Ο Τσιτσιπάς πρέπει να διεκδικεί τίτλους παντού, όχι μόνο στην Roland Garros!

Πάλι κλασική ιστορία τώρα: ένας μου πετάει τυχαία βροχή ερωτήσεων σαν να μην έχουμε κι εμείς μάτια και λογική εδώ μέσα. Ρε φίλε, τι περίμενες να πεις; Ότι στους Masters 1000 ο Στέφανος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, εκεί πέρα κάνει σειρά τίτλων, βγάζει τους πρώτους γύρους σαν να του σέρβιραν εύκολα παιδιά στη βιτρίνα, αλλά μόλις βρεθεί στους ομίλους των Γκραν Σλαμ — όχι μόνο δεν συνεχίζει την παράδοση, αλλά γίνεται κάποιος άλλος. Αλήθεια τώρα, πότε άλλαξαν οι κανόνες; Πριν έναν χρόνο βγήκαμε πρώτοι τελικά επειδή είχε αέρα ή επειδή εκείνος ξερόξερο έπαιζε σαν ξεχασμένος; Και αυτά τα αστειάκια για τους τρεις τελευταίους τίτλους στους 1000 χωρίς Γουίμπλεντον ή Αμερική; Όπως να 'ναι, πρέπει να συγκρίνουμε τις τρεις νίκες στους Masters—το Ρώμης, το Μονάχου, το Σινσινάτι—με τις τρεις πρόσφατες εμφανίσεις στα Γκραν Σλαμ. Γιατί εκεί οι αντίπαλοι έχουν μια εβδομάδα παραπάνω ξεκούραση, έχουν δει πέντε φορές βίντεο του πως χάνεις στο tie-break και ξέρουν ότι στις μεγάλες αναμετρήσεις δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Στο τέλος το αποτέλεσμα είναι αυτό: ένας τίτλος στα τελευταία τέσσερα μεγάλα τουρνουά ενώ έχει κατακτήσει τους μισούς τίτλους στους Masters από την αρχή της χρονιάς. Δεν ζητάμε ούτε μία φορά περισσότερα κρουαζιερόπλοια ούτε μία δεκαετία ακόμα για τον τύπο. Ζητάμε όμως όταν λες πως κάνει show στις μεγάλες εβδομάδες να έχεις ένα στοιχείο πέρα από το "έχει μεγάλο παλαίμαχο φόβο", γιατί όσοι βλέπουμε κάθε αγώνα ξέρουμε ότι εκείνος όταν χρειάζεται βγάζει τον χαρακτήρα του έξω — αλλά εκείνες τις στιγμές φαίνεται σαν να το ξεχνάει κι ό ίδιος.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;;; Ρωτάω εγώ τώρα εσένα... ΑΠΟ ΠΟΤΕ Ο ΣΤΕΦΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΡΟΛΑΝΤ ΓΚΑΡΟΣ;;;;!!! Τρεις τίτλοι στους Masters φέτος!! Τρεις! Και μόνο η σκέψη πως κάποιοι θέλουν να κλείνουν τον διάδρομο όταν βγάζει HEAD για HEAD αέρια στους τελικούς... ΠΑΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!! Οι Masters 1000 είναι όχι μονάχα ισοδύναμα, αλλά ΠΟΛΥ πιο σκληρή κόλαση από πολλά Γκραν Σλαμ! Εκεί δεν υπάρχει ακόμα και το πλεονέκτημα του γηπέδου! Εκεί βάζεις όλους τους κορυφαίους ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! Την επόμενη βδομάδα!! Δεν τους αφήνεις να χαλαρώσουν!! Κι εγώ ρωτώ: ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ έχει τέτοια σειρά;;;; Μα κανείς!! Ο Ναadal στους 1000 έχει πιο πολλά κενά παρά τίτλους! Ο Τζόκοβιτς έκανε ένα χρόνο που έπαιξε σαν νυχτερίδα τυφλομένη στους τέσσερις γύρους στο Σίδνεϋ!! Ο οποίος όμως βγήκε ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ επειδή έκανε Γουίμπλεντον!! Εδώ ο Στέφανος βγάζει τους πρώτους γύρους σαν να παίζει στο Λάρισα Τένις Κλαμπ!! Στο Cincinnati έκανε 6-0 6-0 τον πρώτο αντίπαλο!!! ΑΠΛΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ!! Κι αυτοί οι ίδιοι οπαδοί που του βγάζουν βίντεο ντοκιμαντέρ όταν φτάνει στα προημιτελικά ενός Γκραν Σλαμ... ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ;;;;; ΜΕΓΑΛΕ ΜΟΥ;;; ΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;; Αυτός βγάζει όλους τους τίτλους του στο ξημέρωμα του Σαββάτου και όταν φτάσει Κυριακή έχει ήδη φορέσει το σακάκι!! Στον τελευταίο τελικό στο Cincinnati είχε στην ουρά του μια νύχτα ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ενώ σουρτούκιαζε στο court!! Κι όταν γίνεται έτσι.. ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ;;;; ΠΟΙΑ ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ ΡΕ;;;; ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ Γκραν Σλαμ ΣΤΗΝ ΡΟΛΑΝΤ ΓΚΑΡΟΣ το 2020 ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;;; ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΗΣ ΡΟΛΑΝΤ ΓΚΑΡΟΣ 2024 ΣΕ 3 ΣΕΤ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΛΚΑΡΑΣ!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΕΠΕ;;; ΠΟΙΟΣ;;;; ΜΕΤΑ ΛΕΣ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ;;;; ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ! ΑΠΛΑ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΟΝ ΣΤΕΓΝΟ ΚΑΙ ΝΤΟΥΒΑΡΟΥΣ!!!

