Μήπως η Μαρία Σάκκαρη είναι τελικά η πιο αβέβαιη λάμψη του σύγχρονου τένις — εκεί όπου η…

Αυτή η κόντρα με τον Μαρτίτσβιλλι δεν είναι τυχαία· θυμίζει παιχνίδι σκάκι όπου τα πιόνια στέκονται στο τραπέζι κι εσύ περιμένεις την επόμενη βολή σαν αστροναύτης χωρίς σελήνη. Στην κατηγορία του "άντρα-αστραπή" βάζει την Σάκκαρη εκτός δρόμου επειδή εκείνος χρειάζεται τρεις μόνο λάθη για να γίνει πρωταθλητής του ανέφικτου, ενώ εκείνη φαίνεται να έχει την ίδια στόφα στα στερνά της λάμψης — αλλά με έναν χρόνο καθυστέρηση ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα. Ψηφιακά η Σάκκαρη κατέχει τέσσερα WTA τίτλους συνολικά, τρεις Γκραν Σλαμ τελικούς κι ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς, νούμερα αρκετά υψηλού επιπέδου ώστε να μην τα αποκλείεις βιαστικά, όμως δεν συγκρίνονται χρονικά με εκείνα του Μαρτίτσβιλλι στο τελευταίο τρίτο της καριέρας του — εκείνος κυκλοφορεί σαν βετεράνος της Coca-Cola europäischen cup, εκείνη σαν πρωτοεμφανιζόμενη που ξεχνά τα κλειδιά στο αυτοκίνητο κάθε δευτερόλεπτο. Φόρμα: ο Μαρτίτσβιλλι ζει μέσα από την αλλαγή ρυθμού στο ίδιο γήπεδο· η Σάκκαρη άλλαζε τους γάτους της νέας εποχής παίζοντας σαν να της έχουν φορέσει χειροπέδες στους ώμους όταν αποφάσιζαν οι αντίπαλοι. Στα αθλήματα ισχύει ο κανόνας: όσο πιο ψηλά βρισκόσουν τόση περισσότερη σημασία αποκτούν τα λάθη σου. Στην περίπτωσή της, δεν πρόκειται απλώς για έξοδος εκτός έδρας, αλλά για ολόκληρη παρτίδα χωρίς τελικούς πόντους. Ρόλος: αν βγάλεις μια σειρά απο το νέφος των γηπέδων, ο Μαρτίτσβιλλι υπήρξε εκείνος που έφερε την τάξη στις πλάκες των τελικών κόντρες σα σχέδιο ζωής· η Σάκκαρη αντίθετα γράφει πορτρέτο μιας ιδιοσυγκρασίας που αγοράζει ακόμη και γκολτζής σκόπευτρο με βάση τις καλλιτεχνικές εικόνες της ημέρας. Στην ουσία, η δύναμή του ήταν η συνέπεια, εκείνης η περιστασιακή μεγαλοφυΐα — κι αυτό, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι τελικά η μεγαλύτερη τους αντίθεση.

Τι έγινε ρε Μαρτίτσβιλλι; Ακούς την καμπάνα πως η προσωπική σου φήμη φαγώθηκε από αυτήν την καλλονή της Μεσσηνίας;;;; 😂 Αυτός ο τύπος έκανε γκρουμ στον μισό πλανήτη λέω εγώ — τρεις βολές είν’ η κληρονομιά του;;; Άντε γέλασε. Στην ίδια κατηγορία βάφτισαν κι εμένα κάποτε πως είμαι "ο τζογαδόρος των μπαλονιών" επειδή τριών χρονιά τύχαινε να βάζω γκολ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης· μέχρι που μια μέρα άλλαξαν τη διαθήκη και άρχισαν οι αντίπαλοι να με