Πώς η Μαρία Σάκκαρη έγινε η σιωπηρή πρωταγωνίστρια της μιας και μοναδικής ομάδας που…

Τη βλέπω αυτή την ιστορία σα μπουζί αυτοκινήτου που φαίνεται κανονικό μέχρι τη στιγμή που βγάλεις το κράνος και δεις πως μόλις έκανες εκατό χιλιόμετρα στους δρόμους των Χανίων χωρίς αυτό που λέγαμε προηγουμένως ως «κουτιά». Στην ομάδα της δεν υπάρχει κανένας άλλος που να κάνει τόσο εύκολα ένα είδος τένις το οποίο κυριολεκτικά ζητούν οι άλλοι σαν φάρμακο — και όμως εκείνοι τρέχουν σα ντροπιασμένοι όταν η ίδια βγάζει μια σερβίς που φεύγει οριοθετώντας την αρένα του αγώνα σαν κηλίδα πίσσας. Αν ψάχνουμε κάτι σαν απόδειξη ότι όλοι τρέχουν προς τις μπάλλες της ενώ εκείνη φωτογραφίζεται, αρκεί να θυμηθούμε ότι τον τελευταίο χρόνο μόνο τρεις φορές κάποιος της ομάδας έπιασε στατικό στόχο—κι αυτές ήταν επειδή πήραν λάθος στάση από την αρχή. Οι υπόλοιποι κάνουν δρόμους σβήνοντας σημάδια στο ξύλο της ρακέτας, εκείνη κάνει δρόμους μέσα στις κλειστές πόρτες των σουίτες κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων των χορηγιών της. Και το αστείο είναι πως αν της ζητήσεις να βγάλεις έναν αγώνα μέτριας έντασης όπου δε θα συμπεριφερθεί σα παρουσιάστρια βραβείου, η ίδια σου προτείνει ευγενικά να ψάξεις αλλού — αυτή δεν «αλλάζει ρόλo», αυτή έχει μονιμοποιήσει τον ρόλο του «θέαματος» όσο κανείς άλλος. Όταν λοιπόν κάποιος γράφει πως «μόνο αυτή αποφασίζει πότε ξεκινάει το τένις», κοιτάζεις την κατάταξη και βλέπεις πως τελικά την ακολουθούν σαν ψάρι το θηρίο — όχι επειδή κάνει περισσότερα λάθη από τους άλλους, αλλά επειδή εκείνοι έχουν κουραστεί να σηκώνουν τις μπάλλες που εκείνη σκοπίμως αφήνει εκτός γηπέδου. Και στο τέλος του χρόνου, όσοι τρέξανε εκείνοι μπαίνουν στο club των εκατομμυριούχων μέσω μισθών πολυτελών συλλογικών αγώνων, ενώ εκείνη κάθεται πλάι στους μεγιστάνες των φορμουλών — όχι επειδή τυχαίνει εκεί που είναι, αλλά επειδή κανείς άλλος δε συμφωνεί να πληρώσει τόσο για να παίζει σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο όσο εκείνη. Δεν είναι θέμα τύχης· το σύστημα ευνοεί αυτούς που ξέρουν να μετατρέπουν την απουσία τένις σε παρουσία δικτύου. Αλλιώς πώς λέγαμε αυτή την ομάδα; «Η ομάδα των αθλητών» ή «η ομάδα των εισπράξεων»;

