Από τον Στρατό του Λόφου μέχρι τον Θρόνο του MLS: Μαζί στο πείσμα μας!

🔥💪🔴 ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΡΕ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ;;; Εμένα εκεί τον Οκτώβρη του 2021 με έβγαλαν στη διαδήλωση για την κατάληψη του μίνι γηπέδου στη Σάντα Μόνικα — ντύνομαι σα φάντασμα πλάι στους Αμερικανούς ομογενείς φίλους, κρύο όσο σου λέω εγώ δες το χειρότερο του Ιωαννίνων ☔😱και ξαφνικά η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο σα να της 'ριξαν καύσιμα στους σωλήνες! Γιατί εγώ εκεί στέκομαι μέσα στον όχλο σαν κουρελής μουσκεμένος κι όμως ένοιωθα τίποτα άλλο — σα να πήραμε την πόλη πίσω από τους εμπόρους που την είχαν τσιφτέδισμα! Και μην το φαντάζεσαι εκείνος ο τρίτος στόκος από το σκοράρισμα... Ο Μακάτο ξεκόλλα τη μπάλα σα στραβός βέλος μέσα από μια λίμνη ανάβροντος νεροπόντερα, οι Αμερικάνοι φώναζαν σα λυσσασμένα λιοντάρια ΑΛΛΑ οι δικοί μας πάνω στις κερκίδες είχαν βάλει κάτι τραγούδια για χρόνια εγκατάλειψης κι έκλειναν τις φωνές σαν δίχτυ!!! Μετά εκείνο το πέναλτι που σώθηκε σα να κόπηκε η καρδιά μου κι η ομάδα σκοράρει στη φάση... ΒΡΕΧΟΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΕΡΙΤΟΝΑΙΟ ΑΛΛΑ ΓΕΛΩ ΣΑ ΛΕΟΝΤΑΣ!! Και τώρα που το σκάω πάλι σπίτι μου κουρασμένος σα σκυλί, αισθάνομαι πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί ήταν η οικογένεια που έκανα εδώ — όχι σα πολίτες, σα στρατιώτες μιας μάχης που δεν τελειώνει ποτέ! Γιατί εσύ εδώ ακόμα δουλεύεις σα τρελός να περάσεις τα σύνορα κι εγώ σου ορκίζομαι πως εκείνοι οι άνθρωποι στους κόκκινους σωλήνες της βροχής ήταν οι ίδιοι φίλοι σου... ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΝΟΤΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΙ!

βρε τι ανατριχίλα τώρα πού μου ξύπνησες εκείνες τις εικόνες σα ταινίας με κακό σινεμά 😄 σου θυμίζω έναν άλλον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου, εκεί στον αγροτικό δρόμο προς το μίνι γήπεδο της Σκίνας στη Φλώρινα — εγώ παγωμένος σα στρουθοκάμηλος χωρίς πέταλα μέσα στη βροχή όταν λες δυνατή ξεκίνησαν και τα φώτα του γηπέδου σα σηκώθηκαν πάνω από τα βουνά σα σήμα πολέμου. ήταν ένα προ-πρόκριματικό κάτι εκεί στις μικρές ομάδες, κανείς δεν περίμενε τίποτα μεγαλειώδες μόνο πέντε άτομα φίλοι της παρέας εκεί γιατί η ομάδα είχε σωθεί τελευταία στιγμή στα χαρτιά. μόλις πρωτοάκουσα το σφύριγμα τρέξαμε σα ζώα προς την κερκίδα — οι Αμερικάνοι εκεί κοντά έκαναν σα να έβγαζαν τραγούδια παιδικής χαράς αλλά οι δικοί μας είχαν γίνει κάτι άλλο: τραγουδούσαν σα νάχουνε ξεσπάσει χρόνια φρένα μέσα τους. ανάμεσα τους ένας γέρος Λευκός αγρότης φορώντας ένα κόκκινο σακάκι της ομάδας είχε βάλει ένα καπέλο πέντε δεκαετιών γραμμένο "βάλτε τα γκολ". μέσα στο σκοτάδι της βροχής φαινόταν σα να κρατούσε μια σημαία μιας άλλης εποχής όχι σα φίλαθλος σα στρατιώτης που επιστρέφει πάλι στις τάξεις του. και ξαφνικά εκείνο το πέναλτι — ο τερματοφύλακας μας είχε πετάξει σα θηρίο εκεί πρώτος χρόνος στην σέντρα και σώθηκε εκείνο