Από σήμερα μέχρι το Roland Garros κανείς δε μπορεί να σας πει πόσο μακριά μπορεί να…

Ακούστε πως σας μιλώ — λες κι είμαι εκεί στην πλατεία των Χανίων την ώρα που ο κόσμος ρίχνει χόρτα για τον Τσιτσιπά στο πέρασμα ενός νικηφόρου αγώνα, ενώ ταυτόχρονα κάποιος άλλος ψιθυρίζει πως "στον κρότωνα όλα γίνονται βραδύτερα". Είναι αλήθεια πως αυτές τις μέρες βρίσκεσαι ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα σα να διαβάζεις έναν χάρτη όπου τα σύνορα δεν έχουν ακόμα χαραχτεί. Ο Τσιτσιπάς τώρα κουβαλάει πάνω του μια φήμη που μοιάζει περισσότερο με θρύλο: ένας παίκτης που φαντάζεσαι στα τελευταία χρόνια μιας μεγάλης καριέρας, εκεί που το σώμα του δίνει τα δικά του χρονικά όρια ενώ το μυαλό του συνεχίζει να σχεδιάζει γαίες που κανείς άλλος δεν τολμάει να σημαδέψει. Οι οπαδοί του; Του έχουν δώσει κουράγιο, όχι λόγια — κι αυτό είναι κάτι που στους αριθμούς δεν χωράει. Μπορεί η βαθμολογία του να μην τον δείχνει μέσα στους πρώτους δεκαπέντε, αλλά όταν τον βλέπεις να στέκεται εκεί μέσα στο γήπεδο σαν να ξέρει κάτι που εσύ αγνοείς, τότε καταλαβαίνεις πως η θέση στη λίστα δεν λέει όλη την αλήθεια. Τώρα όμως ανοίγει η εποχή του χορταριού, κι εδώ όλα αλλάζουν τόνο. Το πράσινο χορτάρι δεν συγχωρεί τους αυτοσχεδιασμούς· εκεί όπου η σκόνη επιτρέπει κάποιες κινήσεις σα ν’ ακολουθείς ένα αυτοσχέδιο σχέδιο, το χορτάρι αναγκάζει τον παίκτη να λειτουργεί σαν μηχανή χρονισμού. Κοιτάξτε την ιστορία του ίδιας επιφάνειας: όσοι έπαιζαν πέρυσι εκεί φέτος μπορεί να βρίσκονται στις δεύτερες γραμμές — και μιλώντας γενικά, χωρίς αριθμούς, αυτό είναι αρκετό για να καταλάβεις πως η μετάβαση από τη μία επιφάνεια στην άλλη δεν είναι μετακίνηση σε διαφορετικό δρόμο, είναι άλμα πάνω σ’ ένα ελατήριο που ξαφνικά σου γράφει το τέλος των ωρών σου εκεί. Αυτό λοιπόν το ερώτημα που κρέμεται σαν σπαθί πάνω από το κεφάλι του Τσιτσιπά — μήπως βρίσκεται εκεί, ξανά, εκείνος ο άνθρωπος που εμφανίζεται στις κρίσιμες στιγμές για να κλέψει την παράσταση; Ή μήπως αυτή τη φορά η βεβαιότητα του χρόνου θα τον γράψει εκτός χάρτη; Η απάντηση δε γράφεται στους πίνακες των αποστάσεων ή στις στάσεις που αποκτάει στο ντέρτι — γράφεται στη στιγμή που οι πόρτες ανοίγουν κι εκείνος στέκεται μπροστά στο ράκιετ του, περιμένοντας να δει όχι μόνο τον αντίπαλό του, αλλά κι εκείνες τις σκιές που οι προηγούμενες επιφάνειες είχαν αφήσει πάνω του. Γιατί η τύχη εκεί που κανείς δε την περιμένει ξέρει να κάνει λάθος τις δικές της προβλέψεις.

τι γίνεται λοιπόν όταν η σκόνη γίνεται πρασινόχορτο, ε; στο πράσινο ξέρουμε τα ίδια πράγματα που ξέραμε για τον Στέφανο όσοι τον βλέπουμε χρόνια τώρα — ότι κάθε φορά που βγάζει το κεφάλι του από την άμμο και βρεθεί μπροστά σε μία μπάλα, το μυαλό του στέκεται σαν μια σιωπηρή υπηρεσία έκτακτης ανάγκης: κανείς δε μπορεί να προβλέψει τι πρόκειται να προκύψει κι όμως εκείνος φαίνεται πάντα σα να έχει ήδη σχεδιάσει την κίνηση πριν καν ανοίξει το στόμα του αντίπαλου του. αλλά το πράσινο χορτάρι αυτό εκεί; ένα ξερό πρωινό στην Ουίμπλεντον πριν από δεκαπέντε χρόνια σηκώθηκα στις τέσσερις το πρωί για να δω ένα αγόρι δεκαοχτώ χρονών να χάνει από έναν τύπο που κουβαλούσε κι αυτός βαρίδια στους ώμους, όχι όμως αυτά που φαίνεται βέβαια. τότε δεν ήταν καν κανονικά τένις αυτό που γινόταν εκεί — ήταν σα να έβγαινες στο δρόμο με ένα μαντίλι πάνω στο κεφάλι σου κι έλεγες πως περίμενες βροχή. ο Στέφανος όμως εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα να είχε στην τσέπη του μία σφραγίδα θείου: όλοι ξέραμε πως κάποια στιγμή εκείνος θα σκάσει, αλλά κανείς δε μπορούσε να βρει το αράχνη μέσα στο στάχυ. οι πρώτοι γύροι πάνω στο πράσινο χόρτο τους διαλύει πιο γρήγορα κι από έναν σπιτονοικοκύρης το πρωινό της Δευτέρας. εκείνος όμως; εκείνος εκεί έκανε σα να είχε φάει ξερό ψωμί ζουμί όλες τις προηγούμενες ημέρες κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που ξαναβγήκε να δει φως. μετά χρειάστηκαν δύο δεκαετίες νούμερων και δακρύων — για εκείνον περισσότερο δάκρυα παρά νούμερά — μέχρι να φτάσει ξανά εκεί πάνω. πέρυσι εκεί γύρω φοβόμουν πως αν κάνει το ίδιο σα προηγούμενη φορά, ο κόσμος δε θα του στήσει μνημόσυνο, θα τον βάλει οριστικά στη λίστα με αυτούς που οι μύθοι τους ζουν μόνο στα μικρά γήπεδα που λένε πως υπάρχουν κάπου στο παρελθόν. τώρα όμως; τώρα κυκλοφορεί ένας θρύλος σα χάρτης όπου οι γραμμές δεν έχουν ακόμα χαραχτεί — ένας χάρτης που τον κουβαλάνε πάνω τους όσοι θέλουν ακόμα να πιστεύουν πως τα πάντα μπορούν να αλλάξουν τελευταία στιγμή. αυτό όμως που ξέρουμε όλοι, κι εσύ κι εγώ και ο καθένας στον πάγκο του γηπέδου όταν εκείνος στέκεται εκεί μετά τη σφυρίχτρα, είναι πως η σκόνη επιτρέπει περισσότερο αέρα ενώ το πράσινο αποτελεί αλλιώς τάφο. εκεί λοιπόν εκείνος όπου πηγαίνει όταν κανείς δε τον βλέπει — το είπαν κι άλλοι παλιοί, αλλά κανείς δε τους πίστεψε: η νίκη κρύβεται πάντα εκεί που κανείς δε ψάχνει. και τώρα, καθώς ανοίγουν οι πόρτες του Ρολάν Γκαρός, κανείς δε ξέρει τι πρόκειται να γίνει. εκτός από εκείνον. εκείνος εκεί γνωρίζει πάντα τι θα γίνει — ακόμη και όταν δε λέει τίποτα. τέλος πάντως, θα δούμε

