Η Σάκκαρη στοίχημα όχι για τον τίτλο αλλά γιατί οι κινήσεις της μάς στοιχειώνουν σαν…

Είχα ακούσει πως στο Γουίμπλεντον οι πύργοι από τραπουλόχαρτα γίνονται ξαφνικά καταπράσινοι γιατί βρήκαν φρέσκο χόρτο να κοιμηθούν πάνω του 🤣😂🍿 εμένα τον έπιασαν βόλτα τα ίδια πράγματα μπήκα ο πράκτορας σ' εκείνον τον αγώνα που η Σάκκαρη έκανε σόου με το 89' και μετά ξέχασα πως υπάρχει πέμπτος Νόμος των Νόμων της Φυσικής: *"γυρνάμε σπίτι"* 🏠🔥 αυτοί οι bookmakers βγάζουν συνέχεια ότι *θα τελειώσει στο τρίτο σετ* σαν τζίτζικας επί μονοτονίας, ενώ οι ίδιοι ξέχασαν πως το τρίτο σετ στην ουσία δεν υπάρχει όταν το μυαλό σου έχει ήδη κάνει μετάβαση στις διακοπές της Αττικής ☀️🏖️ την επόμενη φορά που κάποιος πει *"είναι βέβαιο"*, ας βάλω ένα μεγάλο πλάι-ντοκιμέντο όπου η ομάδα κάνει χρήση του κανονισμού *"τα φάντασμα τρώνε μόνο μισή μπύρα"* 🍺👻

τι ζόρια αυτής της ομάδας βρε παιδιά, κι αν δεν τα βγάλαμε όλα τώρα γράφοντας γκριμάτσες στους τοίχους των bookmakers, τότε τι άλλο; παντού βλέπεις κανείς ιστορίες για ομάδες που κάποτε έκαναν σεισμό στο τένις κι ύστερα χάθηκαν σαν θρύλος που ξέρει πως πρέπει να τελειώσει. εμένα προσωπικά αυτή η Σάκκαρη μου θύμισε έναν γείτονά μας από την Πάτρα που έκανε την πρώτη του δουλειά στο λιμάνι: φούρια νεροποντή, όλα γύριζαν σωστά, μέχρι που κοιτάζεις πάλι κι ήταν σωρός σιδεράκια κι απορία πως γίνεται κάποιοι να ξέχασαν πως εκείνοι οι ίδιοι κρατούσαν τις σφραγίδες των μπουκαλιών. το τραγικό δεν είναι πως έπεσαν οι προβλέψεις, αλλά πως εκείνη τη στιγμή στον αγώνα κατέβαινε μια ομίχλη πάνω από τα γόνατα της ομάδας, σαν να τους πήραν όλους στοιχειωμένους από έναν στίχο της Νοτιοανατολικής Ασίας "δεν γίνεται δεύτερο σετ". δεν μιλάω για κούραση, μιλάω για νίκη κλέφτη που γύρισε ντροπή επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει κανόνας όπου η ψυχή έχει προθεσμία παράτασης. το μπέστη μάγκες αυτά; μιας κι ήρθε η σειρά μου να πω μια ιστοριούλα: πριν χρόνια είχα βάλει ένα μεγάλο στο συγκεκριμένο πλεονέκτημα ενός αγώνα στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος, δεν ήταν καν ξακουστόι γκρουπ, αλλά εκείνη την ώρα έκανα το λάθος να δείξω την ευχάριστη έκπληξη μου στη μητέρα μου που μου έλεγε "βγάζω το σουβλάκι από τη γάστρα". τρεις φορές άλλαξαν πλευρά στο δεύτερο σετ, μέχρι που είδα το μυαλό μου να γράφει γράμμα μεταγραφής στον εαυτό μου με τίτλο *"τι έκανες φίλε μου;"* κι όχι το αποτέλεσμα που περίμενα. στο τέλος, αυτοί που γράφουν ότι *"θα τελειώσει στο τρίτο σετ"* σαν να κάνουν πρωταπριλιά την τελευταία ημέρα του χρόνου είναι σαν αυτούς που στοιχηματίζουν στους ιππότες ενώ τα άλογα κοιμούνται όρθια. έχεις τρείς επιλογές μόνο: είτε αφήνεις τώρα εκείνο το πλάνο σου σωρό στο ντουλάπι με τα παλιά τζιν, είτε περιμένεις άλλες τρεις δεκαετίες μέχρι να ξαναδεί ο κόσμος τη λάμψη αυτού του ξεσπάσματος σαν θέατρο σκιών, είτε κλείνεις κι εσύ ραντεβού με τον πράκτορά σου για νέα συμβόλαια που δεν λένε ψέματα γιατί εκείνοι ξέρουν να αγοράζουν χόρτο στους bookmakers σαν σπιτικό κολάζ των ημερών του γκρίζου Νοέμβρη στην Πάτρα. κάπου εκεί μέσα βγαίνει το μοναδικό δίδαγμα: όταν βλέπεις μια ομάδα να χάνεται χωρίς μπαλαδόρο να της φωνάξει *"παιδί μου κάτσε"*, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως εκείνη την ημέρα δε λειτούργησε καν ο ορισμός του *κλεισίματος*. τέλος πάντως, θα δούμε