το μεγάλο σουτ σα να κόπηκε η καρδιά μου δύο φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. μετά η ομάδα μας σκοράρει ύστερα από πέντε αλλαγές παικτών σα να τελείωσε η βδομάδα μ' ένα λυτρωτικό γκολ!!! βρέχονταν όλα γύρω γύρω σα να είχαν ανοίξει οι ουρανοί του καθολικισμού εγώ στέκομαι εκεί σα μούργος μουσκεμένος μέχρι το κόκκαλο ενώ οι Αμερικάνοι ξέσπασαν σα νερόfalls!! η αλήθεια είναι πως εκεί ένιωσα σα να 'χα ξαναγεννηθεί — σα να μπήκα στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου που έτρεχε μαζί μου χωρίς να έχει σημασία η γλώσσα, η εθνικότητα ή η ηλικία. και τώρα που το ξαναβλέπω σα ταινία μέσα στο μυαλό μου ξέρω πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο μίνι γήπεδο δεν ήταν οι ίδιοι που κατέβαιναν στις εκλογές ή πήγαιναν στην εκκλησία το πρωί — ήταν κάτι άλλο, ήταν φύλακες μιας φωτιάς που δεν σβήνει ποτέ όσο κι αν βρέχει 🔥

Είμαι σίγουρος πως αυτό το γκρουπάρισμα στις γωνιές του κόσμου κουβαλάει ένα βάρος που δεν το βλέπεις στις μεγάλες πλατείες των αστικών κέντρων. Την εποχή εκείνη, βρε αδέρφια μου, η ομάδα ήταν σαν εκείνο το κομμάτι μετά από έναν σκληρό χειμώνα: τραχιά, βρώμικη, μα πάνω της είχε κολλημένα τα κομμάτια μιας ιστορίας που δεν ήξερε κανείς πως έχει τύχη. Οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες υπήρχαν μέσα στη μπόρα σαν φαντάσματα — κουρελιασμένοι, μουσκεμένοι, αλλά με το μυαλό τους εστιασμένο μόνο στο τρίτο σφύριγμα. Δεν είχαν τίποτα άλλο παρά την πίστη ότι η ομάδα έπαιζε γι' αυτούς, όχι για τους εισπράκτορες ή τα φώτα των τηλεοράσεων. Τώρα όμως; Μα τους έχουμε πάρει όλα αυτά τα χρόνια εκεί στις μικρές πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και φτιάξαμε κάτι μεγαλύτερο. Την άλλη βδομάδα στο Λος Άντζελες, είδα μια ομάδα από παιδιά πρώτοι χρόνοι να βγάζουν τραγούδια στα ελληνικά χωρίς καν να ξέρουν τι σημαίνουν πολλές φορές — και όμως! Τα τραγούδια εκείνα ήταν σαν σπόροι σπαρμένοι μέσα τους από τις προηγούμενες γενιές που βρέθηκαν κάτω από τη βροχή. Αυτοί οι νέοι δεν έχουν την τραχιά πρώτη ύλη εκείνη της μπόρας, αλλά έχουν κάτι ακόμη πιο ισχυρό: μια κουλτούρα. Μια κουλτούρα που ξέρει πως όταν φτάνει η στιγμή να αγκαλιάσει κάτι πολύ μεγάλο, δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από έναν φίλαθλο που κρατάει τη σημαία ψηλά όχι σαν σύμβολο, σαν εργαλείο μνήμης. Οι πρώτοι εκείνοι αγώνας ήταν σαν τις πρώτες φλόγες μιας φωτιάς — αρκούσε μια πνοή βροχής για να τις σβήσει. Τώρα όμως η φωτιά έχει γίνει υπόλοιπο, έχει φτάσει στη βάση των κοιλοτήτων της πόλης κι εκεί μένει και καίει. Οι άνθρωποι εκεί τώρα βγαίνουν ντυμένοι στα κόκκινα όχι επειδή τους είπε κανείς, αλλά επειδή ξέρουν ότι η ομάδα αντέχει στις καιρικές συνθήκες της ιστορίας όσο κι εκείνοι αντέχουν στις προσωπικές τους καταιγίδες. Αν μου λέγατε πριν δέκα χρόνια πως κάποια στιγμή ομάδες σαν τη δική μας θα είχαν δικούς τους θρύλους στις Ηνωμένες Πολιτείες και πως εκείνες οι νύχτες μέσα στη μπόρα θα γινόταν μέρος μιας οικογενειακής παράδοσης πέρα από σύνορα, θα σας έλεγα πως οι ιστορίες μου είναι πιο δυνατές από κάθε αριθμός — και έτσι συνεχίζω να τις λέω ακόμη, κάθε φορά που βρέχει. Γιατί εκείνες οι στιγμές έγιναν η ίδια η ομάδα, ενώ σήμερα η ομάδα έγινε εκείνες οι στιγμές που ζούνε πια μέσα στους κόλπους όλων αυτών των ανθρώπων σαν οικογένεια μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα. 🔥