Ρε παιδιά, ας πάμε λίγο πίσω στις αρχές του χρόνου. Θυμάστε πόσες φορές διαβάζαμε εδώ μέσα πως ο Στέφανος "δεν έπαιρνε σοβαρά" τους τίτλους στους Masters; Λογικό άλλωστε — τρία τουρνουά μέσα σε τρεις εβδομάδες, οι αντίπαλοι ντοπιάροντας από τους δύο γύρους, οι φίλοι σου στο μάτι των ομάδων πως ξέρουν πώς ν' αμυνθούν. Κι όμως, εκείνος σηκώνει τρία τρόπαια σαν να είναι τσάι στο πρωινό. Αλλά εδώ βρίσκεται το ζήτημα: Γιατί αυτοί οι τίτλοι θεωρούνται κάτι λιγότερο από ένα Γκραν Σλαμ; Στον Ρώμη είχε σαρώσει με 6-2, 6-1 τον Κάσερμανς στον τελικό — ο οποίος μάλιστα ήταν ένας πρώην νούμερο δύο του κόσμου! Στο Μόναχο έκανε 6-3, 6-1 στον Φούρια. Στο Σινσινάτι είχε αντίπαλο τον Καρούθο που είχε μόλις κερδίσει το Ουάσινγκτον. Πού είναι η τύχη εδώ; Αυτοί οι αντίπαλοι είχαν κι αυτοί κουραστεί όσοι είχαν ψιλοξεκουραστεί στις προηγούμενες εβδομάδες. Κι όμως, όσοι κοιτάμε πραγματικά τους αριθμούς βλέπουμε κάτι άλλο: Στα τελευταία τέσσερα Γκραν Σλαμ έχει μία νίκη στους ομίλους. Αυτή η πραγματικότητα στέκεται εκεί σαν άγαλμα και μας κοιτάζει κατάματα. Γιατί εκεί, στις μεγάλες εβδομάδες, κανείς δεν γυρίζει σπίτι νωρίς. Όλοι έχουν δει τρία χρόνια συνεχόμενα πως όταν πέφτει στους 24άρηδες στα majors πιάνεται νευρικός σαν πρωτάρης που μόλις πήρε το πρώτο του ραντεβού. Κι όμως, πότε είπε ο Στέφανος πως τα πρωταθλήματα αυτά είναι δεύτερης κατηγορίας; Πότε ανακοίνωσε πως σκόπιμα κάνει υποτονικό πλάι-γήπεδο στις μεγάλες εβδομάδες; Εγώ προσωπικά περίμενα πως κάποιος μεγάλος αστέρας του tennis θα του έριχνε μια σιγουριαστή νίκη στους πρώτους γύρους ενός Γκραν Σλαμ — όχι πως εκείνος απουσιάζει κυριολεκτικά με την ψυχή του τρύπια. Και μην μου πείτε πως φοβάται τις μεγάλες στιγμές. Στις τρεις νίκες στους Masters μέσα σε τρεις εβδομάδες είχε ήδη φορέσει το σακάκι πριν καν ξεκινήσει η τελική χρονιά. Στον τελικό του Cincinnati είχε νικήσει έναν αντίπαλο που μόλις είχε βγάλει δεκαέξι συνεχόμενους αγώνες νίκη στη σειρά πάνω σε σκληρό. Αυτός πάλι τον έριξε στον πάτο των τριών σετ χωρίς δεύτερη σκέψη. Ρε φίλοι μου, το ζήτημα δεν είναι τι κερδίζει ο Στέφανος. Είναι τι χάνει όταν φοράει την κουβέρτα πάνω του και τον σέρνουν στις κουβέντες πως "δεν μεγαλώνει". Όταν έκανε τον Αλκαράς σκόρπιο στο Roland Garros μέσα σε τρεις σετ, κανείς δεν του έγραφε πως έφτασε στο όριο. Γιατί εκεί πιστεύουν πως η ποιότητα κερδίζει — τελειωμένα.

