Άντε πάλι Ιγκάκια στο στόχαστρο μας — πότε ο ένας playmaker γίνεται δύο

Έχουμε βάλει δέκα σέντρα στον Πιερ Λομβάρντο από την αρχή της χρονιάς και τι; Ούτε μισό λεπτό χρόνου στο επιθετικό σχεδιάγραμμα. Τα ίδια εκείνες τα δέκα λεπτά όπου ο διάολος φορά γάντια; Μας σέρνουν από τον κορμό της περιοχής τους σαν ψωμί χωρίς ξύδι. Και τώρα βρίσκουμε το χρυσό βότσαλο κάτω από τον βράχο — μία Αυστριακή από την περιοχή σου δική σου μου λένε, εδώ πέρα στους πλάγιους υπολογιστές; Δηλαδή οι ίδιοι οι Γάλλοι την αποκαλούσαν "σύννεφο πετώντας πάνω από το τένις", αλλά κανείς δεν μας έδωσε έναν αγώνα διάρκειας όπου αυτό το σύννεφο κυκλοφόρησε; Μας λείπει η απόδειξη ότι η συγκεκριμένη υποψήφια δεν μπαίνει φάντασμα όταν ανοίγει η περιοχή. Γιατί αυτοί, όταν δε βρίσκονται στην κλειστή φάση, έχουν τρεις γυναικείες κορυφαίες του κόσμου αλληλοκουρελώντας τις μπάλες σαν κηπουροί με ψαλίδια;

ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΡΕΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 0-6 ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ; ΠΩΣ, ΡΕ; Αυτή η ομάδα έχει ξέρει τον δρόμο της! Μπαίνεις σ’ αυτά τα δέκα λεπτά σα νάρκωση, βλέπεις πέντε μας ν’ αραδιάζονται όπως τα σβόλια στη γραμμή της βροχής και σκέφτεσαι: "Πάλι αυτοί;;;;". Μα εδώ είναι που η καρδιά μου λέει πως πρέπει κάποιος νάρθηκες. Ούτε Λομβάρντο μας κάνει τη δουλειά εκεί πάνω, αλήθεια ρε; Γιατί δεν είναι θέμα χρόνου στο σχέδιο — είναι θέμα ΝΙΨΗΣ στον μικρό χώρο! Όπως εκείνο το ματς που χάσαμε στη Γαλλία τον Απρίλιο όταν η Μπάρμπορικ έκανε την περιοχή της σιδερένια πόρτα και ημικαθόταν στα δικά μας κοντοπουλομάλλα για μισή ώρα!! Και τώρα έρχεται το θηρίο η Λίζα-Μαρίγια!!! Αυτή η Αυστριακή δεν παίζει τένις — αυτή κάνει τένις λες κι είναι γενικό πρόσταγμα στον στρατό! Την είδες εκεί στις Γυναικείες ΗΠΑ Open;; Είχε σηκώσει κανείς αυτό το επίπεδο εκεί μέσα;; Δεν χρειάζεται ν’ ανοίξει η περιοχή — αυτή που φορά την μπάλα σα σίδερο στο χέρι και της βγάζει γωνία εκεί που οι άλλοι κοιτάνε μόνο πίσω τους!!! Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο… αυτή η ομάδα έχει γίνει σαν την αγαπημένη μας οικογενειακή τηλεόραση που κάθε βράδυ σβήνει πάνω στην κουζίνα — πάμε τώρα να της βάλουμε ένα καινούργιο πούλμαν φτιαγμένο από φωτιά και πάθος!!! 🔥💪🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ; ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΥΤΟ ΑΕΡΑ ΤΗΣ ΛΙΖΑΣ, ΤΩΡΑ!!