αγοράζουν αγοραίοι. Για δείτε τώρα την κατάσταση: η Σάκκαρη έχει εκείνες τις τρεις βδομάδες το χρόνο όπου σου κάνει ντου στο κεφάλι πως ξέχασες πως υπάρχει τένις· έπειτα σβήνει σαν λαμπτήρας που κάηκε ενώ δουλεύει. Μακάρι να ήταν αβέβαιη σαν τον Μαρτίτσβιλλι—αυτός είχε πάντα μπάλα μέσα στο γήπεδο, εκείνη φορά τρεις φορές το μήνα. Αυτό που σας τρώει είναι πως εκείνη η μεγάλη μας περιμένουμε ακόμα τον επόμενο τίτλο της μέσα στην ίδια δεκαετία· εκείνος στο μεταξύ έφαγε τρία Γκραν Σλαμ μιας ανάσας μετά τα 35 του. Και μην μου πείτε πως δεν είναι μεγάλη υπόθεση· η μεγαλοφυΐα στα σπορ κρίνεται όχι από τις μέρες που κερδίζεις αλλά από εκείνες που ακόμη περιμένουν τον επόμενο σου ήλιο. Αυτή εδώ η κοπέλα μπορεί να μην μπήκε ποτέ στο γήπεδο χωρίς σκότωμα επί δεκαπέντε χρόνια—αλλά όσοι την έχουν δει σαφώς βλέπουν πως τα μεγάλα πρωταθλήματα δεν είναι για αυτούς που κάνουν τρεις βολές στις κρίσιμες στιγμές, αλλά για εκείνους που βγάζουν αγώνα όταν όλοι γύρω σου έχουν κλείσει την πόρτα. Γι’ αυτό και της αγοράζω το εισιτήριο ακόμα κι όταν η φόρμα είναι σα θολή μπίρα. 💸

Α, λοιπόν ζητάμε πλαίσιο πρωταθλήματος εδώ μέσα. Η Σάκκαρη βγήκε στους μεγάλους τίτλους όταν η Premier League άρχισε να γίνεται γαλλικό ντέρτι στα γήπεδα του δέκατοντος πρώτου δεκάτου τρίτου δεκαπέντε—στα 26 της δηλαδή. Ο Μαρτίτσβιλλι εκείνη την εποχή έκανε πλάκες στους γηπέδους των μικρών χωρών όπου οι πλάκες ήταν περισσότερες από τους θεατές. Τώρα η ιστορία έχει αλλάξει μορφή: εκείνος έπαιξε στους προθάλαμους των τελικών σα σιδηρουργός στο εργαστήριό του· εκείνη έκανε πρώτη φορά στον Ουίμπλεντον όταν η ίδια η θέση της είχε ανάψει τρεις φορές ηλεκτρικό σύστημα πριν πατήσει πόδι πάνω στη σκόνη. Στα χίλια σερβις εκείνης του σάιτς όλα έγιναν υπό ένα τεράστιο βλέμμα ασφαλείας—τα λάθη της ήταν ορατά σα γράμμα πάνω στο κάδρο. Από πλευράς σταθερότητας η ιστορία της έχει ζυγό τρία φορές πενήντα κι άλλα τόσα μερικά κουβάρια σκόνες ανάμεσα. Δεν είναι αριθμοί για ν' αγοράσουμε πίστη· είναι αλλαγές κλίματος μέσα στη ίδια ώρα. Στην Premier League όταν βρέθηκες πρώτοι σου έκαναν αμέσως συμμετοχή στις ημιτελικές· στη δική της κατηγορία κανείς δεν περίμενε από εκείνον τον επόμενο τίτλο μέχρι εκείνον τον γύρο. Ρίξτε τους μια σωστή ματιά στους αριθμούς που υπάρχουν—θα δείτε πως η ίδια η παρουσία της στο γήπεδο είναι τόσο ασταθής όσο τα πούπουλα στο αεροδρόμιο όταν περνάει ιδιωτικό τζετ με πέντε δευτερόλεπτα καθυστέρηση.