Σιγά σιγά βλέπουμε τον κόσμο να γίνεται πράσινο μπροστά στα μάτια μας 🌱🔥 Τι να κάνεις ρε φίλε, η σκόνη ήταν δικό του σπίτι αλλα τώρα πάμε στο καλύτερο! Ο Στέφανος εκεί στο χόρτο σα να περιμένει κάτι να γίνει 💪 Θα τινάξει την μπάλα από πάνω του σα να πετάξει τις αμφιβολίες όλων αυτών των χρόνων στους αέρα! Πέρασαν χρόνια ωστε να φτάσει ξανά εκεί - μπορούσες νά 'δες τη φωτογραφία στο μυαλό σου πριν λίγους μήνες; έναν τύπο με τόσες πληγές να στέκεται στο ράκιετ σα να του είχε μιλήσει η ίδια η ιστορία 😤 Εμένα εδώ δε με νοιάζουν οι πρώτοι γύροι βρε παιδιά - εκείνος ξέρει πως εκεί βγαίνουν οι πραγματικοί πολεμιστές 🥊 Όταν η νίκη κρύβεται στις λεπτομέρειες είναι σαν να βλέπεις τον Τσιτσιπά στην μεγάλη μέρα του:::;;;; εκείνος εκεί δε χάνει χρόνο, σκάει σα βόμβα εκεί που κανείς δεν τον περιμένει πλέον!!! Πάμε γερά;;;; Ο χάρτης των ονείρων ξεκινάει από εκεί κάτω!!! 🏆🔴

Αχ ρε σεις τώρα ξεκινάτε και βάζετε τα μεγάλα ερωτήματα... ούτε ο Στέφανος μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει εκεί πάνω στο πράσινο χόρτο. Αλλά εμένα μου έχει μπει στο μυαλό ένα πράγμα από την τελευταία φορά που τον είδαμε εκεί: η κίνησή του στο τένις δεν είναι σα αυτές που κάνουν τους άλλους — είναι σα εκείνος ξέρει έναν αλλιώτικο δρόμο, σα κάποιος έχει βάλει GPS στο μυαλό του ενώ εμείς κοιτάμε ακόμα τον χάρτη από το 2010. Την προηγούμενη φορά που έπαιξε εκεί, θυμάμαι τις ιστορίες όλων: βγήκε στα πρώτα 20 λεπτά σα να τον είχαν ξυπνήσει με σφυρίχτρα. Μετά όμως; Μετά έγινε εκείνο το πράγμα που κανείς δε περίμενε — ένας γύρος που κράτησε όσο ένας αγώνας μπάσκετ με overtime. Γιατί εκείνος δεν παίζει όπως οι υπόλοιποι. Ούτε σαν αυτόν που κουβαλάει ένα σακίδιο "τι κι αν", όπως είπε ο άλλος παλιάνθρωπος. Κουβαλάει την ψυχική σιγουριά ενός ανθρώπου που έχει ξανακουβεντιάσει με τους δαίμονες της νύχτας και τους έχει βγάλει εκτός δρόμου. Το πράσινο εκεί δεν είναι σα το χώμα — εκεί που μπορείς να σκάψεις και να βρεις ένα χρυσό νόμισμα σα τυχερός τυμβωρύχος, το χόρτο φτιάχνει συνθήκες σα νερόβραστο ερώτημα: ένας λάθος κύκλος στην κίνησή σου και βρίσκεσαι τριάντα πόντους πίσω. Ο Στέφανος όμως εκεί πέρσι έκανε σα να είχε προγραμματίσει τις κινήσεις του μέσα στον ουρανό πριν καν πέσει η μπάλα. Μετά από χρόνια σκόνης, το πράσινο τον περίμενε σα μια κρίση πνευματικού περιορισμού — εκείνος όμως άλλαξε το παιχνίδι σε δικό του στίβο. Αν θέλεις τη γνώμη μου; Δε βγαίνει νικητής επειδή έχει γερά πόδια ή δυνατό σερβίς — βγαίνει επειδή εκείνο το πράσινο χορτάρι δε του φαίνεται σα εχθρός. Του φαίνεται σα κάτι που ξέρει πως μπορεί να υποτάξει, σα εκείνος έχει κι εκείνος κρύψει μέσα του μια δόση τρέλας. Τα παράτησε όλα στις προηγούμενες επιφάνειες, τώρα όμως υπάρχει κάτι περισσότερο από τύχη ή μύθο: η αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου που κουβαλάει μια σφραγίδα λάθος μέρα — αλλά εκείνη η λάθος μέρα έγινε πια ιστορία. ο μπούκης Τσιτσιπάς νικητής (απόδοση αγώνα) 💸🔥