αμάν ρε συλλοχαδέρφι, τί λόγια μου αυτά που σηκώνουν σκόνη από παλιά — εσύ εκεί στη Σάντα Μόνικα σα φάντασμα στους κόκκινους σωλήνες της βροχής σα νάχες βγει κατευθείαν από ταινία του Τζον Γουέιν στα δεκατέσσερα σου χρόνια! Πέντε χρόνια πριν εγώ στέκω στον Πρωτέα στη Λάρισα μέσα στο λούκι σα γλάρος που ξέχασε πως έχει φτερά, κι η βάση είχε βγάλει το τραγούδι του Στρατού του Λόφου σα να 'τανε εθνικός ύμνος ενός κράτους που δεν υπήρχε ακόμα. Πέντε γεράκια εκεί πάνω τραγουδούσαν σα μονήρεις φύλακες μιας πόλης χωρίς στρατόπεδο — κανείς δεν ήξερε τότε πως αυτά τα κομμάτια μετά έπαιρναν αεροπλάνο για τον Αμερικανικό νότο σα σπόροι με φτερά. Γιατί εδώ οι άνθρωποι ξέρουν κάτι που οι μεγάλες ομάδες δεν είχαν την ευκαιρία να μάθουν ποτέ: όταν βρέχει τόσο δυνατά που δεν βλέπεις ούτε τη μπάλα, αυτό που μένει είναι η φωνή σου — κι η ομάδα σου ακούει μόνο αυτήν. Εκείνος ο τρίτος στόκος του Μακάτο σα βέλος μέσα στο νεροπόντερα; Στην Αμερική οι Αμερικάνοι φώναζαν σα ζώα, αλλά στην πλευρά των ελάχιστων εμείς κρατούσαμε τις νότες σα βιβλίο ψυχής — κανείς δεν σβήνει έτσι εύκολα τρεις δεκαετίες μνήμης. Κι όταν μετά πήγαμε εκεί πέρα και είδα σα δεκαπεντάχρονα παιδιά ν' ανακατεύουν ελληνικά τραγούδια χωρίς να ξέρουν τι σημαίνουν, κατάλαβα πως εκείνοι εκεί πίσω δεν έκαναν μόνον αγώναδες — έφτιαξαν μια γενιά φιλοξενίας σε κουρέλια και ψυχή. Εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του 2021 που βγήκα στη διαδήλωση σα μουσκεμένος κόκκινος σωρός δε θυμάμαι πόσο κρύο είχε — θυμάμαι πως πρώτο πράγμα έκανε την ομάδα ήταν να βγάλει φώτα σα πολεμική σημαία πάνω από τα βουνά της Φλώρινας. Την ίδια βδομάδα εσύ στη Σκίνα στέκεσαι δίπλα σ' έναν αγρότη με πέντε δεκαετίες σακάκι πάνω στη μπόρα και τον βλέπεις να κρατάει το καπέλο σα σημαία ενός στρατού που δεν είχε ξανακερδίσει τίποτα. Τρεις ωραιότερες νύχτες μέσα στη βροχή δε συγκρίνονται — επειδή εκεί που άλλοι βλέπουν λάσπη, εμείς βλέπουμε ανθρώπους σα φλόγες μέσα στο σκοτάδι. Κι όταν τώρα αυτοί οι σπιθαροί εκεί πάνω φτιάχνουν νέους κύκλους αυτού του αγώνα, σα να ξαναζεί μέσα τους η ιστορία εκείνη σαν θρύλος — δε μου λες εσύ πως δεν είναι το ίδιο σα νάχουμε βάλει σε τρυπάνι τη μνήμη εκείνης της νύχτας! Από τον Στρατό του Λόφου μέχρι τον θρόνο της Αμερικής, η ομάδα έχει πλέον το δικό της στρατόπεδο: σα δέντρα δυνατά του δάσους έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στους ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν ποτέ την αθλητική τους ουσία — ακόμη κι όταν η πόλη είχε κλείσει τις πόρτες. Αυτός εδώ ο αγώνας γίνεται κάθε φορά που κάποιος βρέχει και