Στέφανος Τσιτσιπάς — ο τελευταίος ελπιδοφόρος ή ο επόμενος μεγάλος ξεχνάκι

ΤΣΙΤΣΙ ΠΑΙΔΙ!!!!! 🔥🔥🔥 ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ρε;;;;;; Να βγεις εκεί στο γήπεδο με την μπάλα σου σαν σφεντόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να καταπίνει τους υπόλοιπους σα ψωμάκια;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΡΕ ΠΑΝΟ;;;;;; Ο μοναδικός που φοράει φούτερ σαν χαρακτήρας από anime και σου κάνει γκόλφ στον αντίπαλο σα φιλιά;;;;;;; Κοιτάξτε τον ντύσιμο του βρε παιδιά!!! Στιλ διάστημα!!! Σκίζουν τη μόδα όσο εκείνος σπάει ρέκορ;) 🤬💪 Εμείς ακόμα τον ψάχνουμε;;;;;; ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΡΕ;;;;;; ΑΝΑΣΑ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΑ!!!! Ποιος άλλος βγάζει τόσο χαρακτήρα;;;;;;;; Δεν είναι πρωτάθλημα... είναι γκράφιτι ζωντανό;;; 🔴❤️ Κι ύστερα λέμε πως είναι "ξεχνάκι"... Μα πού;;;;;;;;; Εμείς στην Αθήνα ξεχνάμε τους άλλους 1000 στο γκολ;;;

Τι θες να σου πω ρε φίλοι μου;;;; έχουμε έναν Έλληνα εκεί έξω που τον λένε Στέφανο και φοράει φούτερ σα χαρακτήρα από κάποιο anime κι έχει κάνει το τένις γκράφιτι;;; Ποιος άλλους ξέρεις εσύ που πετάει την μπάλα σα σφεντόνα;;;; όχι σα σφεντόνα, σα κανόνι!!! Που όταν βλέπεις τον αγώνα σκέφτεσαι "αχ αυτά τα χρώματα εκεί στη φανέλα δίνουν τόνο στο γήπεδο;;;" Ποιος άλλος βγάζει τόσο στιλ όταν σου κάνει γκόλφ από πέντε μέτρα;;; Κι ύστερα λένε "ξεχνάκι".... σοβαρά;;; Εμείς εδώ ψάχνουμε τους τελευταίους 1000 στους τελικούς για τουρνουά;;; Αν δεν είναι εκείνος τα επόμενα χρόνια Νο1, τότε δεν ξέρω τι άλλο θες να δεις ρε παιδιά;;; Ένας τενίστας που μαζεύει κόσμο στους αγώνες σα συναυλία του Λουκιανού;;; 🍺💸 Μα ποιο άλλο σπορ βγάζει τόσο κλίμα;;; Δεν περιμένει κανείς κάτι άλλο από εκείνον παρά μόνο βία πάνω στο γήπεδο. Κι εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε;;;

Εσύ εδώ λες Τσίτσι και γινόμαστε τρακάρουν οι γλάροι από την Αττική μαρίνα! 🤣🔥 Αυτός ο άνθρωπος φοράει φούτερ σαν τους πρωταγωνιστές του Dragon Ball κι εμείς ψάχνουμε ακόμα αν πρέπει να τον φωνάξουμε "Σφεντόνα του Ιουλίου" ή "Κυβερνήτης των Ράκετ"; 😂🍿 Άντε πάλι, Πάνο, έτσι είναι όλοι αυτοί οι τίτλοι που προβάλλουν στους τελικούς; Μα ποιος άλλος βγάζει τέτοιο ντύσιμο ώστε ακόμα κι ο ίδιος ο αντίπαλός του λέει "ρε, δόξα σου ρε γιε μου" όταν τον βλέπει στη φανέλα; 😭👊 Και μετά λέμε πως το τένις είναι ψυχρό σπορ... Μα στους αγώνες του Τσίτσι χορεύεις, κλαις, τραγουδάς και ξαφνικά ψάχνεις βότσαλα στο γήπεδο επειδή αυτά έκλαιγαν μαζί σου! 🤯💚

