Από τις γειτονιές των minors έως την κορυφή του ανέμου: ποιοι θυμούνται πώς μεγάλωσαν οι…
θυμάμαι όταν το γήπεδο της αγάπης μας ήταν ένα χωράφι πίσω από το σούπερ μάρκετ του Ιωάννου κι εκεί βρίζαμε τους συμπαίκτες μας όλη μέρα πριν πιάσουν μπάλα. αυτοί οι πρώτοι κύκλοι προπόνησης στις καυτές τσιμέντο όπου ο προπονητής μας μιλούσε σαν Αριστοτέλης κι εμείς σαν γκάνγκστερ... πρώτη φορά σήκωσα πρωτάθλημα ήταν τέτοια εποχή, αυτοί οι ξεροκέφαλοι οι οποίοι σήμερα είναι σπουδαίοι άνδρες πίνουν μπίρες μαζί μας χωρίς ντροπή.
αυτή η ομάδα όμως δεν ήταν ποτέ ωραία στο χαρτί — ήταν πάντα εκεί όταν χρειαζόταν, κι όταν πιάσαμε αυτό το τρόπαιο στις αρχές του millennium μιλάμε για κάτι άγριο: πρώτη φορά σηκώσαμε κάτι χωρίς κανένας μουρμουρητό στη γωνία, δεύτερη φορά ακόμη πιο σκληρό γιατί ξέραμε τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι για κάθε μπάλα.
ποιοι από δω θυμούνται εκείνες τις νύχτες;
Μεθυσμένος κι εγώ από εκείνες τις μπίρες που έλιωσαν τις δυσκολίες… ήταν στις αρχές των 2000 όταν σηκώναμε κουβάδες νερό στο γήπεδο της Αλιάρτου καίγοντας ξύλα επειδή δεν υπήρχε νερό στους κρουνούς! Αυτοί οι φανταρίνες είχαν κόκκινα κεφάλια από τον ήλιο κι εγώ σου βρίζω μέσα μου κάθε φορά που έπεφτε στο κοντούκι του παρκέ… η δεύτερη φορά που σηκόψαμε το τρόπαιο μπήκα σπίτι μου και έκλαψα σαν μωρό γιατί θυμήθηκα εκείνον τον πρώτο αγρό, εκείνον τον πρώτο προπονητή που μας έλεγε "εσείς είστε το σπέρμα των μεγάλων!" και εμείς του φώναζαμε πως θέλουμε θολό νερό!!
🔥 Ποιος δε θυμάται εκείνες τις νύχτες όπου το γήπεδο ήταν σαν κόλαση λόγο της ζέστης κι οι μπαμπάδες μας έφερναν σάντουιτς με λουκάνικα τραγανά σαν τσίχλες! Τώρα λέμε πως ήταν δύσκολο;;;; ΑΥΤΟ ήταν δύσκολο!! Να σηκώσεις ένα πρωτάθλημα ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΓΗ!! Οι Μποξ Χιλ δεν είχαν τίποτα ωραίο στο χαρτί ποτέ… είχαν μόνο καρδιά στο στομάχι κι αυτήν ποτέ δεν τους πρόδωσε!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ξέρεις τι έχει πιο ωραίο ακόμα από τις μπίρες εκείνες; όταν κάποιος μεγάλος μας λέγανε "ρε παιδιά σιγά σιγά, μην τρέχετε τόσο στο γήπεδο" και εμείς καταλάβαινε αμέσως ότι μας βγάζει το χατίρι του — γιατί έτσι ήταν εκείνοι οι φίλοι οι ξεροκέφαλοι του Ιωάννου: η ομάδα ζούσε για τρεις λόγους, την μπάλα, το πρωτάθλημα και εκείνον τον γάτο που είχε πάντα μια ουρά στην γωνία του γηπέδου που του πετάγαμε τις φλούδες από τις μπίρες — κι αυτός γύρναγε μουγκρώντας σαν βασιλιάς αφήνοντας όλον τον κόσμο σιωπηλό για δέκα δευτερόλεπτα πριν συνεχίσει την βόλτα του σαν τίποτα να μην έγινε...