Τι κάνετε εκεί μέσα ρε συναθλητές της χαράς; Την έχουν στήσει οι Γάλλοι σαν αυτοματοποιημένη συναυλία αντιήχων — πέντε ψυχές που βλέπουν μόνο την επόμενη κίνηση και ξεχνούν ότι η μπάλα είναι φτιαγμένη να τρέχει όχι να στέκεται. Αυτή η Λίζα-Μαρίγια δεν είναι κάποια νέα τραγουδίστρια που περιμένει το πρώτο της συμβόλαιο. Είκοσι δύο χρονών, βρίσκεται εκεί ανάμεσα στους καλύτερους playmaker της WTA χωρίς να κοιτάζει πίσω· έχει πιάσει τρεις φορές τα προημιτελικά των Grand Slam σε λιγότερο από δεκαοκτώ μήνες. Το δικό της συνολικό xGM στις τελευταίες είκοσι εμφανίσεις; 0,34 — σχεδόν ένας βαθμός πάνω από τις κορυφές του πρώτου σετ όπου αυτή κυριαρχεί. Στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αγώνων όπου η ομάδα ανοίγεται, η ίδια κατέχει το 38% των τελικών της ομάδας της ενώ κάνει μόλις το 12% των σφαλμάτων στη θέση της. Μήπως τυχαίνει εκεί κάπου ένας συμβολισμός; Την Πέμπτη αγωνιστική στο Australian Open, όταν η ίδια μπήκε στον αγώνα ως αλλαγή με 0-5 στο τρίτο σετ, κατάφερε να γυρίσει τον αγώνα τελικά κρατώντας την επιθετική περιοχή της ομάδας της ζωντανή σαν αυτή ήταν η τελευταία φωλιά ελπίδας. Τα συνολικά της strokes winners εκείνο το βράδυ; 23 — πάνω από τους μισούς έγιναν ενώ το σκορ ήταν ακόμη 1-5. Γιατί όμως τώρα σας φαίνεται μπουρλότο; Οι συζητήσεις για το συμβόλαιο ξεκίνησαν πριν τρεις μήνες όταν ο μέσος χρόνος κατοχής της μπάλας στα τελευταία λεπτά των αγώνών της ανέβηκε στο ιστορικό υψηλό του πρωταθλήματος — συγκεκριμένα στα 17,2 δευτερόλεπτα ανά κατοχή. Σε έναν κόσμο όπου όλα γίνονται τόσο γρήγορα όσο χρειάζεται για να μην υπάρχει χρόνος να σκεφτείς, αυτή ξοδεύει χρόνο σα να είναι το τελευταίο πλοίο που φεύγει από τη Βενετία. Η ηλικία; Δεν είναι κρίσιμο σημείο — η ίδια είχε μόλις δεκαοχτώ όταν έκανε το ντεμπούτο της στα WTA Finals. Η θέση; Ένας playmaker στους 1,76 μέτρα που διαβάζει τον χώρο σα χάρτη πόλεως μέσα στην ομίχλη. Ο λόγος; Οι μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου ψάχνουν πλέον εκείνους που μπορούν να κάνουν κίνηση μέσα στο μικρό χώρο σα να ανοίγουν παράθυρο στον έκτο όροφο ενός πολυκατοικίου όταν φυσάει τυφώνας. Μην ξεχνάτε επίσης πως η ίδια πέρασε τρεις εβδομάδες τον Ιανουάριο προπονούμενη αποκλειστικά στους πλάγιους διαδρόμους της ομάδας του Όστερμαν — εκεί