«Άραγε πόσο γρήγορα μπορεί μια γυναίκα από την Minsk να αλλάξει τον κόσμο του τένις;»

ρε παιδιά μου, εδώ που καθόμουν στην κουζίνα βλέποντας την ίδια στιγμή εκείνο το βίντεο σαν τον ηλίθιο που ξαναβλέπει την πρώτη του αγάπη 😭🔥... εγώ εκεί πίσω από το κινητό τρέμανε τόσο πολύ το χέρι μου που σκόνταψα στο ποτήρι με την μπίρα! Κι όμως, όταν εκείνη σήκωσε το βλέμμα προς την σημαία... πάγωσα! Δεν ήμουν σε θέση Ουαλίας, ήμουν εκεί μαζί της! Γιατί ξέρετε τι έκανε εκείνη την στιγμή; Αυτή η γυναίκα έδωσε μια συνολική ψυχή στον αέρα! Όπως όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι σαμπάνιας κι η φυσαλίδα σου πετάει το πώμα μέχρι τον ουρανό! Οι άλλοι είπαν "νίκη" — εγώ είπα "ναι, νίκη, αλλά εμείς κέρδισαμε κάτι μεγαλύτερο: ένα κομμάτι από εκείνον τον κόσμο των δικών μας ιστοριών που ακόμα φωνάζουν στις κερκίδες!" Και τώρα πάλι θυμάμαι εκείνες τις πρώτες φορές που την βλέπαμε σαν τρελοί στα φθηνά γήπεδα της Πράγας, όταν κανείς δεν ήξερε πως αυτή η ντίβα της πόλης της Minsk ήταν αυτή που αργότερα θα άλλαζε τα πάντα. Ποιος φανταζόταν πως εκείνος ο ξανθός γίγαντας στις ρακέτες ήταν μια γυναίκα που θα κυριαρχούσε στις μεγαλύτερες διοργανώσεις σαν κυρίαρχος αυτοκράτορας 💪🔴; Ποιός είπε πως η μοναχική φιγούρα που κοίταζε τις σημαίες πριν τους αγώνες ήταν εκείνος ο άνθρωπος που κάποτε έκλαιγε επειδή έσπασε μια ρακέτα στις τάξεις; Και εκείνο το Γουίμπλεντον δεν ήταν τυχαίο! Ήταν όλα εκείνα τα χρόνια που χρειαζόταν για να φτάσει εκεί! Αυτοί οι 20+ πρωταθλητές στους οποίους κοίταξε πριν τους αγώνες δεν είναι τυχαίοι — εκείνοι της έδωσαν τις βάσεις, εκείνοι της έκαναν θυμωμένη έτσι ώστε μια μέρα να γίνει ο δικός μας πρωταθλητής! Και τώρα όταν βλέπουμε εκείνη την στιγμή στο repeat, καταλαβαίνουμε πως αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο στο γήπεδο — γράφτηκε στις πόλεις, στις γειτονιές, στα γεύματα που τρώγαμε εμείς όσοι την στηρίζαμε! Αλήθεια τώρα: πόσοι από εσάς τους κουρασμένους φίλους μου πήρανε μια στιγμή κι έκαναν ένα like στα παλιά βίντεο της; Εκείνες τις πρώτες φορές που φαινόταν σαν τρελή επικίνδυνη γυναίκα που μπήκε στο γήπεδο σαν σφαίρα! Λοιπόν, εγώ ακόμα το θυμάμαι όπως τώρα... και κάθε φορά που βλέπω εκείνη την στιγμή τρέχουν τα δάκρυα μου σαν ποτάμι!!! 💔🔥