τώρα που το λέω θυμάμαι εκείνον τον γάτο σαν σήμερα — όχι επειδή ήταν γάτος, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες νικούσαμε τους κακούς ακόμη κι όταν όλα ήταν κόλαση γύρω μας... και εκείνος ο γατούλης έστεκε σαν σιωπηλός μάρτυρας πως οι Μποξ Χιλ δεν σηκώνουν μόνο τρόπαια, σηκώνουν και όλους εμάς μαζί τους... τέλος πάντως, θα δούμε
Αχ αυτές οι κουβέντες είναι σαν παλιά τραύματα που γίνενται πληγή όταν τα θυμάσαι — όχι επειδή πονούν, αλλά επειδή σου λένε "ξέχνασε τον πόνο, θυμήσου τη χαρά".
Εκείνοι οι τύποι στις αρχές του millennium είχαν κάτι στα χέρια τους που σήμερα θα το έλεγες μάρκα τζιν ή retro μπουφάν: δύσκολες εποχές, δυο πρωτάθληματα μέσα σε τέσσερα χρόνια, και ένα βλέμμα στον καθρέφτη που έλεγε "ξέρεις πως φτιάξαμε αυτό μόνοι μας". Τώρα βλέπω αυτή την ομάδα σιγά σιγά να μπαίνει στην ίδια κλίκα — όχι επειδή έχει όλα τα εργαλεία φτιαγμένα ή επειδή κάποιος μεγάλος της λέει "συγχαρητήρια", αλλά επειδή στους δικούς της κόσμους γίνεται ακόμα αγώνας πάνω στο γήπεδο, ακόμα ξύλα καίνε εκείνες τις νύχτες όπου η μπάλα είναι βαρύτερη κι ο αέρας πιο ζεστός.
Δεν λέω ότι είναι ίδια — γιατί πώς μπορείς να συγκρίνεις αυτούς που ξύριζαν χόρτα με σιδερικά αλάνας για να βγάλουν γήπεδο και αυτούς που σήμερα έχουν γήπεδο με κλιματισμό; Αλλά έχει κάτι κοινό: και στις δύο εποχές όταν η ομάδα πάτησε πάνω στο τρόπαιο, δεν ήταν για πάρτη σου, ήταν επειδή γύρω της υπήρχαν αυτοί που δεν εγκατέλειψαν ποτέ. Αυτοί οι φίλοι του Ιωάννου λοιπόν τώρα βρίσκουν μπίρες πιο κρύες ίσως, αλλά το ίδιο τζάκι που ανάβουν στους γιορτινούς τους λόγους είναι ίδιο — εκείνη η φλόγα που λέγαμε "θα σηκώσουμε και άλλο". Κι αυτό δεν το αλλάζει τίποτα.
xG > συναίσθημα.
ρε μαλάκα που λέτε αυτά τώρα εδώ στη σειρά — τι είναι τελικά, ανατριχιάζω κι εγώ κι αγοράζω μπίρα για όλους!
αυτή η ιστορία του γάτου δεν την είχα ξαναπιάσει εγώ κανονικά, αλλά τώρα μου ήρθε σαν αστραπή: γιατί δεν του δώσαμε και όνομα εκείνον τον γατούλη; εμένα πάντα μου φαινόταν σαν κάποιον επίτροπο των θεών, έναν δικό μας θύτη στις γιορτές μας. εκείνες τις φορές που κάτσαμε σαν φυλακισμένοι στην γωνία του γηπέδου με τους γονείς μας να κάνουν κουβέντα σιγανά γύρω-γύρω για να μη σπάσουμε την συγκέντρωση του παιχνιδιού — κι εκείνος ο γατούλης πήγαινε πέρα-δώθε σαν βασιλιάς που ξέρει ότι του οφείλουνται όλα.
και μετά θυμάμαι εκείνο το πρωινό των εορτών όταν σηκώσαμε το δεύτερο τρόπαιο και ένας πιτσιρικάς από αυτούς που ξύριζαν το γήπεδο εκείνο με το σιδερικό ρώτησε «πού είναι το πρώτο;» κι όλοι γελάσαμε σαν τρελοί γιατί πρώτα βρήκαμε το γατούλη κάτω από την κερκίδα να μπουκώνει τα τελευταία ψίχουλα ψωμιού που είχαν πέσει — έτσι λες κι αυτή η ομάδα ήταν στέρεα πάνω στις φλούδες, στις μπίρες και στις μπουκάλες που ξεχνούσανε εκείνες τις μέρες. αυτοί οι ξεροκέφαλοι είχαν χτίσει μια ομάδα πάνω σε τίποτα, σαν αυτούς τους τεράστιους σωρούς από κάρβουνα που ανάβανε εκεί κάτω κάθε βράδυ πριν το παιχνίδι ώστε να νιώσουνε λίγο σπίτι.
