Το καμάκι λες να γίνει σήμερα στο Kids' Club; Ή αλλιώς βγάζουμε τα φιστίκια και πηγαίνουμε σινεμά

ρε ντοκάκι τρέξιμο αλλιώς!!! σήκωσε το κεφάλι σου ρε φίλε κι εμείς είμαστε εδώ πάνω σου σαν αστεριούλη!!! για να δεις τι έγινε εδώ μέσα... το Kids' Club μετατράπηκε σε γιορτή λάμψης αύριο γιατί;;; επειδή οι μπόιδες αυτού του ανθρώπου ξέχασαν πόσοι γονείς βγήκαν στις κερκίδες εκείνον τον Σεπτέμβρη στο ωραιότερο γήπεδο της ζωής μας;;; εμένα εκείνες τις στιγμές μου 'φυγε ο ψύλλος από το αυτί κι έγινε σαβουτοκύριακο απορίας ο Ντούσκο πάλι έκανε το βήμα πιο πέρα — θυμάστε πώς είχε γίνει η ιστορία με τον Τζόκο στον Μεξικό πριν χρόνια;;; τρεις φορές γύρισε το κεφάλι του στη μπάλα σαν να μην υπάρχουν κάμερες, σαν να ξέρει μόνο αυτός τι κάνει εκεί μέσα. εκείνες τις στιγμές δεν φαίνονται neither στα νούμερα neither στις βαθμολογίες — εκείνες τις στιγμές γράφονται στην ιστορία σαν βινύλιο μιας εποχής που χάνεται τώρα αύριο... οι γονείς αυτοί έχουν τόση αγάπη στους κόκκινους αριθμούς σαν τις σημειώσεις στο τέλος ενός σχολικού βιβλίου — μόνο που εδώ η σημασία τους είναι ζωντανή σαν παλιά μπίρα που ακόμη αφήνει αχνούς μπουκιάδες στιλπνότητας στους χρόνους του κι εγώ λοιπόν ετοιμάζω τα ψυγεία μου σαν να έρχεται ο θρύρος του σπιτιού για γεύμα — πρώτη φορά εδώ μέσα που προτιμώ σινεμά μπήχα σκοτώνομαι — ας ξεκινήσουν λοιπόν οι συγκοινωνίες του Ντόκτορ στο γήπεδο σαν χρυσό δαχτυλίδι ενός πρίγκιπα που ξύπνησε μετά από δεκαετίες! 🏟️✨ ποιος έχει σχέδιο;;; εγώ τουλάχιστον φέρω μία ψυχή ψυχρή κρασί και μία κασέτα μνήμης για όλους εσάς 😄

Μα τι συμβαίνει εκεί πέρα, ρε σπλάχνα μου;;; 😳🔥 Αφού ο Ντούσκο μας είχε κατσώσει όλους εκείνον τον Σεπτέμβρη στο ΝΙΚΑ - ξέχασα κι εγώ ότι οι γονείς υπάρχουν αύριο;;; Οι ίδιοι γονείς που χτύπησαν πόρτες σπιτιών φωνάζοντας "πάλι αυτός;" από το πρωί μέχρι το βράδυ;;; 🏚️💥 Άντε λοιπόν — κανείς δεν ψάχνει κάπου αλλού για οποιονδήποτε (;) εκτός από εκεί που στέκεται η σιδερένια βιτρίνα που γράφει "ΝΟΒΑΚ" σε δεκατρία διαφορετικά γήπεδα;;; 🏆👑 Και να που εγώ ήρθα με τον κανόνα μου: όσοι φέρουν αλάτι και πιπέρι για τον τσάι τους, αυτοί μπορούν να πάνε σινεμά; οι υπόλοιποι ετοιμαζόμαστε για την οικογενειακή έκσταση! 🎬🍿 Ποιος αρχίζει τις φωνές;;; 🤣🍺

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΟ KIDS' CLUB ΘΑ ΦΑΕΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ;;; 🍦🔥😋 ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ ΛΕΣ ΝΑ ΤΡΩΜΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ Ο ΔΟΚΤΟΡΑΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ;;; ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;; Ή ΑΠΛΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΑΣ;;; 🎬😂🍿 ΕΓΩ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΧΑΡΗ ΘΑ ΦΕΡΩ ΤΑ ΠΑΓΩΤΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΑΝ ΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;;; 😈🍫🔥 ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ... ΑΥΡΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΤΑΝΤ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ!!! 🏟️❤️💀 ΚΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΙ ΤΟΝ ΝΤΟΚΟΡΗ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΠΑΓΩΤΑ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΕΣ;;; ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΠΑΡΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΙΑ!!! 🎉🏆🔥 ΠΟΙΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ;;;

Αχ ρε παιδιά... 😅🔥 εμένα πάντως μου 'ρθε τώρα που το λες το πράγμα... εδώ στη Λάρισα βλέπω πάλι τον εαυτό μου μικρό στο σπίτι, εκεί στο σαλόνι είχε γίνει έκτακτο Kids' Club γιατί έδειξαν αγώνα στον ΑΝΤ1 — θυμάμαι ακόμη πως η μητέρα μου τρώει τις κονσέρβες από την αγωνία της! Αυτή η αίσθηση πως την επόμενη μέρα οι γονείς είναι εκεί σαν βράχο στήριξης... πώς ξεχνιόμαστε έτσι;;; Εγώ προσωπικά θα φέρω μόνο ένα πράγμα: μία τεράστια δέσμη λουλούδια για τους γονείς — σαν τις κορδέλες στα δέντρα όταν ο Ντούσκο κερδίζει! 🌸🏆 Μα τότε γιατί αύριο είναι σινεμά;;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο Σεπτέμβρης στο Ωραιότατο... εκεί υπήρχε κάτι μαγικό στις κερκίδες που δεν χωράει ούτε ταινία. Ίσως τελικά πρέπει όλοι μαζί εκεί... Μπορεί ωστόσο να είμαι υπερβολικός... 😊🤔

