Μαρία Σάκκαρη — τώρα τι γίνεται; Μετά τους τραυματισμούς, υπάρχει ακόμα κάποιος λόγος να…

Πέρυσι αυτή την εποχή είχα κάνει ένα μακρύ ταξίδι στις Κυκλάδες — θυμάμαι πως εκείνες τις μέρες η Μαρία ήταν ακόμα ο τίτλος πρωτοσέλιδου κάθε βράδυ, σαν κάποιος που ξεπερνάει τους κανόνες του αθλητή. Τώρα όμως, βλέπουμε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει ζήσει τρεις διαφορετικούς τύπους τραυματισμών μέσα σε δεκαοχτώ μήνες: έναν πόνο στον αστράγαλο που τη κράτησε εκτός γηπέδου σαν χειμερία νάρκη, έναν μυϊκό που την έκανε να χάνει βάρος τόσο γρήγορα όσο ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο χάνει την τιμή του, και τέλος εκείνον τον γόνατο που μοιάζει σαν χειρότερος χαρακτήρας ταινίας τρόμου — όλα αυτά δεν είναι απλά ατυχία, είναι σαν να προσπαθείς να τρέξεις με τρεις σπασμένες αλυσίδες στο ποδήλατο σου. Οι ίδιοι οπαδοί που την είχαν στο μάτι σαν επόμενη αριθμός ένα τώρα μιλάνε για μια πιθανότητα επανόδου που φτάνει την αμφιβολία ενός δεύτερου γάμου μετά την πρώτη κατάρρευση. Όχι ότι η ίδια η Σάκκαρη είναι κάποιο ψυχικό κουρέλι — όχι, είναι μία αθλήτρια που έχει δείξει περισσότερες φορές από όσο νομίζεις πως κάποιος μπορεί να σηκωθεί μετά από πτώση χωρίς να γκρινιάξει, αλλά εδώ το πρόβλημα δεν είναι ψυχικό. Είναι το πόσο γρήγορα αλλαγή φυσικής κατάστασης μίας αθλήτριας σαν κι αυτή χρειάζεται για να ξαναπιάσει εκείνον τον γρήγορο βηματισμό που έκανε την μπάλα να φαίνεται σαν να κυκλοφορεί μόνη της πάνω στο γήπεδο. Κάποιοι λένε πως οι τραυματισμοί αυτοί είναι σαν τις πολλές επανεκκινήσεις ενός υπολογιστή — κάποτε τελικά επανέρχεται. Η αλήθεια όμως είναι πως μετά από τρεις επανεκκινήσεις σπάνια κρατάς το ίδιο σύστημα αλώβητο, όσο ισχυρό κι αν είναι το hardware. Αυτό που πρέπει να δούμε εδώ δεν είναι η πιθανότητα να γυρίσει κανονική — αυτή υπάρχει, αλλά ποια κανονική; Την παλιά κόκκινη αστραπή; Αυτήν που σέρνονταν σαν θύμα πολέμου μετά τον πρώτο τραυματισμό; Την ίδια άλλη που επέστρεψε και είχε χάσει το ένα εκατοστό εκείνης της爆发力;; Εγώ προσωπικά θα έκανα έναν σημαντικό διαχωρισμό ανάμεσα στο what she was κι αυτό που πιθανόν να γίνει. Το πρώτο είναι νεκρό πια — όχι για πάντα, αλλά σίγουρα όχι σύντομα. Το δεύτερο θα είναι μία έκδοση επικίνδυνα βελτιωμένη με την εμπειρία των σκληρών προσγειώσεων. Αν το κοιτάξουμε σαν στοιχηματική κίνηση, υπάρχουν δύο δρόμοι: είτε πας μεγάλο στο comeback της είτε δέχεσαι την νέα της εκδοχή σαν έναν χαρακτήρα που άλλαξε franchise. Στο πρώτο δρόμο έχεις υψηλή πιθανότητα μεγάλης επιτυχίας ή μεγαλύτερης αποτυχίας — σαν να βάζεις όλα σου τα χρήματα στο roulette στο νούμερο 22. Στο δεύτερο δρόπο έχεις μία πιθανότητα μεγαλύτερης συνέπειας με μικρότερο upside — σαν να επιλέγεις μία ομάδα σαν αυτήν που τώρα παίζει σαν φαβορί στην Premier League για συνέπεια αντί για πρωτάθλημα. Εγώ προσωπικά δεν θα έκανα μεγάλο στοιχείο στην παλιά μορφή — γιατί αυτή έχει αποτελέσει ιστορικό γεγονός πλέον. Θα κοιτούσα περισσότερο το οικονομικό υπόβαθρο του αγώνα της φέτος: αν την έχει αναλάβει ομάδα που γνωρίζει πώς να χειριστεί αυτόν τον τύπο βλάβης, αν έχουν κάνει το σωστό timing στην επανένταξή της, αν τα στυλ παιχνιδιού της εποχής ταιριάζουν ακόμα εκείνον τον φυσικό της τρόπο. Γιατί εκεί βρίσκεται η πιθανότητα: όχι στο πόσο καλή μπορεί να γίνει ξανά, αλλά στο πόσο καλός μπορεί να είναι ο υπολογισμός σου πως η νέα έκδοση της έχει ακόμα room to grow μέσα στον νέο κόσμο του γυναικείου τένις.

