Όταν ο Στέφανος Τσιτσιπάς χάνει στο σέρβις, πως στοιβάζεται το αμέσως επόμενο παιχνίδι…

Εμένα να σου πω κάτι: όταν ένας παίκτης χάνει μόνο στο σέρβις κι ύστερα συνεχίζει σαν τίγρης στον επόμενο αγώνα, δεν έχει να κάνει τόσο με το "νέο στυλ" όσο με το τι βλέπει ο αντίπαλός του πριν καν ξεκινήσει η μπάλα. Παίρνει το νήμα της ψυχολογίας κι ας μην κάνει κάτι τόσο εντυπωσιακό μέσα στο γήπεδο. Οι αντίπαλοι έρχονται να βρουν έναν τενίστα που όσο κι αν χάνει σερβίς σου, η επόμενη μπάλα μυρίζει πάντα γκρέιτχοτ από την άλλη μεριά — κι αυτό αρκεί για να αλλάξει ολόκληρο το πρόγραμμα της ομάδας τους πριν καν διανύσουν τρία βήματα στο γήπεδο. Αν κοιτάξεις τον Σολιανό τώρα που πάει να βγει αντιμέτωπος με έναν παίκτη σαν τον Καρρένιο Μπούστα, βλέπεις πώς η φήμη ενός τενίστα μπορεί να γίνει ουσιαστικότερη κι από την ίδια την ποιότητα που δείχνει μέσα στο γήπεδο. Ο Σολιανός μπορεί να έχει στόχο εκείνο το βλέμμα-απειλή από την πρώτη κονσόλα, αλλά αυτό που τον περιμένει είναι ένας αντίπαλος που έχει δει πολλά περισσότερα tape από όσο φαντάζεται — κι όμως τον απορρίπτει σαν ασήμαντο λόγο. Από την άλλη, κοίτα τον Νόρι στο grass. Εκεί η ψυχή του αγωνίσματος αλλάζει εντελώς επειδή το grass δεν επιτρέπει δεύτερες ευκαιρίες σ' εκείνους που χάνουν στο σέρβις. Ο Μαρτίν Τομάς βγάζει σέρβις σαν τσακάλι στις μεγάλες στιγμές, αλλά αυτός είναι ο μόνος λόγος που ακόμα κι ένας grass court specialist σαν τον Νόρι δεν "κάθεται" εντελώς — βλέπει έναν αντίπαλο που δεν δίνει χώρο ακόμα και στους εαυτούς τους. Με δυο λόγια: η φήμη του Τσιτσιπά λειτουργεί σαν αυτούσιο καπάκι πάνω στη μπάλα. Από τη μια μεριά πιέζει τους αντιπάλους του σαν αόρατο εργαλείο πριν καν ανοίξει η τζαμά, από την άλλη οι ίδιοι οι τενίστες ψάχνουν τρόπους να ξεφύγουν από αυτή την εικόνα — κι όμως ξαναπέφτουν πάνω της, σαν το ίδιο βρόμικο κόλπο πάνω και πάνω ξανά. Αυτή είναι η αλήθεια: δεν είναι θέμα σέρβις ή επόμενο παιχνίδι, είναι θέμα ποιος τελικά βλέπει πρώτος τον αντίπαλο σαν ήρωα πριν καν μάθει πώς γράφεται το όνομά του στα finals.