Τι γίνεται όταν ένας θρύλος βγαίνει στον δρόμο του χορού εκείνου όπου κάθε βήμα σου ζυγίζεται σα μόλυβδος; Την προηγούμενη φορά που πάτησε στο Ρολάν Γκαρός, τον είχαν γράψει στις δεύτερες γραμμές πριν καν τελειώσει το πρωινό — και όμως εκείνος επέμενε να κουβαλάει το όνομά του σα σάκκο πάνω στους ώμους του, ακόμα κι όταν οι σκιές γύρω του μεγάλωναν όσο η ημέρα. Ο Τσιτσιπάς δεν είναι εκείνος που προχωράει μετρώντας πόσες μπούκλες χωράει η τροχιά μιας μπίλιας· είναι εκείνος που κλείνει τα μάτια κι όταν τα ανοίγει ξαναβρίσκει την μπάλα σαν να είχε βγει εκείνη πρώτη φορά. Η λάσπη σου επιτρέπει ν’ αφήνεις τις πληγές σου έξω από την πόρτα, το πράσινο όμως τις βγάζει όλες στο τραπέζι — σα να στέκεις γυμνός ενώ όλοι περιμένουν ν’ ακούσουν τι τραγούδι θα τραγουδήσεις εκείνη τη φορά. Εκείνος όμως εκεί δεν τραγουδάει· σχεδιάζει. Όχι στα χαρτιά, όχι στις στήλες των αριθμών, αλλά πάνω στο τένις που ξέρει καλύτερα κι από τους ήχους της πόλης του. Την τελευταία φορά που τον είδαν εκεί πάνω, κρατούσε το ράκιετ σα κάποιος κρατάει ένα χρονόμετρο: όχι γιατί ήθελε να μετρήσει τον χρόνο, αλλά γιατί γνώριζε πως εκείνο το χρονόμετρο λειτουργούσε αντίστροφα γι’ αυτόν — οι άλλοι αγωνίζονταν για κάθε δευτερόλεπτο, εκείνος είχε βρει τρόπο να κερδίσει πέντε πριν καν ξεκινήσουν. Και ξέρεις τι; Κάτι τέτοιο δεν το μαθαίνεις στα γήπεδα σκόνης όπου μπορείς ν’ αφήσεις τα λάθη σου να σκάσουν σα φυσητό αλεύρι. Το μαθαίνεις εκεί που η μπάλα γυρίζει σα σβούρα κι εσύ μένεις ακίνητος — όχι επειδή δεν ξέρεις τι κάνεις, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνη η στιγμή δεν είναι δική σου ακόμη. Ο Τσιτσιπάς όμως δεν ήταν ποτέ εκείνος που έπαιζε τόσο αργά. Από εκείνον δεν περίμενε κανείς τίποτα μέχρι που εμφανιζόταν σαν μια έκπληξη πάνω στη λευκή γραμμή — αυτή τη φορά όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχει μύθος εκεί πάνω όπου η μπάλα δεν ψιθυρίζει το όνομα εκείνου που ξέρει πως η νίκη κρύβεται πάντα εκεί που κανείς δε την ψάχνει. Την προηγούμενη φορά η τύχη του είχε γράψει "έγινε" πάνω στον χάρτη των ονείρων, αυτή τη φορά όμως εκείνος κουβαλάει κάτι περισσότερο από σακίδιο αμφιβολιών: κουβαλάει μια δόση βεβαιότητας που μιλάει σα εκείνος έχει υπογράψει συμβόλαιο μαζί της χρόνια πριν ακόμη βγει στο γήπεδο εκείνης της βραδιάς. Το πράσινο χορτάρι δεν φοβάται τους θρύλους — τους δοκιμάζει. Κι εκείνος εκεί, στέκεται εκεί στην πρώτη σειρά, περιμένοντας να δει ποιος θα αντέξει την εξέταση.