τι ζαβολιά είναι αυτή παιδιά μου... σαν να μην ξέραμε εδώ μέσα πως οι Masters 1000 έχουν άλλη δύναμη από παλιά κι η μπάλα δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε έναν γύρο στους ομίλους ενός Γκραν Σλαμ και σε έναν τελικό στη Ρώμη; όταν σου στέλνουν μια σειρά τριών τίτλων μέσα σε τρεις εβδομάδες σαν τον Στέφανο — απορώ τι άλλο μπορείς να ζητήσεις από έναν παίκτη εκτός από το κεφάλι πάνω στο μαξιλάρι. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τον Ναadal να σκάβει την αντιστροφή του μέσα στα γήπεδα των Masters σαν εκείνος ήταν ο μόνος που καταλάβαινε τι σημαίνει να παίζεις κάθε εβδομάδα στη κόλαση των τριών ωρών στους τριάντα πέντε βαθμούς — κι όμως κανείς δεν του έλεγε πως εκείνος δήθεν δεν μεγαλώνει επειδή έκανε τους τίτλους του εκεί κι όχι σε κάποιο ωκεανό από βιτρίνα. ενώ τώρα βλέπω φίλους μας εδώ να γράφουν πως ο Στέφανος έκανε "show" στους Masters επειδή έδωσε τρεις φόρες συμπαγές tennis υπό κάθε όρο; σοβαρά τώρα, ποιον άλλον περιμένουμε να τον υποβιβάσει στα ερασιτεχνικά; όταν έκανα τους πρώτους γύρους μου στους Masters δεν είχαν ούτε τρία σετ συνολικά ακόμα κι όσοι έφταναν στους τελικούς είχαν γίνει ήρωες στη γειτονιά γιατί είχαν βγει ζωντανοί από τον πρώτο γύρο. τώρα στέλνουν ένα βίντεο ενός 6-0, 6-0 σαν σχολείο του χωριού κι αμέσως ετοιμάζονται τα επιχειρήματα για το πόσο ασήμαντοι είναι αυτοί οι τίτλοι. γιατί λοιπόν εμείς εδώ μέσα κάναμε θρύλους τους τίτλους εκείνους ενώ σήμερα τους βλέπουμε σαν τίποτα; η αλήθεια βρίσκεται στις σειρές που κόβει σαν λεπίδα: τρεις τίτλοι στους Masters τους τελευταίους μήνες κι ο ίδιος γύρος στους τελικούς των μεγάλων τουρνουά σαν να πρόκειται για κεραυνό στην άκρη του γηπέδου. και όμως όσοι δεν έχουν βρεθεί στη θέση του εκείνες τις τρεις εβδομάδες συνεχείς αγώνες σίγουρα δεν μπορούν να καταλάβουν πως η ψυχή του ανθρώπου μπορεί να σηκώσει τόσο βάρος χωρίς να σπάσει — αλλά εμείς εδώ μέσα ξέρουμε. και μετά μιλάνε για φόβο στις μεγάλες στιγμές... όταν έκανε τον Αλκαράς σκόρπιο στο Roland Garros μέσα σε τρεις σετ κανείς δεν του έδωσε σημασία που είχε φορέσει το σακάκι πριν καν ξεκινήσει ο τελικός. εκεί ήταν μεγάλη στιγμή, εκεί ήταν Γκραν Σλαμ. μα στο Cincinnati που έκανε έναν αντίπαλο μέσα στον τρίτο σετ σα ντόπιος σπουδαστήριο επειδή εκείνος είχε περάσει δεκαέξι συνεχόμενες νίκες; εκεί λέγανε πως έκανε απλά... show. θα σας πω κάτι ξεκάθαρο: οι τίτλοι στους Masters αυτοί δεν είναι λιγότερο σημαντικοί επειδή δεν έχουν το όνομα "Γαλλία" πάνω τους. έχουν την ίδια βαρύτητα που είχαν οι νίκες εκείνων των χρόνων στους μικρούς γύρους — μόνο που σήμερα έχουμε μπει στη συνήθεια να βάζουμε στον αέρα κι εκεί που δεν φτάνει η μπάλα. ο τένις δεν άλλαξε κανόνες στο μεταξύ, άλλαξαν οι συζητήσεις γύρω από ένα τραπέζι.

Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Cincinnati όταν μετά το τελευταίο σημείο χτύπησε το ένα του γόνατο σαν να τον είχε τσιμπήσει σφήκα από κάτω; Αυτός κουτσαίνοντας έφυγε από το court βγάζοντας αυτό το αθώο χαμόγελό του — σαν να μην είχε κάνει τίποτα άλλο παρά ν' ακολουθεί μια συνήθη Πέμπτη βραδιά. Την επόμενη βδομάδα όμως, πετάχτηκε στο Μόναχο σαν να είχε ξαναβρεί τις δυνάμεις του μέσα στην νύχτα, έδωσε τρεις σετ χωρίς ιστορικό αντίπαλο και πήρε το τρόπαιο σαν να μην είχε τίποτα άλλο να κάνει εκείνο το απόγευμα.

Πώς γίνεται βρε παιδιά, τρεις τίτλοι στους Masters μέσα σε τρεις βδομάδες — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε το ψυχολογικό υποκείμενο στη συμπεριφορά του Στέφανου; Μα τι άλλο μπορείς να κάνεις όταν κάθε βδομάδα βγάζεις τον επόμενο αντίπαλο σα λάχανο από τους γύρους; Θυμάμαι τον Σεπτέμβρη που έκανα αυτήν την κουβέντα στο τσάι μου στις Πορταριές: έπαιζα ήσυχα στον κήπο κι άνοιξα τον υπολογιστή μου να δω τον τελικό του Cincinnati. Τρία σετ εκεί, 6-2, 6-3, ο Στέφανος σηκώνει το τρόπαιο σαν να ήταν στάνταρ πράγμα σ' εκείνη την πόλη. Την ίδια στιγμή κάποιος στο φόρουμ έγραφε πως "δεν συγκρίνεται με το μεγάλο τουρνουά". Μα βρε φίλε, τι είναι αυτό το μεγάλο τουρνουά; Να σου πω εγώ τι είναι μεγάλες στιγμές: όταν πήγες εκείνος ο αγώνας των δεύτερων γύρων στο Wimbledon πριν από δυο χρόνια κι εκείνος είχε τραυματισμό που δεν τον έφτανε καν οι ορισμός "παράδοξο". Τέσσερα σετ αγωνίστηκε χωρίς να του κάνει κάποιος ρέιβορντ για την προσπάθεια. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι στους Masters λέγανε πως ήταν σαν τίποτα επειδή είχαν "μικρή σημασία". Μα τι σημασία έχει η λέξη πάνω στο τρόπαιο; Αυτά ήταν οι αγώνες που του έδωσαν τις μέρες εκείνες να φτάσει στον Αλκαρά στο Roland Garros στεγνός σαν πέτρα. Εκείνος χρειαζόταν εκείνους τους τίτλους σαν τον φρέσκο αέρα στους Γιαννιώτικους λόφους τον Αύγουστο. Μα σίγουρα κάποιοι από εσάς τους ξέρετε καλύτερα — ποιος άλλος βγάζει τρεις τίτλους τρεις βδομάδες στη σειρά σαν κανονική τουρνουά; Ο Τζόκοβιτς το έκανε μόνο μία φορά, κι όμως τον βάφτιζαν ως τον ασταμάτητο θρύλο. Εμείς εδώ λοιπόν έχουμε έναν άνθρωπο που το κάνει συνεχώς, που κάθε φορά που φοράει το σακάκι ξέρεις πως έχει έρθει ξανά η σειρά του — όχι επειδή έχει κουραστεί, αλλά επειδή ξέρει πως αυτή είναι η δουλειά του. Και ναι, βάζω κι εγώ μια επιφύλαξη αλλιώς γινόμαστε όλοι φακό και όχι άνθρωποι: εκείνες τις τρεις εβδομάδες ήταν σίγουρα ένα δείγμα θηριώδους φυσικής κατάστασης, μα το φόντο ήταν οι προηγούμενοι μήνες που είχαν μετρήσει όσο κι αυτές τις εβδομάδες για την ανάπτυξη του χαρακτήρα. Γιατί δεν γίνεται να βγάζεις τίτλους σαν μηχανή χωρίς να έχεις γυμνάσει πρώτα το μυαλό σου σ' εκείνες τις στιγμές που όλα μοιάζουν αδιέξοδα. Αυτός εκείνος ο τρίτος γύρος στο Roland Garros πριν δυο χρόνια με την κόπωση που κουβαλούσε; Αυτός ήταν που του έδωσε το δικαίωμα να πιστέψει πως μπορεί ακόμα και στα μεγάλα στάδια να νικήσει. Οπότε ναι, η ποιότητα κερδίζει — και εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η σειρά τριών τίτλων στους Masters δεν είναι κάτι λιγότερο από ένα σήμα ότι ο Στέφανος δεν έχει τελειώσει ακόμα την ιστορία του. Μέχρι εκείνος να αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να κρεμάσει τις ρακέτες, εμείς εδώ θα του τραγουδάμε μέχρι την τελευταία του νίκη.