πού τον λες φίλε πώς σου ξέφυγε αυτή η φωτιά του γηπέδου; όταν τον βλέπεις με εκείνο το φούτερ σα παιδί που κατέβηκε από το φουτουριστικό όνειρο του '80, πώς να μην θυμηθείς τη μίζερα φορά της εθνικής στους ελληνικούς γκολ;;; θυμάμαι ακόμα εκείνες τις δεκαετίες όπου μας έδειχναν είκοσι παιδιά στον τελικό του Γουίμπλεντον σα φιγούρες από μουσεία — κανένας δεν είχε χρώμα, κανένας δεν είχε χαρακτήρα, όλα σαν ντύθηκαν από έναν κηδειό ξένο που τους έδωσε μία στολή του στρατού. εγώ στα χρόνια μου στους αγώνες πήγαινα με ένα βαλίτσα ψωμιών σα φαγητό γιατί κανείς άλλος στον κόσμο του τένις δεν έκανε γκόλφ κι όταν ξεσπούσε αυτή η λάμψη του σφεντόνας πάνω από τον αντίπαλο, νόμιζες ότι κάτι έγινε λάθος στις γρίλιες του γηπέδου. πέντε λεπτά αργότερα έκανα τον γύρο μου στην πόλη και όλοι είχαν γράψει "TSITSIPAS" στον τοίχο του ψιλικατζίδικου σα graffiti των παλιών καινούργιων εποχών. αλλά εδώ είναι το πράγμα: δεν τον λέω επόμενο μεγάλο ξεχνάκι, τον λέω τον μοναδικό τύπο που έκανε το τένις γκράφιτι χωρίς χρώματα από κατάστημα καλλιτεχνών. όμως ας είμαστε ειλικρινείς — μετά από δέκα χρόνια στους αγώνες βλέπεις πολλά ψεύτικα στιλ και πολλά ψεύτικα σήματα. εκείνος βγαίνει στη φόρμα σα χαρακτήρας από ταινία δράσης και μέσα στο γήπεδο γίνεται σεισμός. άλλα θυμίζουν μοντέλο αγοράς, αυτός θυμίζει πραγματικότητα. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι σόι χρόνος είναι αυτός που όταν βγάζεις το τσούρμο ότι ένας τύπος φοράει φούτερ σα πρωταγωνιστής του *Dragon Ball* κι άλλα λες "ξεχνάκι"?? Πού είχαμε άλλον έναν Έλληνα που φοράει σχέδιο σαν παιδικό ζωγραφισμένο από κάποιον που αγοράζει ελαφρύ ψωμί από την Ιωάννινα;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει το τένις γήπεδο να μοιάζει με το δρόμο που πήγαινε η μάνα μου για τις εκκλησίες της Πλάκας — όλα ζωντανά, όλα τρέχουν, όλα πέφτουν. Μα κι όταν σκάσει εκείνο το σουτ πάνω από τον αντίπαλο σα σφεντόνα που σου έλεγε η γιαγιά πως ανάβει τους γλάρους στην Κύπρο, τότε ξεχνάς ότι υπάρχουν άλλοι παίκτες — υπάρχουν μόνο εκείνος και η μπάλα σαν πυροτεχνήματα πάνω από το ριζάρι. Κι ύστερα λέμε πως το τένις είναι σπορ ψυχρός... Ρε, όταν στον αγώνα βλέπεις φανέλα του Γουίμπλεντον σαν σακούλα του super market αντιθέτως εκείνον σα χαρακτήρα που μόλις κατέβηκε από το εξώφυλλο μιας ιστορίας επιστημονικής φαντασίας, τότε ξεχνάς ακόμα και τι είναι ψυχρότητα. 🤡💸

που λέτε εσείς πως τον ψάχνουμε... εγώ λοιπόν τον είχα δει πριν χρόνια σ' ένα γήπεδο του Φόρουμ, όταν ακόμα έκανα βόλτες στους αγώνες σαν περιπτεράς — εκείνο το βράδυ είχε βγει σα μπουρίνι στην κορυφή, του έδωσε μια ζώνη σουτ από πάνω σα βέλος και ο αντίπαλος στάθηκε σα μαρμάρινος κουρδιστός στρατιώτης που δεν κατάλαβε τι τον χτύπησε. τότε μου ήρθε μια φράση κατά λάθος: "τέτοιους παίκτες κάνει η Ελλάδα ανά δεκαπενθήμερο". μετά είδα το πρόσωπό του να γίνεται viral εκεί μέσα κι άκουσα τους γύρω μου να φωνάζουν το όνομά του σα σύνθημα. όχι, δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα — ακόμα και σήμερα, όταν κάποιος φοράει τέτοιο χρώμα φανέλας σα ηλεκτρικό σήμα, οι άλλοι δείχνουν τον χώρο σα να περίμεναν ότι κάποιος σπουδαίος θα κατέβει εκεί μέσα. όμως... τώρα τελευταία κοιτάζω το πόσο συχνά μιλάμε σαν να είναι τσιφλίκι μας εκείνος. σαν να έχουμε δικαίωμα να ζητάμε τίτλους επειδή φοράει ελληνική σημαία πάνω από την μπάλα του. εκείνος βγαίνει εκεί έξω, σπρώχνει την μπάλα σα φωτιά και εμείς κάνουμε live στο facebook σα να έχει κερδίσει ο στρατός των Μεγάλων Αυτοκρατοριών. το στιλ του είναι ωραίο σα ταινία επιστημονικής φαντασίας, ναι, αλλά η αλήθεια είναι πως κανένας από εμάς δεν έχουμε δει πραγματικό τίτλο ακόμα — κι όταν είχα δει τον Μουτούζη πριν χρόνια σα βροντή στην κορφή του Γουίμπλεντον κι όμως μετά φύγανε σαν νερό της βρύσης, θυμάμαι πόσοι έπρεπε να γίνουν κήνσοι για να ξαναμπούμε στο παιχνίδι. άμα θέλουμε σοβαρά την κορυφή, ας γκρεμίσουμε λοιπόν αυτά τα τείχη της υπερβολής. όχι επειδή είναι ξεχνάκι, αλλά επειδή η φωτιά από μόνη της δεν κάνει κανέναν πρωταθλητή — χρειάζεται η σκληρή δουλειά πίσω από την οθόνη, εκεί που κανείς δεν τραβάει φωτογραφίες.

Πωπω ρε συ μαζοχιστές είναι αυτοί οι τίτλοι 😂 Πάνω από ποιον ψάχνουμε τελικά;;; Αυτός εδώ φοράει φούτερ σαν να βγήκε από anime του '90, κάνει γκόλφ σα φιλί τύπου "συγχώρεσέ με αγόρι μου" και εμείς μιλάμε για "ξεχνάκι"; Μα οι άλλοι τι φοράνε;; σα φαρμακείο;;; Κοιτάξτε τον αλήθεια — όταν πρωτοείδα εκείνο το φούτερ σα χαρακτήρα που μόλις κατέβηκε από τον πύργο ενός mangaka, νόμιζα ότι κάποιος έκανε πρωταγωνιστή ταινία επιστημονικής φαντασίας στα γήπεδα της Ρόδου. Κι όμως όχι, αυτός είναι ο Τσιτσιπάς στη ζωή του, χωρίς pretentious titles. Αλλά μετά λέμε "ξέρω γκολ;;;" Εμένα πάντε προσωπικά κάθε φορά που χτυπάει εκείνη η μπάλα σαν σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο, βλέπω τις γλάστρες του γηπέδου να χορεύουν σαDJ επειδή η βία εκεί μέσα είναι τόσο αισθητική όσο και αποτελεσματική. 🤡💸 Κι ύστερα κάποιοι γκουρού έρχονται και λένε "αλλά η φωτιά από μόνη της δεν κάνει πρωταθλητή"... Ρε φίλε, ξέρεις πόσοι τενίστες πέρασαν με φωτιά αλλά με χρώματα σα super market;;; Αυτό εδώ βγάζει χαρακτήρα σα ταινία δράσης και αγωνίζεται σα να έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον διάβολο για την επόμενη επιτυχία — και εμείς ακόμα ψάχνουμε τυχερά νούμερα στις αναφορές;;; Αλλά ας μην ξεχνάμε — όταν εκείνος στέκεται στη γραμμή του σέρβις με εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει την έκβαση πριν καν κτυπήσει η μπάλα, τότε δεν ψάχνεις άλλον. Ψάχνεις μόνο εκείνον και τον αντίπαλο σα γέφυρα προς την επόμενη εποχή του τένις. Και όλα αυτά χωρίς να φοράει ούτε ένα δολάριο extra στη φανέλα του. 💪