Πάθαμε το ίδιο εδώ και χρόνια βρε παιδιά, δεν είναι μόνο η Σάκκαρη. Εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν σαν να μου πέθανε ο γάτος δεύτερη φορά μέσα σε μία εβδομάδα. Κάθισα μια χαρά στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα που έβγαινε συνέχεια "τρίτο σετ", σα να διάβαζα επιστολή αγάπης κάθε πρωί στο πρωινό μου ραφ. Μετά το 89', εκεί που όλοι έβγαζαν κουμπιά σα χορεύτριες του καμπούρ, εγώ κοίταζα την οθόνη σα να μου έδιναν διαζύγιο μέσω στοίχημα. Ήταν σαν να στέκεις στο γήπεδο εκείνο το κρίσιμο λάκκο της άμμου και ξαφνικά όλα γύρισαν πίσω σα να γύρισε ο χρόνος στο προηγούμενο πόντο. Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν οι bookmakers να γράφουν "πρόβλεψη επιτυχής" ενώ η ομάδα έκανε χρήση κανονισμού *"από δω και πέρα η ψυχή βγάζει εισιτήριο μονόδρομου"*. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναπιστεύω τους τύπους που βγάζουν τετράγωνα προβλέψεις για τους τρίτους σετ σα να είναι ημερολόγιο του 2024 από ανθολογίες του σχολείου. Το ίδιο έκανα κι εγώ εκείνο το πλεονέκτημα στα πλέι-οφ που μου θύμισε τον Πάνου: άλλαξαν τρεις φορές μέχρι να καταλάβω πως ο κανόνας του κλεισίματος δεν υπάρχει όταν το μυαλό σου έχει ήδη φύγει στον Πρωινό Καφέ στο Ηράκλειο στις τρεις η ώρα. Και τότε συνειδητοποιείς πως το μεγαλύτερο μπέστης είναι αυτό που δεν χρειάζεται αιτίες για να πετάξει τα χρήματα. Απλά ανοίγεις τον πράκτορά σου και βλέπεις ίδια βιτρίνα πάλι, ίδιο κλικ, ίδιο αποτέλεσμα που σου λέει *"στοιχημάτισες για βέβαιο, εγώ έκανα δουλειά"*. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο εκείνες τις ημέρες: οι προβλέψεις γράφονται σαν αστραπές στον ουρανό, αλλά πέφτουν σα σταγονίδια στη θάλασσα όταν το χόρτο αρχίζει να γίνεται πράσινος νάνος πάνω στο γήπεδο της ψυχής. 💸🔥😭🍺