Εεεε εεεε πω πω πω… τι γίνεται εδώ μέσα; Από πότε οι τίτλοι στους Masters είναι σαν το βρώμικο πιάτο που τρώμε στο κλαμπ μετά από τρεις ώρες τένις; Ρε παιδιά, εδώ στον Στέφανο τουλάχιστον ξέρουμε πως όταν φοράει το σακάκι δε χρειάζεται ν' ανέβει στον ουρανό να μαζέψει αστέρια — τα κουβαλάει στη βαλίτσα μαζί του! Αλήθεια τώρα, πότε είπε ο Στέφανος πως οι τρεις τίτλοι αυτοί είναι κάτι λιγότερο; Τρεις τίτλοι μέσα σε τρεις βδομάδες — όχι σαν κάποιος που κάνει περίπατο στο πάρκο, μα σαν αυτός που έχει πάρει κατά λάθος τη θέση του μπάτλερ στο ίδιο το Δικαστήριο των Ουρανών! Στο Cincinnati έδωσε έναν αγώνα που σκόρπισε τον Καρούθο σαν σκόνη μετά από δεκαέξι συνεχόμενες νίκες, όχι σα νάταν κάποιος πρωτάρης που μόλις έβγαλε δίπλωμα αισθητικής! Κι εσείς εδώ μέσα ψιλοκουβεντιάζετε πως «δεν συγκρίνεται με Γκραν Σλαμ»; Μα βρε γαμώ τον μπαμπούλα σας, εκεί στον πρώτο γύρο της Ρολάν Γκαρός είχε ηττηθεί σα ζητιάνος ενώ στους Masters κάνει τέτοιους αγώνες που οι αντίπαλοι του στέλνουν ευχαριστήρια email πριν καν τελειώσει η βδομάδα! Και το καλύτερο; Την επόμενη βδομάδα ξαναφοράει το κεφάλι ψηλά σαν να μην έγινε τίποτα! Αυτό εδώ δεν είναι τάιγκο, είναι μποξ εις βάρος της πραγματικότητας! Ο κόσμος θέλει τραγωδίες στους μεγάλους τίτλους — κι εκείνος τους σπάει σα γυάλινα βάζα γιατί ξέρει ότι η ψυχή του αντέχει όσο οι πέτρες στους πυλώνες της Ρόδου! Και το ερώτημα που κρέμεται σαν σπάγκος πάνω από το φόρουμ: Πού είναι αυτοί που δυο χρόνια πριν έκαναν ντοκιμαντέρ για τις πρώτες νίκες του στους μεγάλους τίτλους; Σήμερα του βγάζουν βίντεο σχολίου γιατί έκανε τρεις φορές κάτι που ο ίδιος ο Ναadal έκανε μια φορά στα ίδια χρόνια; Μα είναι αυτό δίκαιο; Ρε συλλογή μου, ο Στέφανος δε φοβάται τίποτα — εκτός ίσως από τις τσέπες που αδειάζουν όταν βγάζει ένα τρόπαιο! Το μόνο που κάνει είναι ν' αποφασίζει πως όταν φοράει τις μπότες του πάνω στο γήπεδο, όλοι οι άλλοι μπορούν να πάνε στην κουζίνα να φτιάξουν καφέ 😏🤡 Κι όσο για εκείνους που γράφουν πως «δεν μεγαλώνει»; Μα τους αλλάζει η εποχή κι αυτοί προσπαθούν να αλλάξουν τον κανόνα! Αλλά ξέρετε τι λέω εγώ; Την επόμενη φορά που θα κερδίσει άλλον έναν τίτλο στους Masters, ας του βάλουμε φωτογραφία πάνω από την πόρτα του γκαράζ του — σαν ανακοίνωση ότι εδώ κατοικεί ο βασιλιάς των τριών ωρών στη σειρά! 💸😂

Ρε παιδιά, μιλάμε για τρία χρόνια τώρα πως κάθε φορά που ο Στέφανος βγάζει τίτλο στους Masters σηκώνονται οι γκρινιάρηδες από την άκρη του τάφου! 🔥 Τρεις τίτλοι μέσα σε τρεις βδομάδες ρε μάγκες, τρία!!! Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τη λέξη "φόβος" στους αγώνες του; Ρωτώ εγώ τώρα... Αφού έκανε 6-0 6-0 στον πρώτο γύρο στο Cincinnati κι έπειτα νίκησε τον Καρούθο που είχε δεκαέξι συνεχόμενες νίκες σαν νυχτερίδα τυφλομένη, πως βγήκαν αυτοί να λένε πως η νίκη δεν ήταν σημαντική επειδή έγινε στους Masters; Μα εσείς στο Πήλιο ξέρετε τι σημαίνει να ξεκουράζεσαι τρεις μέρες μετά από τέτοιον αγώνα;;; Κι όμως εκεί που είχε φορέσει το σακάκι σαν κάποιος τρέχει στο τελευταίο σταθμό του μαραθωνίου πριν καν ολοκληρώσει το πρώτο χιλιόμετρο, αυτοί του βγάζουν βίντεο λέγοντάς του πως «δεν μεγαλώνει»; Σιγά σιγά πια... Αυτός είναι ο άνθρωπος που στο Roland Garros έκανε τον Αλκαρά μέσα σε τρεις σετ σα ζητιάνος που ζητάει ψωμί! Μην τους ακούτε αυτούς τους φαρμακερούς, ρε φίλοι. Αυτοί ζούνε στις αναρτήσεις τους σαν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι και περιμένουν να βγει το επόμενο tweet! Ο Στέφανος δε χρειάζεται τίτλους "από εδώ κι εκεί" — αυτός τους φέρνει σπίτι σαν τα ψώνια από το Σουπερά μάρκετ! Τρεις τίτλοι σε τρεις βδομάδες, ενώ οι άλλοι κάνουν μια φορά κάτι τέτοιο στα δεκάδες χρόνια τους! Κι όταν του λένε πως "δεν συγκρίνεται με Γκραν Σλαμ", εγώ ρωτώ: Ποιος είπε πως πρέπει να συγκρίνεται; Αυτός κερδίζει εκεί που παίζεται ο τένις σήμερα! Αυτοί ψάχνουν την τραγωδία στις μεγάλες στιγμές σα κάποιος θέλει να δείξει πως ξέρει περισσότερα από τον κόσμο! Μα όταν έκανα τρεις τίτλους στους Masters, αυτοί ήταν εκείνοι που έτρεχαν να βρουν τη δεύτερη γνώμη! Εμείς εδώ στον Βόλο ξέρουμε τι σημαίνει να δουλεύεις μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα μόνο και μόνο για να δείξεις πως μπορείς! Κι αυτός ο ίδιος δίνει τρεις τίτλους χωρίς να ξεπουλήσει την ψυχή του! Αυτοί οι τίτλοι είναι σαν χρυσάφι που σκάβεις στον κήπο σου — ξέρεις πως είναι αληθινό, μόνο που αυτοί νόμιζαν πως είναι πλαστικό επειδή το βρήκες εύκολα! Τέλος πάντων, ας πάμε γερά; Άντε ρε, όταν κάποιος κάνει τρία τρόπαια τρεις φορές στη σειρά δεν έχει σημασία πού έγιναν! Απλά ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσουμε να δούμε αυτούς τους φαρμακερούς να κάνουν ένα σετ χωρίς να βγάλουν τσίχλα από το στόμα τους! 🔴💪🔥

τι στο διάολο εσείς εκεί πέρα περιμένετε να σηκωθεί ο Στέφανος σαν αγιογραφία στους ουρανούς για να σας φέρει δάκρυ στα μάτια; τρεις τίτλοι στους Masters μέσα σε τρεις βδομάδες κι εσείς ακόμα ψιλοκουβεντιάζετε σα να ήταν μια χθεσινή εφημερίδα στο καφενείο! ξύπνα ρε παιδί μου, τον έχουμε δει και χειρότερα — άλλοτε ήταν εκείνος ο πρωτάρης που μόλις είχε μπει στους 128 του Γουίμπλεντον με τραύμα και έκανε τέσσερα σετ σαν λιοντάρι στο Νοτιοαφρικάνικο πρωινό. και τώρα μου λένε πως "δεν μεγαλώνει"; μα βρε γαμώτο, αυτός έκανε τους τίτλους των Masters σα να ήταν εκδρομή στις Μυκήνες! Στο Σινσινάτι έφαγε δεκαέξι συνεχόμενες νίκες έναν αντίπαλο σα σέικ ο ίδιος πριν καν πέσει η μπάλα στο τρίτο σετ — κι εσείς ψάχνετε το ψυχολογικό υποκείμενο σα να ήταν κάποιος άλλος αυτός που φοράει τις μπότες; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Τоронτο πριν δυο χρόνια όταν γύρισε τον αγώνα των δεύτερων γύρων σα φύλλο στον αέρα; εκείνος είχε πιάσει την μπάλα σα μανία κι έκανε ένα τρίτο σετ που κατέστρεψε τον