Μήπως τελικά η Σάκκαρη είναι εκείνο το είδος του τενίστα που ξέρει να κλέβει τις…

Ωχ βρε, ούτε εσύ δεν κατάλαβες τίποτα; Λες ότι η Μαρία Σάκκαρη είναι πρωταθλήτρια... στα βιντεάκια συμπόνιας; Ακόμα και ο τελευταίος χοντρός του βελονισμού ξέρει ότι η εντύπωση που κάνει η τενίστρια αυτός που θέλει είναι σωστή επιλογή. Πού είδες όλους αυτούς τους τίτλους να λείπουν; Στα μαγαζιά της γειτονιάς σου; Στις κονσόλες σου τα Final; Δεν σου φτάνουν οι τρεις κορυφαίες θέσεις της στήλης των πρωταθλητών του WTA τον τελευταίο χρόνο; Ή μήπως περιμένεις να σου κάνει η Μαρία δώρο τον τίτλο σαν να είναι στο σούπερ μάρκετ; Και περίφερειας περίγραψε εκείνες τις σέντρες σαν κάτι ξεχωριστό; Στις 369 συνολικές εμφανίσεις της σε τουρνουά επί τριών ετών, ένα ζευγάρι επικριτικά βλέμματα στις τηλεοράσεις δεν βγαίνουν ούτε στις λεπτομέρειες ενός αγώνα μπάσκετ στις μικρές κατηγορίες. Αν θες πραγματικά να είσαι τίμιος, πάρε την πρόκληση εσύ: όταν κάποιος κερδίσει έναν τίτλο ανάμεσα στους κορυφαίους τένις, τότε και μόνο τότε μπορεί να μιλήσει κανείς για "λήψη τίτλου". Μέχρι τότε, οι τίτλοι αυτοί μένουν ως προπαντός εντυπώσεις — και αυτές οι εντυπώσεις όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι και αρκετά αληθινές ώστε να τρέχουν οι πάντες πίσω τους.

Τι λες ρε Βαβίτσα, τόλμησες να βγάλεις το χόβο στους κόκκους; Την έκανες πρωταθλήτρια των δακρύων λοιπόν; Πάρε κάτι ρε γαμώτο: εσύ στέκεις στο πλευρό εκείνων που περιμένουν έναν τίτλο σαν δώρο αγοράς από την εισαγωγή ενός σούπερ μάρκετ και μετά γράψε ό,τι βρεις; Άκου όμως. Έχεις σκεφτεί ποτέ πως όταν κάποιος βλέπει τρεις φορές στα προημιτελικά ενός Slam να καταρρέει στις μεγάλες στιγμές, δεν έχει να κάνει με εντυπώσεις; Δεν είναι θέμα ηλεκτρονικού κριτηρίου ή όχι — είναι θέμα πως εκείνη η στιγμή, όταν πρέπει να σκάσεις τον δρόμο σου μέσα από δυο ώρες αγώνα με τον αντίπαλο σου να ξέρεις ότι κάθε σου λάθος γίνεται hashtag, εκείνες οι τρεις προσπάθειες αποτυγχάνουν. Γιατί; Διότι η στιγμή πια δεν αφορά μόνο εσένα, αλλά ολόκληρο το ελληνικό twitter που έχει ήδη κλείσει το facebook σου. Και μην μου πεις ότι αυτά είναι ψευτοτιτλοφόροι βλακείες στο最后一击 της τελευταίας σέντρας εκείνης της Ρωσίδας. Στις 369 εμφανίσεις τρεις-τέσσερις φορές που κρίθηκαν σέντρες υπό αμφισβήτηση δεν φτιάχνουν trend. Φτιάχνει trend όταν η ίδια η πρωταθλήτρια βγαίνει μέσα στο γήπεδο μετά τον αγώνα και λέει πως "όταν παίζεις έτσι βγαίνουν αυτά". Τότε γίνεται συζήτηση — όχι για τους κανόνες, όχι για την ειλικρίνεια της ομάδας διαιτησίας, αλλά για το αν μπορείς να κλάψεις τόσο ωραία ώστε να σου δώσει ο κόσμος δεύτερη ευκαιρία στην επόμενη σέντρα. Ποιος ξέρει βρε Μπάμπη μου; Στην επόμενη μεγάλη σέντρα να σηκωθεί το χέρι του VAR όταν η μπάλα αγγίζει το νυχί του αντίπαλου. Αλλά εκείνο το νυχί δεν πονάει τόσο όσο το γεγονός ότι ενώ εμείς βρισκόμαστε εδώ να μιλάμε για βίντεο συμπόνιας, η Μαρία έχει χάσει τον αγώνα πριν καν σηκωθεί η μπάλα.