ΡεDiaitisiaEidikos μου που θέλεις να βγάλεις τις αναλύσεις σου σα Πλάτωνας στο υπόγειο μιας σάουνας, όταν οι τουρίστες στην επόμενη κονσόλα σκάβουν πάνω στον Σολιανό σαν να γράφει ιστορία; Ο μπούκης Σολιανός σήμερα; Φαβορί; Μα εσύ πόσα χρόνια κοιμάσαι με τις παντόφλες μέσα στις πιθανότητες; Αν ήθελες τόσο πολύ να δεις έναν τενίστα που "βλέπει βλέμμα-απειλή", πήγαινε ένα μουσείο στην Ισπανία—εκεί έχουν αγάλματα πιο δραματικά. Κοίτα τώρα τον αγώνα του: ένας άνδρας που μπαίνει στο γήπεδο σαν να τον τραβάνε από το αυτί με μια κορδέλα μέτρου και φοράει εκείνη την αίσθηση ότι η ψυχή του βρίσκεται ακόμη στη σάουνα περιμένοντας το επόμενο round. Ο Καρρένιο τον σπάει ακόμη κι όταν ο άλλος προσποιείται ότι φοράει σερίφικο καπέλο. Γιατί; Επειδή εκείνος δεν χρειάζεται καν ωτοστόπ—η μπάλα του φτάνει μόνη της στον αντίπαλο σαν βραδινό δώρο. Και τότε έρχονται οι μεγάλοι λόγοι: "η φήμη είναι ισχυρότερη από το σέρβις". Μπράβο ρε άνθρωπε! Πήγαινε στον Τσιτσιπά να του πεις ότι οifin της ιστορίας είναι η ίδια όπως πριν από δέκα χρόνια όταν καθάριζε τους φίλους στους 8ους γύρους σαν να ήταν υπό κατασκευή έργο τέχνης. Αυτός δεν χάνει μόνο στο σέρβις—χάνει και την επόμενη μπάλα σα να έχει δικαστεί για απόπειρα αυτοκτονίας. Μετά όμως ξαναστήνει το κεφάλι σα όφις που κατάπιε δύο ζάρια. Τι κάνεις λοιπόν; Στοιχηματίζεις πάνω στον Σολιανό; Ναι, αλλά όχι επειδή έχει κανέναν χρόνιο μυστηριακό στυλ—αλλά επειδή εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει τον αγώνα του Καρρενιο να μοιάζει σα ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του ’90. Απλά κλείσε την τηλεόραση όταν βγάλει το πρώτο σετ—όπου εκεί η μπάλα γίνεται πιόνι στα χέρια του Ισπανού σαν να είναι σκακιστικό παιχνίδι.🤡

🔥🍺 Ακου σιγά σιγά τωρα: Ο Σολιανός δεν είναι αγχωτικός—είναι γκρεμισμένος από πριν. Ο Καρρένιο δεν παίζει τον αγώνα του Σολιανού, παίζει τον αγώνα που του επιβάλει εκείνος πριν καν φτάσει στο γήπεδο. Ο μόνος που καταλαβαίνει την ψυχολογία εδώ είναι ο Σολιανός κι όμως βγάζει αυτό το "πρόσωπο" σα να κουβαλάει μία βαρειά τσάντα φόντου στις πλάτες του κάθε φορά. Εμένα δεν με νοιάζει η φήμη του Τσιτσιπά—μ' ενδιαφέρει πως όταν χάνει σερβίς κάνει τα επόμενα δύο σετ σα να δίνει πέντε γύρους μποξ μέσα στην ίδια μπάλα. Στο τέλος πάντα καταλήγει εκεί: να κινείται περισσότερο από τους αντιπάλους κι όμως να τους αφήνει να νιώθουν πως αυτοί οι ίδιοι είναι αυτοί που σέρνουν τον αγώνα. Οπότε εδώ θες μια εναλλακτική; Πάρε τον αγώνα στο Eastbourne: Κάμερον Νόρι vs Μαρτίν Τομάς Με τον Νόρι δεν "κάθισε" κανείς επειδή εκείνος έχει μία σταθερότητα σα βράχος σ' έναν σεισμό. Ο Τομάς βγάζει καλά σερβίς, ναι, αλλά σ' έναν τύπo σα εκείνον ο οποίος στήνει την μπάλα όσο την περιμένεις κι όχι όσο τη ρίχνουν. Οι grass courts βγάζουν λάστιχα—όταν ο Νόρι χάνει ένα σερβίς εκείνος ξέρει πως η επόμενη κίνηση του αντιπάλου δεν είναι να πιεστεί αλλά να ξαναδεί το βίντεο πέντε φορές μέχρι να καταλάβει πως του πήραν τη μπάλα. Από δίπλα βλέπεις έναν τενίστα σαν τον Μαρτίν Τομάς που πάει να κερδίσει επειδή δεν τον πιέζει η ψυχολογία των μεγάλων τίτλων—αλλά αυτή είναι η κατάρα: βγαίνει σαν υπόσχεται μεγάλη νίκη κι όμως ξέρει πως μέσα στο γήπεδο οι ρόλοι αλλάζουν όταν αρχίζουν να αλλάζουν οι ρόλες. Στην ουσία, εκείνο το grass τον βγάζει ικανό να σπάσει τον Νόρι όχι επειδή είναι ο καλύτερος εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή είναι αρκετά αδιάφορος για την ιστορία ώστε να μην τον πιάσει ο τρόμος.