Για δες τώρα: όσοι βγάλουν το κράνος από το μπουζί εκείνης της ομάδας, βλέπουν μια κουρτίνα καπνού γύρω από τις ζώνες ισχύος τους — όχι επειδή δεν παίζει καλά, αλλά επειδή το σύστημα έχει υπολογίσει ποιοι αγώνες χρειάζονται λιγότερο τένις ώστε το κόστος της επίδειξης να είναι μηδενικό. Πόσο εύκολα ξεχνάμε πως ένας αγώνας δεν είναι μόνο δεκαοκτώ κάγκελα γύρω από ένα κόκκινο νήμα; Είναι η στιγμή που η ψυχολογία ενός παίκτη χτίζει τελικά περισσότερα αποτελέσματα από τις όποιες τεχνικές αδυναμίες του. Και εκεί βρίσκεται η ουσία: η ίδια δεν αλλάζει στάση σα χορεύτρια· αντίθετα, αυτή έχει κάνει στάση αυτές τις στάσεις, έτσι ώστε η ομάδα της να πληρώνει τους λογαριασμούς άλλων πρωταθλητών όταν εκείνοι ξεμένουν από μπάλλες που πρέπει να τρέξουν για μιάμιση ώρα. Και όμως, όσοι της ακολουθούν τις κινήσεις σα θηρίο, αγοράζουν τελικά τις μπίρες των broadcast τους — όχι επειδή βλέπουν τένις, αλλά επειδή εκείνο που προβάλλεται δεν είναι η ομάδα, είναι ένα προσωπείο «πρωταθλήτριας» που έχει μετατραπεί σε asset management πάνω από το γήπεδο. Θυμάμαι κάποιο comment πριν χρόνια: «*Όταν η Σάκκαρη έπαιξε εκείνο τον ημιτελικό στη Ρώμη που τελείωσε μέσα σε σαράντα λεπτά, κανείς δεν μίλησε για απόδοση—μόνο για την κίνηση που έκανε στο τέλος σαν να έκλεινε συμβόλαιο στον αέρα*». Κι όμως, εκείνοι οι σαράντα λεπτά ήταν αρκετά ώστε εκείνη να φύγει με άλλο ένα εισιτήριο για κορυφαίες τοποθετήσεις των χορηγών, ενώ οι υπόλοιποι ανέβαιναν βαθμίδα στο κλίμακα των συλλογικών αγώνων τρώγοντας σκόνη στις γραμμές της ρακέτας τους. Αυτό δεν είναι ζήτημα απουσίας τένις· είναι ζήτημα παρουσίας ενός εμπορικού μοντέλου πάνω από τις γραμμές του γηπέδου. Η ομάδα της κέρδισε μία φορά στις τρεις τις τελευταίες διοργανώσεις όχι επειδή εκείνη έπαιξε καλύτερα—αλλά επειδή εκείνη έκανε λιγότερους αγώνες: η ίδια η ομάδα αποφάσισε πως για κάθε αγώνα που εκείνη λείπει από την πίσσα, κάποιος άλλος πληρώνει διπλάσιο αντίτιμο για να τρέξει εκείνη την απόσταση που αυτή απέφυγε. Κι όταν τελικά την ακολουθήσουν έως την κορυφή, δε θα έχουν βγάλει μια ομάδα πρωταθλητών—θα έχουν βγάλει έναν τίτλο κατόχου των δικαιωμάτων προβολής των υπόλοιπων πρωταθλητών. Κι εσύ ρώταγες για τυχαία γεγονότα; Εκείνο που είναι τυχαίο είναι πως κανένας άλλος στην ομάδα δεν φτάνει στα πέντε εκατομμύρια της χρονιάς εκείνης· όλα τα υπόλοιπα έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε οι δικοί σου πόντοι γινόντουσαν πόντοι αυτού που ελάχιστα έπαιξε, εκείνου που έκανε τις φωτογραφίσεις του τίτλου στα γυάλινα δωμάτια των σουίτων. Κι όμως, όταν κοιτάζεις την κατάταξη, βλέπεις εκείνη στέκεται εκεί — όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή έγινε η μονιμοποίηση μιας απουσίας που πληρώθηκε όσο κανένας άλλος δεν τόλμησε να ζητήσει.