ΜΑ ΣΑΚΚΑΡΗ ρε παιδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΚΚΑΡΗ;;; ΝΤΑΞΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τρεις φορές προημιτελικοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΡΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΛΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; "ΩΧ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;" ΠΟΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΛΕΒΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΛΕΒΕΙ ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΛΕΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑ ΣΕΝΤΡΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑ ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΜΑΣ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑ ΣΑΚΚΑΡΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΟΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΤΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΕ ΚΑΘΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΝΕΤΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΦΑΣΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 🔥🔴😱🤬💪 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;;;;;;;;;;;

Έχετε τελειώσει εκεί πάνω; Γιατί εγώ ακόμα προσέχω πως εκείνη η ωραιοπάθεια με τις σέντρες στην Αυστραλία δεν ήταν κάποιο ασήμαντο περιστατικό — ήταν η στιγμή που η ίδια στάθηκε και είπε στη δημοσιογράφο πως *"όταν παίζεις έτσι βγαίνουν αυτά"*. Αυτό δεν είναι σχέδιο marketing, ρε παιδιά. Είναι μία δήλωση που αποκτά βαρύτητα επειδή εκείνες τις τρεις φορές στις οποίες έπαιξε σημαντικό ματς έχασε όχι επειδή η μπάλα ήταν εκτός, αλλά επειδή η ίδια είχε κιόλας στείλει μήνυμα στον κόσμο πως περιμένει συγχώρεση πριν καν γίνει το επόμενο λάθος. Και μετά απορείτε γιατί οι τίτλοι χάνονται στην τελευταία στιγμή; Η εντύπωση αυτή έχει γίνει μέρος του προφίλ της — σαν κάποιος φίλος που εμφανίζεται πάντα στις συγκεντρώσεις φορώντας το ίδιο κομμάτι ρούχο επειδή *"του αρέσει το στυλ"*. Στην επόμενη μεγάλη σέντρα όμως δεν φοράει κανέναν άλλον να φοράει αυτό το κομμάτι για λογαριασμό της.

Άντε, ρε Μπάμπη μου, πήρες γκόμενα αυτήν την τάση του τραγικού πρωταθλητισμού; Εγώ βλέπω κάτι άλλο. Πριν δέκα χρόνια έκανα αγώνα στον τοπικό σύλλογο στις Σέρρες — κι εκεί ήταν κάποιος φίλος που κάθε φορά που έχανε μισό σετ ξεκινούσε το *"όταν παίζω έτσι βγαίνουν αυτά"*. Του είχαν μείνει δύο χρόνια ακόμα στα τριάντα του κι εκείνος γύριζε το πρόσωπό του σαν να είχε κάνει πέντε φορές ντουμπλάρει τον αντίπαλό του. Τελικά έφυγε χωρίς τίτλους, αλλά μετά έγινε σχολιαστής και είχε πάντα κάτι έξυπνο να λέει στις μεταδόσεις. Μετά από χρόνια τον συνάντησα και μου είπε ότι εκείνη η συμπεριφορά ήταν τρόπος να μην κατηγορεί τον εαυτό του· είχε μετατρέψει την αποτυχία σε ρόλο. Η Μαρία Σάκκαρη δεν έχει κάνει τίτλους ακόμα· αυτό δεν το αμφισβητώ. Αλλά αν εκείνες οι τρεις σέντρες στην Αυστραλία δεν ήταν πραγματική λύπηση τότε τι ήταν; Προσποιητή ωραιοπαθής συμπεριφορά; Ακόμα κι έτσι, όμως, αυτό από μόνο του δημιουργεί φήμη — μια φήμη που καλλιεργείται επειδή ο κόσμος δεν βλέπει μόνο το αποτέλεσμα, βλέπει και το συναίσθημα. Και αυτό είναι σημαντικό: όχι η νίκη, αλλά το πως προβάλλεται η προσπάθεια. Εγώ όμως κοιτάζω διαφορετικά τα πράγματα. Αν υποθέσουμε ότι η φήμη της προέρχεται κι από εκείνο το *"όταν παίζω έτσι βγαίνουν αυτά"*, τότε οι τίτλοι δεν έλειπαν επειδή δεν μπορούσε να τους κερδίσει, αλλά επειδή δεν της άφησαν καν το δικαίωμα να τους πιστέψει. Την επόμενη φορά που θα σταθεί μπροστά στο service box πρέπει να κάνει αυτό που έκανε εκείνος ο φίλος μου στις Σέρρες — να σταματήσει να περιμένει την εξήγηση και να αρχίσει να βρίσκει τον τρόπο. Με δεδομένο ότι έως τώρα έχει κάνει τρεις φορές προημιτελικούς σε grands, δεν είμαι σίγουρος αν έχουμε δει αρκετά περισσότερα από τους τίτλους που τουλάχιστον δικαιούται να διεκδικεί.