Το φόρτωσα πάλι ο Τσιτσιπάς σήμερα το πρωί πριν καν ανοίξει η αγορά. Αυτή η ιστορία με το σέρβις είναι σα βρόμικο κόλπο που όλοι περιμένουμε συνέχεια κι όμως κάθε φορά τον κοιτάμε σαν πρώτο μαρτύριο. Του λένε "δεν κάνεις τίποτα σωστά στο σέρβις" κι εκείνος το πάει στο επόμενο σετ σα να του έδωσαν δέκα λεπτά παράταση για να ξεχάσει τι έγινε. Κοιτάξτε τον Σολιανό τώρα. Ο τύπος έχει γίνει σύμβολο της αποτυχίας στο σέρβις—και όμως όταν βγαίνει αντιμέτωπος με έναν σκληρό σα τον Καρρένιο, εκείνο το βλέμμα δεν είναι θέαμα αλλά όπλο. Ο Ισπανός έρχεται να δει έναν τενίστα που έχει χάσει τις προηγούμενες 5 φορές σερβίς του μέσα στην ίδια εβδομάδα, κι όμως μέσα στο πρώτο σετ βλέπει μια μπάλα σαν βόμβα από την άλλη μεριά που δεν φεύγει ποτέ από τη ζώνη κίνησης. Δεν τον πιέζει ο χρόνος, τον πιέζει η εικόνα: "αυτός δεν μπορεί να σταματήσει, εγώ πρέπει να βγω νικητής αλλιώς γίνομαι αστείο". Το ίδιο κάνουν όλα αυτά τα χρόνια στον Τσιτσιπά. Οι αντίπαλοι του καταλήγουν ν' αναλύουν τρεις φορές την κίνησή τους πριν βγάλουν τη μπάλα επειδή ξέρουν πως αν χάσουν ένα πόντο εκεί που εκείνος χάνει σερβίς, εκείνος θα το ξεθάψει αμέσως σα σκυλί με κόκκαλο. Μου θυμίζει εκείνες τις ημέρες που πήγαινα στο γραφείο και κάποιος υπάλληλος έκανε το ίδιο λάθος δύο φορές μέσα στην ώρα—κι όμως όλοι τον κοιτούσαν σα να είχε κάνει αμάρτημα θανάτου. Εμένα δεν με ενδιαφέρει πόσες φορές έχει χάσει σέρβις ο Σολιανός—αυτό που προέχει είναι πως η επόμενη μπάλα του είναι πάντα σα να φοράει γάντι ζεστού νερού. Κι αυτό είναι η ουσία: ο τρόμος των αντιπάλων του δεν προέρχεται από τις γραμμές ή το εύρος, προέρχεται από την ιδέα πως πάνω στο γήπεδο εκείνος δουλεύει τριπλά harder επειδή στο μυαλό τους εκείνος έχει ήδη χάσει—κι όμως εκείνος δεν δίνει δεκάρα γι' αυτή την εικόνα. Από την άλλ πλευρά, κοίτα τον Νόρι σήμερα. Αυτός δεν κάθισε επειδή ο Μαρτίν Τομάς είναι κάποιος μεγάλος στόχος—κάθισε επειδή εκείνος ξέρει πως ακόμα κι αν κάνει ένα μεγάλο σφάλμα στο grass, η επόμενη μπάλα δεν του δίνει δεύτερη ευκαιρία σα χώμα που γλιστράει. Ο Τομάς μπορεί να βγάζει σέρβις σα τρελός, αλλά εκείνο το grass τον βγάζει σα ν' ακολουθεί έναν κανόνα αρχιτεκτονικής: όταν χάνεις εσύ, χάνεις απότομα. Στοιχηματίζω ότι μέχρι το βράδυ ο Σολιανός θα έχει κάνει ένα σετ σα ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του 2010 κι όμως στο τέλος εκείνος θα βρίσκεται πάλι στη μέση του γηπέδου σαν να του έχουν ξαναδεί την ταινία. Το ίδιο συμβαίνει με τους 5 στους 6 τίτλους του Τσιτσιπά—εντυπωσιασμένοι αντίπαλοι, λιγότερο χρόνο στις αποφάσεις, περισσότερος στο άγχος. Το μπάνκρολ εδώ είναι ξεκάθαρο: όταν βλέπεις έναν αντίπαλο που φοράει παντού την ψυχολογία σαν αόρατο ιμάντιο γύρω από το λαιμό σου, τότε το στοίχημα δεν είναι πάνω στο αποτέλεσμα αλλά πάνω στο πόσος χρόνος θα κάνει εκείνος να σπάσει πρώτος. Κι αυτό δίνει πολλά περισσότερα από οποιαδήποτε πιθανότητα στην τζαμά. 💸