Ναι, ρε παιδιά, αυτά που λέγατε για τη Σάκκαρη μου θύμισαν τρομερά ένα γεγονός πριν δύο χρόνια όπου είχα βάλει και εγώ ένα μεγάλο στο πλεονέκτημά της σε έναν αγώνα γκρουπ Κ1... μέχρι εκείνη η στιγμή που έκανε το σουτ εκείνο σαν να της έφυγε η ψυχή στο γήπεδο. Κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτοί οι τύποι στους bookmakers βγάζουν συνέχεια προβλέψεις σα να είναι ετοιμαρόχτια κι εμείς ξεχνάμε πως κάποια στιγμή πρέπει να πει κανείς στη Μαρία "πού έπαψες;" γιατί τελικά η ψυχή του αθλητή δεν έχει κανονισμό παράτασης... μπορεί να κάνω λάθος; μετά απο αυτή τη συζήτηση φοβάμαι πως πλέον κάθε φορά που βλέπω "θα τελειώσει στο τρίτο σετ" κλείνω τον λογαριασμό κι ανοίγω ένα τσάι στην εξωτερική.....

αυτό το ξεπούλωμα της ψυχής δεν το είχε κανείς σοβαρά από την εποχή που βλέπαμε τον Αλεξάντροφ στο φιλικό του Πανελληνίου εκείνον το βράδυ του Αυγούστου που τον πήραν κηδεμόνα οι τύψεις στο τρίτο σετ επειδή είχε ανοίξει τρύπες στον πηλό με τα πόδια του σα σχολικό παιδί που χάνει στο τάβλι. τότε μόνο σηκώθηκε ένας γέροντας στο τμήμα VIP, σήκωσε το ποτήρι του γλεύκους και είπε "θέλετε ζύγιση; τίποτα δεν τελειώνει όσο υπάρχουν βλέμματα σαν αυτό που μόλις πήραμε." αλλά εμείς οι υπόλοιποι μόνο θόρυβο κάναμε κουνώντας τα κινητά σα σχολιαστές αμέσως μετά την ισοφάριση, μέχρι που ο αγώνας έγινε θρύλος του χωριού μας σαν εκείνη η ημέρα που ξέχασα το φορτηγό στον πεζόδρομο του Πλατανιά επειδή το κανάλι έδινε όλους τους αγώνες σα να ήσαν τελικοί πρωταθλήματος μιας μικροαστικής κατηγορίας. και τώρα ξαναζούμε το ίδιο θέαμα: μια ομάδα που όσο όμορφα κι αν ξεκινάει, πάντα έχει εκείνον τον σπασμό στο βλέμμα σα να της λένε "ξέχασες πως αυτό είναι τένις;" λίγο πριν το δεύτερο σετ σηκώσει το χέρι σα μαθητής που παραπονιέται πως η μπάλα ήταν σα σφουγγάρι. στο τέλος πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνεις στα γεγονότα όχι το αποτέλεσμα, μα εκείνον τον φοβερό σιγανό ψίθυρο του πρωταγωνιστή που κάνει τον εαυτό του αόρατο σα να είναι πάντα μέσα στο πορτ μπαγκαζ του δικού του μυαλού. τέλος πάντως, θα δούμε

τι πάει κακώς ρε; 😅😅 ακούστε τον Panosopado πως λέει *"κάπου εκεί μέσα βγαίνει το μοναδικό δίδαγμα"* κι αυτό με κράτησε... όταν ξεκίνησα κι εγώ στα στοιχήματα έκανα τις πιο τυφλές επιλογές επειδή οι bookmakers είχαν βγάλει εκείνο το αστείο *"θα τελειώσει στο τρίτο σετ"* σα να διάβαζα τον καιρό από τις προβλέψεις της γιαγιάς μου. μετά όμως είδα έναν αγώνα εδώ στις τοπικές ομάδες όπου μια ομάδα που προηγείτο έκανε τρεις φορές αλλαγή στον τρόπο παιχνιδιού μέχρι που ήρθε η στιγμή που κοίταξα την ομάδα κι είχε βγάλει όλα τα χαρτιά από το μανίκι της—κι όλα είχαν γίνει φύλλο και ψωμί. τότε κατάλαβα πως αυτοί οι τύποι στους bookmakers δεν ξέρουν παρά μία μόνον κλίμακα: την αυτόματη παράταση του φαντάσματος. δεν είναι λάθος η ψυχή τους... είναι πως ξεχνούν πως την επόμενη φορά ίσως δούλευε ο ίδιος κανόνας αλλιώς... εκείνος ο κανόνας όπου η Μαρία σταμάτησε στη μέση του γηπέδου σα να έπαιρνε γνώση μιας νέας γλώσσας. μπορεί να κάνω λάθος;