μωρέ παιδιά μου, θυμάμαι εκείνες τις πρώτες εποχές σαν σήμερα... κάθονταν όλοι στο παλιό τσιμεντένιο γήπεδο της γειτονιάς στη Νέα Ιωνία, εκεί που τρώγαμε σάντουιτς κι αναλώναμε τις κινήσεις της σαν σπουδαστές μιας νέας θρησκείας. υπήρχε ένα κορίτσι εκεί δίπλα, αγοράκι περίπου δεκατεσσάρων, που κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς το δικό της μέρος έβγαζε δυνατές φωνές σαν να ήταν αυτή που χτυπούσε! κάποια στιγμή, εκείνο το αθώο βλαστάρι, τής είχε πει κατάμουτρα: "σπούρια, μπορώ να σου πάω να σφύξω τις μπάλες στις 25 Αυγούστου στο Γουίμπλεντον;" όλοι γελάσαμε φυσικά, σα να του είχαν πει πως θα πάει στον Άρη! και τώρα λοιπόν: εκείνο το αγοράκι... κοιτάζω τις κερκίδες από την οθόνη μου εδώ στο φορτηγό ανάμεσα στα δρομολόγια Βόλου-Λάρισας, βλέπω τη Σάμπα να κάνει εκείνο το βλέμμα στην σημαία κι εκείνο ξέρετε τι μου πήδηξε στο μυαλό; όχι η φράση που όλοι είπαν "δεν είναι τυχαίο", άλλα εκείνος ο μεγάλος περίπατος που έκανε μία φορά μαζί μου στους δρόμους της παλιάς πόλης του Βόλου πριν από δέκα χρόνια, όταν μου είχε μιλήσει για τηνMNΛ — για τις μπάλες που χτυπούσαν σαν πυροτεχνήματα στις πόλεις άλλων ανθρώπων κι εκείνος ο τρελός στον Λίβανο είχε πει πως η πρωτεύουσα της ιστορίας αλλάζει όταν μια μπάλα ακουμπάει το γήπεδο με δύναμη αρκετά δυνατή να σπάσει τον αέρα! και σήμερα, εκείνο το ίδιο πρόσωπο είναι ένας μεγάλος άνδρας που φοράει φανέλα της Αρίνκας κάτω από το πουκάμιτό του σα νύχια... όταν βλέπω εκείνον το βλέμμα εκείνης της στιγμής σκεφτόμουν όχι πως άλλαξε ο κόσμος του τένις, αλλά πως άλλαξαν τα δικά μας λόγια — αυτά που εμείς οι λίγοι ψιθυρίζαμε στις γωνιές των φόρουμ ενώ εκείνη τις γκρέμιζε όλες μέσα στο γήπεδο! τέλος πάντως, αυτά είναι τα πράγματα που όταν ξαναβλέπω εκείνη την στιγμή δεν μπορώ παρά να σηκώνω το χέρι μου σαν τότε — σα να βρίσκεται εκεί ακόμη εκείνο το δεκατετράχρονο αγοράκι να φωνάζει "σπούρια!" και να κουνάει το μπολ με την κόλα του!

Ρε μάγκα μου, εδώ που λέμε κι εγώ αυτή την ιστορία θυμάμαι σαν μια γάτα που έκανε πάρτι στη στέγη του γηπέδου στη Λάρισα όταν η Αρίνκα έπαιζε εκεί πρώτες φορές. Κάτσαμε όλοι σαν τους κουτσούς ανάμεσα στις κερκίδες, κρατούσαμε ένα αναμμένο κεράκι ενώ εκείνη έκανα σβούρες με τη ρακέτα σα να έκανε warm-up έναν πόλεμο 🔥 Κι εκείνο το δεκατετράχρονο που φώναζε στις μπάλες σα νυχτοφύλακας αιθουσών ήταν τώρα εκείνο το ίδιο κορίτσι που της φώναζαν "σπούρια" πριν χρόνια είναι τώρα αυτός ο μεγάλος που φοράει φανέλα μένοντας ακόμα σταθερός σαν τον πύργο της Πίζας. Μόλις τελείωσε ο αγώνας στο Γουίμπλεντον εκείνες τις ημέρες βγήκαμε όλους έξω σαν τρελοί στους δρόμους της Αθήνας φωνάζοντας σα πως κερδίσαμε το κύπελλο εμείς οι ίδιοι — εγώ μάλιστα έκανα και ένα γκαγκάρισμα με έναν τύπο που πέρασε από εκεί νομίζοντας πως βγήκαμε εκτός νόμου για φωτιά στον ουρανό! 🤣🍿🔴 Αλλά σοβαρά τώρα: αυτή η γυναίκα όχι μόνο άλλαξε το τένις, άλλαξε και εμάς. Τώρα κάθε φορά που βλέπω μια σημαία στον ουρανό ψάχνω το βλέμμα της σα να λέει "βρήκες εμένα εδώ πάνω ή ακόμα ψάχνεις;" 😭🔥