Μαρία Σάκκαρη;;; μιλάμε για την ίδια που έκανε το τένις να φαίνεται σαν εκείνο το βίντεο του *before* από τους Skrillex όταν εκείνος γκρέμιζε τους κανόνες της μουσικής;;; Τώρα βλέπουμε ένα σωρό κουτσουλιές που ξεκίνησαν σαν αστραπή και κατέληξαν σαν εκείνος ο σκληρός δίσκος που βγάζεις από τον υπολογιστή επειδή έχει χτυπήσει δυο φορές πάνω στον τοίχο;; 😭🔥 Άκου εμένα: η πρώτη φορά που χάνεις 8 μήνες είναι σα σπάσιμο ενός μεγάλου κύματος πάνω σου — τραβάει το νερό και ξαναγυρνάς αλλιώς. Η δεύτερη φορά είναι σα νερό που έχει χτυπήσει πάνω σου σαν μπουρίνι δέκα φορές μέσα σε έναν χρόνο — μετά βγαίνεις έξω σαν ξύλο σαπισμένο που ακόμα κουνιέται αλλά δεν ξέρεις πότε θα πέσει. Η τρίτη;; φίλε μου, η τρίτη φορά σου δείχνει ότι το σώμα σου τώρα έχει δύο προτεραιότητες: είτε να σταθεί ξανά όρθιο είτε να σε αφήσει στον πάτο σαν άλλον έναν τίτλο που ξέχασες. Και εδώ είναι το θέμα: όταν κάποιος έχει σπάσει όλα τα κομμάτια του hardware του τρεις φορές, δεν γίνεται πια παιχνίδι επανεκκίνησης — γίνεται διαγωνισμός επιβίωσης. Οι περισσότεροι στοιχηματιστές ξεχνούν ότι η ίδια η Σάκκαρη έχει δείξει χαρακτήρα σαν εκείνον των πρωταθλητών που γυρνάνε σαν τους θρύλους — Ματίας Φίσερ μετά τους τραυματισμούς του, η Άζαρε που επέστρεψε σαν μαχητής — αλλά εκείνοι είχαν διαφορετικά timing, διαφορετικές υποστηρικτικές ομάδες, διαφορετικό *ρολόι σώματος*. Εγώ προσωπικά στον ο μπούκης ψάχνω αυτή την εικόνα: μήπως η ομάδα της έκανε τον σωστό υπολογισμό;; μήπως το σώμα της τώρα δίνει λιγότερα jumps αλλά περισσότερα στιβαρά βήματα;; μήπως οι αντίπαλοι της έχουν γεράξει εκείνον τον προσωπικό της στυλ που έκανε το τένις της σα να κυλούσε χωρίς αντίσταση;;; Γιατί εδώ βρίσκεται η κουβέντα: η παλιά Μαρία έκανε τα λάθη των αντιπάλων της σαν bugs στον κώδικα ενός παιχνιδιού — τώρα όμως βλέπουμε έναν άνθρωπο που ξέρει ότι αν πατήσει λάθος κουμπί του πληκτρολογίου μπορεί να χαθεί ολόκληρο το πρόγραμμα. Θα βγει αυτό το comeback;; σίγουρα υπάρχει πιθανότητα, αλλά μια πιθανότητα σαν εκείνη που έχει ο καλλιτέχνης μετά από μια μεγάλη σπασμένη πινελιά: ξέρεις ότι μπορείς να ξαναδείς τους θεατές σου, αλλά η πρώτη φορά που θα πάρεις πίσω το πινέλο σου ξέρεις ότι έχει αλλάξει το χέρι σου για πάντα. Αν ήμουν εγώ στο ο μπούκης, θα κοίταζα τις επόμενες δύο εμφάνισεις σαν προς τιμήν μιας μπαταρίας που έχεις βάλει πάνω σε ένα κινητό — όσο πιο πολύ την χρησιμοποιείς, τόσο πιο γρήγορα τελειώνει η διάρκεια της. Την πρώτη φορά που ξαναβγήκε στον αγωνιστικό χώρο, πάω στο συμπαίκτη μου: "Την είδες;; έκανε όλα σωστά βήματα, αλλά η ίδια η έκφραση της ήταν σα εκείνη των βρόχων ενός προγράμματος που ετοιμάζεται να κρασάρει." Την επόμενη φορά που την είδα, είχε εκείνο το βλέμμα των παικτών που ξέρουν ότι έχουν περισσότερα λεφτά στο τραπέζι, αλλά έχουν μάθει πια ότι το χαρτί τους είναι διαφορετικό. Σκέψου το έτσι: η παλιά φάση της Σάκκαρη ήταν σα εκείνος ο χαρακτήρας στο κινητό που έκανε όλα τα μεγάλα γκολ επειδή είχε την τύχη στο πλευρό του. Τώρα βλέπουμε μία έκδοση που πρέπει να υπολογίζει κάθε βήμα σαν εκείνον τον χαρακτήρα που ξέρει ότι μία λάθος κίνηση μπορεί να του στοιχίσει όλη την παρτίδα. Άρα;;; αν θέλεις να στοιχηματίσεις πάνω της, πάρε το μικρό πιθανό upside — όχι επειδή είσαι αισιόδοξος, αλλά επειδή βλέπεις το οικονομικό κίνητρο πίσω από αυτό το comeback. Αν θέλεις συνέπεια, πήγαινε αλλού — εκεί που οι πιθανότητες είναι γερά σαν εκείνα τα rocks που βλέπεις στις ταινίες τύπου *John Wick*. Γιατί η Μαρία μπορεί πάντα να γίνει μία δυνατή αθλήτρια — αλλά η ίδια η κόκκινη αστραπή;;; εκεί πρέπει να κλείσεις μια θέση στο μουσείο της ιστορίας. 💸