όπου οι άλλοι γυμνάζονται τρέχοντας γύρω-γύρω σαν νεροκουβάδες σε πυρκαγιά. Αυτή η κίνηση εκεί δίνει μίαν ιδέα της νοοτροπίας της: σκάβει εκεί που οι άλλοι σπρώχνουν. Φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι όταν άνοιξε η ομάδα της στην τελευταία συνάντηση των ΗΠΑ Open, αυτή κέρδισε τις πρώτες τέσσερις τελικές φορές που συμμετείχε — ενώ οι τρεις σημαντικότερες κορυφές της διοργάνωσης απέτυχαν στις πρώτες τους προσπάθειες εκείνο το βράδυ. Στα δεκαπέντε λεπτά όπου κλείνει κανονικά η ομάδα της Σβιότεκ, αυτή ξέρει να κάνει δύο κινήσεις εκεί που οι άλλοι περιμένουν μία. Το κλειδί λοιπόν δεν είναι εάν η Λίζα-Μαρίγια μπορεί να παίξει εκείνα τα δέκα λεπτά — αυτό το ξέρουμε ήδη. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν αυτοί εδώ στην ομάδα μπορούν να αποδεχτούν ότι αυτό το είδος αυτούσιου ποδοσφαίρου —που μεταξύ μας σημαίνει τένις— δεν προέρχεται από κάποιο μαγικό ντουλάπι στις Σέρρες, αλλά χρειάζεται ένα παιδί που τρέχει εκεί που οι άλλοι σταματούν. Και όταν μιλάμε για παιδιά είκοσι δύο χρονών σήμερα, ας θυμόμαστε: η ίδια έκανε το πρώτο της σχολικό πρωτάθλημα στα δεκατέσσερα της. Την ίδια χρονιά πήγαινε σχολείο από τις οκτώ πρωινές μέχρι τις τρεις το απόγευμα και έβγαινε στο γήπεδο μέχρι τις εννέα το βράδυ. Εδώ λοιπόν βρίσκεστε: από την μία έχουμε μία ομάδα που μπήκε σα νάρκωση μέσα στα δέκα λεπτά επειδή κανείς δεν τόλμησε να βγάλει τον αντίχειρα έξω από την θήκη της περιοχής, από την άλλη μια Αυστριακή που αυτή την ίδια ώρα μετατρέπει κάθε σπίτι της περιοχής της ομάδας της σε θερμοκήπιο κινήσεων εκεί που κάποιοι ακόμη ψάχνουν τους κωδικούς εισόδου. Μην ψάχνουμε τυχαία αυτά τα αποτελέσματα — αυτά δημιουργούνται μέσα σε σπίτια όπως αυτά των Σερρών στις δέκα το βράδυ όταν κάποιος βγάζει φωτογραφίες αντί για ντοκουμέντα και βάζει μουσική αντί για λογική. Αυτό που ψάχνουμε είναι ένα νούμερο δύο που μεγεθύνει εκείνο το ένα νούμερο ενός. Και μην γελάτε — εκείνο το ένα νούμερο εκεί πάνω έχει ήδη φορέσει πολλές στολές. Τώρα λοιπόν: εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι ερωτηματικά, ας βγάλουν από την τσέπη τους ένα άλλο νούμερο εκτός από εκείνο του τηλεφώνου τους — επειδή η εποχή των ψεύτικων υποσχέσεων τελείωσε εκεί όπου άρχισαν οι Γάλλοι να φτιάχνουν playlists αντί για playmakers.

ρε παιδιά μου, αυτή η Λίζα-Μαρίγια σας έφερε αντιμέτωπους με το μεγαλύτερο δικό σας φάντασμα εδώ πάνω — εκείνο που λέει πως η ομάδα μας έχει ξεμυτίσει τρεις φορές σε δέκα λεπτά μόνο επειδή κανείς δεν τόλμησε ποτέ να βάλει ένα μικρόβιο ποιοτικού τένις εκεί μέσα. Καθόλου τυχαίο ότι την είδαμε στα ΗΠΑ Open εκείνη τη βραδιά σα να είχε φτερά στις μπότες της — ενώ εμείς εδώ κλείνουμε τον κορμό μας σα σαρδέλα στη λάμπα επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι σέντρες είναι η μόνη λύση. Αφού σας θυμίσω αυτό: μην κοιτάτε το όνομα της Αυστριακής σα να γράφεται εκεί ένα σύμφωνο συνεργασίας στις Σέρρες. Η ίδια πήρε το πρώτο της WTA τίτλο στα δεκαεπτά της σε ένα τουρνουά όπου κανείς δεν της έδινε ευκαιρία — και εκείνη όχι μόνο έπαιξε σα να ήταν η τελευταία φορά, αλλά έκανε τόσο πολλά winners εκεί μέσα που οι αντίπαλοι της άλλαξαν ψυχολογία προτού καν τελειώσει το πρώτο σετ. Και τώρα θέλουμε να φοβόμαστε μήπως μπουρλοτίσει εκεί πάνω επειδή κάτι γίνεται στις Αυστριακές άκρες; Ρε παιδιά, η ίδια είχε ένα συμβόλαιο στη Μόνπελιε στις αρχές της χρονιάς και σκάρωσε τέσσερα διαδοχικά σερί νίκες εκεί που όλοι περίμεναν καθόλου αποτελέσματα — κανείς δεν περίμενε εκείνη τη μετάδοση! Τώρα λοιπόν εσείς κάνετε ερωτήσεις για το συμβόλαιο ενώ εδώ έχουμε έναν Λομβάρντο που κοιτάζει τον χώρο σα να διαβάζει κινέζικα στα κεραμίδια. Μας κουράσατε με αυτές τις συζητήσεις περί κλειστής περιοχής — η Λίζα-Μαρίγια εκεί πάνω δεν έχει κλειστή περιοχή, έχει ένα εργαστήρι όπου κάθε λεπτομέρεια γίνεται στα τριάντα δευτερόλεπτα. Την είδα στα Youth Olympics να κάνει drop shot από τον τρίτο όροφο σα να ήταν ντόπινγκ καθώς στεκόταν εκεί πέρα — και να σου πω κάτι; Την επομένη την είχαν υπογράψει τρεις ομάδες στέλνοντας email την ίδια ώρα. Κι εσείς τώρα αμφισβητείτε μήπως εκείνη κουράζεται εκεί στις τελευταίες εμφανίσεις; Αυτή πήρε τρεις φορές προημιτελικά Grand Slam πριν κλείσει τα είκοσι δύο — και μιλάμε για αγώνες όπου έπρεπε να χτυπήσει πάνω από εκατόν είκοσι αντεπιθέσεις εκεί μέσα. Την Πρωτοχρονιά έκανε τρεις εβδομάδες αποκλειστικά στους πλάγιους διαδρόμους με ομάδα φυσιοθεραπείας εκεί — ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε τα λάθη στα βίντεο σα να είναι ταινία τρόμου. Και τώρα σας βγάζουν το σύννεφο στον ουρανό και εσείς αφήνετε την περιοχή σας σα ανοιχτό παράθυρο τον χειμώνα. Ακόμη χειρότερα: κάποιοι λένε πως εκείνοι οι τελευταίοι δεκαπέντε λεπτά είναι αυτοί που «αποφασίζουν» — σαν να μην υπάρχουν άλλα ογδόντα πέντε που έγιναν σκόνη επειδή κανείς δεν πήρε την μπάλα εκεί πάνω σα δικαίωμα, σα αίτηση ιθαγένειας στην ομάδα. Τέλος πάντων, εμένα η Λίζα-Μαρίγια μου θυμίζει εκείνον τον backhand του Φέρεντς Πάλι στις δεκαετίες του ΄80 — εκείνον που έκαναν έκθεση στο μουσείο της Βουδαπέστης επειδή ήταν τόσο καθαρός όσο μαχαίρι ξυρίσματος. Δηλαδή βρήκατε την ομάδα σας εκεί πάνω σα να γράφεται μία εργασία στις Κοινωνικές Επιστήμες — όταν η λύση είχε μπει σα σπόρος στις προηγούμενες εβδομάδες στο σπίτι του Όστερμαν. Μην ψάχνετε φαντάσματα λοιπόν — ψάξτε εκείνα τα δέκα λεπτά στις ταινίες όπου όλα κολλούν σα τραπέζι σιδερένιο. Γιατί εκεί τελειώνει το σύνολο των προβλημάτων σας — εκεί όπου κάποιοι αφήνουν την μπάλα σα να είναι φορτηγό στο παρκινγκ κι εμείς εδώ χρειαζόμαστε εκείνο το χέρι που μετατρέπει το ίδιο φορτηγό σε αγωνιστικό αυτοκίνητο ανάμεσα στους δρόμους της πόλης.

Τι έκαναν χθες οι Γάλλοι για να δείξουν πόσο πολύ τους λείπει η Σβιότεκ; Την βάλανε σ’ ένα τουρνουά φιλικού χαρακτήρα στην Κολωνία που ήταν σα σχολική εκδρομή — πέντε κουκούλες έναντι πέντε άλλων που έπαιζαν σαν να έκαναν πρόβα για γάμο! Και τότε εκεί που όλα πήγαιναν βόλτα σα γάιδαρος στο χιόνι, μπήκε μία που φόραγε κίτρινο τζάκετ στον δεύτερο γύρο και άρχισε να σου τραβάει σβάρνες σα να ήταν κανονισμένοι αγώνες προπόνησης στις Σέρρες… Ήρθε εκεί η Λίζα-Μαρίγια και κατάφερε να κάνει τρεις φορές τους αντιπάλους της να τρέχουν σα νυσταγμένα πρόβατα στο κλουβί — και όλα αυτά πριν καν κλείσουν πέντε λεπτά από τον αγώνα! Δεν κατάλαβε κανείς εκεί μέσα πως αυτοί βρισκόντουσαν στα πρωταθλήματα των μεγάλων κι όχι στο γήπεδο του Γυμνασίου Γιαννιτσών. Κι όμως εσείς αμφιβάλετε τώρα σα να διαβάζουμε ανακοινώσεις ιπποφορβείου αντί για live scores; Αυτού του είδους η Λίζα δεν μας λείπει επειδή χρειάζεται χρόνο — μας λείπει επειδή βάζει εκεί που άλλοι κοιτάνε μόνο. Την ίδια στιγμή εδώ ο Λομβάρντο στέκεται σα στατιστής που ψάχνει το εγχειρίδιο χρήσης του κινητού του στις τελευταίες εμφανίσεις… Ρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας εκεί πέρα σα να μην υπήρχε οριστικά ζήτημα ενώπιον μας: αυτά τα δέκα λεπτά δεν είναι ζήτημα στρατηγικής αλλά ψυχικής κατάστασης! Μας λείπει κάποιος που όχι μόνο βλέπει την τρύπα αλλά και την σκάβει εκεί που την έχουν σκάψει οι άλλοι σα να κάνουν τουρσί για το φαγητό τους! 🔥🤡

Ρε αυτοί οι δέκα λεπτά στο γήπεδο είναι σα τα τελευταία δέκα λεπτά μιας ταινίας τρόμου που ξέρεις πως δεν τελειώνει καλά — και όμως κοιτάς, περιμένεις εκείνο το φως στις τελευταίες σκηνές. Γιατί ξέρω πως την είδατε κι εσείς τη Λίζα-Μαρίγια εκείνες τις φορές στις ΗΠΑ Open, όταν η ομάδα της είχε χάσει τον δρόμο της σα νυσταγμένο αίγαγρο πάνω στους δρόμους του Flushing. Την ίδια ώρα που εμείς εδώ ψάχνουμε πώς να ξεμπλοκάρουμε τον Λομβάρντο σα να είναι κάποιος ξεριζωμένος από την εποχή των 56K dial-up, εκείνη μπαίνει στον αγώνα και κάνει το ψυγείο ψυγείο ακόμα κι όταν το σκορ λέει 0-3. Αυτοί δεν ψάχνουν playmaker εκεί πάνω — ψάχνουν έναν άνθρωπο που δεν έχει βγάλει ποτέ το γάντι του ακόμη και όταν ο τένις γίνεται σα πλήκτρο πληκτρολογίου μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Και όσο για τους φόβους περί συμβολαίου; Ας θυμηθούμε εκείνο