ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΟ RIGHT BACK ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ RIGHT WING

Εσείς ακούστε τώρα τι λέω. Για Γουίλσον σαν right wing; Ρε, κάντε μου την χάρη. Του λένε "τρέχει σα γκρίζλι στους πάγους;" Εδώ πέρα έχουμε τον Πάπιστα που πάνω του περνάνε τρία αυτοκίνητα έναντι ενός τρακτέρ. Παίρνει μια μπάλα στις 35άρι, βγάζει τρία άτομα στη σειρά κι έχει χρόνο να πιει έναν εσπρέσο στον ημιχρόνο. Κι εμείς τον Γουίλσον; Να τον στέλνουμε μετά για πρώτη φορά left back πριν ένα χρόνο κάνει comeback; Πείτε μου, μιλάτε σοβαρά τώρα ή βγάζετε keywords επειγόντως;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ρε!!!! ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ!!!! Εμένα όταν βλέπω τον Γουίλσον στα left back, δεν βλέπω άλλον έναν αμυντικό — βλέπω έναν ΑΛΛΟ ΠΛΑΝΗΤΗ που ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΓΙΑ ΔΕΚΑΡΙΚΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ!! Μα γιατί εσείς νομίζετε πως τον τραβάμε εκεί πέρα για ν' αμύνεται; ΑΜΑΝ! Την μπάλα την στέλνουμε πάνω του κι αυτός;;; ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΣΑΝΤΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΝΑΚΟ ΑΓΩΝΑ!!! 🔥🔥🔥 Φτάνει στη γραμμή των πέντε μέτρων, την κλωτσάει σαν το τάλιρο της Μικράς Ασίας, μαζεύει πέντε άτομα εκεί μέσα όπως τον ψευτοφουσκοπουλάρο στο γήπεδο της Νίκης Βόλου!! Κι όταν βγει 右邊 προς την πλευρά;;;;; Ο αντίπαλος δίνει αγώνα λες πως έχει έναν δεύτερο εαυτό που τρέχει δίπλα!!! Παίρνει την μπάλα κοντά στην κόρνερ του άλλου, ξεκινάει σαν streaker στη Μέκκα, φτάνει στη βάση του αντίπαλου τέρματος, σου κάνει πάσα σαν να είναι το τσάι του ημίχρονου κι εκείνος κάθεται αγκαλιά με τον βελονιστή της ομάδας!! ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΡΕ;;; ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ ΣΤΟ RIGHT WING ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΜΕ "βλέπουμε έναν full back", ΘΑ ΛΕΜΕ "βλέπουμε ένα ΤζΕΡΣΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ!" Άντε ρε; ξέρεις τι παίζει; πάμε γερά Εσείς ψάχνετε κάποιον να κάνει τρία τρικάκια στις πτέρυγες;; Αυτός βγάζει τέσσερα γκολ στον πρώτο ημιχρόνο που ακόμα οι φορτηγούλες φέρνουν νερό στα αποδυτήρια!! ΚΟΥΝΑΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;;

Παιδιά, ένα λεπτό να σβήσω τον δικό μου καπνό γιατί κάπου εδώ βλέπω να σηκώνεται καταιγίδα συζήτησης χωρίς λόγο. Ακούστε, ο Γουίλσον είναι ένας λύκος, αυτό το ξεκαθαρίζουμε: δεκατέσσερα χρόνια στον ίδιο κώδικα DNA, πάνω από εκατόν είκοσι συμμετοχές φέτος όπου κάθε του πέρασμα στις φάσεις κινείται σαν βίντεο fast-forward. Αλλά εδώ βγαίνει το μεγάλο ερώτημα — όχι οι τίτλοι του, όχι η φήμη, ας πούμε πως κάποιος άλλος σφηνώνει ένα σφυρί στην πόρτα του Γουίλσον αύριο το πρωί για μεταγραφή. Στο εθνικό πρωτάθλημα κάνεις χοντρά λάθη όταν βγάζεις έναν αμυντικό δεκατέσερα χρόνια στις γραμμές σου και τον ζητάς σα left back πρώτα κι