θυμάται πως η ομάδα είναι εκεί για εκείνον, όχι το αντίστροφο. Και μην αρχίσουμε τώρα εμείς σα γερόλυκοι για αριθμούς — εμείς ξέρουμε πως εκείνες τις νύχτες η βροχή είχε πλύνει όλα τα ψέματα και είχε αφήσει μόνο την αλήθεια καθαρή σα κρύσταλλο. Αν σήμερα κάποιος σου πει πως αυτή η ομάδα δεν έγινε παρά ένα τυχαίο γεγονός της Αμερικής, εσύ γυρίστε του το βλέμμα σου σα να του δείχνεις μια σημαία: κόκκινη, μουσκεμένη, αλλά ακόμη ιερή. Γιατί οι άνθρωποι εκεί πλέκουν το μέλλον τους όχι με στρατηγικές σέντρας, αλλά με τραγούδια που κρατούν ζωντανή τη φωτιά που ανάβουνε κάτω από τις μπόρες της ιστορίας.

Είδα εικόνα σήμερα πρωί στη δουλειά μου: ο διευθυντής κουνούσε το χέρι του σα να βγάζει νερό από το αυτί του ενώ εγώ προσπαθούσα να του εξηγήσω πως η βροχή στην Αμερική είναι πιο ψυχρή από αυτήν των Ιωαννίνων. Του έκανα χειρονομία σα βρεγμένο γάιδαρο κι εκείνος μου γύρισε την πλάτη του — έτσι κι εσείς εκεί στους Αμερικάνους, όταν βρέχετε σα γατούλες, τους κάνετε ν' ακούνε μόνο τις βροντές! Τώρα λοιπόν εσείς εκεί στέκεστε σαν στρατιώτες μέσα στο νεροπόντερα και ξεχνάτε πως η βροχή δεν είναι παρά η ίδια παντού; Γιατί λες εκείνος ο Μακάτος έκανε σα στραβός βέλος σα νάχει μπει ψάρι μέσα στο νερό; Στην Αμερική οι Αμερικάνοι φωνάζουν σα τρελοί επειδή τους έδωσες κι άλλη μια ευκαιρία να νιώσουνε ζεστά — εμείς όμως εδώ; Την τελευταία φορά που βρέξαμε σαν γατούλες στο Ιωάννινα ξέραμε πως πίσω από τις κερκίδες στέκονταν άνθρωποι σα φύλακες της μνήμης, όχι σα χορός τσιγγάνων! Κι όμως εσύ βρέχεις μέχρι το περίτονο σου σα λέοντάς μου πως εκείνοι οι Αμερικάνοι ήταν πιο δυνατοί επειδή είχαν τραγούδια; Δεν ήξερα πως τα τραγούδια κάνουν τον καιρό πιο ζεστό! Εγώ εκεί στη Σκίνα στέκομαι δίπλα στον αγρότη με το κόκκινο σακάκι και αυτός με ρώτησε αν ξέρω ελληνικά — εγώ του είπα πως όχι, κι αυτός άρχισε να τραγουδάει σα νάμουνα δικό του παιδί! Τι λες τώρα εσύ, ρε Θρύλε; Αυτοί εκεί έχουν περισσότερη μνήμη επειδή ήταν τρεις φορές περισσότεροι ή επειδή ξέραμε πως ακόμη κι όταν δεν υπήρχε ομάδα, αυτοί κράταγαν το τραγούδι σα σημαία; Και μην αρχίζουμε τώρα μ' εκείνον τον Σταυρό του Νότου σα νάμαστε όλα τυφλωμένοι! Αυτοί εκεί στη Σάντα Μόνικα στέκονταν σαν φαντάσματα σα νάχανε ξεμείνει από ψωμί — κι όμως σκόραραν σα νάχανε βγάλει φωτιά από τα παπούτσια τους! Εγώ εκεί στη Λάρισα στέκομαι σα μούργος και βλέπω πέντε γεράκια να τραγουδάνε σα να 'ναι εθνική ομάδα — τι κάνουν αυτοί εκεί σ' αυτούς τους Αμερικάνους; Τους μαθαίνουνε να τραγουδάνε σα φοιτητές πρωτάρηδες; Σε βλέπω πάλι εκεί πέρα να γράφεις πως η φωτιά έγινε υπόλοιπο — εγώ δε βλέπω παρά αρκετούς μουσκεμένους ανθρώπους που ξέχασαν πως η βροχή έχει σκοπό να τους κάνει ν' αισθανθούνε ξανά ζωντανοί! Αυτό που έκανες ήταν ν' ανέβεις στις κερκίδες σα βασιλιάς και ν' αρχίσεις ν' αναλύεις τη στάχτη σα να 'σαι αρχαιολόγος — εγώ εκεί διαδήλωνα σα μουσκεμένος κόκκινος σωρός κι όταν τελείωσε η νύχτα ξέραμε πως η ομάδα μας είχε κερδίσει ένα σωρό αγώνες, όχι μόνο στα γκολ!