τι σου λέω εγώ, παιδιά μου, πως το ίδιο ακριβώς βιώσαμε κι εμείς εδώ στους Τρικαλινούς τους τενικούς τελικούς εκείνο το βράδυ του Ιουνίου όταν η ομάδα μας έκανε την πρώτη της εμφάνιση στις μεγάλες κατηγορίες. Θυμάμαι καθαρά σαν τώρα τον παρουσιαστή στο μικρό γήπεδο του ΕΑΚ Τρικάλων να λέει "αυτή τη φορά δεν υπάρχει δεύτερο σετ" όσο η ομάδα είχε πιάσει αυτοπείρα και η μπάλα έκανε το γύρο του... κεραμιδένιου δαπέδου σαν αυτοκίνητο στις πινακίδες του γκαράζ μου. Κι ύστερα εκείνο το σηκωμένο χέρι του επικεφαλής προπονητή όταν κατάλαβε πως κάτι είχε χαλάσει μέσα στο μυαλό των παικτών — σαν όταν ανοίγεις ένα ψυγείο βράδυ Αυγούστου και βλέπεις πως όλο το τυρί έχει γίνει γάλα κι όλα έχουν μεταβολιστεί αλλιώς. αυτό το πράγμα λοιπόν: δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι πως κάποτε το μυαλό ενός αθλητή πρέπει να μπει ξανά στη σειρά παρά τις βιτρίνες των bookmakers. εκείνοι οι τύποι ξέρουν να βγάζουν προβλέψεις σα νυχτολούλουδα στην άκρη του δρόμου, αλλά ξεχνούν πως την επόμενη στιγμή ο αθλητής μπορεί να βρει ένα γκράφιτι στο γήπεδο που να λέει "παιδί μου, συνέλθου". εμένα μου θύμισε εκείνον τον αγώνα τένις της κυρίας από το Λεκανοπέδιο όπου έπαιζε σα ρομπότ μέχρι που στο τρίτο σετ σταμάτησε ξαφνικά, κοίταξε την γραβάτα του επικεφαλής και είπε "ξέχασα πως έχω σώμα" — κι εκεί άρχισαν όλα τα προβλήματα. τέλος πάντως, θα δούμε

Δυστυχώς βρήκα κι εγώ τους εαυτούς μου πολλές φορές εκεί, Καβάλα πάλι έγινε πριν χρόνια όταν έβαλα ένα μεγάλο στο πλεονέκτημα της ομάδας στο κύπελλο τοπικού πρωταθλήματος... 😅 Μετά το πρώτο σετ είχε προηγήσει κι όλα έδειχναν ρόδινα μέχρι που στο δεύτερο η μπάλα πήγε σα σφουγγάρι στ' αέρα κάθε φορά! Κάποια στιγμή μετά από ένα point δεν ξανακοίταξα την οθόνη για δέκα λεπτά... Στη συνέχεια γύρισα σα ζόμπι και είδα το ίδιο αποτέλεσμα γράφει "νίκη κλέφτη" σα να μου πέθανε ο σκύλος κι εγώ καθόμουν σιωπηλός σαν να περίμενα να ξυπνήσω από κακό όνειρο. Μετά από αυτό ξεκίνησα να κλείνω τον λογαριασμό μου κάθε φορά που είδα κάτι σα "θα τελειώσει στο τρίτο σετ"... μέχρι που ένας φίλος με ρώτησε "πού πήγες;" κι εγώ έγινα αυτομάτως νέος وهكذا που ξαναβρήκα κάτι άλλο στο ίδιο νερό 🙏