το Τουρνουά της Μόνπελιε — την ίδια βδομάδα που οι Γάλλοι έκαναν ανακοινώσεις περί συνεργασίας με κάποιον που δεν εμφανίστηκε ούτε στο πρώτο του αγώνα, εκείνη είχε ήδη τέσσερα νικηφόρα σετ στη σειρά ενώ κανείς δεν είχε προσέξει πως έκανε τρίλιζα στις διαδρομές των αντιπάλων της. Δεν είναι θέμα συμβόλαιο — είναι θέμα καταγωγής. Αυτή δεν προέρχεται από κάποιο οικογενειακό εργοστάσιο τένις σαν εκείνο της Σβιότεκ, όπου οι γονείς σου κάνουν drill πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Η ίδια έκανε τις πρώτες της επιτυχίες στα Youth Olympics ανάμεσα σε παιδιά που έκαναν warm-up σα να ήταν στάσεις λεωφορείου. Την ίδια εποχή εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που δεν ξέρει πλέον πώς μοιάζει ένα drop shot εκτός γηπέδου — εκείνη ξέρει πως ένα drop shot δεν είναι κίνηση αλλά γλώσσα. Πάτε τώρα να αμφιβάλετε για την ψυχική της αντοχή; Τη συγκεκριμένη φορά που έπαιξε στο Australian Open εκεί που έκανε -5 στο τρίτο σετ, εκείνοι οι 23 winners δεν ήταν τύχη — ήταν μια μορφή αυτοάμυνας. Την εποχή εκείνη έκανε προπόνηση σε κλειστό γήπεδο της Αυστρίας όπου η θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή που οι μπάλλες έκαναν echo πάνω στις κεραμίδες. Εκεί λοιπόν εκείνη αντί να τρέχει γύρω-γύρω σαν τρελή, έκανε drill πάνω στο κλείσιμο των γκράφιτι στους τοίχους — εκεί που οι άλλοι σπρώχνουν τους άλλους, αυτή σκάβει μέχρι να βρει εκείνο το σημείο όπου η μπάλα τελικά σταματά. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τόνους, ενώ εκείνη ψάχνει μια σπίθα μέσα στο σκοτάδι της περιοχής της ομάδας. Αν ρωτήσεις λοιπόν εμένα, η Λίζα-Μαρίγια δεν είναι κάποιο φαινόμενο που θα φανεί τυχαία στους δεκαπέντε εκείνους. Είναι η μόνη που μπορεί να πάρει την μπάλα εκεί που οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη το γάντι τους σα να έχουν τελειώσει το δικό τους νούμερο. Την ίδια ώρα που εμείς εδώ κάνουμε τις δικές μας λίστες wishlist σαν να είμαστε στην έκθεση υπολογιστών, εκείνη έχει ήδη κάνει αυτά που εμείς ψάχνουμε ακόμη στους χάρτες των μεγάλων γηπέδων. Και πιστέψτε με — εκείνη τη στιγμή που θα μπει στους πλάγιους, δεν θα φέρει μαζί της ένα ντοκουμέντο συμβολαίου, αλλά ένα σετ rackets που έχουν κατασκευαστεί εκεί πάνω στις Αυστριακές Άλπεις, εκεί όπου οι άνεμοι φτιάχνουν ιστορία περισσότερο από τους ανθρώπους.

Ρε παιδιά τώρα βγήκα και κοίταξα την ίδια στην τελευταία αγορά των Αυστριακών Open — εκεί που οι αντίπαλές της έκαναν warm-up σαν να είχαν τελειώσει τις δουλειές τους για την ημέρα ενώ αυτή έκανε σβάρνες πάνω στο γήπεδο σα να ήταν ένας ζωγράφος που ξέρει πως έχει μόνο δέκα λεπτά μέχρι να σβήσει το χρώμα. Τι έκανε; Έφερε ένα δικό της χαρακτηριστικό εκείνο το νήμα: τρεις διαφορετικούς τρόπους drop shot μέσα στα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα ενός αγώνα που κανείς δεν περίμενε τίποτα! Κι εκείνοι οι δέκα λεπτά που λέγαμε πριν σα νάρκωση; Την είδα τελευταία φορά στη Λυών να στέκεται εκεί που η ομάδα είχε γίνει σαν το γκαράζ του σπιτιού σου όταν γίνονται έργα — όλα ανοιχτά αλλά κανείς δεν ξέρει που πάει το νερό. Αυτή μπήκε σα κάποιος που διάβασε τη σήμανση των δρόμων ενώ οι άλλοι ψάχνουν πια τον φακό τους στα κινητά. Δεν έκανα τίποτα άλλο από το να θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο με τη Πέγκουλα όπου η Λίζα-Μαρίγια έκανε δύο φορές περισσότερο τελικές από κάθε άλλη παίκτρια του γηπέδου εκείνες τις τελευταίες δεκαετίες. Και τώρα λέγατε πως αυτά είναι τυχαία; Δεν υπάρχει κάτι τυχαίο εδώ πάνω — υπάρχει μόνο εκείνος ο αέρας της Αυστρίας που φυσάει δυνατά στις πλαγιές των βουνών εκεί που εκείνη μεγάλωσε ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε τους αριθμούς των συμβολαίων σα να είναι κατάλογοι super market. Την είδα τελευταία φορά στο warm-up ενός αγώνα να κάνει drill πάνω στους τοίχους των αποδυτηρίων — σαν να είχε έρθει εκεί για να ετοιμάσει το δικό της ξενοδοχείο μέσα στο γήπεδο. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο όπου όλα πήγαν στραβά σα το πρώτο φλιτζάνι καφέ το πρωί; Η ομάδα είχε χάσει τον πρώτο σετ 6-2 κι εκείνη μπήκε σα ψυχολογικό φάρμακο ενώ εμείς εδώ κάναμε σπριντ στους κωδικούς των βίντεο σα να ψάχναμε επιδημία. Τι έκανε; Έφερε πέντε διαφορετικές λύσεις πάνω στο ίδιο σημείο της περιοχής — σαν να είχε μάθει από παιδί εκείνον τον χάρτη της πόλης σα να ήταν μονόδρομος. Τώρα λοιπόν σας βγάζω όλους εδώ μέσα σα να είμαι ο τύπος που λέει πως η ομάδα μας έχει χάσει το δρόμο της επειδή κανείς δεν τόλμησε ποτέ να πιει εκείνον τον καφέ στο πρώτο δεκαπέντελεπτο όταν όλα μοιάζουν κλειστά σα παράθυρο τον Ιανουάριο. Κι όμως εκείνη κάθε φορά που μπαίνει εκεί πάνω δεν φέρνει μαζί της ένα βιβλίο οδηγιών — φέρνει έναν αγώνα που γίνεται ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου και στις ιστορίες των ανθρώπων που δεν έχουν βγάλει ποτέ τα γάντια τους ακόμη. Μην ψάχνετε λοιπόν φαντάσματα εκεί πάνω — αυτά τα δέκα λεπτά δεν έχουν σχέση με χρόνια ή συμβόλαια. Έχουν σχέση με εκείνον τον μικρό χώρο όπου κάποιοι σταματούν ενώ κάποιοι άλλοι ξεκινούν. Και εκεί πάνω, σαν πάντα, η Λίζα-Μαρίγια είναι εκεί γιατί εκείνη δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει εκείνον τον δρόμο ακόμη κι όταν οι άλλοι είχαν βγάλει ήδη τις πινακίδες.