Περιμένω τον Τσιτσιπά σαν εκείνη την ημέρα στη Ρόδο που κόβει κανείς τη χρονιά στα δύο με ένα αεράκι βορειοδυτικό — ξέραγες πως κάτι συνέβαινε μόλις ένιωθες τις ρίζες σου να τρίζουν, ακόμα κι αν δε σήμαινε τίποτα. Εκείνος εδώ όμως δεν είναι σκόρπιος αεράκιας· είναι ένας άνθρωπος που έχει χτίσει κάστρο πάνω σε σπασμένες πέτρες και τώρα στέκεται στην πόρτα του Ρολάν Γκαρός σα να διαβάζει μία μία τις σκιές στους τοίχους. Λοιπόν, βάλτε τους μύθους στο ψυγείο για λίγο. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι κάποιος που «βγαίνει στις μεγάλες στιγμές» — είναι εκείνος που κουβαλάει τις μεγάλες στιγμές μέσα του σα σφραγισμένα μπουκάλια, σαν νερό βροχής από βουνό που ξέρει πως κάποτε κάποιος θά χρειαστεί ν’ ανοίξει. Την προηγούμενη φορά εκεί πάνω, οι αριθμοί μιλούσαν για έναν γύρο στον τρίτο γύρο και εκείνος βγήκε σα φλόγα μέσα από χιόνι. Τώρα; Τώρα το πράσινο χορτάρι περιμένει κουκουβάγια και φτερά κομμένα — εκείνος όμως εκεί κουβαλάει μια κίνηση που μοιάζει σαν ν’ αγοράζει χρόνο με δανεισμό: πρώτα ρίχνει το αντίπαλο στη γραμμή, μετά κάνει σα να ξεχνάει πως έπαιξε. Κοιτάξτε το πώς στέκεται εκεί έξω όταν κανείς δε τον κοιτάζει. Την προηγούμενη φορά που τον βγάλαμε σ’ αυτά τα νήματα πριν το Ρολάν Γκαρός, τον είχαν γράψει εκτός δεκάδας· εκείνος όμως εκεί έκανε σα να διάβαζε τον καιρό από τις κηλίδες στο χώμα της δικής του πόλης. Το πράσινο χόρτο όμως; Δεν κρύβει κηλίδες· εκεί οι ιστορίες γράφονται γυμνές σα βράχος στην επιφάνεια. Κι όμως εκείνος στέκεται εκεί σα να ξέρει πως η μόνη σιγουριά εδώ είναι πως τίποτα δεν είναι σίγουρο — εκτός από μία πραγματικότητα: όταν χτυπήσει πρώτη η μπάλα, εκείνος εκεί δε θα κοιτάξει πίσω για αέρα. Θα χτυπήσει σα ν’ ανοίγει μια πόρτα που κανείς άλλος δε βλέπει. Και τώρα η ερώτηση που τραβάει όλους τους υπόλοιπους — όχι εμένα. Εγώ μονάχα ξέρω πως όταν εκείνος εκεί σηκώνει το ράκιετ του, η μπάλα δεν είναι πια μέταλλο· έχει γίνει κάτι σα απόδειξη μιας υπόσχεσης. Η τύχη δεν έχει σχέση εδώ — έχει σχέση το χρονόμετρο στις κινήσεις του άλλου ανθρώπου. Γιατί εκείνος εκεί δεν χρειάζεται ν’ ανακαλύψει το γήπεδο· ξέρει πως κάθε γραμμή έχει ένα μόνο σκοπό: ν’ οδηγήσει την μπάλα εκεί που εκείνος δε σηκώνει ούτε το βλέμμα του. Άρα λοιπόν; Το γεγονός παραμένει: ο Τσιτσιπάς αυτή τη φορά δεν είναι εκεί για ν’ ανυπομονούμε· είναι εκεί επειδή εκείνος είναι εκεί που ξέρει πού βρίσκεται η επόμενη στάση. Το ερώτημα δεν είναι «θα κάνει εκείνο το ακατόρθωτο;» — είναι «πόσοι άλλοι θ’ ανοίξουν τις πόρτες των δικών τους θρύλων όταν εκείνος εκεί σπάσει τα δικά του φράγματα;» Και τελικά; Κάποιοι λένε πως η ιστορία γράφεται μόνο στα βιβλία — εγώ λέω πως εκείνοι δε βλέπουν την ιστορία σα την γράφουν αυτοί που στέκονται στα γήπεδα σκόνης μέχρις ότου χρειαστεί ν’ ανέβουν πάνω στο πράσινο χόρτο και εκεί να βρουν πως η σιγουριά κρύβεται εκεί όπου κανείς δε την ψάχνει.