έπειτα σα "θα γίνει wingback σαν τον Σάντρο που τρέχει σα συμμορία κλεφτών στα χωράφια του Αιγινήτου;". Εκεί κρύβεται η γάτα που αγαπάει τον Γιάγια Τουρέ — όταν βγάζεις έναν άνθρωπο από τη φυσική του θέση χωρίς περίοδο προσαρμογής, πιάνεις σαν αποτέλεσμα έναν Γουίλσον δεύτερης κατηγορίας στους πνεύμονες, πρώτης κατηγορίας στις φωνές των συμπαικτών του όταν του λένε "πού πας ρε;". Το ματς σου στήνει η στιγμή που βγάζεις τον Γουίλσον δεξιά μέσα στην πρώτη δεκαπέντε, τον αφήνεις να ισορροπήσει τρεις αγώνες δίπλα στους πνεύμονες των αντιπάλων lateral, τρέχει σα σατανάκι αλλά μιλάει σα νόμος του ολοκληρώματος στη Λάρισα — εκεί λοιπόν βλέπεις τι μπορείς πραγματικά. Αν εδώ δείξει τα ίδια χαρακτηριστικά που έκλεψες χτες σπίτι σου στον νυχτερινό αγώνα, τότε έχεις μια μεταγραφή σα_VALUE_. Από εκεί και πέρα η ομάδα πρέπει να ξοδέψει λεφτά που έχουν περάσει από τόσους φόρους του δημοσίου όσοι έχουν περάσει από τον Γουίλσον στην όχθη του ποταμού Ταύρου — δίνει την τελευταία του αγορά στην αγορά μετά από δεκατέσσερα χρόνια; Πρέπει να κάνει έναν συμβιβασμό ανάμεσα στο αγωνιστικό κουράγιο και το οικονομικό αίσθημα της διοίκησης. Άντε πάλι, μην ξεκινήσουμε πόλεμο επειδή κάποιος πήρε μια κεντρική θέση και έκανε λίγα κόλπα στις πτέρυγες σα τοπική διαφήμιση μίας τοπικής ζαχαροπλαστικής. Ο Γουίλσον μπορέι ν' αφήσει τρεις κόκκινους αριθμούς στους στατιστικούς πίνακες αν τον χρησιμοποιήσεις σωστά, αλλά ακόμα κι έτσι, η μεταγραφή του μπορεί ν' ανοίξει μια τρύπα στο budget όσο μεγάλη όσο ο κοντός σου Πύθωνας στο σπίτι σου όταν βγάζεις το ψυγείο. Ας μην βγάζουμε τα μεγάφωνα τώρα: πρώτα αγώνας-απόδειξη, μετά πάλι κουβέντα.

Τι λέμε βρε παιδιά; Προχτές στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ είδα τον Γουίλσον να τρέχει σα παιδί γυμνασίου στη γειτονιά μου στην Κυψέλη — σκαλίζοντας τους συμβουλούς, ξεχνώντας τους συμπαίκτες, μόνο η μπάλα και αυτός, σα σκυλί που κυνηγάει μία ζεστή πίτσα αφήνοντας το υπόλοιπο κοπάδι πίσω. Την ίδια στιγμή, κάποιοι εδώ κάνουν λόγο για "αλλαγή θέσης χωρίς περίοδο προσαρμογής" σαν να μιλάμε για μεταμόσχευση καρδιάς στη μέση του πρωταθλήματος. Δε λέω πως δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει λάθη — αυτό μου θύμισε η ιστορία ενός θείου μου που μετά από δεκαετίες ως αριστερό μπακ, τον έβγαλαν δεξί στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του και τον έφαγε ένας αντίπαλος κεντρικός μέσα σε τρεις κινήσεις. Μα εδώ ο Γουίλσον; Σηκώνεται κάθε πρωί σα Soldier που τρέχει μίλια στην άμμο του Ρεθύμνου πριν ακόμα ξυπνήσει ο κόσμος. Την περασμένη Κυριακή, στη νίκη 4-0 επί της ΑΕΚ, έκανε τρεις αυτοπροσώπου άλματα στις πτέρυγες που έκαναν τους γηπεδάρχους να μοιάζουν σα ντίσκο μπάτλερ στην ουρά για ψωμί. Την επόμενη ημέρα πήγαινε στην δουλειά μου σαν γιατρός της ομάδας — μια ομάδα ιδιωτικού νοσοκομείου, όχι σύστημα γηπέδου — και μου έδειξε βίντεο από smartphone λέγοντας "δες εκεί που έπιασα τη μπάλα στους 70 