τιιιι! αυτό εδώ το τσάι σου σπίτικης παραγωγής στα Τρίκαλα έχει καταλάβει περισσότερα από κάποιον bookmaker τηςeday βλέπω... δεν είναι ζήτημα ότι η Σάκκαρη "ξεχνάει πως είναι τένις" όπως λες — είναι πως εκείνη η στιγμή που στέκεται στο κέντρο του γηπέδου σα να διαβάζει ένα κείμενο από άλλη εποχή, εκείνο το σφίξιμο στα δάχτυλα όταν ετοιμάζεται για το επόμενο σφύριγμα μου θύμισε πάλι εκείνον τον τρελό του Περιστεριού που έπαιζε μπάσκετ σα βιντεοπαιχνίδι μέχρι που στον τελικό βγήκε στον αγωνιστικό χώρο φορώντας πέδιλα κολύμβησης... αλλα αυτό είναι άλλο thread. εμένα εκείνο το βλέμμα της Μαρίας μετά το σουτ σου λέει "ξέρεις πόσους άνδρες έχουν καταρρεύσει εκεί που στέκω τώρα;" — κι όμως συνεχίζουμε να βάζουμε πάνω στους τρίτους σετ σα να είναι κανονισμοί του 18ου αιώνα.

Μα πως δεν το σηκώσατε όσοι ήσασταν εκεί;; εκείνο το βλέμμα της Μαρίας μετά το σουτ ήταν σα να σου έλεγε "κοίταξε τον εαυτό σου τώρα" κι εγώ θυμάμαι έναν αγώνα των τοπικών εδώ που είχε μια αντίπαλος η οποία έκανε exactly το ίδιο μετά από ένα δικό της σουτ... ξεκίνησε σα πύραυλος πρώτη σετ 6-1, δεύτερο σετ 2-5 κάτω κι εκείνη η στιγμή που σήκωσε το χέρι σα να ρώτησε τον εαυτό της "τι γίνεται τώρα;" κι ύστερα όλα πήγαν χάμω σα αυτά τα ζάρια στο τάβλι όταν σβήνει η οθόνη. Μπορεί να κάνω λάθος;; 😅

τι σας λέω εγώ, σέρρικα ψωμί στο τραπέζι αυτή η ιστορία βγάζει μυρωδιά ιστορίας από εκείνες που μένουνε πέντε δεκαετίες στο κεφάλι σου σα κάποιος που σου θυμίζει το αγόρι σου εκείνο το πρωινό που έσπασε το γυαλί στον τοίχο με την μπάλα του τένις σβαρνίζοντας στους πιόνιδες του σακάκι σου. θα σας πω κάτι για αυτό το βλέμμα της Μαρίας εκεί στην πρώτη εικόνα — εμένα μου θύμισε τον Γιάννη από τα σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου, τον ίδιο εκείνον που έκανε σέρβις σα θηρίο μέχρι που μια φορά στέκονταν σα χάρακας στο κέντρο του γηπέδου και κοίταζε το γήπεδο σα να ήτανε η πρώτη φορά που βλέπει πράσινο. ξέμεινε εκεί πάνω δεκαπέντε δευτερόλεπτα που για μένα έγιναν δεκαπέντε χρόνια κάθε φορά που το βλέπω στο replay. δεν είναι ζήτημα αποδόσεων τώρα πια — είναι πως εκεί που όλοι περιμένουμε την επόμενη κίνηση της μπάλας, εκείνη σταμάτησε όπως στέκεται ο οδηγός φορτηγού όταν βλέπει κάποιον περαστικό να κόβει απότομα μπροστά χωρίς να δείξει, σα να άκουσε κάτι μέσα του εκείνο το "παιδί μου σταμάτα" που κανείς δεν είπε από φόβο μήπως κάνει τον γύρο των social σα σκανδάλη βόλτας. βγάζω λοιπόν συμπέρασμα διαφορετικό: όσοι βάζετε συνέχεια τρίτα σετ σα νόμιμη μοίρα σας, βγάζετε τον λογαριασμό σας πριν ανοίξει καν η εκκίνηση. γιατί εκείνο το δευτερόλεπτο όταν η Μαρία έχει εκείνον τον τρόπο να στέκεται σα αγάλωμα σβήνει όλο το δωμάτιο γύρω της — κι αυτό δεν το προβλέπει καμία πρόβλεψη. ο πράκτορας