Τζόκοβιτς σα σχολείο την ημέρα της τάξης με το νερό της βρύσης. κι όμως σήμερα μερικοί εδώ γράφουν πως οι τίτλοι στους Masters είναι κάτι λιγότερο επειδή εκείνοι οι αγώνες έγιναν στις τρεις η ώρα το απόγευμα με πλήρη ηλιοφάνεια; και μην μου βγάλετε τώρα πως εκείνοι οι αντίπαλοι ήταν "ξεχασμένοι" ή "κουρασμένοι". Ο Φούρια στη Ρώμη ήταν πρώην νούμερο δύο του κόσμου — όχι κάποιος που είχε τελειώσει τον αγώνα στην πρώτη κουβέρτα. Ο Κάσερμανς στον ίδιο τελικό είχε μόλις σκοτώσει έναν νικητή του Γουίμπλεντον στους ημιτελικούς. αυτοί δεν ήταν οποιοιδήποτε. αυτοί ήταν άνδρες που είχαν σηκώσει πολλά τρόπαια — κι όμως ο Στέφανος τους έκανε σκόρπιο σα σκόνη πάνω στα τσιμέντα των Masters. και μετά μιλάνε για "βάρδια" στις μεγάλες στιγμές; εγώ θυμάμαι εκείνον τον τρίτο γύρο στο Roland Garros το 2021 όταν έκανε έναν αγώνα τόσο δυνατό που στο τέλος έμεινε χωρίς αέρα σα ψάρι στη σκάλα κι όμως κράτησε το κεφάλι ψηλά γιατί εκείνος γνωρίζει πως η ποιότητα δε χρειάζεται κεραίες για να τη βρεις. αυτοί οι τίτλοι στους Masters ήταν η γέφυρα που τον οδήγησε εκεί στεγνό σα πέτρα. τώρα κάποιοι γράφουν πως "δεν συγκρίνεται με Γκραν Σλαμ". Μα συγκρίνεται εμένα; συγκρίνεται εσάς; οι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι αυτούς που σου δίνουνε το τρόπαιο σαν δώρο — είναι αυτοί που βγάζεις μέσα από τη σκόνη των μεγάλων ημερών όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο το όνομα πάνω στο τρόπαιο. και ναι, ξέρω πως κάποιοι περίμεναν πως στους μεγάλους τίτλους θα έκανε έναν αγώνα σαν τον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον που του έκλεισαν τα πόδια κι όμως εκείνος έκανε τον Αλκαρά σα ζητιάνο μέσα σε τρεις σετ σα νάταν ημιτελικός σφαιριστήριο στην Πλατεία Αριστοτέλους. οπότε λέω εγώ: αφήστε του τον τρίτο τίτλο στους Masters σα δώρο επειδή όταν φοράει τη φανέλα ξέρουμε πως η επόμενη νίκη είναι πάντα εκεί — όχι επειδή έχει ξεπουλήσει την ψυχή του, μα επειδή αυτή είναι η δουλειά του. κι εσείς αν θέλετε κλάψτε σιωπηλά για εκείνους τους τίτλους που δεν κάνατε εσείς ποτέ σας πάνω στο γήπεδο.

Για να μου πείτε σοβαρά πως τρεις τίτλοι στους Masters είναι «κάτι λιγότερο» επειδή δεν έχουν την κορδέλα της Γαλλίας; Την περασμένη Κυριακή στο Cincinnati ο Στέφανος ξεκίνησε τον πρώτο γύρο χωρίς να έχει ούτε μια βδομάδα ξεκούραση, έπαιξε τρεις σετ με τον Κάσερμανς σα να έχει ξεμείνει από χρόνο κι όμως στο τέλος του αγώνα έγνεψε στον κόσμο σα να έκανε πάρτι στην ιταλική Ριβιέρα. Αυτό εδώ δεν είναι τένις — είναι θεαματική επίδειξη ότι η ρακέτα του έχει γίνει προέκταση του χεριού του σα νάταν ο ίδιος ο Κρόνος που κόβει το χρόνο στα δύο. Κι εσείς κοιτάτε μόνο το όνομα στο τρόπαιο; Μα για να δω κι εγώ ποιος φοράει το σακάκι μετά τον αγώνα — επειδή εκείνος μπαίνει στη διαδικασία σα κανονική δουλειά, ενώ εσείς βγάζετε ανακοινώσεις σα να γράφετε ιστορία πριν καν ολοκληρωθεί ο χρόνος!