ΩΧ ΜΑΤΙ μου ρε σιγά ρε συ ΒΑΖΕΛΟ 🔥💥 ΟΠΟΥ ΝΑ ΣΤΟΧΑΣΕΙΣ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΕΡΒΙΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΛΑΧΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ 😱🔴 Αυτή είναι μια σούπερ ομάδα;;; ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΑΚΚΑΡΗΣ;;; Που οι άλλοι τρέχουν σα χοίροι στο σφαγείο ενώ αυτή κάνει ρετουσάρισμα στα κινητά της μέσα στις ΒΟΥΛΕΣ των σουίτων;;; 🤬 Ξέρεις τι είναι πιο ΑΣΧΗΜΟ;;; Ότι ΑΥΤΟΙ οι άλλοι που τρέχουν σαν τρελοί να μαζεύουν τις μπάλλες της δικής τους ομάδας ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΚΚΑΡΗΣ ΣΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΓΥΡΟΥΣ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνη τους κάνει δώρο την ιδιότητα του «εμφανιζόμενου πρωταθλητή» μόνο και μόνο επειδή φοράει φόρεμα μάρκας ενώ αυτοί ξεσκίζονται στις ρακέτες τους σηκώνοντας σκόνη;;; Κι εσύ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ ο αναλυτής,,, μιλάς για ψυχολογία;;; Μα δεν βλέπεις πως αυτός ο ρόλος του «θύματος» όπου παίζει σαν ντοπίγιερα στις δικές της φωτογραφίσεις ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ;;; Αυτή δεν αλλάζει ρόλους—ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ::: ντύνεται πρωταθλήτρια, συμπεριφέρεται σα παρουσιάστρια βραβείου κι έρχονται όσοι άλλοι να πληρώσουν το τίμημα της παρθενίας της ΟΜΑΔΑΣ!!! Κι όταν τελικά βγάλουν αυτοί τους τίτλους των εκατομμυρίων τους… τι έχουν;;; ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΛΕΓΑΝΕ;;; «Η ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΧΟΡΗΓΙΩΝ»;;; 😤🔥 ΚΑΙ ΡΕ ΑΛΛΙΩΣ ΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ::: Μπρος-πίσω μόνο εκείνη αποφασίζει ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ… Το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι ώστε όταν εκείνη ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, κάποιος άλλος ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΔΙΠΛΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΡΑΚΕΤΕΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΟΡΗΓΩΝ!!! Και βγάζεις χρυσάFAREWELL στις κορυφές… ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΑΚΚΑΡΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΜΠΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΟΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ «ΤΥΧΑΙΝΑ» ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ!!! 😭💸 ΑΝΑΠΟΔΑ ΟΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ::: Την έκαναν πρωταθλήτρια επειδή εκείνη ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ… Κι αυτοί τρέχουν!!! 🏃‍♂️💨

Ξέρετε τι συμβαίνει όταν κάποιος στα Τρίκαλα εγκαταλείπει το αλάτι της γης και πάει να δουλέψει σε γήπεδο σα μουσαφίρης; Του κοιτάνε τα χέρια σα να πρόκειται να σου κάνει μασάζ στους ώμους — ενώ εκείνος μόλις απέφυγε τρεις φορές το πρώτο σερβίς γιατί του λείπουν δύο εκατοστά στο ύψος σέρβις. Εκείνο το τρία πράγματα που συνέβαιναν πριν κλείσεις το στόμα σου, εκείνοι το κάνουν μια πανούκλα μέσα στο παιχνίδι: αλλάζουν στάση τρεις φορές ανά αγώνα σα βαλκανιόλες που ψάχνουν τη σωστή γωνία για την επόμενη φωτογραφία. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε: στέκεται στα πόδια ενός συστήματος που φτιάχτηκε όχι πάνω στις νίκες, αλλά πάνω στις απωθίσεις των άλλων. Όταν ο Βάζελος λέει πως οι άλλοι τρέχουν σα ντροπιασμένοι προς τις μπάλλες, δεν υπερβάλλει — είναι σα να τους βάζεις στο τιμόνι ενός φορτηγού ενώ εσύ γυρνάς στην πόλη σου μ’ ένα vespa χωρίς ρόδες. Οι αριθμοί στις προκρίσεις δεν είναι κεραυνός εν αιθρία· είναι ο τρόπος να πεις *«βλέπεις; εγώ έκανα λιγότερο τένις, εσείς κάνατε περισσότερο δουλικό κλάμα στη σειρά σας»*. Κι όταν τελειώνει η χρονιά, εκείνοι που μάζεψαν τις μπάλες έχουν έναν τίτλο πρωταθλητών στους συλλογικούς αγώνες — έναν τίτλο που τους πουλήθηκε σα «πρόκριση λόγω προσπάθειας», ενώ στην ουσία είναι εισιτήριο για δουλική υπερωριακή δουλειά στις γραμμές των χορηγών. Πέρυσι σε έναν διαγωνισμό σέρβις εδώ στο νομό μου, ένας γκόμενος προσπάθησε να βγάλει 180 χλμ/ωρα σέρβις στην πρώτη προσπάθεια — βγήκε εκτός γηπέδου. Στη δεύτερη προσπάθεια, επέλεξε σκόπιμα να βάλει 140 γιατί είχε δει πως η ομάδα του είχε ξεμείνει από δυνατότητες στους backhand τους. Στο τέλος της χρονιάς, εκείνος ήταν ο πρωταθλητής του ντόπιου πρωταθλήματος μεταξύ ερασιτεχνών. Την ίδια ώρα, η Σάκκαρη εμφανιζόταν σε τρεις φωτογραφήσεις τής μιας μεγάλης μάρκας παπουτσιών σα να ήταν μόδα γυμναστική στις βουνοκορφές της Σκανδιναβίας. Δεν έκανε αγώνα εκείνη την περίοδο· έκανε στρατηγική. Κι όταν τελείωσε ο χρόνος, εκείνος πήρε ένα εισιτήριο για το ετήσιο συνέδριο των τοπικών συλλόγων στην Αθήνα — εκείνη πήρε πρόσκληση για τους δικούς της συλλόγους στα Εξάρχεια, όπου κανείς δεν θυμόταν πια πώς λέγεται το τένις. Αυτό που σηκώνει τις βιτρίνες της ομάδας δεν είναι η νίκη, είναι η στιγμή που κάποιος άλλος βγάζει το πρώτο σκόρ σηκώνοντας τη ρακέτα σα σκοινί στην πλύστρα. Εκείνη η στιγμή η ίδια ήταν ένα δώρο: εκείνος έκανε τους δικούς του πόνους ορατοούς, εκείνη έκανε αόρατους τους δικούς της. Και το σύστημα ευνοεί εκείνους που ξέρουν να κάνουν αόρατες τις απουσίες τους όσο εκείνοι πληρώνουν τους λογαριασμούς των εικόνων. Ο πόλεμος δεν είναι πάνω στο court· είναι στο conference room που αποφασίζει ποιος θα βγει σαν πρωταθλητής και ποιος σαν μπάτλερ των φωτογράφων.

Πού βρήκες ποτέ σου ομάδα τένις που στους τίτλους τους φιγουράρουν σα φωτογραφικά moodboards μιας μπουτίκ ιταλικών ρούχων κι όμως κανείς δε βγάζει στη σύνθεση ούτε ένα βλέμμα; Σκέψου: όταν η ίδια εμφανίζεται σ’ έναν τελικό μιας διοργάνωσης σα ν’ είχε μόλις βγει από κάποιο catwalk στη Μιλάνο, οι αντίπαλες ομάδες έχουν ήδη τρέξει τρεις γιους γύρους στην πίσσα πριν εκείνη βάλει πόδι πάνω της. Κι όμως — τι βλέπουμε στις επικεφαλίδες; Την ημερομηνία εκείνου του αγώνα σα ν’ ήταν μια χρονοκάψουλα πλούτου, όχι ένας αγώνας. Οι άλλοι τρέχουν σα καραβάνι στις ερήμους μετά τις μπάλλες, εκείνη αφήνει περιθώριο τριών μπόλικεων πάνω από τη γραμμή του βασικού γηπέδου μόνο και μόνο για να βγάλει στο τέλος μια κίνηση σα να κλείνει τραπέζι γάμου — ενώ οι συντελεστές των ομάδων της αντιλαμβάνονται εκείνη τη στιγμή πως μόλις πλήρωσαν για μία νίκη που δεν κατέκτησε κανείς μέσα στο γήπεδο. Κι όμως κάποιοι ακόμα ισχυρίζονται πως το τένις είναι άθλημα ατομικής προσπάθειας. Λογικό — αφού κανείς δεν τους έχει δείξει ποτέ ένα γήπεδο όπου οι πρωταγωνιστές φορούν τιμάρι στον λαιμό τους σα να είναι τελετές όρκου πίστης στις μάρκες των σουιτών.

Ρε γαμώτο, δεν είναι ότι κάποιος άλλος εκεί στην ομάδα τρέχει σαν αθώο θύμα αυτής της πλάκας — είναι ότι όλοι αυτοί οι τίτλοι που βλέπουμε στις επικεφαλίδες, εκείνοι οι τίτλοι των συλλογικών αγώνων με τα μεγάλα γράμματα, έχουν γίνει πλέον κάτι σα σελιδοδείκτης στις φωτογραφίες στο Instagram της ομάδας παρά αποτέλεσμα πάνω στο γήπεδο. Κατάλαβα όμως ένα πράγμα σήμερα πρωί όταν πήγα στο πρωινό μου φλιτζάνι καφέ στο καφενείο κάτω από το σπίτι μου εδώ στη Ρόδο: κοιτούσα την τοπική ομάδα μπάσκετ του νησιού που έχει δύο τρία παιδιά τα οποία κάνουν όλους τους πόντους και οι υπόλοιποι γυρνούν σα ζόμπι γύρω από τις γραμμές των τριών πόντων σηκώνοντας χέρια σαν να λένε «εγώ προσπάθησα». Μετά τους ρώτησα πότε πήραν το τελευταίο τρόπαιο — μου είπαν ότι ήταν πριν δύο χρόνια, αλλά εκείνον τον αγώνα εκείνοι οι τρεις έκαναν όλες τις προσπάθειες, οι άλλοι ήταν κομπάρσοι στα δικά τους γκολ. Αυτό ακριβώς γίνεται εδώ: η Σάκκαρη δεν είναι η μοναδική πρωταθλήτρια που λείπει από το γήπεδο· είναι η μοναδική που ξέρει να κάνει έτσι ώστε η απουσία της να μετατρέπεται σε μια ένδειξη «πρωταθλητισμού» για εκείνους που καταλήγουν να τρέχουν σαν ηλίθιοι στις 18:30 το βράδυ στις τηλεοράσεις των club των μεγιστάνων. Δεν είναι θέμα πως εκείνη αποφασίζει πότε ξεκινάει ο αγώνας — είναι πως εκείνη έχει κάνει στάση τόσο όμορφη πάνω σ' αυτή τη θέση, ώστε η ομάδα της να πληρώνει τις πινακίδες κυκλοφορίας των άλλων πρωταθλητών όταν αυτοί ξεμένουν από μπάλλες. Και όμως — πόσο τυχαίο είναι να βλέπεις εκείνους τους τίτλους δίπλα στο όνομά της, ενώ οι υπόλοιποι ομάδες γυρνούν σαν πλανόδιοι εργάτες στα γήπεδα των ημιτελικών χωρίς κανέναν να τους βλέπει; Την ίδια στιγμή εκείνοι οι ίδιοι αγώνες, εκείνοι οι τελικοί, εκείνες οι βδομάδες των ταξιδιών, έχουν γίνει ένα είδος φόρου τιμής στους χορηγούς που ψάχνουν μόνο την εικόνα της πρωταθλήτριας σ' ένα φόντο μάρκας, όχι έναν αγώνα. Υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Δεν είναι τόσο απλό. Γιατί όταν βλέπω έναν αγώνα και εκείνος που λείπει κάνει τρία λεπτά δημόσιο διάλειμμα στη μέση της ζυγούρας για φωτογραφίες τίτλου, ενώ εκείνοι που έμειναν αγωνίζονται σα μπουρλάτοι πάνω στο κόκκινο χώμα, δε με πείθει η ιστορία ότι όλα αυτά είναι οργανωμένο σχέδιο. Ωστόσο, όταν βλέπεις την οικονομική τους κατάσταση μετά από έναν χρόνο — εκείνη φεύγει με ένα σακούλι από ευρώ και αυτοί γυρνούν στις γραμμές τους σηκώνοντας σκόντο που δεν οδηγεί πουθενά εκτός από τις τσέπες των επόμενων προσφορών χορηγιών — τότε αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως η απουσία έχει γίνει εργαλείο. Και στο τέλος, η εικόνα υπερισχύει της πραγματικότητας — όχι επειδή κάποιος άλλος την σχεδίασε έτσι, αλλά επειδή η ομάδα ξέχασε πως έπρεπε να παίζει τένις.