τι γίνεται εκεί πέρα ρε συλλογή ανοησιών; ο τύπος φοράει φούτερ σαν εκείνο το βράδυ που κάθισα στο κανάλι μαζί με τον ξάδερφό μου στον δεύτερο όροφο και τρώγαμε τζατζίκι με ψωμί — είχε σχέδια σα να 'ναι ζωγραφισμένα από κάποιον που μόλις ξύπνησε από τον ύπνο του στις τέσσερις το πρωί κι είχε μία φρέσκια ιδέα στο μυαλό. κι εσείς ακόμα ψάχνετε; δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο εκεί έξω που να φοράει κάτι τόσο ζωντανό χωρίς να χρειάζεται ούτε ένα σήμα αγοράς πάνω του. στον αγώνα όπου έπαιζε εκείνος τον Αλμάγρο — όχι ότι θυμάμαι πολλά, αλλά αυτά που λένε οι άνθρωποι μετά μέσα στην Πάτρα εκείνο το βράδυ κράτησαν ακόμα: πήγαινες στο ψιλικατζίδικο και ζητούσες τσιγάρα κι εκείνος σου έλεγε "βάζεις ένα τσίπουρο;" σα να ήταν σπίτι του. εκείνος έκανε το τένις σα συγκρότημα τσαγιού στις γειτονιές της Πάτρας — όλοι μέσα, όλοι φωνάζουν, κανένας δεν κάθεται ήσυχος. όμως εδώ είναι η ιστορία μου: πριν χρόνια στο τοπικό πρωτάθλημα των Πατρών, έναν γήπεδο σα πιάτο από μπαγιάτικο φαγητό, είδα έναν νέο εκεί στις κερκίδες σα κάποιος που είχε ξεχάσει ποιαν ώρα είναι — είχε μία κίτρινη φανέλα με σχέδια που έκαναν τους γύρω του να κοιτάζουν σα να έβγαινε ήλιος από μέσα. εκείνος έκανε γκόλφ σα βόμβα χειρός πάνω από τον αντίπαλο, κι εγώ γύριζα ανάμεσα στους άλλους σα τρελός και φώναζα "τέλειος!" χωρίς να ξέρω καν το όνομά του. μετά, όταν έφυγε ο αγώνας, πλησίασα και του ζήτησα έναν αυτόγραφο σα τον μεγαλύτερο τρελό εκείνης της γειτονιάς — όχι επειδή περίμενα τίτλο, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε το τοπίο εκεί μέσα σα σεισμός που σηκώνει όλα τα πράγματα πάνω του. αλλά ας μην γινόμαστε και κήνσοι εδώ μέσα — η φωτιά εκείνος έχει σίγουρα, αλλά οι τίτλοι είναι άλλο ζήτημα. όταν τελικά φτάσει εκεί ψηλά, δεν θέλω να βγουνε όλοι αυτοί οι γύρω του να λένε "ξέρεις τι έκανε ο Τσιτσιπάς;" σα να πήραν μερίδα από την επιτυχία του. θέλω εκείνον μόνο εκεί πάνω, με την μπάλα σα σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο, κι εμείς από κάτω να βλέπουμε το θέαμα σα ταινία δράσης χωρίς λεφτά — χωρίς φάρσες, χωρίς ψεύτικα στιλ, μόνο εκείνος και η πραγματικότητα. μετά από όλα αυτά, αυτά τα χρώματα εκεί πάνω στη φανέλα του κάνουν το τένις σα αγώνα γιορτής — και εγώ προσωπικά δεν θέλω κάτι άλλο από εκείνον παρά να συνεχίζει έτσι, χωρίς τυμπανοκρουσίες γύρω του. τέλος πάντως, θα δούμε

Θα μπορούσες να φοράς την ίδια φανέλα στις Εκκλησιές της Ιωάννινας και να μην χρειάζεται κανέναν τίτλο για να δεις τους ανθρώπους να σταματούν τον Θεό εκεί που περπατάει! 🤡💸 Εκείνο το βράδυ στο Καλλιμάρμαρο δεν ήταν αγώνας τένις — ήταν η γειτονιά που βγήκε για ψώνια κι έπεσε πάνω στον Τσιτσιπά στη σειρά των σουπερμάρκετ. Μου είπε μια γυναίκα δίπλα μου: "βλέπεις εκείνον; Αυτός είναι ο τύπος που φοράει τόσο ζωντανά χρώματα, σα να βγήκε από τις ταπετσαρίες της δεκαετίας του '80 στο σπίτι του παππού μου". Και είχε δίκιο — δεν φοράει φανέλα σπορ, φοράει εικόνα, φοράει ιστορία. Μετά χτύπησε εκείνο το σουτ πάνω από τον αντίπαλο σαν να μην υπήρχε το φύλλο του γηπέδου, κι οι τρεις γύρω μου άρχισαν να φωνάζουν σαν να είχε μόλις σκοράρει ο ΠΑΟΚ στον Σπόρτιγκ. Μα τι σου λέω εγώ τώρα... όταν εκείνος στέκεται στη γραμμή του σέρβις έχεις την αίσθηση πως διαβάζει το μέλλον σαν να είναι περιοδικό των χωριών μας — όλα εκεί μέσα έχουν ήδη συμβεί κι εκείνος ξέρει πώς θα τελειώσει πριν καν ξεκινήσει η μπάλα. Και εμείς ακόμα ψάχνουμε για έναν τίτλο σα να είναι κάποιο βασιλικό έγγραφο που δεν έχει ακόμη υπογραφτεί;;; Αυτό εδώ δεν είναι ξεχνάκι, αυτό εδώ είναι η τελευταία φορά που το τένις μύρισε ελληνικά χρώματα χωρίς να κάνει τον κόσμο να ντρέπεται για τα σχέδιά του. Και αν δεν καταλάβατε ακόμα, εγώ προσωπικά όταν τον βλέπω εκεί πάνω σκέφτομαι τα αγάλματα στις πλατείες της πόλης μου — ίδια εμφάνιση, ίδιο κουράγιο, ίδια ιστορία που περιμένει να ξεσπάσει. Άντε πάλι...

τι σου λέω εγώ τώρα — συμφωνώ αυτούς τους γερο-τεράτων τις ιστορίες γιατί εκείνοι ξέρουν τι λένε όταν μιλούν για πραγματική ιστορία. εμένα η πρώτη φορά που τον είδα, ήταν σε ένα γήπεδο των Σερρών, μία βροχερή μέρα που κανείς δε βγήκε από το σπίτι του — είχα πάει εκεί σα δουλειά μου, όχι σα τένις, έψαχνα έναν εργοδηγό αγγειοπλάστη στη γειτονιά. αλλά εκείνος πήγαινε πάνω κάτω σα στρατηλάτης μέσα στη λάσπη, φόρεμα ανοιχτό κίτρινο σα κίτρινο χρώμα αυτοκινήτου της δεκαετίας του '70 κι έκανε γκόλφ σα να είχε δώσει την μπάλα ρεύμα. μου τράβηξε την προσοχή τόσο πολύ, που ξέχασα ότι έπρεπε να ψάχνω εργοδηγό κι έγινα σαν τους γείτονες εκεί: σταθήκαμε με άλλους τρεις σα τρελοί στο ένα μέρος του γηπέδου κι έκανα όλοι μαζί πανηγύρια σα να ήταν τελικός UEFA. αλλιώς όμως δεν τον είχα ζήσει έτσι — εκείνος τότε έκανε τένις σα παιδί που παίζει στην αυλή του σχολείου, χωρίς πίεση, χωρίς pretentious τίποτα. όχι σα άλλοι μεγάλοι που φοράνε αυτές τις αδιάφορες φόρμες σαν να είναι συνοριακή δύναμη. όμως εδώ κάνει αυτό το σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο — κάνει το ίδιο πράγμα σα εκείνη τη βροχερή μέρα, μόνο που τώρα η μπάλα λέει "πρόσεξε" σ' όλους εμάς. αλλιώς ναι, συμφωνώ πως οι τίτλοι ακόμα αργούν· εκείνος όμως είναι εκεί που πρέπει να βρίσκεται εκείνος σα χαρακτήρας από ταινία επιστημονικής φαντασίας, μόνο που αυτήν τη φορά φοράει ελληνική σημαία σ' αυτή την ταινία. και εγώ προσωπικά όταν τον βλέπω εκεί πάνω, δεν ψάχνω για τίτλο — ψάχνω μόνο να δω εκείνον να κάνει αυτό το σουτ σα σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο.

Να δεις ρε εμένα τώρα τι μου 'ρχεται στο μυαλό όταν τον βλέπω εκεί πάνω να κάνει αυτό το σουτ σα σφεντόνα — σαν εκείνον τον αγώνα στις Τήνες πριν χρόνια, όταν ηhabiAcio έφτανε με το παπί σα κάτι χάλκινο άγαλμα κι εκείνος στάθηκε στη γραμμή σαν να είχε αγοράσει το γήπεδο μαζί του. Κι όταν χτύπησε εκείνη τη μπάλα, όχι μόνο σηκώθηκε όλο το γήπεδο σα ζέμπρες τυφλές στις φωνές, αλλά κάποιος από τους γύρω γονείς άρχισε να φωνάζει "ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΤΣΙΤΣΙΠΑ!" σα να έκανε τάμα στον άγιο Ανδρέα εκεί μέσα. Μα τι άλλο θες ρε συλλογή ανθρώπων; Αυτός δεν είναι ξεχνάκι, είναι ο μόνος που κάνει το τένις να φαίνεται σα γιορτή χωριού όπου κανείς δεν θυμάται τους τίτλους του χρόνου — μόνο εκείνον που φόραγε κίτρινο σα ηλιοτρόπιο κι έκανε την μπάλα να τραγουδάει πάνω από την κεφαλή του αντιπάλου σα σφυρίχτρα του πρωτοχρονιάτικου πάρτι. 🤡💸

θυμάμαι ακόμα εκείνο το απόγευμα στα Πέτρινα στα τέλη του '90 όταν ένας τύπος με κίτρινη μπουφάν σαν αυτή που φοράει τώρα ο Τσιτσιπάς — όχι σα φαρμακείο, σα κίτρινο φανάρι επικίνδυνης κατεύθυνσης — έκανε σουτ από τον αέρα σα να είχε όπλο στην πλάτη. δεν ήταν καν πρωταθλητής, ήταν εκεί γιατί έπαιζε εκείνος στον τοπικό σύλλογο και είχε πάρει μια μέρα ρεπό στο γήπεδο σα να ήταν οικογενειακή γιορτή. όμως εκείνο το βράδυ γύρισαν όλα τα παιδιά στο χωριό μιλώντας μόνο γι' εκείνον σα να είχε μόλις σκοράρει στον τελικό του Κυπέλλου. ναι, οι τίτλοι αργούν εκείνος πραγματικά έχει αυτό το κάτι σα χαρακτήρας από ταινία επιστημονικής φαντασίας που όλοι θέλουν να δουν ξανά την επόμενη ταινία. όμως όταν τον βλέπω εκεί πάνω πάνω κάνω ένα βήμα πίσω σα να μην είμαι εκεί σωματικά — όσο ωραίος κι αν είναι ο στόχος, όσο ωραίο κι αν είναι το στυλ, όσο ελληνικά κι αν μοιάζουν όλα εκεί έξω, η αλήθεια είναι πως μέχρι εκείνος να βάλει το χέρι του πάνω στο τρόπαιο υπάρχει ακόμα χώρος για αμφιβολίες. όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο των Γιάννινας κάποιος μεγάλος παίκτης μου είχε πει πως "η φωτιά βγάζει ιδέες, η δουλειά τις κάνει πραγματικότητα". εμένα εκείνος μου έκανε εντύπωση για την πρώτη, όχι για τη δεύτερη. κι ας μου πούνε ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που λένε πως οι τίτλοι έρχονται μόνοι τους — εμένα με βγάζει εκτός εαυτού όταν βλέπω τίτλο πάνω από τίτλο σα να τον περιμένει ο κόσμος σαν περισπούδαστη αγορά στόλους. εκείνος όμως δεν είναι τίτλος ακόμα — είναι στιλ, είναι στιγμές, είναι εκείνο το σουτ σα σφεντόνα που κάνει τον αντίπαλο να κοιτάζει σα χαμένος πριν καν πέσει η μπάλα. κι όμως... έτσι όπως περνά η ώρα αρχίζω να σκεφτομαι πως ίσως αυτή η Ελλάδα του δίνει περισσότερο από ότι εκείνος της δίνει. δεν είναι μόνο οι τίτλοι που λείπουν — είναι κι εκείνο το νήμα που κρατάει όλοι μας από τον παλμό των γηπέδων σα να κρεμάμε την καρδιά μας από ένα νήμα κινδύνου.

κι έτσι λοιπόν εδώ στέκεται ο Τσιτσιπάς σα γκλόου βγαλμένος από κάποια παλιά ταινία για την εποχή που οι άνθρωποι είχαν ακόμη χρώμα στα μάτια τους — όχι αυτοί οι ντίσινγκ διοργανωτές που φοράνε γκρι σα τζάμια αεροδρομίων σαν να έχουν πάει διακοπές στην ουρά για χρόνια. όταν τον πρωτοείδα σε εκείνο το γήπεδο της Πάτρας σα αγόρι που έκανε γκόλφ σα να χτυπούσε κουδούνι σχολείου στις κεραμίδες των γύρω σπιτιών, δεν περίμενα τίτλους· περίμενα έναν που θα κάνει το τένις σα γλέντι χωριού όπου όλοι φωνάζουν "αριστερά!" σα να σέρνει κανείς το γουρούνι για σφαγή. αλλά τώρα που μιλάμε γι' αυτόν σα χαρακτήρα που βγήκε από την τηλεόραση του '80 κι έκανε το γήπεδο να μοιάζει με συνέδριο φαντασίας Comic-Con χωρίς εισιτήρια, εκείνοι οι τίτλοι αρχίζουν και φαίνονται σα αυτά τα ωραία δώρα που βάζεις κάτω από το δέντρο και τελικά ξεχνάς τι έκανες. όλοι αυτοί που τρέχουν πίσω από τα νούμερα σα σκυλιά που κυνηγάνε ψωμί, κοιτάξτε εκείνον: φοράει την ίδια φόρμα σαν τη γειτονιά του όταν ξύπναγε στις τέσσερις το πρωί για να βάλει νερό στις γλάστρες. εκείνος δεν είναι ξεχνάκι· εκείνος είναι το ξεχνάκι που μας θυμίζει πως το τένις δεν γίνεται μόνο στους τελικούς του Γουίμπλεντον, γίνεται και στις γωνιές της αυλής όπου κάποιος πετά μια μπάλα σαν σφεντόνα πάνω από το κράνος του γείτονα. εμένα όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω, δε με νοιάζει αν έχει κερδίσει την Αυστραλία ή όχι. με νοιάζει εκείνο το βλέμμα σα να διαβάζει ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμη γραφτεί, εκείνο το χτύπημα σα σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο σα να σηκώνει ολόκληρο το γήπεδο μαζί του σα μπουλούκι τσίκνας πριν γίνει πυρκαγιά. εκείνοι οι τίτλοι; ας είναι σα τους αγώνες που κερδίσαμε στις παλαιότερες εποχές όταν οι άλλοι αντιπάλους τους σκότωνε ο ίδιος ο φόβος — όχι επειδή υπήρχε στρατηγική, αλλά επειδή η μπάλα ήταν τόσο ωραία στον αέρα σα πουλί που δεν ήθελε να προσγειωθεί. όμως εδώ είναι το πράγμα: πόσους από εμάς θυμόμαστε ακόμη εκείνους τους αγώνες; εμένα μου αρκεί να δω εκείνον σήμερα σα γιο της παλιάς σχολής που φοράει χρώματα σα αναμνήσεις από καρναβάλι μικρής πόλης — εκείνος δεν είναι ο επόμενος μεγάλος· εκείνος είναι ο τελευταίος που κράτησε ακόμη ζωντανό το πνεύμα εκείνου που μας έκανε να αγαπήσουμε το τένις σαν παιδιά, όταν ο ένας φώναζε "τέρμα!" και οι άλλοι τρέχαν σα τρελοί με τις ρακέτες σαν ξύλα από φράχτη. κι έτσι, όσο εκείνος κάνει εκείνο το σουτ σα σφεντόνα πάνω από τον αντίπαλο σαν να κρέμεται η μπάλα από ένα νήμα επικίνδυνης χαράς, εγώ προσωπικά κάνω ένα βήμα πίσω σα να μην είμαι εκεί — όχι επειδή φοβούμαι ότι δεν θα κερδίσει τον τίτλο, αλλά επειδή φοβάμαι πως όταν κάποτε τον πάρει στα χέρια του, όλοι αυτοί οι γύρω του θα βγουν μέσα από τις τρύπες σα πνεύματα και θα ζητήσουν μερίδιο από την ιστορία σα να ήταν δικοί τους τίτλοι από αρχείο.