Πόσο διαφορετικά ήταν όλα όταν ο Τσιτσιπάς ανέβαινε δίχως τη σήραγγα των βλέψεων που…

Ξέρετε εκείνον τον γείτονα που αγόραζε δικυκλεττο και περιφερόταν σαν βασιλιάς του δρόμου πριν καν πάρει δίπλωμα; Αυτός ήταν ο Στέφανος εκεί στα δεκαέξι του — όχι σαν άλλοι τσαντάλοι που τουρτούριζαν με τις βλέψεις των άλλων, αλλά σαν να γεννήθηκε μέσα στη σκόνη ενός γηπέδου χωρίς να του λένε πόσο σκληρό είναι το δρόμο. Κάτι σου μένει όταν μεγαλώνεις σ’ ένα μέρος όπου ο κόσμος σου μιλάει σαν να είσαι ήδη πρωταθλητής. Πριν ακόμα ολοκληρωθεί η μετάβαση στην κορυφή υπήρχε μια περίοδος που μοιάζει τώρα σαν θρύλος πάνω από χιόνι: ένας νεαρός που έπαιζε ξανά και ξανά στο ίδιο γήπεδο, ξανά και ξανά με τον ίδιο αντίπαλο, χωρίς τελικά νίκη στα μεγάλα τουρνουά. Όχι ότι δεν είχε νίκες βέβαια — είχε βγει νικητής σε σιτηρά δευτερεύουσας σημασίας, αλλά εκείνες οι φορές που κατέβαινε από το αεροπλάνο τουATP Finals και διάβαζε στα social ότι «ακόμα ένας αποκλεισμός στο δεύτερο γύρο», σίγουρα έπαιρναν κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν σαν να κολυμπούσε κανείς μ’ ένα αβγό στο χέρι — ναι, έβγαινε συνέχεια στην ακτή, αλλά κανείς δεν του έπαιρνε στα σοβαρά μέχρι εκείνη την ημέρα που τελικά άρχισε να σπάει τα φύλλα της στέγης. Μπορεί να μην υπήρχαν συγκεντρωμένα ιστορικά των αναμετρήσεων σαν εκείνο το πρακτορείο στοιχεία προγνωστικών που ακολουθεί κάθε αγώνα σαν σκύλος πτώματος, όμως το πρόβλημα δεν ήταν στις λεπτομέρειες. Ο κόσμος περίμενε τον Τσιτσιπά σαν εκείνο το δέντρο που βγάζει μπουμπούκια στις αρχές της άνοιξης: όλοι ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα ανθίσει, όμως εκείνες τις πρώτες χρονιές οι άνθρωποι λύγιζαν τον κορμό τους ψάχνοντας σημάδια βλάστησης και εκείνος εκεί κάτω έκανε πλάκες γκράφιτι στους γύρω δρόμους λέγοντας «δες με τώρα, μπορώ να σου δείξω». Το πρόβλημα ήταν η αυτοπεποίθηση — όχι επειδή δεν υπήρχε, αλλά επειδή πηγάζει κυρίως από την άρνηση να γίνεις αυτό που όλοι περίμεναν πριν ακόμη εσύ αποφασίσεις τι θες εσύ να γίνεις. Τότε ήταν η περίοδος εκείνη που οι περισσότεροι αναλυτές έκαναν λόγο για «πιθανότητες» και «προβλέψιμους αντίπαλους». Ήταν η εποχή που εμείς κοιτούσαμε κάθε αγώνα του σαν φοιτητές πριν τις εξετάσεις — όχι επειδή δεν είχαμε διαβάσει, αλλά επειδή περιμέναμε την κρίση εκείνης της πρώτης στιγμής που όλα γίνονται ξαφνικά ξεκάθαρα. Κι όμως, εκείνος πήγαινε και έχανε πάλι, όχι επειδή ήταν ασήμαντος, αλλά επειδή η μεγάλη κατηγορία είχε δικό της στιλ παιχνιδιού: αργό, υπομονετικό, σαν σαπούνια που ξεπλένονται μόνο όταν βάλεις το χέρι σου στο νερό πολύ καιρό. Εκείνος εκεί σκότωνε αντίπαλους με βολέδες δεκάρας, αλλά όταν αντιμετώπιζε έναν τύπο που περίμενε τρεις ώρες να του τελειώσει το μπούσουλα του αγώνα, τότε άρχιζαν τα προβλήματα. Θα μου πείτε, όλα αυτά θυμίζουν έναν άρρωστο που γελάει στον καθρέφτη κάθε πρωί νομίζοντας ότι βλέπει τον εαυτό του δυνατό. Δεν λέω ότι εκείνος ο καιρός ήταν άχρηστος — ήταν η στιγμή εκείνη όπου ο κόσμος άρχισε να διαβάζει μεταξύ των γραμμών του ανακοινωθέντος αποτελέσματος. Όταν κάποιος τελικά σπάει το φράγμα είναι σαν εκείνος τον αγρότη που σπάει τον πάγο στις ρίζες του δενδρολούκου την πρώτη φορά που ο χειμώνας γίνεται ήπιος — όλοι ξέρουν ότι κάτι αλλάζει, αλλά λίγοι κατάλαβαν ποιο ήταν το κλειδί εκείνο της αλλαγής. Αν πρέπει να συνοψίσω την κληρονομιά εκείνης της εποχής, ας πούμε ότι υπήρξε σαν την πρώτη φορά που κάποιος δίνει εξετάσεις ακαδημίας: είσαι σίγουρος ότι γνωρίζεις την ύλη, αλλά όσο και να ετοιμαστείς, εκείνες οι τρεις ερωτήσεις στις οποίες δεν έχεις δώσει σημασία στέκονται μπροστά σου σαν γιγάντιοι. Κι όμως, εκείνος ο καιρός τον έκανε ισχυρότερο, όχι επειδή τα νούμερα άλλαξαν — επειδή άρχισε να μαθαίνει ότι η στάση σου έναντι του αγώνα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την τελική θέση στην κατάταξη. Τότε ήταν που άρχισε να παίζει σαν να ξέρει κάτι που οι άλλοι ακόμα προσπαθούσαν να καταλάβουν.