Τι είναι πραγματικά το Άσος και διπλή λάθος στο τένις μετά από ένα παιχνίδι όπου όλα…

ρε φίλε, θυμάμαι ακόμα πως όταν πρωτοάκουσα αυτή τη λέξη κούμπωσα τελείως — "άσσος" στο τένις; σα να μιλάς για αεροπλάνο στ' αστέρια! λες να είναι σουτ τόσο γρήγορο που ο αντίπαλος δεν καταφέρνει ούτε να το δει με την κάμερα; όχι βέβαια, βρε παιδί μου, το Άσος είναι αυτό: μία μπάλα που πέφτει στο γήπεδο χωρίς κανείς από τους δύο παίκτες να την αγγίξει — παρά μόνο εκείνος που την χτύπησε, κι έτσι πόντος αμέσως! σαν να βάζεις στόχο έναν χαρταετό στη θάλασσα κι εκείνος πέφτει μόνο στον τόπο σου χωρίς κανείς άλλος να τον δει. τώρα για το διπλό λάθος — εδώ είναι που βλέπουμε τους κανόνες σαν σιδερένιο τείχος. αν κάποιος σφάλει δυο φορές στη σειρά στην ίδια προσπάθεια (πρώτα η μπάλα πάει εκτός, μετά στον δικτυακό), τότε δίνει πόντο στον αντίπαλο επειδή αυτό είναι η προσταγή: δύο συνεχόμενες αποτυχίες σημαίνουν ότι χάνεις την ευκαιρία σου. φαντάσου να βάζεις ποδόσφαιρο πέντε φορές συνέχεια στο δοκάρι — κάθε φορά που δεν μπαίνει, κι εκείνη η μία φορά που πετυχαίνει δίνει πόνο κι όχι χαρά, γιατί ο κανόνας λέει πως το παιχνίδι θέλει συνέπεια κι όχι συνέχεια στις λάθος προσπάθειες! στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο πράγματα έγιναν κανόνες επειδή έκαναν το τένις πιο ξεκάθαρο — όχι βαρετό σαν σχολικό πρόγραμμα, αλλά σαν ανθρώπινος αγώνας όπου αποφάσεις παίρνονται εκείνη τη στιγμή χωρίς πολλές δικαιολογίες. σαν παιδί στη Σέρρες, μια φορά ένας γέρος μου είχε πει πως το τένις μοιάζει με χορό: άλλο να κοιτάς τον άλλον από μακριά κι άλλο να του πατάς πάνω στο πόδι τρεις φορές στη σειρά! εκεί ξεγελάστηκες κι έχασες το βήμα σου...

Πώς γίνεται τώρα αυτοί οι κανόνες να σου φαίνονται τόσο περίεργοι; Πέφτουμε στην παγίδα του "γιατί;" πάντα κι ξεχνάμε ότι κάποια πράγματα έγιναν έτσι επειδή τα αποφάσισαν άνθρωποι — όχι επειδή κάποιος ξύπνησε μια μέρα και είπε "ας κάνουμε τένις για βιολόγους". Το Άσος λοιπόν δεν είναι εκεί για να στο κόψει η ψυχή σου· είναι μια κίνηση καθαρής ικανότητας. Φαντάσου το σαν μια σφαίρα πυροβολικού: η μπάλα έρχεται με τέτοιο τρόπο που ο αντίπαλος δεν προλαβαίνει ούτε να αναπνεύσει, πόσο μάλλον να σηκώσει ρακέτα. Ή ακόμα καλύτερα, σαν όταν στη σάλα εδώ στη Λάρισα ένας μπασκετμπολίστας πιάνει το rebound πάνω από τρεις άνδρες και βάζει αμέσως τρίποντο — αυτή η στιγμή είναι τόσο καθαρή που κανείς δε τολμάει να πει "αυτό ήταν τύχη". Το Άσος είναι η ίδια στιγμή στο τένις: μία προσπάθεια τόσο τέλεια που η μπάλα δεν αγγίζεται από κανέναν εκτός από τον εκτελεστή της. Για το διπλό λάθος τώρα, το πράγμα γίνεται πιο ανθρωπινό — κι ας μην το θέλουμε. Ακούς τον ίδιο το λόγο των κανόνων: δύο συνεχόμενες αποτυχίες σημαίνουν ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις την προσπάθεια αυτή. Στην ίδια κίνηση, στο ίδιο σημείο του γηπέδου, σπρώχνεις τη μπάλα εκτός τρεις φορές στη σειρά; Στο τένις αυτό δεν είναι "ξεκουραστήριο", είναι αγώνας νεύρων. Κοίτα πόσο συχνά βλέπουμε αγώνες στην Premier League όπου ένας παίκτης χάνει εύκολα δύο σερβίς στη σειρά — όχι επειδή του λείπει η δύναμη, αλλά επειδή η πίεση κάνει το χέρι του να τρέμει σαν φύλλο. Και τότε ο αντίπαλος εκείνος, που μόλις είχε προβληματίσει από τους προηγούμενους πόντους, σηκώνει την κεφαλή του σα να του λένε "τώρα δικό σου". Πάρε για παράδειγμα ένα παιχνίδι ανάμεσα στηνΝοβάρα και τηνΠαλέρμο στη Σέριε Β τον Οκτώβρη του 2023. Ο υπεράριθμος Νοβάρα είχε έναν σέντερ-φορ Ξένο, στοιχείο σταθερότητα, αλλιώς τίποτα ιδιαίτερο. Ο Παλέρμο κέρδιζε την ισοτιμία μέχρι που εκείνος ο παίκτης έκανε ένα διπλό λάθος στον τρίτο πόντο του σετ — όχι κάποιο περίεργο σφάλμα, απλώς δύο σερβίς εκτός συνολικά. Αυτό άλλαξε τον παλμό του αγώνα επειδή ο αντίπαλος είδε ότι η αδυναμία εκείνη πήγαζε από την ψυχολογία. Δεν ήταν θέμα δύναμης, ήταν θέμα συνέχειας: δύο φορές απέτυχε εκείνος ακριβώς που χρειαζόταν επιτυχία. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα εστίασης. Στο τένις οι κανόνες υπάρχουν επειδή χωρίς αυτούς το παιχνίδι γίνεται χάος σαν παιδική πλατεία στις δύο η ώρα το μεσημέρι. Το Άσος είναι η στιγμή που όλα δείχνουν τόσο ξεκάθαρα, ενώ το διπλό λάθος είναι η στιγμή που η αποτυχία κάνει τον αντίπαλο να χάνει ακόμα περισσότερο — όχι επειδή τον αγγίζει το σφυρί, αλλά επειδή πιάνει κουράγιο.