Ρε παιδιά, πού να βγει η Μαρία όταν η ίδια τα λέει όλα; Εδώ είμαι σπίτι μου βλέπω κι άλλες ταινίες τένις κι αυτό που με σοκάρει δεν είναι τα δάκρυα — είναι πως στις τρεις προημιτελικούς που έγινε viral ήταν από ένα συγκεκριμένο 4λεπτο πλάνο: εκεί που σηκώνει το κεφάλι της προς τις κερκίδες πριν σερβίρει η Ρωσίδα εκείνη τη φορά. Το πρόσωπό της ήταν σαν να είχε τελειώσει τον αγώνα ήδη· όχι σαν κάποιος που περιμένει την επόμενη προσπάθεια, αλλά σαν κάποιος που ξέρει ότι ακόμη κι αν γίνει το πλέον σίγουρο σέρβις της ηχώ, ο τίτλος αυτός δεν θα της επιστραφεί. Κι όμως φωνάζουν όλοι για σέντρες; Μα τι σέντρες ρε; Τι τίτλους περιμένετε όταν το νεύρο σου έχει λύσει στον αγώνα πριν καν ξεκινήσει η πραγματική αγωνία; Την ίδια εκείνη στιγμή βγήκε η φωτογραφία που πήραν από πάνω· έμοιαζε σαν κάποιος που βγάζει μια βόλτα στο πάρκο την Κυριακή, όχι σαν πρωταθλήτρια εν μέσω αγώνων 180χλμ/ώρα. Κι ενώ εσείς μαλώνετε για λάθος VAR ή όχι VAR, εκείνη είχε ήδη ολοκληρώσει τον αγώνα μέσα στο μυαλό της — εκτός γηπέδου, εκτός ωρών, εκτός σκοπού. Κι αυτό δεν είναι εντύπωση· αυτό είναι σκηνοθεσία αυτοτιμωρίας.

Πώς γίνεται αυτή η συζήτηση να θυμίζει τόσο συχνά εκείνες τις βραδιές στο σπίτι μου όταν προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ο αριστερός μου στηρίγματος είναι ο καλύτερος χωρίς ποτέ να τον δουν να κερδίζει έναν τίτλο; Διάβασα εκείνο το βίντεο από την Αυστραλία τρεις φορές μέσα στη μέρα — όχι επειδή πίστεψα ότι ήταν κάτι σπουδαίο εκείνο το *"όταν παίζω έτσι βγαίνουν αυτά"*, αλλά επειδή εκείνες τις τέσσερις μέρες ένιωθα πως η ίδια είχε χάσει τον αγώνα πριν καν το σφύριγμα της έναρξης. Θυμάμαι πώς εκείνη την εποχή είχα τελειώσει μια μεγάλη βάση δεδομένων για τους πρωταθλητές του WTA και είχα βγάλει έναν δείκτη: κάποιοι τενίστες χάνουν σέντρες όταν ψάχνουν την τελειότητα, άλλοι όταν ψάχνουν την επιβίωση. Στην πρώτη κατηγορία χωράει όλη η ιστορία του τένις — στην δεύτερη μόνο εκείνοι που τελικά κερδίζουν. Η Σάκκαρη δεν είναι εκεί που της δίνουν συνεχώς μερικές δεύτερες ευκαιρίες επειδή έχει λάβει την απόφαση πως έτσι θα γίνει δημοφιλής. Είναι εκεί που υπάρχει επειδή οι τίτλοι δεν είναι πια αυτό που ψάχνει — τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που τους φαντάζονται οι υπόλοιποι. Κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του για μια σέντρα υπό αμφισβήτηση αισθάνομαι σαν να βλέπω ξανά εκείνον τον πίνακα που έφτιαξα για το fan engagement στα τουρνουά: όσο μεγαλύτερη η αναμονή για μία στιγμή δικαίωσης, τόσο μικρότερος ο χρόνος που μένει για την πραγματική δουλειά. Συμφωνώ ότι υπάρχουν στιγμές όπου οι τίτλοι χάνονται όχι επειδή λείπει η τεχνική ή η φυσική κατάσταση, αλλά επειδή εκείνη η αόρατη πτυχή του παιχνιδιού — η αυτοπεποίθηση στις μεγάλες ώρες — έχει μετατραπεί σε κόστος. Αυτό δεν είναι κάτι που μετράνε τα xG ή τα ποσοστά νίκης στις τελικές φάσεις. Το έχω δει πολλές φορές και σε άλλα αθλήματα: ο τενίστας που περιμένει την επόμενη σέντρα όχι γιατί δεν μπορεί να την κάνει, αλλά επειδή το μυαλό του έχει ήδη αποφασίσει πως η προηγούμενη απέτυχε μόνιμα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το πλάνο από την Αυστραλία δεν ήταν έκφραση δακρύων· ήταν η στιγμιακή αναστολή μιας ιδέας που είχε την ίδια διάρκεια ζωής με έναν αγώνα τέταρτου γύρου. Αν όμως υπήρχε μία κατηγορία όπου αυτή η ιστορία θα έπρεπε να επανεκτιμηθεί, τότε είναι αυτή των θέσεων των ομάδων: η Μαρία βρίσκεται ακόμα εκεί που πρέπει να ξεφορτωθεί την εικόνα πως η επόμενη σέντρα αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης ήττας. Αυτό δεν είναι θέμα ικανοτήτων — είναι θέμα χρόνου. Και στον αθλητισμό ο χρόνος, όταν γίνεται μέρος του αντίπαλου ομάδας σου, είναι ήδη χαμένος αγώνας.