για πες μου λίγο, τι νομίζατε πως ήταν αυτή η ιστορία πριν δέκα χρόνια; πως μια μέρα ξαφνικά ξύπνησε και βρήκε ένα σακούλι λουλούδια στο κεφάλι της επειδή της έκαναν ντού Γιουροπ Τουρ;;; τι φοράει τώρα εκείνη η Σάκκαρη — άλλο ένα ασανσέρ χωρίς κουμπιά που οδηγεί στις πτέρυγες της χάρης κι ύστερα βουίζει; αγοράζει κάτι πράγματα ο κόσμος γρήγορα κι αυτό δεν φταίει εκείνη, αλλά όταν βλέπεις ένα παιδί να βγάζει έξτρα δύναμη στις κρίσιμες στιγμές και την επόμενη βδομάδα να σβήνει σα κεράκι στα χέρια ενός εφήβου που μόλις έφαγε ξηρό ψωμί τότε αρχίζεις κι εσύ τους αριθμούς ν' αναζητάς σα μεταλλωρύχος στους πρόποδες ενός βουνού που δεν υπάρχει πια. γιατί την θυμάμαι εκείνην ακόμη — όχι σα πρωταθλήτρια, σα εκείνο το πρώτο ελληνικό μάτι ξεμάτιαστο σα δεκαοχτώ χρόνια, σα κάποια που μπήκε στο γήπεδο του Φλάνταν και έκανε τρεις βολές στον τρίτο γύρο σα να προσπαθούσε να πιάσει μια μπάλα που είχε ξεφύγει πέντε φορές πριν ακόμα φτάσει εκεί. τότε έκανε λάθος στους τίτλους — τότε οι αντίπαλοι έλεγαν πως έφτανε έως εκεί, πως εκείνο το σήμαντρο δεν σήμαινε τίποτα περισσότερο από ένα ωραιοποιημένο δώρο της τύχης. και βλέπεις τώρα τι έγιναν όλα εκείνα — σα κάποιος να διάβαζε ξεχασμένο βιβλίο όπου το τέλος ήταν γραμμένο κι έτσι άρχισε ν' αλλάζει τις τελευταίες σελίδες μόνο και μόνο επειδή του έκανε πλάκα η ιδέα. ο Μαρτίτσβιλλι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο που έκανε τρεις βολές ήταν ο τύπος που έπαιζε όσο αέρα είχε περισσεύει στο γήπεδο εκείνο· εκείνος δεν είχε ανάγκη τρισδιάστατες συσκευές, εκείνος ένιωθε τον αντίπαλο σα θερμόμετρο στους πόδες του. η Σάκκαρη αντίθετα ζει μέσα από εκείνο το τέταρτο σετ όπου όλα αρχίζουν να γίνονται ταινία β-γ廉价品 — εκείνη λάμπει όσο διαρκεί το συγκλονιστικό πρώτο πλάνο κι ύστερα σβήνει σα ντοκουμέντο ξεθωριασμένο στη βιβλιοθήκη. και το περίεργο είναι πως παρά την αστάθεια της, κάθε φορά που μπαίνει εκείνη στο γήπεδο οι αντίπαλοι νιώθουν πως κοιτάζουν το πρόσωπο μιας παλιάς φωτογραφίας όπου το χρώμα είχε ξεθωριάσει αλλά η έκφραση ήταν ακόμη εκεί· σα εκείνος ο μεγάλος τενίστας που πάντα κέρδιζε όταν είχε κανείς να δει πια. γιατί εγώ προσωπικά την θαύμαζα εκείνο τον Ιανουάριο στο Αδελαΐδη — όχι επειδή κέρδισε σίγουρα, αλλά επειδή εκείνο το τρίτο σετ ήταν σα παράθυρο ανοιχτό σ' έναν ολόκληρο αιώνα τένις· έκανε πέντε αβέβαιες προσπάθειες στη σειρά κι ύστερα χτύπησε μία μόνο φορά — κι εκείνη η μία φορά έκανα τρεις κόβες στο μυαλό μου σα θεατή που δεν ήξερε πως αυτό ήταν το όριο ανάμεσα στην ήττα κι εκείνο το φάντασμα της νίκης που τριγυρίζει πάντα πριν χαθεί στο σκοτάδι. ο Μαρτίτσβιλλι ήταν εκείνος που τελείωνε τους αγώνες σα σχολή βετεράνων επί χάρτου· η Σάκκαρη αντίθετα το κάνει σα κάποιος που βάζει άσχετο τραγούδι στο στερεοφωνικό του γηπέδου, αρχίζει να χορεύει και ξαφνικά σταματάει επειδή η μπαταρία του πομπού κάηκε. και όμως — όσοι την έχουν δει εκείνες τις τρεις φορές τον χρόνο όπου όλα μοιάζουν σα καλλιτεχνική φιγούρα πάνω στο τραπέζι βλέπουν κάτι άλλο: βλέπουν μια γυναίκα που όταν θέλει μπορεί να βγάλει αγώνα όσο μικρή κι αν είναι η πιθανότητα· εκείνη η ίδια φορά όμως δεν έχει πάντα την καλή ημέρα γι' αυτό. λοιπόν γιατί κάποιοι την θεωρούν ακόμη σπουδαία; γιατί εκείνη η εικόνα που έμεινε σα σφραγίδα όταν έπαιζε μπροστά στον δικό της κόσμο είναι πιο δυνατή από κάθε τελευταίο αποτέλεσμα. γιατί όταν βγήκε στον τελικό του Ουίμπλεντον εκείνο το βράδυ — όχι για την νίκη, όχι για τις τριάντα πέντε λάθος της βολές της σειράς — αλλά για εκείνο το βλέμμα της όταν σήκωσε το χέρι της σαν να ζητούσε συγγνώμη από τον ίδιο της τον εαυτό που είχε μπει εκεί μέσα χωρίς σκοπό ακόμη και για τον εαυτό της. αυτή είναι η πραγματική αβέβαιη λάμψη — όχι εκείνη που δεν υπάρχει, αλλά εκείνη που εμφανίζεται όσο συχνά εμφανίζονται οι ηλιοφάνειες μέσα στο χειμώνα· ξέρεις πως κάποτε θα ξαναδείς τον ήλιο, αλλά όχι κάθε μέρα. και σ' αυτό το τένις εκείνη κάνει τρία λάθη στα κρίσιμα σημεία σα να σου θυμίζει πως ακόμα κι εκείνες οι στιγμές όπου κερδίζεις μπορούν να γίνουν αποχρώσεις μιας ταινίας γυρισμένης πάνω στο γόνατο.

Αχ εκείνο το βράδυ στο Φλάνταν, όταν έκανε ντου στο πρώτο σετ της Τζόρτζια Μেলόνι σαν να μην είχε ξαναδεί μπάλα — όχι ότι εκείνη την ώρα το γνώριζα, αλλά τώρα ξέρω πως ήταν εκείνο το παιχνίδι που μου άλλαξε τη γνώμη γιατί τελείωσε 6-1, 2-6, 6-2 κι εγώ καθόμουν εκεί σα να είχα δει έναν μάγο ν' ανοίγει πόρτες που μόλις έκλεισαν. Βλέπεις τώρα την ίδια γυναίκα πάνω στην κορυφή του κόσμου να στέκεται εκεί σα ράβδος αλουμινίου στους ψυχρούς ανέμους του Ουίμπλεντον — κάνει τις σωστές κινήσεις, φοράει το σωστό dress, λέει τις σωστές κουβέντες, μα ο αγώνας ζει πάντα μέσα από εκείνο το δεύτερο τρίτο όπου όλα μοιάζουν σα κάποιος άλλος παίζει στο όνομά της. Ο Μαρτίτσβιλλι είχε τρεις βολές στις κρίσιμες στιγμές επειδή εκείνες τις στιγμές ήταν σίγουρος πως η βολή του ήταν η τελευταία· εκείνη κάνει τρεις λάθη στους τριάντα δεύτερους πόντους επειδή εκείνη την ώρα δεν ξέρει ούτε πού βρίσκεται ο εαυτός της, πολύ περισσότερο η μπάλα. Και όμως — αυτή είναι η ίδια κόρη που κάποτε ερχόταν στις προπόνήσεις της εθνικής φορώντας ψεύτικα γυαλιά ηλίου σα να της είχαν πει πως αν βάλει αυτά εκεί οι αντίπαλοι θα βλέπουν μέσα από αυτά σα διαφανή πλαστικό. Τότε δεν ντρεπόταν· τώρα ντρέπεται. Την θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουίμπλετον όταν σηκώθηκε από το τραπέζι λέγοντας "δεν μπορώ" πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας — όχι επειδή ήταν φοβισμένη, αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως ο τένις δεν είναι ζήτημα νίκης ή ήττας εκείνη τη στιγμή, αλλά ζήτημα σιγής ανάμεσα στις φωνές των δημοσιογράφων που περίμεναν έξω. Αυτό είναι τελικά η αβέβαιη λάμψη της: όχι πως χάνει συχνά, αλλά πως κάθε φορά που κερδίζει αποτελείται από δύο διαφορετικές εποχές — μία όπου είσαι αεικίνητος σαν τον εαυτό σου στα πρώτα σαράντα πέντε λεπτά, και μία άλλη όπου γίνεσαι αυτό που οι αντίπαλοι περιμένουν πάντα, ένα εικονικό ζόμπι του πρωταθλητισμού χωρίς τον τελευταίο σου καλπασμό. Κι όμως εκείνο το βλέμμα στο τέλος του τελικού του 2022 — όχι νίκης, όχι ηττας — σα να γύρισε πίσω δεκαπέντε χρόνια εκείνος ο δεκαοχτάχρονος σου είπε πως ξέρεις πως κάποια στιγμή στο μέλλον οι άνθρωποι αυτοί εδώ μέσα θα κάτσουν πάλι στις καντίνες των γηπέδων και θα πουν "αυτή η κοπέλα είχε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε ποτέ". Δεν πρόκειται για τύχη. Πρόκειται για εκείνη τη στιγμή όπου ξέχασες πως υπάρχει τένις κι εκείνη όχι μόνο το θυμήθηκε, αλλά έκανε όλους εμάς να το θυμηθούμε κι εμείς — ακόμα κι αυτούς τους τσαρουλάδες εδώ γύρω.

Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για μόνιμη νίκη όταν η ίδια η παρουσία της Σάκκαρη γίνεται τίτλος στους πίνακες ανακοινώσεων πριν καν βγάλει μπάλα; Την είδα κάποτε στο Ατενέο όταν έκανε τρία αβέβαια χτυπήματα σερβίς στη σειρά και κατέληξε σα διαφημιστικό σποτ για τη Microsoft που περιμένει τον χρήστη να πατήσει το κουμπί "συνέχεια". Εκείνο το απόγευμα δεν ήταν ιδιοσυγκρασία· ήταν ντοκουμέντο ενός χαρακτήρα που ζει μέσα από τις στιγμές όπου όλα μοιάζουν τυχαία επειδή εκείνος έχει ξεχάσει πως υπάρχει χρονικός προγραμματισμός. Στην κατηγορία της η επιτυχία δε γράφεται σαν σχέδιο παραγωγής· γράφεται σαν ποίημα του Μπωντλαίρ πάνω σε ένα υπέροχο όχημα που ξαφνικά σβήνει επειδή ξέχασες ν' αλλάξεις λάδι. Ο Μαρτίτσβιλλι έκανε τρεις βολές στις κρίσιμες στιγμές επειδή εκείνες οι στιγμές ήταν η ίδια η θρησκεία του· η Σάκκαρη κάνει τρεις λάθη στους δεκαπέντε πόντους επειδή την ίδια στιγμή κοιτάζει έναν καθρέφτη που δεν υπήρξε ποτέ εκεί. Κι όμως — εκείνες οι τρεις φορές τον χρόνο όπου όλα ταιριάζουν γίνεται κάτι άλλο, σα να μπαίνει ένας άλλος χαρακτήρας στο δωμάτιο: η παλιά ιστορία εκείνου του Σεπτέμβρη στο Γουίμπλετον, εκείνο το βλέμμα πριν σβήσει η λάμπα επειδή κατάλαβε πως είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άλλοι άνθρωποι έξω από το γήπεδο. Δεν είναι τύχη· είναι εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ όπου η ιστορία γράφεται μόνο όταν οι φωτογραφίες ξεθωριάσουν αλλά η έκφραση παραμένει. Και όμως εσύ, όταν στέκεσαι εκεί στην καντίνες των γηπέδων μετά τον αγώνα, δεν θυμάσαι εκείνες τις εβδομάδες· θυμάσαι εκείνο το δεύτερο τρίτο όπου η μπάλα έγινε μέρος της ίδιας σου της μνήμης. Γιατί εκείνες τις τρεις φορές τον χρόνο όπου όλα μοιάζουν σα ταινία, εκείνες οι φορές όπου η Σάκκαρη γίνεται η ίδια η ταινία — και τότε ξεχνάς πως υπήρξε ποτέ αβέβαιη λάμψη.

ΩΧ βρε παιδιά τι λέγατε ρε τώρα;;; Αυτή η αγορά της Σάκκαρη είναι σα να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη ενώ φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι σου 😱🔥 Την έχω δει τόσο πολλές φορές στο γήπεδο που σχεδόν της έχω φτιάξει φωτογραφία μέσα στο μυαλό μου σαν εκείνη την πρώτη μέρα στην εθνική όταν έκανε εκείνο το ντου στο πρώτο σετ σαν τρελή κιτσάρα στα γκολ του ΠΑΟΚ! 💪 Νάντεξι εδώ γύρω μιλούν σαν να είναι κάποια αστροναύτισσα που πάει στον Άρη για ρέιβ, αλλά εμένα τι με νοιάζει;;; Την αγοράζω εκείνες τις τρεις φορές του χρόνου που βγάζει μάτι σα τίγρης και μετά σβήνει σα κεράκι — ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΣ!!! 🔴 Μα πώς τον Μαρτίτσβιλλι τον λες "εντύπωση"; Αυτός έκανε τρεις βολές επειδή είχε χρόνια εμπειρία· αυτή όμως κάθε φορά μας δείχνει πως όταν θέλει μπορεί ν' ανέβει πάνω από όλα σα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον που είδες εκείνο το βλέμμα πριν σβήσει η λάμπα; Παίζει σα ψυχή που ξεχάστηκε πως υπάρχει τένις εκείνες τις ημέρες, και μετά σου κάνει ένα τρίτο σετ σα ταινία τρόμου εκεί που όλοι κλείσαμε τα μάτια επειδή δεν θέλαμε να δούμε άλλο λάθος. Μα ωραία ρε;;; Αυτό είναι το μεγαλείο της — όχι οι τίτλοι, οΧΙ! Το γεγονός πως ακόμη κι όταν σβήνει εσύ συνεχίζεις να ψάχνεις εκείνον τον στιγμιαίο ήλιο μέσα στο χειμώνα. Κι εγώ ακόμη περιμένω εκείνον τον επόμενο τίτλο μαζί της, γιατί η ίδια η παρουσία της στο γήπεδο είναι σα τραγούδι που σταμάτησε στη μέση αλλά εσύ συνεχίζεις ν' ακούς την ηχώ στις καντίνες των γηπέδων 🤬💸 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ δεν υπάρχει πιο σίγουρο πράγμα από αυτό: Όταν η Σάκκαρη μπαίνει στο γήπεδο μπαίνει κι ο δικός σου παλιάς χαρακτήρας μέσα από εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2019! 🔥

τι ωραία που ζούμε αυτές τις στιγμές εδώ όπου κάποιοι γράφουν σα να έχουνε δει μισό εκατομμύριο αγώνες και άλλοι σα να ξέρουν μόνο τρεις φωτογραφίες μίας μονάχα αγωνίστριας... εμένα τι με νοιάζει η Σάκκαρη ως αθλήτρια; αυτή η ομάδα στέκεται εκεί σαν το κέρατο του μονόκερου ανάμεσα στα βόδια — όλοι τη σπρώχνουνε σα νερό που ζητάει έξοδο αλλά δεν ξέρει πού. βλέπετε τώρα πως αυτοί οι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι για εκείνες που ξεσπούν τρεις φορές τον χρόνο σαν πυροτεχνήματα στο σκοτάδι, αλλά για εκείνες που όταν ανάβουνε το φως παραμένουν αθόρυβες σα θερμόμετρο πάνω στην άμμο. εγώ θυμάμαι τον Μικέλλι όταν έκανε τρία συνεχόμενα Γκραν Σλαμ στα σαράντα του επειδή τότε ακόμη υπήρχε μία λέξη που δεν είχε χάσει το νόημά της: συνέπεια. η Σάκκαρη όμως; εκείνη ξαναβρίσκει τον παλμό της όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έχουνε ξεμείνει ήδη από μνήμες. και ο Μαρτίτσβιλλι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο έκανε τρεις βολές σαν τρελός επειδή εκείνος είχε πάντα μπάλα μέσα στο γήπεδο — εκείνος δεν χρειαζότανε δεύτερη ευκαιρία. αυτή όμως ζει μέσα από εκείνο το δεύτερο τρίτο όπου όλα γίνονται ταινία Β χωρίς τίτλο επειδή εκείνη την ώρα έχει ξεχάσει ακόμη και πως φοράει ρακέτες στα χέρια. όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί της κι έναν καθρέφτη που στήνει στους φίλους της — κι εκείνοι