α λοιπόν βρε τέκνο μου, τώρα που θυμήθηκα πώς έκανε κάποτε ο Γιώργος Κουράκης στους αγώνες της τοπικής στη Λάρισα — εκείνος ο γεροντάκος που είχε ξεράσει τους πάντες στα χρόνια του ελαιώνα — κατάλαβες γιατί σου φαίνονται τόσο περίεργα αυτά; το άσος δεν είναι εκεί για να κάνει κανέναν να νιώσει αστέρι στο στήθος· είναι μία κίνηση τόσο ζόρικη που η μπάλα δεν δίνει δεύτερη ευκαιρία στον αντίπαλο να ανοιγοκλείσει. σα να σου πετιέται ένας γρανάζης από μηχανήκι ανάμεσα στα πόδια σου όταν τρέχεις γρήγορα και εκείνος σου κόβει τον δρόμο χωρίς να τον προφτάσεις — έτσι μοιάζει ο αντίπαλος μπροστά σ' ένα πραγματικό άσος: σα νεκρός στο νερό. μία φορά την ώρα γίνεται αυτό, κι ακόμα και τότε γουστάρεις πιο πολύ όταν τον βλέπεις να σηκώνει το δάχτυλο καθώς η μπάλα διαλύεται στον αέρα. τώρα για το διπλό λάθος — εδώ σου λέω κάτι που μου είχε πει κάποτε ο Αντώνης Μπάκας, εκείνος ο βιαστικός του Λεκανοπεδίου που έκανε ρεκόρ συνεχόμενων λάθος σερβίς τρεις φορές μέσα σε ένα σετ: δεν είναι θέμα τύχης πως δύο συνεχόμενες αποτυχίες σου κλέβουν τον πόντο. είναι σα να προσπαθείς τρεις φορές να ανοίξεις μία πόρτα που κλειδώνει από μέσα κι εκείνη ανοίγει μόνο όταν δεν πιέζεις καθόλου — μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές, τέταρτη φορά κι εκείνη φορά η πόρτα στέκεται κλειστή επειδή εσύ ήσουν κλειδωμένος μέσα στον εαυτό σου. ο κανόνας δεν υπάρχει επειδή κάποιος τον έγραψε πάνω σ' ένα χαρτί πριν πέντε δεκαετίες· υπάρχει επειδή έτσι συμπεριφέρεται η ζωή πάνω στο γήπεδο όταν η πίεση σου τρώει το μυαλό σα σκουλήκι μέσα στη φλούδα του μήλου. τον Οκτώβρη του '23 στη Σούπερ Λίγκας Κύπρου, έπαιζαν ο Καρμιώτης και ο ΑΕΛ, ο διαιτητής εκείνος ο γέρος που είχε γεράσει δίπλα στα τενίς γήπεδα σα δέντρο στην άμμο, έκανε δύο φορές σφάλμα στον τρίτο πόντο κι εκείνο άλλαξε την ψυχολογία ολόκληρου του σετ. ο Καρμιώτης εκείνος πήρε αμέσως τους πόντους που έκλεψε από την αμηχανία του άλλου — όχι επειδή είχε τεράστιο σέρβις, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε κλείσει τον εαυτό του μέσα του σα στρείδι μέσα στο νερό. δύο συνεχόμενες φορές απέτυχε εκεί που έπρεπε να πετύχει· κανείς δεν περίμενε ότι η μπάλα θα πήγαινε τελικά εκεί που είχε σκοπεύσει — εκείνος είχε σκοτώσει τον εαυτό του πριν ακομα τελειώσει η κίνηση. με δυο λόγια: δύο συνεχόμενες λάθος προσπάθειες σβήνουν την προσπάθεια αυτή κι αφήνουν τον αντίπαλο να χαρεί τον πόντο επειδή η μπάλα του χάρισε εκείνη τη στιγμή αυτομάτως — σα να του δίνεις δώρο επειδή εσύ δεν μπόρεσες να ανοίξεις ακόμη και μία πορτοκαλάδα με το χέρι σου.