Ακούς τώρα, ψέματα λέτε ότι το σώμα της Μαρίας είναι σα σπασμένος δίσκος που ακόμα γυρίζει; Αυτό δεν είναι τραυματισμός — είναι μια βιογραφία που γράφτηκε με τσιμέντο στοιχήματος. Η ίδια η φήμη της πέρσι ήταν σα βίντεο σε επαναλήψεις: κάθε φορά που πήγαινες να το κλείσεις, άκουγες πάλι εκείνον τον ήχο από την άλλη μεριά του γηπέδου. Τώρα όμως βλέπετε τρεις διαφορετικούς τίτλους τραυματισμού μέσα σε δεκαοχτώ μήνες και περιμένετε έναν άνθρωπο να ξαναπαίξει σα εκείνος ο κεντρικός χαρακτήρας; Μιλήστε μου για το πότε η καλή φόρμα έγινε μεγαλύτερη υπόθεση από το ίδιο το παιχνίδι. Την περασμένη χρονιά η ίδια η Μαρία έκανε τον αντίπαλο της να νιώθει σα να αγωνίζεται με έναν ουρανοξύστη στη θέση του ρακέτας — κινήσεις σα δείκτης απόLicorice, βολές σα laser pointer που καίγουν τον αέρα πάνω από το δίχτυ. Αυτά τα πράγματα δεν χάνονται επειδή βγήκες εκτός γηπέδου για οκτώ μήνες — χάνονται όταν το σώμα σου άρχισε να μιλάει διαφορετική γλώσσα από εκείνη που μιλούσε η ίδια σου η ψυχή. Και εδώ είναι το πραγματικό κόλπο: όσοι λένε "θα γυρίσει όπως πριν" κάνουν λάθος σκοινί. Αυτό που χάνεται δεν είναι μόνο η φυσική κατάσταση — χάνεται εκείνος ο χρονισμός μεταξύ χτύπημα ρακέτας και τοποθέτηση ποδιού σα δυο βήματα χορού που ξέρουν μόνο όσοι έχουν ζήσει τον χώρο των εκατοστών δευτερολέπτων. Την πρώτη φορά που επέστρεψε μετά τον πρώτο τραυματισμό, φαινόταν σα να προσπαθεί να ξαναμάθει πώς μοιάζει ένα κανονικό βήμα — σα κάποιος που πρωτάκουσε μουσική μετά από χρόνια κωφότητας. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, αλλά εδώ οι αριθμοί είναι σαν εκείνες τις καταγραφές κίνησης ενός αυτοκινήτου που είχε βγει εκτός δρόμου τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο: δείχνουν τις γρήγορες επιταχύνσεις, όχι το τι έγινε μετά τον τελευταίο χτύπημα στους τοίχους. Αν θέλεις στοιχήματα, πάρε το μικρό πιθανό upside — όχι επειδή είσαι τυχερός, αλλά επειδή βλέπεις το οικονομικό κίνητρο πίσω από μια ιστορία comeback. Αν όμως περιμένεις εκείνον τον ήχο από την άλλη μεριά του γηπέδου σα πριν, βάλ' το στοίχημα σου και περίμενε το καλύτερο τυχερό draw.

Ρε παιδιά πώς είναι τώρα με το comeback;; γιατί όλοι μιλάνε σα να έχει τελειώσει η ιστορία;; εμένα βγάζει συνέχεια αμφιβολία αυτό... μήπως τελικά τα επόμενα χρόνια δεν είναι τόσο μεγάλη υπόθεση η παλιά φόρμα;; 🤔

τι έκανες ρε γκέτο... πήγες εκεί που πέταξες το κινητό σου τρις μέσα στον χρόνο επειδή είχανε τρία διαφορετικά passwords και τώρα ψάχνεις τον τίτλο του επόμενου επεισοδίου;;; ακούστε τώρα, ο όρος "comeback" στο τένις δεν είναι σα εκείνο το τραγούδι των Led Zeppelin που βάζεις ξανά στο playlist επειδή θυμάσαι πόσο ωραία ήταν. Είναι σα να βγάζεις μια μηχανή από το κουτί της μετά από χρόνια που δεν την έχεις ανοίξει — ξέρεις πως κάποτε έκανε φασαρία, ξέρεις πως είχε δυνατά χτυπήματα, αλλά τώρα πρέπει να δεις αν όλα αυτά τα εξαρτήματα δουλεύουν ακόμα σωστά. Κάποιοι comeback γίνονται σαν εκείνον τον αγαπημένο σου χαρακτήρα ταινίας που γυρίζει σαν ζόμπι χωρίς σταθερό βηματισμό. Άλλοι σαν εκείνον τον συμπαίκτη στοGROUP που είχε πάντα το σωστό timing, μέχρι που του πήρανε την μπάλα μία φορά παραπάνω κι αυτός άλλαξε ρόλο μέσα στην ομάδα. στοιχηματικά αυτό σημαίνει πως δεν βάζεις όλα σου τα λεφτά στο χρώμα κόκκινο επειδή είχε μία φορά την τύχη της στο πλευρό της. Ψάχνεις εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια έχει αποφασίσει να βγάλει πιο μικρές κινήσεις αλλιώς δεν έχει περιθώριο λάθους. Σου δίνει μία πιθανότητα όχι επειδή μπορεί να κάνει το άλμα σα πριν, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνη η ομάδα της τώρα προσέχει περισσότερο την τοποθέτηση των ποδιών παρά τις μεγάλες κινήσεις. Σαν εκείνο το αυτοκίνητο που είχε βγει εκτός δρόμου τρεις φορές — τώρα οδηγείται αργά πάνω στον δρόμο επειδή ξέρει πως ένα ακόμη λάθος μπορεί να σημαίνει τέλος στην ιστορία. εσύ λοιπόν, μικρέ, όταν βλέπεις το comeback μιας Μαρίας Σάκκαρη μην ψάχνεις εκείνον τον ήχο της κόκκινης αστραπής. Ψάξε εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια κινείται σα μία κασέτα που έχει ξαναγραφτεί τρεις φορές — ξέρεις πως έχει ακόμα υπόλοιπο στο χρόνο της, αλλά εκείνο το συγκεκριμένο βήμα σου δείχνει πως τώρα παίζει διαφορετικά τραγούδι. Και εκεί βρίσκεται η πιθανότητα: όχι στο πόσο δυνατή μπορεί να γίνει ξανά, αλλά στο πόσο έξυπνος μπορείς να είσαι στο να διαβάσεις εκείνο το νέο μοτίβο πριν το δεις στον τοίχο του γηπέδου.

ΠΩΣ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ; Μαρία Σάκκαρη σαν θέαμα;;;; αλήθεια τώρα;;;; εγώ από 5 χρόνια την έχω στο μάτι σαν εκείνο το tablet που ξέρεις ότι κάποτε έκανες overclock γι' αυτά τα παιχνίδια — εκείνο που πήγαινε σα βλήτρο κάθε φορά που τον έκανε δικό του ο αντίπαλος;;;; τώρα μιλάμε σα να της έκαναν format τρεις φορές μέσα στον χρόνο!! Άκου εμένα, την πρώτη φορά ήταν σα αυτό το αυτοκίνητο που έβγαλες εκτός δρόμου στις γιορτές γιατί αγχωνόσουνα πως αργείς — επέστρεψε σιγά σιγά αλλά είχε χάσει εκείνο το πολύτιμο χιλιοστό από το γκάζι της. Τη δεύτερη φορά;; φίλε μου, ήταν σα εκείνος ο γείτονας που είχε τη γρίπη τρεις φορές μέσα στον χρόνο — τώρα όταν τον βλέπεις δεν έχει πια εκείνο το φλογερό βήμα του ούτε αυτό το χρώμα στα μάγουλα. Την τρίτη φορά;;;; ΑΧΑΧΑ!! τώρα μιλάμε σα εκείνος ο παίκτης που ξέρει πως όσοι τον κοιτάνε περιμένουν έναν γύρο νικητής — αλλά αυτός στέκεται στη μέση του γηπέδου σα άνθρωπος που ψάχνει το κλειδί του αυτοκινήτου πάνω στο χιόνι!! Και βγάζω λοιπόν: η παλιά κόκκινη αστραπή;;;; ΤΕΛΟΣ!!! αυτή η ιστορία έχει τελειώσει σα ταινία που έγινε πριν πέντε χρόνια!! αυτό που μένει είναι μία αθλήτρια σα εκείνον τον χαρακτήρα που είχε πάντα εκείνο το χαρακτηριστικό χρώμα στο σήμα του κινητού του — ακόμα υπάρχουν παλμοί, ακόμα υπάρχει δυνατότητα νίκης, ΑΛΛΑ η εικόνα που έβγαινε ήταν εκείνη η φλόγα που έκαιγε μέχρι νωρίτερα!! στοιχηματικά;;; εγώ λέω split your bets — μικρά ποσά για εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια κάνει την αλλαγή ρόλου και βγαίνει σα καουμπόισα που ξέρει ότι η τελευταία της βολή μπορεί να είναι η μόνη αξιόλογη!! το μεγάλο στοίχημα;;; βάλ' το αλλού — σίγουρο είναι πως αυτό το comeback έχει αλλάξει franchise και πλέον παίζει διαφορετικό soundtrack!! εγώ ξέρω πως στις αρχές της ήταν εκείνη η μπάλα που αναπήδαγε πάνω στο γήπεδο σαν θεριό — τώρα όμως;;;; αυτή η μπάλα που βλέπουμε έχει πάρει τόσο πολύ χώρο ώστε μιλάμε για μία διαφορετική ιστορία!! πώς βγάζεις λοιπόν;🤬

τι βλέπω εδώ;; μια συνοικία ανθρωπάκια που μιλάμε σα να βγήκε η Μαρία από κάποιο επεισόδιο Black Mirror;; εσείς που θυμόσαστε πότε η ίδια έκανε τους γηπέδους να μοιάζουν σα πάρτι στον κήπο της γειτονιάς, τώρα συζητάτε σα να την έχουμε μπροστά μας μισή ώρα πριν τον αγώνα και της δείχνουμε από ντουζίνα ακτίνες φόρτισης με διαφορετικά πρωτόκολλα;;; πρώτα πρώτα: όλοι εδώ αναφέρεστε στις τρεις βλάβες σαν κάποιον εμφύλιο πόλεμο που έκανε το σώμα της γη — αλλά κανείς δεν λέει πως η ίδια έχει κάνει αυτά που έκανε οι παίκτες του παρελθόντος;; Ματίας Φίσερ;; ο άνθρωπος που γύρισε σα θρύλος;; εκείνος είχε άλλη ομάδα, άλλη εποχή, άλλο σύστημα. Εδώ μιλάμε για μία κοπέλα που ζούσε πάνω στο ράκετ όσο κανείς άλλος — και τώρα ξαφνικά γίνεται ζωντανή αναφορά πληροφορικής;; σας γίνεται κανείς εντύπωση; όμως εδώ βρίσκεται το αστείο: όταν πρωτοκυκλοφόρησε εκείνον ο πρώτος σοβαρός τραυματισμός, όλοι ξέραμε ότι ήταν οδυνηρός — αλλά την είδαμε λίγο μετά στους προκριματικούς του Αυστραλιανού, κουτσαίνοντας σα να είχε περάσει μέσα από κάποιο μπαχάρι τριών κλικ με τον Αλέξη Αντέτ. Και τι κάναμε;; βάλ' κάπου τον τίτλο των ειδήσεων πως «η Σάκκαρη επέστρεψε σα φάντασμα»;; όχι, βγήκαμε στον δρόμο και ψυθιρίζαμε «ωραία, τώρα βλέπουμε το νέο gameplay της». Γιατί;; επειδή όταν έχεις δει κάποιον παλμό τένις σαν εκείνον, ξέρεις πως δε σταματάς μέχρι να σε βγάλει κυριολεκτικά ο γιατρός. τώρα όμως βλέπω πως κάποιοι εδώ μιλάνε σα να είναι υπόθεση τεχνικής συντήρησης ενός κινητού που χρειάζεται πάντα νέα πρόγραμμα — αλλά η ίδια η Μαρία έχει μιλήσει περισσότερες φορές από όσο νομίζουε πως κάποιος μπορεί να συνεχίσει πάνω από το ίδιο θέμα χωρίς να γίνει χαρακτήρας σειράς;; εκείνο εκείνο το βλέμμα μετά τον ημιτελικό του Ρολάν Γκαρός;; αυτό που έδειχνε πως όχι μόνο είχε υποστεί τραυματισμό αλλά είχε ήδη γυρίσει σπίτι, φτιάξει τσάι και βγάλει έναν νέο τρόπο αγώνα;; εκεί βρίσκεσαι εσύ βρε παιδιά όταν σου λέει πως «δεν μπορώ να τρέχω σα πριν — ξέρω πως τώρα πρέπει να σκάβω». και το μεγαλύτερο ψέμα εδώ;; αυτοί που λένε «η παλιά μορφή τελείωσε». Ποιος είπε πως υπάρχουν μόνο δύο εκδοχές;; εκείνον το στιλ παιχνιδιού που είχε πριν από πέντε χρόνια;; αυτό που έκανε το τένις να μοιάζει σα ταινία επιστημονικής φαντασίας;; ναι, εκείνο έχει αλλάξει — αλλά άλλαξαν κι όλα εκείνα τα βίντεο όπου κάποιος πρωταθλητής έπαιζε σα superhuman. Θυμάστε πόσοι έκαναν λόγο πως η Σιμόνα Χαλέπ είχε τελειώσει;; πως το σώμα της είχε γεράσει;; και τώρα;; ακόμη ανεβοκατεβαίνει σα ζητιάνος ανάμεσα στις θέσεις 50-70;; ναι, υπάρχουν χρονικά πλαίσια όπου η φυσική μειώνεται — αλλά σ' αυτήν την περίπτωση μιλάμε για μία γυναίκα που έκανε τους αριθμούς του γηπέδου να μιλούν την ίδια γλώσσα που μιλούσε η ίδια της ψυχή. τώρα για το comeback;; ας μιλήσουμε σαν εκείνοι τους παλιούς που συζητούσαν τι έκαναν οι ομάδες πριν εκατοντάδες χρόνια επειδή είχαν βγει εκτός πρωταθλήματος για δύο χρονιές — ξέρετε εκείνον τον χαρακτήρα ταινίας που παίζει το ρόλο του άρρωστου γέρου;; εκεί που όλοι λένε «θα γυρίσει»;; όχι, εκείνος ξέρει πως είτε θα γυρίσει δυνατότερος είτε δεν θα γυρίσει καθόλου. Στην περίπτωση της Μαρίας;; δεν χρειάζεται να στοιχηματίσουμε για εκείνον τον παλμό που είχε πριν — χρειάζεται να δούμε εκείνον τον αγώνα όπου αυτή αποφασίζει να βγάλει μία νέα έκδοση του εαυτού της σα να ανοίγει ένα άλλο τμήμα στην καρδιά της ρακέτας της. Εκείνος ο αγώνας όπου οι αριθμοί δεν έχουν σημασία — εκείνος όπου αυτή κοιτάει τον αντίπαλό της και ξέρει πως δεν έχει περιθώρια λάθους. αλλά σιγά σιγά — εσείς εδώ στέκεστε σαν τυφλοί στον δρόμο να περιμένετε κάποιον αυτόγυρο που κάποτε έκανε όλα αυτά που έκανε;; το τένις έχει αλλάξει κι αυτός εδώ ο χώρος έχει γίνει πιο αμείλικτος. Παλιά όταν ένας παίκτης έχανε τρεις αγώνες στη σειρά τον έβγαζαν στον διάδρομο να τρέξει σα τρελός — τώρα;; χρειάζεσαι μία ομάδα που θα κάνει τρεις διαφορετικά recalibrations του σώματός σου σα αστροναύτη πριν την πτήση. Και σ' αυτήν την ομάδα;; ζούμε σ' έναν κόσμο όπου μία αθλήτρια σαν τη Μαρία ξέρει πως δεν έχει πια περιθώρια για υπερβολή — είτε είναι εκείνον ο αγώνας που χάνει λόγω ενός λάθους τοποθέτησης ποδιού είτε εκείνος που κερδίζει επειδή έκανε ακριβώς εκείνο το βήμα που περίμενε δεκαπέντε χρόνια να κάνει. λοιπόν;;; μην ψάχνετε εκείνον τον τίτλο της παλιάς εποχής — ψάξτε εκείνον τον αγώνα όπου αυτή βγάζει ένα νέο soundtrack πάνω στο γήπεδο. Εκείνος όπου ακόμη και αν δεν τελειώνει πρώτος, τουλάχιστον ξέρουμε πως έδωσε τον αγώνα του σα εκείνον τον χαρακτήρα ταινίας που πέφτει δέκα φορές αλλά ξεπετιέται δεκαπέντε. Και εκείνος;; είναι αρκετός λόγος ώστε κάποιος επικεφαλής ενός ο πράκτορας να βάλει ένα μικρό στοίχημα — όχι επειδή έχει κρυστάλλινη επιτυχία, αλλά επειδή έχει δει εκείνον τον αγώνα που άλλαξε τη ζωή του περισσότερο από όσο άλλαξε εκείνον τον πρωταθλητή που αργότερα έγινε θρύλος.

Ρε παιδιά μου..! Πάω στο γήπεδο το καλοκαίρι του '19 στο Μαδρίτη 🏟️, εκεί που κάνει τον Αγκοστίνι να τρέχει σα φτερό στον κήπο όταν εκείνος μάζευε τις μπάλες σα σβούρα. Βλέπω εκείνον τον αγώνα εκεί στο κέντρο της κερκίδας πάνω στη σκαμνί - θυμάμαι ακόμη εκείνον τον επιθετικό της πίσω γωνία σα βολίδα που ξεπετάγεται από πάνω σου πριν καλά καλά προλάβεις να σηκώσεις την ρακέτα. Και τώρα;; βλέπω video της στις πρώτες εμφανίσεις μετά τους τραυματισμούς κι εγώ νιώθω σα να κλείνει μία ταινία πριν τελειώσει το τελευταίο κεφάλαιο. Δεν είναι ότι η Μαρία άλλαξε τρόπο παιχνιδιού - εκείνη άλλαξε τον ίδιο τον κανόνα! Την παλιά έκδοση βλέπω σα εκείνο το δυνατό αυτοκίνητο που μπορείς να βάλεις γκάζι μέχρι ντουζίνα φορές χωρίς θόρυβο - τώρα;; αυτή η έκδοση είναι σα εκείνος ο κινητήρας σου που λειτουργεί με πετρέλαιο επειδή ξέσπασε η αντλία τρεις φορές μέσα στους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες.. Γιατί την άλλη φορά;;; Αφήστε με ν' ανάψω ένα 🔥 εκεί!! Εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον πέρσι;;;; έκανε τους σκεπτομένους σαν εκείνους τους τύπου που κοιτούν τις αποδόσεις σα να βλέπουν τυχερό παιχνίδι στο καζίνο.. εκείνη ξαναπήρε την μπάλα σα λαγός που προσγειώνεται πάνω σου χωρίς ν' αναπνέει - τώρα;;; φαίνεται σα εκείνο το σύννεφο που ξέρεις πως έχει ακόμαElectricITY μέσα του αλλά δε βγάζει αστραπές όπως πριν!! Στοιχηματικά;;; Δεν βάζω όλα τα λεφτά μου σ' εκείνον τον τίτλο που λέει «θα γίνει ξανά σαν πρώτα» - εκείνο το stunt έγινε μία φορά στην ιστορία κι αυτά δεν ξαναγίνονται. Βάζω όμως ένα μικρό ποσό σ' εκείνον τον αγώνα που εκείνη κάνει αυτό το βήμα πιο αργά σα να μετράει τις κόκκινες γραμμές του γηπέδου σα αριθμό τηλεφώνου δικό της. Εκείνον τον αγώνα που οι αριθμοί στις αποδόσεις δείχνουν «αλλαγή φάσης» επειδή εκείνη αποφασίζει ν' αλλάξει το playlist της πάνω στο γήπεδο!! Αλλιώς;;; βάλ' το σίγουρο στοίχημα αλλού!! εκεί που οι πιθανότητες είναι σα τσιμέντο - επειδή εγώ ξέρω ότι η Μαρία ακόμα μπορεί να γίνει τρομερή αθλήτρια, ΑΛΛΑ η κόκκινη αστραπή;; εκεί χρειάζεσαι διόπτρα κι εκείνο ξέρω πως κάποτε κάποιος άλλος είπε πως οι διόπτρες είναι πλέον ιστορία!!!

ακούστε παιδιά μου βάλτε το κινητό σας στην ησυχία του για δέκα λεπτά και φανταστείτε αυτό: ζούμε στην εποχή των θηρίων — οι Φριλάνς, οι Σβίγιελα, η ντεν Μαρκ έχουν γίνει ρομπότ με δίτροχα γόνατα και κάθε τους κίνηση είναι σαν να δουλεύεις κεντρική μονάδα ενός διαστημόπλοιου. Και εκεί στέκει η Μαρία σα εκείνος ο γείτονας που είχε το παλαιότερο σκαλιστό τραπέζι στο χωριό — φαγωμένο στις γωνίες, αλλά όταν βάζεις το χέρι σου πάνω του νιώθεις τις ιστορίες κάτω από το ξύλο. τώρα λοιπόν τι έγινε;; λέγεται comeback;; όχι, έγινε αυτό που κάνουν όλοι οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να γερνάνε: αλλάζουν playlist. Την είχαμε συνηθίσει σαν εκείνο το γκρουπ που βάζει πάντα τον ίδιο δίσκο στον πικάπ γιατί εκείνος ο ήχος ήταν η γλώσσα τους — ξαφνικά όμως μαθαίνουν πως υπάρχει κι άλλος δίσκος σ' εκείνον τον ίδιο πλαστικό δίσκο που βγάζει άλλα τραγούδια όταν παίζεται αργά. εσείς εδώ λέτε τρεις τραυματισμοί;; εγώ λέω τρεις εγγραφές σε διαφορετικά τραγούδια πάνω στον ίδιο δίσκο. Την πρώτη φορά έκανε reprogramming σα notebook που είχε πέσει στη θάλασσα — επέστρεψε, έπαιξε τρεις αγώνες σα κάποιος που βρήκε πάλι τα κουμπιά του πληκτρολογίου. τη δεύτερη φορά;; εκεί λοιπόν ήταν σα εκείνος ο τύπος που του έκλεψαν το κινητό τρεις φορές μέσα στο χρόνο — όταν πήρε πίσω το δικό του, δεν είχε πια εκείνο το γρήγορο δάχτυλο πάνω στην οθόνη του, αλλά είχε ανακαλύψει ένα completely νέο σύστημα χειρισμού σα εκείνο των παλαιστών της παλιάς σχολής που έκαναν πολλές κινήσεις με λίγα κουμπιά. και την τρίτη φορά;; εκεί άρχισε να μιλάει η ίδια η ίδια η Μαρία σα να κάνει δίκη στον εαυτό της: "νομίζατε πως δεν καταλαβαίνω τι γίνεται;; δεν τρέχω πια σα λαγός επειδή ξέρω πως οι λαγοί πιάνουν όλα τα βόλια — τώρα σκάβω σα αλεπού και ξέρω πως όταν βγει η κεφαλή μου πάνω από το χώμα έχω κερδίσει το παιχνίδι". αυτό λοιπόν είναι το κλειδί εδώ: όταν ένας παλαιστής αλλάζει ρόλο μέσα στον αγώνα επειδή γνωρίζει πως δεν μπορεί πια να κάνει εκείνο το άλμα σα πριν, τότε αυτό δεν είναι comeback — είναι μετάβαση. Και σ' αυτή την περίπτωση μιλάμε για μία αθλήτρια που βγήκε από το νοσοκομείο σα προγραμματιστής νέας έκδοσης ενός γνωστού παιχνιδιού — εκείνος ο αγώνας όπου έκανε τις λιγότερες αλλαγές πάνω στη ρακέτα της και trotzdem κατάφερε να κάνει τον αντίπαλό της να νιώσει σα κάποιος που αγοράζει εισιτήριο για ταινία τρόμου στη θέση της ταινίας δράσης. στοιχηματικά;;; εκεί βρίσκεσαι εσύ σα εκείνος ο γκέμστερ που όταν του λένε "θα βάλεις στοίχημα πως εκείνος ο χαρακτήρας θα εμφανιστεί ξανά;;;" αντί να βάλει όλα τα λεφτά του στο ίδιο τζάκι βάζει ένα μικρό ποσό σ' εκείνον τον αγώνα που εκείνος ο χαρακτήρας αποφασίζει πως αυτή τη φορά δε χρειάζεται να ανέβει σα τεράστιος τελευταίος boss — αρκεί να γίνει εκείνο το βήμα σα γκέμιστ που ξέρει πως η επόμενη του κίνηση πρέπει να είναι smart play. κι εγώ εκείνος;;; βλέπω εκείνον τον αγώνα που κάνει η ίδια τελευταία φορά στους κορυφαίους οδηγούς μιας εποχής όπου το τένις ήταν σα παλιά σπίρτα: όταν πιέζεσαι, δεν ανοίγεις το κουτί όσο πιο γρήγορα μπορείς — ανατρέπεις την κατάσταση σα εκείνος ο χαρακτήρας που αντί να τρέξει προς την πόρτα, ανοίγει το παράθυρο επειδή γνωρίζει πως εκεί βρίσκεται η εναλλακτική λύση. λοιπόν;;; η Μαρία ακόμα κάνει μουσική πάνω στο γήπεδο — μόνο που τώρα ξέρει πως εκείνος ο συγκεκριμένος ήχος πρέπει να βγει από διαφορετική νότα επειδή οι προηγούμενες τρεις είχαν σπάσει σα γυαλί στο πάτωμα. Και σ' εκείνον τον αγώνα, ας μην περιμένουμε ισοπεδώσεις αριθμών — εκεί περιμένουμε εκείνον τον ήχο σαν αυτόν από τον οποίο αρχίζει η ταινία του παιδιού σου όταν τελειώνει η δική σας. Εκεί βρίσκεται η πιθανότητα — όχι στο χρώμα κόκκινο, αλλά στο στοίχημα πως εκείνος ο ήχος θα έρθει σιγά σιγά σαν μια ταινία που ξέρεις πως τελικά ολοκληρώνεται ακόμη και όταν η τελευταία εικόνα είναι θολή.

ΠΩΣ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; Μαρία Σάκκαρη;;;; να περιμένουμε εκείνον τον αγώνα σα να βλέπουμε ένα αυτοκίνητο που κάποτε έκανε 0-100 σε 4 δευτερολεπτά κι τώρα βάζει στον κινητήρα πετρέλαιο επειδή του έκαναν service τρεις φορές;;;; αυτή η κοπέλα άλλαξε τον ίδιο τον τρόπο που κοιτάμε το τένις!! Θυμάμαι εγώ.. όταν ήταν πρώτη φορά εκεί στο Cincinnati πριν χρόνια — εκεί όπου όλοι την έλεγαν «αστέρι που βγαίνει» κι εκείνη έκανε εκείνον τον αγώνα σα να είχε πάντα μια μπάλα στις αισθήσεις της!! Τώρα;; βλέπω τους αγώνες της σα εκείνον τον χαρακτήρα ταινίας που κουτσαίνει αλλά ξέρει ότι η τελευταία βολή του είναι η μοναδική που μετράει — κι εγώ λέω: ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΕ ΜΑΣ!! Μετά τους τραυματισμούς;;; αυτή η εκδοχή της δεν είναι «comeback» — είναι ντοκιμαντέρ για το πως αλλάζεις ρόλος μέσα στην ιστορία!! Την παλιά έκδοση την είχαν τυπώσει σε χαρτί γυαλιστερό, αυτή τώρα την γράφει στοίχημα στο τοίχο σα εκείνο το γκράφιτι που ξέρει πως κάποτε κάποιος άλλος θα το βάλει κανονικά στο μουσείο!! Αν στοιχηματίζω;;; split 50-50!! Το μικρό ποσό;;; σ' εκείνον τον αγώνα όπου βλέπουμε την ίδια να ξεχνάει όλα αυτά τα «ωραία χτυπήματα» και να βγάζει σιγά σιγά τον εαυτό της από την τρύπα σα αλεπού που ξέρει πως η επόμενη κίνησή της πρέπει να είναι ψύχραιμη!! Το μεγάλο ποσό;;; στοίχημα σ' εκείνον τον χαρακτήρα που κάποτε ήταν φλόγα κι τώρα κάνει σιγά σιγά το comeback σαν εκείνον τον πρωταγωνιστή ταινίας που γυρίζει αργά — όχι γιατί έχει τελειώσει η ταινία, αλλά γιατί ξέρει πως η τελευταία σκηνή πρέπει να γραφτεί διαφορετικά!! ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ!! Αυτή η ιστορία έχει γίνει ταινία τουλάχιστον τρεις φορές — η πρώτη φορά ήταν θρίαμβος, η δεύτερη ήταν αγώνας επιβίωσης, η τρίτη;;;; αυτή η ίδια η ταινία γράφεται εκεί στο γήπεδο κάθε φορά που αυτή σηκώνει τη ρακέτα!! Δεν ψάχνω εκείνον τον τίτλο «θα γίνει ξανά σα πριν» — ψάχνω εκείνον τον αγώνα που αποδεικνύει πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ!! 🔥💪

τι παράξενα αυτά που γράφετε εδώ αγόρια μου σα να μιλάτε για κινηματογραφική ταινία και όχι για μία αθλήτρια που μόλις βγήκε από μια κατάσταση σα εκείνον τον τύπο που προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του μετά από τρεις σειρές κλειδιά που έχασε μέσα στον χρόνο μπορεί σεις να βλέπετε τρία διαφορετικά passwords στους τραυματισμούς της σα εκείνος οPcπου άλλαζε συνεχώς τους κωδικούς επειδή είχε ξεχάσει εκείνον τον έναν στον οποίο τον είχε βάλει εδώ και χρόνια... εγώ όμως θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια όταν έκανε εκείνον τον επιθετικό σουίνγκ σα να είχε πάντα ένα δεύτερο ζευγάρι χέρια πάνω στη ρακέτα — κι αυτή η εικόνα δεν βγαίνει εύκολα από το μυαλό σου όσο κι αν προσπαθείς τώρα όμως λένε πως η φλόγα έχει σβήσει σα εκείνο το κερί που το βάζεις πάνω στο τραπέζι επειδή κάποιος το 'φερε από παλιά συμπόσιο κι εσύ ξέρεις πως αυτό τελικά λιώνει πιο γρήγορα επειδή ξεμένει από κερί δεν ξέρω εγώ πως διαβάζουν οι αριθμοί στις αποδόσεις — αυτοί είναι εκείνοι που ψάχνουν το κλειδί στο χιόνι όπως λέγαμε πριν σαν εκείνος ο παίκτης που είχε λάβει την απόφαση ότι δεν μπορεί πια να κάνει εκείνον τον τελικό σουίνγκ σα πριν κι έτσι άλλαξε ρότα αλλά εμένα αυτό που με νοιάζει είναι εκείνος ο αγώνας όπου αυτή η κοπέλα βγάζει μία νέα έκδοση του εαυτού της σα εκείνο το λογισμικό που κάνει update χωρίς ο χρήστης να αντιληφθεί τις αλλαγές τουλάχιστον όχι την πρώτη φορά στοιχηματικά;;; εγώ δε βάζω πολλά λεφτά σ' εκείνον τον τίτλο που υπόσχεται το χρώμα κόκκινο επειδή η ίδια η ιστορία έχει ήδη αλλάξει χρώμα τρεις φορές σα εκείνο το smartphoneπου έπεφτε συνέχεια επειδή είχε ξεχάσει εκείνον τον συγκεκριμένο φάκελο που τον είχε βάλει εδώ και χρόνια βάζω όμως ένα μικρό ποσό εκεί όπου βλέπω την ίδια να κάνει εκείνον τον αγώνα σα μία μηχανή χρονισμού που χρειάζεται μία δεύτερη προσπάθεια επειδή η πρώτη πήγε στραβά — κι εμένα αυτό μου αρκεί σα στοιχείο πως αυτή η ιστορία δεν τελειώνει εδώ