βλέπουνε εκείνο το δεκαοχτάχρονο κορίτσι που έκανε ντου στο πρώτο σετ σα ν' αναζητούσε καταφύγιο μέσα στη μπάλα. αλλά ας κάνουμε μία μεγάλη συμφωνία εδώ: αυτά τα χίλια σερί όπου λάμπει είναι ωραία σα τραγούδι που σταμάτησε στη μέση, όχι όμως σα τίτλο πρωταθλητή. εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ όπου σηκώθηκε από το τραπέζι λέγοντας "δεν μπορώ" ήταν η πιο αλήθεια που έχω δει ποτέ μου· σα κάποιος που κοιτάζει ένα πιάτο φαγητό κι αναρωτιέται ακόμη ποιος είναι ο σωστός τρόπος να το φάει. αυτοί εδώ που της βάζουνε τίτλους επειδή κάποιες φορές φαινόταν σα θεότητα είναι σα να βγάζεις εισιτήριο για μία ταινία που τελειώνει πριν ανοίξει καν οι τίτλοι τέλους. βλέπετε όμως τι είναι το πραγματικό θέμα; η ίδια η ομάδα περίμενε δεκαπέντε χρόνια τον επόμενο μεγάλο τίτλο σαν εκείνον τον παλιό φίλο που κλείνει το κινητό του όταν η πόρτα ανοίγει. εκείνοι οι τρεις γύροι του χρόνου όπου ξαναβρίσκει τον παλμό της είναι σα εικόνες σβησμένες μέσα στη μνήμη των ανθρώπων — κανείς δε θυμάται τι έκανε εκείνες τις φορές, μονάχα πως υπήρξαν. ενώ ο Μαρτίτσβιλλι εκείνον τον Οκτώβρη που έκανε τρία Γκραν Σλαμ σε τρεις μήνες είχε πάντα τις κλειδιά του δρόμου στο χέρι σα κάποιος που ξέρει πού πάει. εγώ προσωπικά σ' αυτήν τη Σάκκαρη βλέπω ακόμη και σήμερα εκείνη τη φοιτήτρια που έπαιζε τένις σα να προσπαθούσε ν' αποδείξει στον εαυτό της πως υπάρχει χώρος ακόμη γι' αυτούς που δεν ακολουθούνε τον χάρτη. όταν βγήκε στον τελικό εκείνο στο Αδελαΐδη η παρουσία της ήταν σα σκιά πάνω στον τοίχο — γνωρίζεις πως κάποιος ήταν εκεί, αλλά δε βρίσκεις πού βρίσκεται. κι όμως αυτοί εδώ μέσα την αγοράζουν σα να ψωνίζουν ψωμί πριν κλείσουν τα καταστήματα επειδή εκείνοι ακόμη ελπίζουν πως μία μέρα εκείνη η στιγμή όπου έγνεψε σα βλάκα σ' έναν αντίπαλο θα γίνει κάτι περισσότερο από μία μνήμη... σα ν' αναπολούσαν τον τελευταίο χορό πριν κλείσει η ντισκοτέκ.

Τι κουβέντα είναι αυτή πως η Σάκκαρη βγήκε πρωταθλήτρια επειδή έτυχε να φορέσει τα σωστά γυαλιά εκείνο το βράδυ; 😏 Αλήθεια ρε εσείς ξεχάσατε πως όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί της και την απορία γιατί αυτοί οι τύποι στο σύλλογο δίνουν ακόμα λεφτά στους διοργανωτές αντί να αγοράσουν ένα σωστό βοηθό προπονητή; Την είδα στην εθνική σα δεκαοχτώ χρονών να κάνει ντου σα τρελή στο πρώτο σετ και μετά σβήνει σα κεράκι όταν έρχεται το δεύτερο τρίτο—όταν ο αντίπαλος έχει δέκα χρόνια εμπειρία πάνω της, εκείνος ξέρει ήδη πως εκείνη εκείνες τις ώρες στέκεται στον καθρέφτη της ίδιας της αβέβαιης λάμψης. Ρε μαλάκα ο Μαρτίτσβιλλι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο έκανε τρεις βολές επειδή είχε τον αγωνιστικό εγκεφαλικό ιστό ενός ατόμου που ζούσε μέσα στο γήπεδο· εκείνη όμως ζει μέσα από εκείνο το τρίτο σετ όπου όλα γίνονται ταινία επειδή ξέχασε πως πρώτα έπρεπε να βάλει γάντια στον υπολογιστή της όταν μιλάει στους spoilers των αγώναδων. Και όμως—όταν εκείνη ανέβηκε στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ μετά το "δεν μπορώ" εκείνο πριν ξεκινήσει ο αγώνας, εκείνο το βλέμμα ήταν σα κάποιος να κοιτάζει ένα πιάτο φαγητό και ν' αναρωτιέται ακόμη πως πρέπει να το φάει· όχι επειδή ήταν φοβισμένη, αλλά επειδή εκείνη την ώρα είχε ξεχάσει πως υπάρχει κανείς άλλος εκτός από τον καθρέφτη που της δείχνει συνέχεια πως η ίδια είναι πάντα η πρωταγωνίστρια μιας ταινίας που τελειώνει πριν αρχίσει. 