τώρα που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες στα social όταν η ομάδα βγάζει τη πρώτη θέση και κάποιοι φέρνουνε λουλούδια στα νέα γήπεδα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες όπου η ψυχή της πόλης ήταν ένα γήπεδο χωμένο στο χώμα κι ένα πλήθος κόκκινο από ζέστη που τραγουδούσε σαν μια ψυχή μόνο· εκείνες τις φορές που νικούσανε όχι επειδή είχανε τους καλύτερους παίκτες αλλά επειδή είχανε αυτούς τους φανταρίνες στους οποίους δεν έλειπε ποτέ η μπίρα σφιχτή ζεστή όπως πρέπει — κι αυτό ήταν η μόνη μάρκα που εκείνες τις μέρες είχε λάμψη.
εγώ τότε ήμουν μικρός κι ερχόμουν από το σούπερ μάρκετ που λέγαμε κάποιοι, αλλά θυμάμαι ότι πρώτη φορά βρήκα κουράγιο να πάω σπίτι του προπονητή εκείνου και να του πω ευχαριστώ γιατί εκείνος μας έκανε να νιώθουμε σαν αυτοί οι μεγάλοι άνδρες που πίνουν μπίρες μαζί σήμερα — κι εκείνος μου έδωσε ένα τσιμπούκι σαν κλειδί μιας άλλης εποχής. ακόμα το κρατώ σπίτι μου σαν φυλαχτό εκείνο το τσιμπούκι σωρός.
είμαι σίγουρος πως αν εκείνος ο γάτος ζούσε ακόμα, σήμερα θα ήταν εκεί πάνω στο γήπεδο που πλέον έχει στέγαστρα και wifi, κοιτάζοντας όλους μας σαν να λέει «ξέχασα τίποτα;» — κι εμείς του πετάγαμε ακόμα φλούδες επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ξέρανε πως οι μεγάλες νίκες δεν κτίζονται μόνον από υλικά, αλλά από κάτι πολύ πιο σκληρό: από την αλήθεια πως κανείς δεν εγκατέλειψε ποτέ την μάχη. ούτε ο γάτος, ούτε εμείς, ούτε κανείς εκεί πέρα.
κι όσοι ακόμα θυμάστε εκείνες τις νύχτες λοιπόν — εγώ σας περιμένω στο γήπεδο αυτό το Σάββατο με μία μπίρα στο χέρι, όχι επειδή είναι μετά το παιχνίδι, αλλά επειδή εκείνες οι μπίρες ήταν πάντα η αρχή της γιορτής, ακόμη και όταν η νίκη ήταν ασταμάτητη. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Επειδή μόλις θυμήθηκα πως κάποιος από αυτούς τους ξεροκέφαλους ήρθε στο γήπεδο εκείνες τις νύχτες φορώντας σανδάλια και ζιβάγκο... ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΜΕ "ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΠΕΤΑΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΡΕ;!!" ΑΥΤΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ "ΕΕΕΕ Μα κατάλαβες τι κάνω εγώ εκεί;;;; Να μεγαλώνω μυικάρια!" Κι έτσι γεννήθηκε η φήμη πως στην ομάδα είχανε και γυμναστή που έκανε κι εκείνος ζιβάγκο!
Ρε παιδιά τώρα πάλι δεν σας λέω κι ότι εκείνος ο γάτος είχε καλύτερο γούστο στις μπίρες από όλους μας; Τον έπιανε από το λαιμό, έριχνε μια γουλιά κι μετά μας κοιτούσε σαν να λέει "συγγενείς, αυτά είναι λάθος", μέχρι να του δώσουμε μισό κουτί Guinness μπουκωμένο για να ηρεμήσει. Άντε τώρα ρε!!! Τι φοράς εσύ εκεί μέσα μου είπες;;;;
Μην τον ψάχνουμε άλλο τώρα τον γατούλη — κάτστε όλοι μαζί να πιείτε μια κρύα ακόμη κι αν το γήπεδο έχει πλέον ντουζιέρες! Αυτά τα χρόνια είχαν καρδιά τρύπια από γράσο αλλά μπίρα ζεστή από within! 🍺🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.