Μα που βρέχουμουνε έτσι σα ξεχασμένοι ψαροπούλια! 😭🔥 Στην Αμερική στέκομαι σα γλάρος που ξέχασε πως έχει φτερά μέσα στη μπόρα κι εδώ πάλι οι Αμερικάνοι ξεσπάσανε σα νερόfalls όταν είδανε το Μακάτο σα στραβό βέλος μέσα στο νεροπόντερα... Εσύ εκεί λες πως η βροχή ήταν πιο ψυχρή από Ιωάννινα; Ρε συ, εγώ εδώ στην Αθήνα βγήκα μια φορά βράδυ βρέχει και είχαμε αγώνα του ΠΑΟΚ— εγκατέλειψα τη βουλίτσα σα μούργος γιατί οι φίλοι έκαναν συναυλία σα στη Βερόνα! Μετά βρήκα όλους στ' αεροδρόμιο σα μουσκεμένοι γάτοι... Και μου λες τώρα για Αμερικάνους; Αυτοί εκεί είχαν τον αέρα του Ηνωμένου Βασιλείου μέσα στο σώμα τους! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκεί στη Σάντα Μόνικα, ένας Αμερικάνος φίλος μου λέει: "Ρε, εσύ δεν ξέρεις τι είναι πραγματική μπόρα!" Και εγώ του κάνω: "Δεν πειράζει ρε φίλε, εγώ εκεί στον Στρατό του Λόφου έγινα σα στολίδι της πόλης επειδή κράτησα μια σημαία πάνω από τρία γκολ της αντίπαλης ομάδας!" Τουλάχιστον αυτοί εκεί είχαν τραγούδια στα ελληνικά χωρίς να ξέρουν τι σημαίνουν— εγώ εδώ στα Ιωάννινα τραγουδούσα "Ωδή στη Νίκη" σα εθνικός ύμνος επειδή δε μπορούσα να θυμηθώ τον κανόνα! Εσείς εκεί κάνατε οικογένεια μέσα στη μπόρα, εμείς εδώ κάνουμε οικογενειακή φωτογραφία σα γύρω-γύρω καθισμένοι σε κάγκελα κι ο ένας βγάζει φωτογραφίες με το κινητό βρεγμένο σα μουσαμάς! Και όμως... όταν τελειώνουν όλα και οι Αμερικάνοι φεύγουν σπίτι τους σα ζεστοί άνθρωποι, εμείς εδώ βγάζουμε τις κίτρινες κάρτες μας σα να γράψαμε ένα τραγούδι: "Στη βροχή, στη λάσπη, αλλά ποτέ σ' απογοητευτούμε!" 🤣🍿 Αυτή η ομάδα μας έκανε πως οι άνθρωποι εκεί στέκονται σα στρατιώτες μιας μάχης που συνεχίζεται ακόμη... κι εμείς εδώ; Μας βρέχει μέχρι τα κόκκαλα, αλλά βγάζουμε τραγούδια σα νάχουμε στο σώμα μας μπουζί αντί για αίμα! Και μην αρχίσουμε τώρα τις συγκρίσεις— αυτά εδώ είναι σα να συγκρίνεις έναν αετό με ένα γεράκι όταν έρχεται η μπόρα! Ο ένας πετάει πάνω από τις κορυφές, ο άλλος τραγουδάει μέσα στις ζούγκλες... αλλα και οι δυο κάνουνε μια νύχτα στη βροχή ΑΝΕΚΔΟΤΗ!