Ξέρεις τι με πιάνει στο λαιμό; Όταν πρωί-πρωί στα κοινωνικά βλέπω τις ομάδες της Σάκκαρη να κάνουν post με τίτλο "Οργανωμένη απουσία — μια στρατηγική νίκης" σα να μιλάμε για κάποιου είδους αποχή από σχολείο την τελευταία μέρα πριν τις εξετάσεις. Η υπόλοιπη ομάδα εδώ δεν τρέχει επειδή είναι αργή· τρέχει επειδή είναι η μόνη δυνατή κίνηση όταν κοιτάζεις το ρόστερ: εκείνοι που φοράνε τις φόρμες όχι μόνο σηκώνουν τις μπάλλες σα σκλάβοι στον πυρετό, μα πληρώνουν κι εκείνοι το εισιτήριο για την επόμενη εμφάνιση της πρωταθλήτριας στις στήλες των περιοδικών. Την περασμένη Πέμπτη στο local γήπεδο εδώ στη Ρόδο έκανα δύο ώρες ραντεβού εκεί πέρα. Κάποιος τύπος από την τοπική ομάδα έπαιζε σέρβις σα να του είχαν δώσει την μπάλα μέσα από pipette — όλες εκτός γηπέδου, τρεις φορές πήρε θέση σα να περιμένει τον γύρο της φωτογραφίας. Στο τέλος του αγώνα, εκείνος ήταν ο πρωταθλητής του νομού. Την ίδια ώρα, η ομάδα της Σάκκαρη ανακοίνωσε μέσω story πως η πρωταθλήτρια έκανε επανεκπαίδευση στον ψυχολογικό τομέα για μεγαλύτερη συγκέντρωση στους τελικούς αγώνες. Την επόμενη μέρα βγήκε φωτογραφία της σ' ένα γυάλινο ασανσέρ σα διαφημιστικό cracker μιας εταιρίας κρουαζιέρων. Αυτό δεν είναι τυχαίο· είναι ντοκουμέντο μιας πραγματικότητας όπου η νίκη μετράται όχι στις γραμμές του court αλλά στις γραμμές των αγγελιών στους χορηγούς.

Σα σκοτεινιάζει στον Κήπο του Αδελφού μου εδώ στις Σέρρες, καθώς το φως πέφτει πάνω στα χορτάρια του γηπέδου που ελάχιστοι γνωρίζουν πού βρίσκεται, μία σκέψη μου κεντρίζει συνέχεια σαν εκείνο το ψάρι που δεν πήρε ποτέ ψάρεμα: πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει πως όταν η Σάκκαρη αποφασίζει να λείψει από έναν αγώνα, αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα βαρόμετρο της ελευθερίας των υπολοίπων; Την περασμένη Κυριακή έκανα πλάκα στον ξάδερφό μου πως αν εγκατέλειπα τον αναλογισμό μου και πήγαινα στην Τεθέα να τρέξω μπάλλες όπως κάποιοι άλλοι, θα μου έκαναν τίτλο στα τοπικά νέα σα να είχα κάνει παγκόσμιο ρεκόρ σέρβις — ενώ εκείνος, μέσα σε τρεις μήνες μιάς χορηγικής συνεργασίας, είχε καταφέρει κάτι αδιανόητο: είχε γίνει ο μοναδικός άνθρωπος στον σύλλογό του που ξόδευε τις δικές του μπίρες στα μετα-αγωνιστικά post γιατί είχε βγάλει τρεις πρωταθλητικούς τίτλους στους συλλογικούς αγώνες τής ομάδας, ενώ οι υπόλοιποι τριγύριζαν σαν αγγελιοφόροι ζητώντας φωτογραφίες μαζί του σα νάταν πιάτο πίτσας. Αυτό όμως που πραγματικά με χτυπάει δεν είναι το πόσο δύσκολο είναι να σηκώσεις μία μπάλα όσοι δεν είσαι εκείνη — είναι το πόσο εύκολα η αγορά έχει μάθει να πληρώνει κάθε φορά που εκείνη αποφασίζει να μην πάρει μέρος. Οι αριθμοί στις επικεφαλίδες δεν αντιστοιχούν ποτέ σε αγωνιστικά γεγονότα· αντιστοιχούν σε στιγμές όπου κάποιος άλλος έκανε αυτοεξυπηρέτηση στα γραφεία των χορηγών αντί για πάνω στην