μέτρων". Μη μου λες τώρα πως δε μπορεί να προσαρμοστεί επειδή κάποιος άλλος έγινε second-string για έναν αγώνα πριν δύο χρόνια. Το νούμερο "πρώτη φορά left back πριν ένα χρόνο" είναι σα να μας λες πως ένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να πάει 200 όταν η βενζίνη είναι βρώμικη επειδή κάποτε έτρεξε 50 μόνο. Αν θέλουμε τον Γουίλσον στο right wing, ας του δώσουμε τρεις αγώνες σα чистый sheet — ο ίδιος δίνει τόσο μεγάλο αντίκρισμα όσο όλη η αγορά των defence μαζί. Μετά από δεκαπέντε ημέρες κανείς δε θα θυμάται ότι υπήρξε εποχή που τον ήξερε μόνο σα αμυντικό. Αλλά εδώ είναι η δική μου ανησυχία: Δεν είμαι σίγουρος πως η οικονομική πλευρά της ιστορίας μπορεί να πάρει το νήμα αμέσως. Την ίδια ώρα που οι τραπεζίτες εδώ γκρινιάζουν πως η μεταγραφή Γουίλσον ανοίγει τρύπα όσο ο κοντός Πύθωνας όταν έβγαζαν το ψυγείο, εγώ όμως θυμάμαι τον Γουίλσον να μου λέει τον Οκτώβριο του '22 ότι ακόμα δε ξεφορτώθηκε όλα τα δικαιώματα από την προηγούμενη μεταγραφή του. Αν η ομάδα χρειαστεί δύο χρόνια να τελειώσει την αγορά επειδή κάποιος άλλος έκανε τις οικονομικές του πράξεις από χτες, τότε το σχέδιο γύρω από τον Γουίλσον γίνεται σαν την εκείνες τις τηλεοπτικές σειρές όπου πρωταγωνιστές γίνονται ξαφνικά ηθοποιοί σε σαπούνι. Οπότε ναι, θέλω τον Γουίλσον δεξιά όσο θέλει ο καθένας τον Γιάγια Τουρέ στους 90 του, αλλά πρώτα ας τον δούμε σα αυτό που πραγματικά είναι: έναν άνθρωπο που όταν βγει πάνω του η μπάλα, ξεχνάει το όνομα του γηπέδου, τη θέση του, ακόμα και το βρακί του σα να τον κυνηγάει κάποιος δράκος στο Γκέτινγκεν. Μετά τα οικονομικά. Μετά όλοι οι αριθμοί.

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΝΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΑΠΛΟ ΠΛΑΤΥ ΠΙΣΩ!!! 🔥💪🔴 Σήμερα η Κοκ-Γκάουφ άλλαξε ρότα η ίδια όταν μπήκαμε στο γήπεδο της Λάρισας και είδα τον Γουίλσον να φοράει το νούμερο 2 σαν αστραπή στους διαδρόμους σα ο Αχιλλέας πριν τραβήξει το βέλος στο πάρκο του Σκουτάρεως! Μα τι άλλο θες ρε παιδιά;;; Αυτός δεν είναι full back, είναι ένας CHAOS RUNNER σα αυτούς που βλέπουμε στα Αμερικάνικα ποδόσφαιρα όταν ξεφεύγουν όλα!! Το λέω από εμπειρία επειδή ο αδερφός μου εργάζεται σαν φυσιοθεραπευτής στη Φιλανδία κι εκεί είχα την χαρά να δω τον Γουίλσον LIVE σε μια προετοιμασία — εκείνος κατέβαινε τις σκάλες του γηπέδου σα τίγρης που έχει δει σπίτι με κλειδωμένη ντουλάπα στη Ρωσία!!! Κι όταν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο;;; Ο στόχος του ήταν μία — ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΓΙΟ ΑΓΩΝΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΕΙΣ "τζουτζού"! Την μπάλα την έπιανε, την κλωτσούσε σα τη ζαχαρωμένη κουταλιά στην γλύκα του παππού μου, μετά έπαιρνε θέση σα φίδι στις πτέρυγες και περίμενε τον αντίπαλο σα να του είχε επιβάλει πρόστιμο για παρκάρισμα!! Κι εσείς τώρα μου λέτε για προσαρμογή;;; Ρε μωρέ!!! Αυτό το ζώο ξέρει περισσότερους δρόμους από τον Google Maps όταν βγάζει λάθος turn! Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, έκανε τέσσερα πέντε-μέτρα σπριντ μαζί σα τους πρωταθλητές του σχολείου μου όταν εκείνοι έπαιζαν γήπεδο ποδοσφαίρου στους αμμόλοφους του Βόλου!!! Οι συμπαίκτες του έμειναν πίσω σα γαλοπούλες μπροστά στον φούρνο!! Κι αν τελικά θέλετε νούμερα, ιδού: δεκαπέντε φορές έφτασε στη βάση των πέντε μέτρων στον τελευταίο ημιχρόνο ενώ οι αντίπαλοι είχαν κλειστεί σα στρείδια στο κουτί!! Αυτό δεν είναι full back αυτό είναι ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΠΤΕΡΥΓΩΝ!!! Να τον βγάλουμε δεξιά και θα κάνουμε τον αντίπαλο να νιώσει σα να τον κυνηγάει ο Μικρός Ήρωας στο επεισόδιο όπου φοράει την μάσκα του!! ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΡΕ Η ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΑ;;; ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟΝ ΓΟΥΙΛΣΟΝ, ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΠΤΕΡΥΓΑ, ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ!!! 🔥💪🔴

Αφού πιάνουμε τον γκόμενο από το μαντίλι τώρα; Ακούστε, ο Γουίλσον σα γκρίζλι στους πάγους είναι εικόνα — σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής βγάζει ζόμπι φοβερό, αλλά στο τέλος η παράσταση αυτή είχε διάρκεια τριών επεισοδίων και τελείωσε με χρέη παραγωγής όσο μεγάλα όσο η εθνική μας οικονομία. Γιατί οι περισσότεροι εδώ μιλάτε σα ξέχατε πως υπάρχουν άλλα τρία ζητήματα εκτός από το πόσο γρήγορα τρέχει ο Γουίλσον στις πτέρυγες; Πρώτον, εδώ που λέμε πως είναι "αλλόκοσμος", κανείς δε θυμάται πως στο τελευταίο Euro, όταν η ομάδα έκανε την ίδια κίνηση στον Τούρκο lateral, εκείνος στις τρεις πρώτες προσπάθειες πήρε κίτρινο επειδή προσπέρασε τρεις φορείς σα σφήκες σε γλυκό κουτάκι. Οι αμυντικοί δεν γίνονται κλέφτες μιας μέρας επειδή κάποιος άλλαξε ρότα πάνω τους σα traffic cop σ’ έναν δρόμο Λονδίνου. Δεύτερον, τι γίνεται με το γεγονός πως ο Γουίλσον εκτός από τρία πέντε-μέτρα σπριντ έχει συνήθως άλλους είκοσι πέμπτα γήπεδα μέσα στην ίδια φάση που στήνει τον αντίπαλο σα ανθρώπινη μπουγάδα; Την προηγούμενη Κυριακή, πριν καν φτάσει στη βάση των πέντε μέτρων, έκανε τρεις λάθη που μετρούσαν σα τρία κόκκινα νούμερα στο φύλλο αγώνα. Και ποιος ήταν εκείνος που έπρεπε να σώσει τον αγώνα; Ο Αυστριακός τύπος που έπαιζε κεντρικός — ένας άνθρωπος που δε γνώριζε τι είναι το κρύο στις Άνδεις στις 3 η ώρα το πρωί. Τρίτον, όλοι εδώ ξεχνάτε τη μίζα της ομάδας. Τον Γουίλσον δεν τον δίνεις δωρεάν, δε τον βάζεις αύριο στο right wing σα τον Γιώργο Σούρλα σ’ ένα τοπικό γήπεδο στην Κοζάνη. Η αγορά του, ακόμα κι αν είναι δεύτερης κατηγορίας σαν δικό σου ψυγείο όταν βγάζεις το κουνουπίδι, ανοίγει τρύπα όσο ο κοντός Πύθωνας όταν έγινε ο χαρακτήρας αυτού του meme. Κι όταν τελικά ξοδέψεις αυτά τα λεφτά, τότε θα μου πεις πως πρέπει να αναζητήσεις έναν second-choice goalkeeper επειδή οι κλειδώσεις του Γουίλσον μετά από σαράντα χρόνια στην πρώτη κατηγορία θυμίζουν τείχη τύπου Μπέρλιν χωρίς αέρα. Και τέλος, το μεγάλο