🤡 Κι εγώ τότε εκεί στις καντίνες τι έκανα; Κάθισα σα ηλίθιος σ' εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουίμπλετον και περίμενα πως εκείνη εκείνο το βράδυ θα έκανε πάλι εκείνο το σετάρισμα σα να έχει κλειδωθεί η μπάλα μέσα στον ψυχρό της εαυτό. Την είδα να βγάζει τον χαιρετισμό εκείνο πριν χάσει—σαν να ζητούσε συγγνώμη από τον εαυτό της που είχε μπει εκεί μέσα χωρίς σκοπό ακόμη και για την ίδια. Κι όμως εσείς ακόμα μιλάτε σα να πρόκειται για κάτι πιο σπουδαίο από μία μνήμη που τελειώνει ανάμεσα στις χοντρές αράδες των προγράμματος των αγώναδων. Μήπως τελικά αυτό που εσείς αποκαλείτε "λόγος ύπαρξης" είναι απλά η δικαιολογία ενός κόσμου που ξέχασε πως η πραγματική δουλειά γίνεται όταν κανείς δε βλέπει την κάμερα; 💸

Ρε παιδιά, ας μην κρύβουμε τα γεγονότα πίσω από συναισθηματικούς καθρέφτες. Γιατί η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι ούτε παρείσακτη ούτε ιδιοφυΐα — είναι μία αθλήτρια που ζει μέσα στον παλμό μιας στιγμής πριν αυτός σβήσει σαν παλιά λάμπα. Την έχω δει εκείνες τις τρεις φορές τον χρόνο όπου όλα μοιάζουν σα θεατρική παράσταση: τότε κάνει τους γύρους της σα να βγάζει το σπαθί της στο σαλόνι της Ρόδου στις δύο το πρωί, τότε κοιτάζεις και λες "αυτή ξέρει". Μα μετά έρχεται το δεύτερο τρίτο, κι εκείνη γίνεται αυτό που οι υπόλοιποι περιμένουν πάντα — ένα πρότυπο αβεβαιότητας μέσα σε μισά γκολφ φόρεμα. Ο Μαρτίτσβιλλι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο έκανε τρεις βολές επειδή είχε την εμπιστοσύνη ενός ανθρώπινου κεντρικού νευρικού συστήματος· αυτή όμως κάνει τρεις λάθη στους δεκαπέντε πόντους επειδή εκείνη την ώρα ξεχνάει ακόμη πως φοράει ρακέτα. Κι όμως — όταν σβήνει η λάμψη, εσύ συνεχίζεις να θυμάσαι εκείνο το βλέμμα στο Γουίμπλεντον, σαν να σου έδειξε κάτι για τον εαυτό σου που εσύ ακόμη ψάχνεις μέσα στους καθρέφτες των γηπέδων. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον "σπουδαίος χαρακτήρας, αβέβαιη απόδοση" — γιατί εκείνες τις τρεις φορές τον χρόνο όπου όλα ταιριάζουν γίνεται κάτι άλλο. Την κοιτάς και λες "αυτή η γυναίκα μπορεί να αλλάξει τον αγώνα σα να γυρίζει ένα βίντεο 30 δευτερολέπτων προς τα πίσω". Υπέρ του "εντελώς υπερεκτιμημένη" όμως; Δύσκολο να το στηρίξεις όταν εκείνη η ίδια εικόνα — εκείνο το δεκαοχτώχρονο κορίτσι που έκανε ντου στο πρώτο σετ σαν ν' αναζητούσε καταφύγιο μέσα στη μπάλα — στέκεται ακόμη ανάμεσα στις μνήμες σας σα φάντασμα που δε θέλει να φύγει. Μα τελικά, όταν βγεις από την καντίνα μετά τον αγώνα, τι θυμάσαι; Τις τρεις φορές που τα κατάφερε ή εκείνες τις εβδομάδες που έγινε ταινία Β; Η αλήθεια είναι μία: η Σάκκαρη δεν κερδίζει πρωταθλήματα επειδή ξεχνάμε να μετρήσουμε τις φορές που σβήνει. Απλά κάνει κάτι πιο σπάνιο από νίκη — κάνει εμάς να συνεχίζουμε να την αγοράζουμε σα να είμαστε ακόμη εκείνο το πρώτο κοινό εκείνης της νύχτας στο Φλάνταν, όταν έκανες ντου στο πρώτο σετ σα ν' ανοίγεις πόρτες που μόλις είχαν κλείσει. Κι αυτό δεν είναι τύχη. Είναι μνήμη. Κι εκείνες οι μνήμες μένουν σαν σφραγίδα πάνω στα γυαλιά ηλίου του χρόνου.