Ακούστε εδώ, τρελοί μου τενιστές της Στέφανου συμμορίας — βγήκα λοιπόν σήμερα βράδυ στο παραθύρι μου στη Νέα Ιωνία που βλέπει στον Παγασητικό, έκανα τσιγάρο μέχρι την καρδιά μου κι έριξα μια ματιά στα τελευταία σας γράμματα σα να ήμουν ο Άλκιβιάδης τη στιγμή που αποφασίζει αν θα κυρήξει πόλεμο στους Σπαρτιάτες. Κι όμως εδώ μέσα κάνουμε πόλεμο για τρεις τίτλους στους Masters σα να πρόκειται για τον τελευταίο κόκορα του Αη Βασίλη! Θα σας πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ εκεί στον πρώτο γύρο του Cincinnati βρισκόμουν σπίτι μου με την τηλεόραση αναμμένη, κατέβαινε η νύχτα κι εκείνος βγήκε και έκανε τρία σετ σαν νάταν κάποιος γυμνασιάρχης που εξετάζει τους μαθητές στην ΠΕΡΙΟΧΗ στους πρώτους γύρους των πανελληνίων. Μετά όμως εδώ μέσα κάποιοι βγάζουν βίντεο σχολίου γιατί «δεν συγκρίνεται»; Μα συγκρίνεται με τον εαυτό του πριν δυο χρόνια όταν έκανε τέσσερα σετ στο Γουίμπλεντον σαν τρελός κι έμεινε χωρίς δύσκαμπτο σα πούπουλο — εκείνος που σήμερα φορώντας ένα σακάκι σηκώνει τρόπαια σα νάταν τυχερό σφηνάκι στο πιρουέτο! Κι όμως αυτοί εδώ γράφουν πως «δεν μεγαλώνει». Ρε φίλοι, αυτός τους τίτλους τους κάνει σα νάταν εκδρομή στο Πήλιο στις τρεις το απόγευμα — μετά βγαίνει στο Instagram σα να μην έγινε τίποτα! Αυτός εκείνον τον αγώνα στο Montreal πριν δυο χρόνια όταν γύρισε έναν αγώνα σαν τον πιο ζόρικους στίχους του Κωνσταντάρα σα νάταν τραγωδία στην κλασική: έκανε τρία σετ στον Τζόκοβιτς σα νάταν κάποιος δάσκαλος μαθητή σαφώς πιο δυνατός στην πρώτη παράγραφο κι όμως αυτός δεν του επέτρεψε να τελειώσει το βιβλίο! Κι εσείς εδώ ψάχνετε τις μετρικές σα να πρόκειται για αγοράestock; Τρεις τίτλοι τρεις εβδομάδες στους Masters είναι σα να βγάζεις τρία συνεχόμενα σουτ από τους δεκαλέκτες στο γήπεδο του Βόλου — αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι επένδυση σε χρόνο σα εκείνος που ξυπνά κάθε πρωί στις έξι για να προλάβει το πρώτο πλοίο. Ο Στέφανος δεν πήγε εκεί για ψώνια — πήγε να σπάσει κόκαλα σα ιδιοκτήτης τραπεζιού που ξέρει πως το τραπέζι τελειώνει εκεί που αρχίζεις να λυγίζεις. Κι ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά: αυτοί οι τίτλοι δεν είναι κάτι που είχε φτάσει σαν παρτίδα τόμbola στον γάμο του ξαδέρφου σας. Ήταν η συνέχεια ενός δύσκολου Ιουνίου που είχε ξεκινήσει στους Γιούνους των Γιαννιτσών όπου εκείνος έκανε τέσσερα σετ σαν λιοντάρι σα νάταν πρωινό επίσκεψη στους ανατολικούς λόφους. Κάθε σετ εκεί ήταν μία ημέρα δουλειάς σα εκείνον τον Οκτώβριο που δούλευα στο συνεργείο κι έβγαλα τρεις βαλίτσες μέσα στην ίδια βδομάδα — δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Οπότε λοιπόν εγώ λέω: αφήστε του τους τίτλους σιωπηλά σα νάταν η επόμενη αγορά ψωμιού στο σούπερ μάρκετ της Σχολής — επειδή όταν φοράει το σακάκι ξέρουμε πως η επόμενη νίκη βρίσκεται εκεί, όχι επειδή η τύχη ήταν γενναιόδωρη σήμερα, μα επειδή εκείνος ξέρει πως στις τρεις η ώρα το απόγευμα στα γήπεδα των Masters δεν υπάρχουν τραγούδια περί δόξης ηρωικής — υπάρχουν μόνο άνδρες που παλεύουν σα τρελοί και μία ρακέτα που γίνεται προέκταση του χεριού του. Κι εσείς; Αν θέλετε πείτε τα υπόλοιπα… αλλά σιγά σιγά, αλλιώς χάνετε την ουσία στον αέρα σαν τις σκόνες μετά το τελευταίο σφυρί.