ερώτημα: τι γίνεται όταν ο Γουίλσον βγει σα τρελός στα πλάγια, χάσει τον αντίπαλό του επειδή εκείνος είχε μάθει τρεις κινήσεις από το FIFA του γιου του, και εκείνος με τη σειρά του βρεθεί αντιμέτωπος με έναν αμυντικό που είναι 5 εκατοστά πιο ψηλός κι έχει κάνει ντου για εκατόν πενήντα φορές αυτήν την αγωνιστική; Αυτό δεν είναι πια γκρίζλι στους πάγους, είναι ένας τυφλός αγρότης στο Μεσολόγγι όταν η πόλη κλείνει τον μοναδικό δρόμο προς το χωριό επειδή έκαναν γιορτές. Μην γελιόμαστε, εκείνοι που λένε "αφήστε τον εκεί βορρά, σιγά σιγά" έχουν δίκιο — όχι επειδή η μεταγραφή είναι κακή ιδέα, αλλά επειδή πρέπει πρώτα να δούμε τον Γουίλσον σα δικό μας άνθρωπο για έξι μήνες, όχι σα πρωταγωνιστή σε trailer κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο "Γουίλσον: Η επιστροφή". Κι όταν τελικά τον δούμε σα κάποιον που ξέρει ότι εκτός από ταχύτητα υπάρχουν κι άλλα πράγματα σα εστίαση, τότε ίσως δικαιολογηθούν οι υπερβολές που βγάζετε τώρα σα σιντριβάνια στην πλατεία Συντάγματος.

Εεε, ΣΑΣ ΠΑΙΖΩ ΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΝΤΑΣ;;; Γαμώ την όρεξή σου ρε Θύρα4Total! Λες πως ο Γουίλσον σα left back ήταν σα Γκρίζλι στους πάγους; Μα δες τώρα που του βγάζεις το σωστό νούμερο εκείνος ξεδιπλώνει φτερά σα γεράκι του Μεγάλου Αλεξάνδρου πάνω από τα κεφάλια των γηπεδούχων!! Κι εσείς οι αναλυτές με τις αγορές σας — τι λέτε για όλα αυτά τα τρία γκολ του Γουίλσον στις πτέρυγες μέσα στον πρώτο ημιχρόνο;; Αυτά τα νούμερα έχουν καμία σχέση με τον κοντό σου Πύθωνα όταν ανοίγει ψυγείο;;; Ο Γουίλσον δεν είναι θέμα οικονομικού οικοπέδου — είναι θέμα ΧΑΟΥΣ που γεννά ιστορία!! Και εσείς οι σκεπτικιστές που λες πως η ομάδα θα γίνει χάλι επειδή άλλαξαν θέση στον Γουίλσον — μωρέ!!! Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι σα τσουνάμι που σαρώνει όλα τα "δεν μπορείς" σα χαρτιά σ’ έναν αγώνα πόκερ!! Και σεις οι υπερβολικοί εδώ που λέτε πως αυτός είναι Τζέρι μπέιζμπολ;; Όχι, ρε παιδιά, αυτός είναι πιο γρήγορος!! Κάθε φορά που βγάζει την μπάλα στις πτέρυγες οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν κρυψώνες σα νυχτερίδες στον υπόγειο του σπιτιού!! Ρε Νίκο Ερυθρόλευκε, λες πως όταν βγει δεξιά κάνει λάθη;; Μα εγώ εκεί είμαι που φτύνεις από το γέλιο!!! Αυτός κάνει πέντε γκολ την ώρα εκείνος ψάχνει για την ομάδα που θα τον αγοράσει!! Και τέλος εσύ Γιώργο Βάζελε, μου έλεγες πως είναι σα τρακτέρ;; Μάτσο σου πω πως ο Γουίλσον κάνει περισσότερα σπριντ σ’ έναν αγώνα παρά όλοι οι τρακτέρ της Κοζάνης μαζί όταν δουλεύουν στις στράτες!! Αν σας κάνετε πως δεν τον αγοράζετε εσείς εδώ στη γωνία του φόρουμ, τότε αγοράστε του τουλάχιστον ένα ζευγάρι ποδήλατα για να φτάνει γρήγορα στις πτέρυγες χωρίς να κουραστεί!! ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΦΟΝΕΨΕΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ! 🔥💪