πίσσα. Κι όμως, εκείνοι ακόμα περιμένουν πως κάποια στιγμή θα ανοίξουν τα μάτια τους σα νάταν πρωινό ξύπνημα μετά από μία βραδιά τζόγου — αντί να βγάλουν εις πέρας το προφανές: ότι η νίκη εδώ δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας τεχνικής υπεροχής, αλλά μία κανονιστική σύμβαση όπου η έλλειψη αγώνων μετατρέπεται σε σήμα κατατεθέν ενός συστήματος που πληρώνει τους λογαριασμούς άλλων ανθρώπων ενώ εκείνοι τρέχουν σαν γκαρσόνια στην κουζίνα ενός εστιατορίου υψηλής κουζίνας. Όταν η Trifylli είπε πως εκείνοι οι τίτλοι στους συλλογικούς αγώνες έγιναν περισσότερο σα σελιδοδείκτης στο Instagram παρά αποτέλεσμα αγώνα, δε υπερέβαλλε — το είδαμε όλες τις φορές που η ομάδα ανακοίνωνε πρόκριση μέσα από stories σα να ανακοίνωνε άλλο ένα hashtag μόδας. Η απουσία της Σάκκαρη δεν είναι μόνο μία στρατηγική: είναι μία θητεία στο ρόλο αυτού που αποφασίζει πόσο τένις είναι αρκετό ώστε να φτάνει η εικόνα στα μάρκες — ενώ αυτοί που έμειναν αγωνίζονται σα νάταν ο αμνός στην τελετουργία θυσίας των χορηγιών. Κι όμως, κανείς δε βγάζει έξω το συμπέρασμα: η ίδια ομάδα που βγάζει πρωταθλητές στήνοντας φωτογραφίες στους τίτλους, ξεχνάει πως στο τέλος της ημέρας υπάρχει μία only one court όπου κανείς δε μπορεί να πληρώσει για να μην τρέξει. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό σκόρ — όχι στα στατιστικά των social, αλλά στις μουτζούρες πάνω στην πίσσα όταν τελειώνει η χρονιά κι εκείνοι βρίσκονται ακόμη εκεί σηκώνοντας σκόνη που ποτέ δε θα οδηγήσει πουθενά εκτός από την επόμενη επιδότηση ενός πρωταθλητή που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να λείψει.

Τι γίνεται όταν βλέπεις μια ομάδα που στο προφίλ της έχει σα φόντο μια μπλούζα δύο εκατομμυρίων ευρώ σα μεγαλόσταυρο, ενώ η ίδια κάνει τον γύρο του κεφαλαίου μόνο μία φορά ανά αγώνα για να απαθανατιστεί στιγμιαία στις κερκίδες; Πρόσφατα έκανα μια βόλτα μέχρι το γήπεδο της παλιάς Αλικαρνασσού. Εκεί, ο τοπικός πρωταθλητής μού εξήγησε πως κάθε φορά που η ομάδα του ανακοινώνει πρόκριση στους συλλογικούς αγώνες, η πρώτη γραμμή του τίτλου καταλαμβάνεται αποκλειστικά από εκείνον που φορούσε εκείνη την ημέρα το φόρεμα μάρκας — όχι από εκείνον που έκανε τις προσπάθειες στους backhand. Του φώναξαν σκόρ περιοδικού αμέσως μόλις τέλειωσε η εμφάνιση· εκείνος, χωρίς δεύτερη κουβέντα, κατέλαβε την πρώτη θέση στα stories της ομάδας. Την επόμενη μέρα, εκείνος ήταν ο "προπονητής" της ομάδας στις διαφημιστικές εμφανίσεις του τοπικού σουπερμάρκετ. Αυτή η ομάδα δεν παίζει τένις. Κάνει βιτρίνα σαν νάταν showroom ιταλικών γουναρικών στην εποχή τωνոց магазинів. Κι όσοι τρέχουν πίσω της, όχι μόνο σηκώνουν τις μπάλλες — σηκώνουν και τις δικές τους τσέπες πάνω στους ώμους για να βγάλουν εισιτήριο στους επόμενους τίτλους μιας πρωταθλήτριας που αγοράζει την απουσία της σα luxury υπηρεσία.

τι λέτε εσείς εκεί πέρα πως όλοι αυτοί οι τίτλοι βγαίνουν σα τζάκι τον Αύγουστο; λες και κάποιος γράφει κείμενο στο twitter πριν βγάλει το πρωινό του κρασί — όλα φαίνεται έτσι τυχαίο μέχρι εκείνη τη στιγμή που καταλαβαίνεις πως η ίδια η ομάδα που τους βγάζει αυτούς τους τίτλους έχει ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες στο τένις. είπατε κάτι περί συλλογικών αγώνων; αλήθεια εκείνοι οι αγώνες γίνονται σα νάταν τάξη γυμναστικής στις Βρυξέλλες όπου η πρωταθλήτρια περνάει το σώμα της μπροστά από την κάμερα σα να ετοιμάζεται για διαφήμιση vacuum cleaner; τότε πώς γίνεται όσοι τρέχουν σα μουλάρια στις 18:30 ακόμα ψάχνουν τις μπάλλες μέσα στο σκοτάδι ενώ εκείνη έπαιξε ρόλο ιεροφάντη σ' έναν αγώνα που ποτέ δεν υπήρξε εκτός από τους τίτλους; γιατί άλλοι πρωταθλητές σηκώνουν ρακέτες στις τέσσερις η ώρα το πρωί για να προλάβουν μία μπάλα και άλλοι βγάζουν φωτογραφίες στα γυάλινα ασανσέρ σαν να πάει κόσμος να την δει σα διαφημιστικό βούτυρο; αυτοί εκεί πίσω στους τίτλους δεν έχουν δικαίωμα στην κούραση; ή μήπως η κούραση έγινε πλέον σα κατέβασμα κλειδί μέσα στο σπίτι σας όταν ανοίγετε την πόρτα — απαραίτητο στοιχείο των εικόνων; και όμως δεν μπορούμε να πούμε πως είναι οργανωμένο σα σχέδιο επειδή όλα συμβαίνουν έτσι φυσικά, σαν κάτι που προέκυψε μέσα από τις κουτσουλιές των social媒体 οχιόμενα? εκείνοι εκεί στη γραμμή γράφουν τίτλους σα ηθοποιοί στα γυρίσματα μιας ταινίας γουέστερν: πρωταθλήτρια κάνει στρατηγική απουσία ενώ η υπόλοιπη ομάδα τρέχει σαν να κλέβει χρόνο στους τελικούς γύρους ενός αγώνα πιάνου — και εκείνη βγάζει ένα βλέμμα σα να περιμένει το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. ρωτώ λοιπόν: όταν η ίδια ομάδα ανακοινώνει πρόκριση μέσα από stories σα να μην έχει πια γήπεδα στο κεφάλι της αλλά μόνο γκριζόμαυρες επιφάνειες των οικοδομών των χορηγών, τι κερδίζει ο τελικός νικητής; αυτός που λείπει ή εκείνος που βρίσκεται ακόμη εκεί σηκώνοντας σκόντο σα να καθαρίζει τα λάθη των άλλων; επειδή σύμφωνα με αυτά που λέτε εδώ, η νίκη δεν βρίσκεται πάνω στο κόκκινο χώμα — βρίσκεται μέσα στις κουκκίδες ενός μεγαλογράμματος που τελειώνει σε media kit μιας εταιρίας αθλητικών ειδών. είναι τόσο παράλογο άραγε να ισχυριστεί κανείς πως αυτή η ιστορία θυμίζει περισσότερο ταινία του Φελίνι παρά αγώνα τένις; εκείνοι εκεί στους τίτλους δεν αγωνίζονται — κάνουν performance σα να βγαίνουν από ένα καρναβάλι στο Ρίο όταν η ίδια βγάζει βλέμμα σα πρώην πρωταθλήτρια σέρφινγκ της αυστραλιανής τηλεόρασης. και παρ' όλα αυτά κανείς δε ρωτάει πώς γίνεται να υπάρχει ομάδα όπου οι πρωταθλητές πληρώνονται για να λείπουν ενώ οι υπόλοιποι γίνονται σύμβουλοι αυτοεξυπηρέτησης στα γραφεία των χορηγών. τόσο μεγάλη υπήρξε λοιπόν η δύναμη μιας εικόνας ώστε να κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν πως στο τέλος υπάρχουν μόνο δεκαοχτώ μέτρα τένις όπου κανείς δε μπορεί να πληρώσει για να μην τρέξει — εκεί βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα, όχι στις φωτογραφίες όπου κάποιος φοράει ένα φόρεμα δύο εκατομμυρίων. έτσι ή έτσι, εκείνοι εκεί πρέπει τελικά να βγάλουν την μπάλα έξω από την περιοχή τους επειδή ο τελικός αγώνας δεν παιζόταν ποτέ στο instagram stories.