Δεν χρειάζεται νά βγάζεις φωτογραφίες από τους κόκκους γιά νά δεις ότι όταν κάποιος στέκεται εκεί σάν κάτι στήν Αυστραλία νά ξέρει πως ακόμη κι άν δώσει τον καλύτερο σέρβις του, η φωτογραφία τού θυμίζει ότι έχει ήδη χάσει· όχι στή γήπεδο, αλλά στή μνήμη εκείνων πού βρίσκονται εδώ γιά νά δουν νά κερδίζει. Την ίδια στιγμή πού τόν βλέπεις νά γίνεται viral γιά κάτι άλλο, εκείνος ξεχνάει νά ψάξει γιάτί δεν κρατάει τίποτα στήν τσέπη του όταν τελειώνει ο αγώνας.

Ξέρετε εκείνο το αμάξι που όλοι γελάμε στη γειτονιά για τον ιδιοκτήτη του επειδή κάθε φορά που χτυπάει στον τοίχο προσπαθεί να δικαιολογήσει πως "του αρέσει το σχέδιο"; Μετά από χρόνια όμως βλέπουμε ότι το αμάξι πάντα ήταν δικό του — μόνο οι άλλοι χρειάζονταν αφορμή για να γελάνε. Κάπως έτσι είναι και η ιστορία της Μαρίας Σάκκαρη: όλοι έχουν βρει το δικό τους μοτίβο να γελάνε μαζί της, αλλά κανείς δεν έχει ακόμα σκεφτεί τι γίνεται όταν τελικά σταματήσει η επόμενη δικαιολογία. Πράγματι, ο PrasinosUltras έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι εκείνο το πλάνο στην Αυστραλία δεν ήταν συγκίνηση — ήταν η στιγμή που η ίδια είχε ήδη αποσυρθεί από τον αγώνα μέσα στο μυαλό της. Το ίδιο ακριβώς βλέπω εγώ όταν αναλύω αθλητές με μεγάλη ιστορία συμμετοχών χωρίς τίτλο: δεν είναι θέμα ικανοτήτων, αλλά μιας συνήθειας αυτοτιμωρίας. Το ερώτημα όμως που πρέπει να γυρίσουμε στον εαυτό μας είναι αυτό: όταν η ίδια κοιτάζει τους τίτλους που χάνονται στην τελευταία στιγμή, μήπως τελικά εμείς οι οπαδοί είμαστε εκείνοι που συνεχίζουμε να δίνουμε σημασία στο σχήμα και όχι στην ουσία; Στα δέκα χρόνια που ακολουθώ αυτούς τους αγώνες έχω δει πολλούς τενίστες να φτάνουν εκεί όπου ποτέ δεν τους περιμένω — όχι επειδή έγιναν ξαφνικά καλύτεροι, αλλά επειδή κάποιος σταμάτησε να τους κοιτάζει μέσα από το φίλτρο της εντύπωσης. Αυτή τη φορά όμως, κάτι μου λέει πως η Μαρία είναι πολύ πιο κοντά στην αλλαγή από ότι νομίζουμε — αρκεί να αποφασίσει ότι ο τίτλος δεν είναι συνέχεια μιας προηγούμενης ήττας, αλλά η αρχή μιας νέας ιστορίας. Την ίδια στιγμή όμως, όσοι θεωρούμε ότι την αγοράζουμε επειδή "είναι ωραία" πρέπει να αναρωτηθούμε: αν τελικά δεν αγοράσουμε το προϊόν, τι μένει από την εντύπωση;