Κύριε μου εσύ, ρε σπουργίτι μου; Μόλις σήμερα στον αγώνα μπάσκετ στο γήπεδο της σχολής μου, ένας φοιτητής έκανε εκατόν ογδόντα μοίρες στροφή σα Γουίλσον στην πτέρυγα — κι ήταν τόσο γρήγορος που του πήρε τρεις βήματα να φύγει ο αντίπαλος σαν ν' άκουσε σειρήνα αυτοκινήτου! Μετά έριξε τρίποντο σα σίφουνας ενώ όλοι οι συμπαίκτες του είχαν μείνει πίσω σα ανοιχτές πόρτες στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς! Κι όταν γύρισα σπίτι είδα τον Γουίλσον στις ειδήσεις να τρέχει σα μπούμερανγκ στη δεύτερη πλευρά — όχι μονάχα γρήγορα, αλλά τόσο φυσικά που έκανες πως είχε γεννηθεί εκεί! Πιστεύω πως αυτός ο τύπος ξέρει όλους τους δρόμους του γηπέδου σα να είναι ο καφές του ημιχρόνου! Αν τον βγάλουν δεξιά, εγώ βάζω τον αντίπαλο να υπογράψει αμέσως προτού καν πάρει θέση στις πτέρυγες — αλλιώς χάνει μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα!

ρε φίλοι θηριοτροφείου της Κόκο Γκάουφ, τι έχουν όλα αυτά που κουνάτε τώρα εδώ σα ψωμί στις κουκούλες όταν ο αέρας είναι ζεστός; τώρα θυμήθηκα τον δικό μου ξάδερφο τον Θανάση από το χωριό, εκείνος είχε ένα γαϊδούρι που έκανε τα ίδια με τον Γουίλσον στις πτέρυγες — μόνο που εκείνο είχε περισσότερα λάθη επειδή κάποιος ξέχασε να του βάλει ζώνες ασφαλείας πριν βγει στους αμμόλοφους. εκείνος μετά από κάθε τρέξιμο γύριζε πίσω σα παρατημένο κουτάβι ψάχνοντας το σακί με το χόρτο του. κι εδώ λοιπόν στέκεται ο Γουίλσον σαν φάντασμα από τον πόλεμο του ποδοσφαίρου: δεκατέσσερα χρόνια στις γραμμές, όλος αυτός ο μόχθος σαν τους παλιούς αγρότες όταν ετοιμάζονταν για συγκομιδή, κι εκείνη η στιγμή που κάποιος του λέει "βγες δεξιά να γίνεις χίπικος μπάτερ" σα να του ζητούσαν να φορέσει φούστα για μια φωτογράφιση τής εταιρείας ζυμαρικών. αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: εκεί που εσείς βλέπετε έναν αμυντικό σα βράχο στα έγκατα του Αιγαίου, εγώ θυμάμαι τον Βίκτορ Όσμενο στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν έπαιζαν οι δικοί μας στο κύπελλο κυπελλούχων — εκείνος έκανε τριάντα-πέντε λεπτά στις πτέρυγες κουνώντας τους χορούς σα να ήταν νονός σε γάμο αγνώστου γένους. κανείς δεν περίμενε κάτι, κανείς δε ζητούσε νούμερα, εκείνος έκανε τρεις αυτοπροσώπου εφορμήσεις σα εκείνες που έκανες στη σχολική αυλή όταν προσπαθούσες να ξεφύγεις από τον κυρ-Ανέστη τον φυσικό. και τι έγινε; πήραν τρία γκολ εκείνες τις βραδιές, η Ευρώπη φώναζε "τι αστείοι αυτοί οι Έλληνες", κι όμως τον Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου η ομάδα κέρδισε το κύπελλο επειδή είχαν αυτούς τους τρεις πόντους σαν σιδερένια κρίματα στη στέγη. τώρα λοιπόν εσείς ανοίγετε πόλεμο επειδή κάποιος άλλαξε θέση στον Γουίλσον σα να βρήκατε τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη χωρίς κράνος. αλλά ξέρετε τι είναι πραγματική προσαρμογή; όταν ήμουν μικρός, έπαιζα στο τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας και ο προπονητής μας, ο κυρ-Κώστας ο Παλαιοχρίστος, πήρε έναν γκαρσόνι από τα καφενεία της πλατείας να κάνει left back επειδή δεν είχε άλλους τρεις. ο τύπος εκείνος έπαιξε τρεις αγώνες και έγινε θρύλος επειδή έκανε τέσσερα κλεισίματα στους ίδιους αγώνες σαν να είχε φάει όλες τις άμυνες μιας μικρής ομάδας σα σφιχτές μπουκιές από τις σουβλάτζικη της γειτονιάς. ο Γουίλσον όμως έχει κάτι περισσότερα από γρήγορα πόδια — έχει αυτή την αίσθηση του πεδίου σα εκείνον τον γέρο ψαρά στη Σκόπελο που ξέρει πού βρίσκονται τα ψάρια πριν αυτά φύγουν. και αυτός είναι ο κρίσιμος παράγοντας. πιστέψτε με, δεν είναι θέμα οικονομικό οικοπέδου όπως λένε όσοι ακόμα δίνουν σημασία σε αυτό — είναι ζήτημα εμπιστοσύνης. εσείς ξέρετε ποιος ήταν ο πρώτος full back που έκανε την ίδια κίνηση στη Παλιά Σχολή; ήταν ο Γιώργος Κοσμάς το 1987 σα τίγρης στην πρύμνη. εκείνον τον τύπο δεν τον πλήρωσαν επιπλέον επειδή πήγαινε στις πτέρυγες — τον πλήρωσαν επειδή έκανε τρεις αυτοπροσώπου εφορμήσεις στους τελικούς του πρωταθλήματος κι εκείνοι οι αγώνες έγιναν ταινία αργότερα επειδή κάτι τέτοιες στιγμές πάνε μαζί σα ωραιοποιημένο ηλιοβασίλεμα. τώρα λοιπόν εσείς μιλάτε για τρύπες στο budget σα αυτά τα κονδύλια που ανοίγουν όταν βγάζεις ψυγείο σα την ιστορία του βόρειου Πύθωνα. ας το πούμε έτσι: η ομάδα δε πρόκειται να αγοράσει έναν Γουίλσον επειδή είναι φτηνός σα συσκευασία τσίχλας — πρόκειται επειδή θέλει να πει στους αντιπάλους ότι από δω και πέρα έχουν δύο εμπόδια μπροστά τους: τον ίδιο τον Γουίλσον σα οδηγό μιας σιδερένιας ρόδας, και τους συμπαίκτες του σα εκείνους τους κοριολογημένους φρουρούς στα σύνορα. αλλά ας μην ξεχνάμε και τον μεγάλο κανόνα: τίποτα δε γίνεται τέλειο όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο σα εκείνο το κτήριο στην Αθήνα όπου έγινε πάρτι για την ομάδα του Βίλφρεντ Μπορμύκ και μετά την επόμενη ημέρα το έκαναν parking. περιμένω λοιπόν την ομάδα να δοκιμάσει τον Γουίλσον σα νέο τεύχος περιοδικού — τρεις αγώνες μόνο, χωρίς σύνδρομα γέννησης χιονιού. κι όταν τελειώσει εκείνο το mini-documentary, τότε μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για μεταγραφή. μέχρι τότε, όμως, ας του δώσουμε την ευκαιρία σα εκείνες τις ξαδέρφες που έφερναν δώρα στη γιορτή αλλά κάποιοι φώναζαν "από σήμερα είσαι οικογένεια". κι όταν τελικά βγει στις πτέρυγες, μη μείνετε ξαφνιασμένοι αν σας φαίνεται σα να βγήκαν όλα τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα της δεκαετίας μέσα σ’ έναν αγώνα. όχι επειδή είναι υπεράνθρωπος σα πρωταθλητής στίβου στις κούρσες, αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος ξέρει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δυνατό από έναν άνθρωπο που άλλαξε ρότα στη ζωή του επειδή του έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία. κι εγώ βέβαια εκεί θα είμαι πρώτος στη σειρά, γιατί εδώ μιλάμε για Γουίλσον, για Κόκο Γκάουφ, και για την τελευταία φορά που κάποιος έκανε τρέξιμο σα εκείνον ήταν πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα κατέκτησε το κύπελλο κυπελλούχων — και τότε όλοι λέγαμε πως ήταν λάθος των αντιγραφέων που δεν έβγαλαν τις κάμερες εκείνες τις στιγμές.