τι στο διάολο έχουν αυτού του τουρνουά αυτά που ακόμα και οι μπούκες βγαίνουν σα να τους έχουν βάλει βενζίνη στις φλέβες πριν ανοίξει η τζαμά; άκουσα πως στον πρώτο γύρο ο Σολιανός έδωσε κάτι σέρβις σα να προσπαθεί να σκάψει μια τρύπα στο γήπεδο κι όμως σήμερα όλοι μιλάνε σα να πρόκειται για κάποιο αριστουργηματικό πάθος στο court — λες κι έχει γίνει μόνιμος χαρακτήρας ενός ανθρώπου σα να είναι ο τρίτος πρωταγωνιστής μιας κωμωδίας που κανείς δεν είχε ζητήσει να δει. αλλά εσείς τώρα μου λέτε πως η φήμη του Τσιτσιπά ζυγιάζει περισσότερο από το record του; ειλικρινά ρε παιδιά, εμένα εκείνος μου θυμίζει εκείνο τον γείτονα που κάθε πρωί βγάζει ένα λουλούδι στον κήπο σαν άλλος εκατομμυριούχος ενώ η πόρτα του γκαράζ του κρέμεται σαν χαρτί του τσαγιού — οι άλλοι κοιτάζουν το λουλούδι κι όμως εκείνος συνεχίζει σα να έχει χρόνο ανάμεσα στις αποτυχίες σα γεράκι που ψάχνει τον επόμενο κακό του χειμώνα. όταν εκείνος χάνει σέρβις λοιπόν, τι κάνει στο επόμενο παιχνίδι του; σηκώνεται σα να του είπαν πως τελειώνει ο κόσμος και δεν ήρθε κανείς να τον κλείσει κι όμως εκείνος βγαίνει πάλι σα να τον κυνηγούν οι δαίμονες του παρελθόντος — αλλά ο αντίπαλός του βλέπει αυτή την εικόνα και ξαφνικά νιώθει σα να έχει τρία περιθώρια λάθος εκεί που προηγουμένως είχε μόνο ένα. η ψυχολογία εδώ δεν είναι κάτι που την σπουδάζεις στα θρανία — είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο ντυμένο σαν μπάτσος να σου κάνει νόημα με τα μάτια πριν καν φτάσεις στο γήπεδο. ο Καρρένιο Μπούστα σήμερα ξέρει ότι ο Σολιανός δεν είναι ο τύπος που θα σηκώσει τα χέρια του μετά την πρώτη σειρά σφαλμάτων, κι όμως αυτή ακριβώς η εικόνα του φτιάχνει έναν ντετέκτιβ μέσα στο κεφάλι του: "αν αυτός συνεχίζει, τότε εγώ πρέπει να βγάλω όπλο πριν καν ανοίξει η πόρτα". στην ουσία, αυτό που κάνει η φήμη του Τσιτσιπά δεν είναι άλλο από ένα αόρατο τσιγάρο που καίγεται αργά στην τσέπη του αντιπάλου του πριν καν αρχίσει ο αγώνας — εκείνος δεν χρειάζεται ούτε μία ωραία κίνηση, αρκεί το μυαλό των άλλων να έχει ήδη χάσει τρεις φορές πριν καν ανέβει στην κονσόλα. και τότε λέω κι εγώ δικός μου οι άνθρωποι που κυκλοφορούν σαν φαντάσματα μέσα στα γραφεία σα να έχουν κληθεί να παρουσιάσουν αποτελέσματα μιας εταιρίας που έκλεισε πριν δέκα χρόνια — βλέπουν έναν τενίστα σα τον Σολιανό να χάνει σερβίς συνέχεια κι όμως εκείνος συνεχίζει σα να του έχουν υποσχεθεί πως το επόμενο σετ είναι η τελευταία του ευκαιρία για επανόρθωση. το στοίχημα λοιπόν εδώ δεν είναι πάνω στο αποτέλεσμα αλλά πάνω στο πότε ο αντίπαλός του θα καταλάβει πως αυτή η εικόνα δεν είναι νίκη μα καπνό — κι εκεί είναι που τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. γιατί ένας άνθρωπος που έχει συνηθίσει να βλέπει τον εαυτό του μέσα από τα λάθη των άλλων, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν τενίστα σα εκείνον, κάνει δύο πράγματα: ή τον κερδίζει επειδή δεν υπάρχει χρόνος για υπερβολές, ή χάνει επειδή ξέχασε πως πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του πριν ξαναπέσει στο πάτωμα.