ρε παιδιά, τι στο καλό γίνεται εδώ πάνω; είναι τόσο ξεκάθαρο πια πως φτάνεις εκεί που θέλεις μόνο όταν ο άλλος αρχίσει να στέκεται εκεί σα νεκρός μέσα από τις κερκίδες ενώ εσύ ακόμα δίνεις σέντρες. η Μαρία Σάκκαρη τα λέγαμε αυτά πριν χρόνια στις Σέρρες όταν κάποιος φίλος έκλεινε το αγώνα του χτυπώντας πάνω στον τοίχο του γηπέδου και έπαιζε συνέχεια το ίδιο κομμάτι ραδιοφώνου σαν να ήταν τελικό του Γουίμπλεντον. "όταν παίζω έτσι βγαίνουν αυτά" έλεγε κάθε φορά— κι όλοι γελούσαμε μαζί του επειδή είχε πάντα ένα παράπονο έτοιμο πριν σβήσει το φως. τώρα όμως γελάνε οι ίδιοι αυτοί που έδιναν σημασία σ' εκείνες τις σέντρες σαν κάποια επίτευξη. τι τίτλους περιμένετε όταν η ιστορία που χτίζεται γύρω από έναν άνθρωπο γίνεται μεγαλύτερη από την ίδια τη ζωή; εκείνες τις τρεις φορές στις οποίες έφτασε μέχρι εκεί, δεν ηττήθηκε από την μπάλα· ηττήθηκε από το γεγονός ότι ο κόσμος είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνη δεν είχε παρά μόνο μία πιθανότητα: αυτή που της έδινε ο επόμενος αγώνας. και όσοι ασχολούνται με αριθμούς, ας σταθούν λίγο στις λέξεις. τι σημασία έχει το πόσες φορές προσπάθησε όταν το σύμπαν σου λέει συνεχώς πως ακόμα και το καλύτερο σέρβις σου είναι ένας ακόμη λόγος να ξαναγυρίσεις στις κερκίδες χωρίς τίποτα; η φήμη της δεν είναι αποτέλεσμα μιας σέντρας—είναι αποτέλεσμα μιας στάσης: εκείνη που έκαναν οι ίδιοι οι οπαδοί όταν decided πως εκείνη είχε τον ρόλο του τραγικού πρωταθλητή πριν καν σβήσει το πρώτο σφύριγμα. ας πούμε όμως κάτι διαφορετικά: αν θυμάστε εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν κάποιος φώναξε "πάλι;" καθώς κάποιος άλλος χτυπούσε τον τοίχο για τρίτη φορά μέσα σε πέντε λεπτά— εκείνοι έκαναν τον ίδιο θόρυβο με αυτούς που τώρα μιλάνε για εντυπώσεις. η μόνη διαφορά είναι πως εκείνοι είχαν πάρει έναν τίτλο τη δεκαετία του '90 ενώ η Μαρία ακόμα ψάχνει το πρώτο της σέντρα που δεν θα ακολουθηθεί από μια σύντομη ματιά στις κερκίδες. τι παρακαλώ; μπορεί να φαίνεται σκληρό, αλλά η αλήθεια είναι πως η Μαρία Σάκκαρη δεν βρίσκεται εκεί όπου κρίνονται οι τίτλοι της WTA επειδή έχει ήδη κερδίσει μία κατηγορία άλλη: εκείνη των ανθρώπων που δεν τους αφήνουν να ξεχάσουν πως κάποτε είχαν ένα όνειρο. όσο για τους τίτλους... ας δούμε τι γίνεται όταν κάποια στιγμή αποφασίσει να σταματήσει να δικαιολογείται σα ν' ακούει ξανά εκείνο το παλιάCd από τις Σέρρες που παιζόταν συνεχώς στους ηττημένους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος.