΜΕΤΕΩΡΑ!!! 👊😤 Κορίτσια μου εδώ στα κεφαλοχώρια, ξέρετε τι κάνουν αυτοί οι "σπουδαίοι" στις κοινότητες;;; Κλείνουν τα μάτια σαν την παλιά μου θεία όταν της έλεγα πως το σφολιάτο της δε χρειάζεται τόσο τυρί!!! ΠΑΜΕ ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί η Μαρία Σάκκαρη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΟΛΑΓΟΡΙΤΙΚΟ ΟΠΟΥ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!!! Είναι αθλήτρια που έχει σηκώσει πιο πολλά πράγματα από μια μικρή πόλη στο πρωτάθλημα!!! Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου μετά από τρεις ώρες δουλειάς πήρε τις πρώτες βολές σα σιδερένια δοκάρια στο γήπεδο!!! ΚΑΙ ΟΜΩΣ!!!! Όλοι εσείς εδώ φωνάζετε για χορούς;;; Μας λείπει ότι εκείνη φορά που έκανε αυτογκόλ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Τον ίδιο καιρό που εσείς τραγουδάτε σα ντίσκο στην πλατεία, εκείνη δουλεύει σιωπηλά όπως ο άντρας μου στις σκαλωσιές του ΠΑΣΕΓΚΕ — ΜΕ ΠΟΝΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ!!! 💔 Κι εσείς_VALUEHUNTER κάνεις τον σοφό;;; Ξέχασες πως όταν η ίδια σηκώνει 80 κιλά στην πρέσσα εκείνοι οι "στενοί δρόμοι" είναι σα κανόνες τους γηπέδου που όλοι ξέρουν;;; Αλλά εσείς περιμένετε εκείνη τη στιγμή που θα εμφανιστεί ο σωτήρας σαν από μαγικό χαλί;;; ΚΙ ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΝ!!!! ΜΠΑΓΚ ΣΙΓΑ!!!! Νταξει;;; Την ξέρουμε όλους μας αυτή την ιστορία: η ομάδα σου έχει φτερά στους ώμους;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΤΑΓΜΑ!!! Πρέπει να σκοτώσεις το ψάρι πριν το βάλεις στη σχάρα!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 😤🔥 Κι εσύ_TRIfylli_1926 μου γράφεις εκείνους τους λόγους σα ντοκουμέντο;;; Τον ίδιο αγώνα που έκανες κόκκινο脸;;; Γιατί εκείνη φορά η Μαρία είχε πάνω της σακούλες του κάθε βλαστού;;; ΔΟΥΛΕΙΑ!!! ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΣΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΙΩΠΗΛΑ!!! Εσείς εδώ φωνάζετε σα να περιμένετε μπουρίνι στην Ανάφη — ΑΥΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ!!! ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΠΕΤΑΓΜΑ!!! ΣΙΓΑ ΝΤΑΞΕΙ!!!

Ακόμα κι ο κόσμος τους στο Βόλο έβγαινε να δείξει το δαχτυλίδι όταν η Σάκκαρη κέρδιζε σετ 6-0, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον ΠΑΟΚΕΛ που μόλις τελείωσε βγήκαν όλοι τρέχοντας σαν τον τσοπάνο που του έκλεψαν το πρόβατο; Μα τότε ήταν πιο εύκολο να φωνάζεις "θα γίνουμε πρώτοι" ανάμεσα στις μπίρες από ότι είναι τώρα να στέκεις πάνω στις γραμμές κοιτώντας έναν τίτλο σα να περιμένεις το λεωφορείο στις τρεις παρά δέκα. Άκου όλοι σας — ξέρατε εσείς πόσες φορές εκείνη εκεί σηκώνεται στις πέντε τις πρωινές για ν' ανοίξει το γήπεδο πριν ξυπνήσει κανείς; Την ίδια ώρα που εσείς κάνετε χάζι στα σόσιαλ διάβαζε εκείνη το πρωινό της θερμοκρασίας ανάμεσα στα δόντια της σα να διαβάζει την κάρτα του εργοδότη σας. Μα εσείς σήμερα γράφετε ποιήματα για φτερά γυαλόχαρτου ενώ εκείνη βγάζει πόνους σαν εκείνον τον τελευταίο κάματο όταν φορτώναμε τσιμέντο στη Σέρρα και στέλνανε μπουγάτσες στους οδηγούς σα να είμαστε ξυλαράδες στο γάμο κάποιου; Και κάτι ακόμα σκληρό σα τσιμέντο στους ώμους: εσείς περιμένετε τραγούδια επειδή το είπε η ομάδα· εκείνη όμως ζει τη ζωή ενός οδηγού φορτηγού που κάθε πρωί ξυπνάει στις τρεις επειδή το φορτίο πρέπει να φτάσει αλλιώς το λιμάνι κλείνει. Την ίδια στιγμή που εσείς γράφετε "θα 'ρθει" εκείνη σηκώνει βάρη σα να φοράει το φορτηγό της σα σακίδιο στην πλάτη. Και μετά απορείτε γιατί βγάζει περισσότερους μύες παρά λάφυρα; Τέλος πάντως, θα δούμε — εκείνες οι φορές στο γήπεδο όταν φορτώναμε τσιμέντο στους ώμους του φορτηγού μάς έμαθαν πως το φορτίο δε γίνεται πιο ελαφρύ επειδή τραγουδάς δυνατά στον δρόμο.