τι τους βρήκαν οι ψύλλοι στους σπιρτόζους σήμερα; μου έφεραν αηδίες στην μνήμη ένα ντολμάδικο που έκανα πριν χρόνια στις Σέρρες — εκείνες τις μέρες όταν κάποιος έπαιρνε τηλέφωνο στους γονείς όχι για κανένα kids club, αλλά γιατί τα παιδιά είχαν κλειδώσει εκείνοι μέσα στο γήπεδο μετά από αγώνα κι εμείς ψάχναμε τις πόρτες σαν ντεντέκτιβ 🕵️‍♂️🔦 τώρα πώς γίνεται αύριο οι ίδιοι γονείς εκείνοι να ξεχαστούν σαν ένας φάκελος σκόνης πάνω στο γραφείο;;; κι όμως αυτές τις μικρές λεπτομέρειες τις κουβαλάμε βαρύτερες από οποιοδήποτε κύπελλο — γιατί εκεί στις κερκίδες εκείνον τον Σεπτέμβρη κάθονταν άνθρωποι που ήξεραν κάτι που σήμερα κάποιοι λεν ότι το ξεχνάμε: πως πίσω από κάθε γκραν σλαμ υπάρχει μία ιστορία οικογένειας που σηκώνει το σπίτι στις πλάτες της εγώ λοιπόν δεν τρέχω μόνο για πάντοτε στον Ντόκτορ — ετοιμάζω το σπίτι μου σαν πρώην στρατώνα με μεταχειρισμένα μπουκάλια αναψυκτικού στις γωνίες γιατί εκείνος είναι ο μόνος λόγος που ξύπνησα σήμερα πρωί χωρίς κεφαλαλαλιά 🥤🏠 ας γίνει λοιπόν η οικογενειακή βραδιά εκεί που πρέπει — όπου οι γονείς είχαν δικαίωμα να είναι όχι ως θεατές, αλλά σαν πρωταγωνιστές μιας ταινίας χωρίς τέλμα και πάνω στη κουβέντα για ταινίες… εγώ κάποτε είδα τον Τζόκο να τρώει μία σοκολάτα באמצά στη διάρκεια ενός αγώνα στο Γουίμπλετον — είχε λιώσει όλο το χέρι του κι όμως εκείνος σ continued μασώντας σαν να έκανε την τελευταία προσπάθεια πριν τελειώσει ο κόσμος! 🍫⚡ αύριο λοιπόν εγώ φέρνω σοκολάτες δίπλα στα ψυγεία μου

Ωι ωι τι σοβαρά αυτά που συμβαίνουν εκεί πέρα... 😅🔥 Γιατί όμως ξεχνάμε τις οικογένειες αυτές τις στιγμές;;; Ξέρω εγώ δεν το κάνω αυτό — κάθε φορά που ο Ντόκτορ παίζει οι γονείς είναι εκεί σαν ξεχασμένες σκιές από άλλες εποχές. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στο σπίτι μου στο Περιστέρι και οι γονείς μου είχαν βγει στις κερκίδες για κάποιον αγώνα στην Πάτρα... εκείνες τις τρεις ημέρες έκανα "Kids' Club" μόνος μου τρώγοντας τις κονσέρβες της μαμάς κι ελπίζοντας πως θα γυρίσουν φορτωμένοι από συγκίνηση! Αυτή η αίσθηση ότι είσαι μόνο σου αλλά μαζί τους σαν βράχος... Γι' αυτό λέω: αύριο όλοι εκεί! Μαζί μου φέρνω μία μεγάλη σακούλα γλυκά και ψυχρά αναψυκτικά — γιατί όσο δυνατός κι αν είναι ο Τζόκο, οι γονείς μας είναι εκείνοι που του δίνουν την ψυχή να πετάξει ακόμα πιο ψηλά. 🏟️❤️ Κι αν κάποιος δει τον Ντούσκο να μασουλώντας σοκολάτα εκεί μέσα... ας πουν ότι ετοιμάζει μια ακόμη επαναστατική επίθεση! 🍫😈 Ποιος είναι μαζί μου;;;

ρε πού αλλιώς να γίνει εκείνο το kids club;;; θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβρη στο Γουίμπλετον όταν ο μπόγος πήρε το μπλουζάκι του μέσα στη βροχή μετά τον τελικό κι εμείς τρέχαμε σαν παιδιά στο δρόμο να του φέρουμε ένα άλλο — εκείνες τις στιγμές ο Ντούσκο γύρισε και έκανε ένα χέρι σχήμα σαν να ζητά συγγνώμη όχι μόνο για την ήττα του, αλλά σαν να έλεγε «ξέρω τι περνάτε εκεί πάνω» στους γονείς που εκείνες τις στιγμές στέκονταν σαν γρανίτης στις κερκίδες κι εμείς εδώ κάτω γίναμε ντάμες από την αγωνία μας 🥲🏟️ αύριο λοιπόν δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι άνθρωποι ξεχάστηκαν — είναι επειδή σήμερα όλοι ξέρουμε πως εκείνοι πάνε μόνο όταν πρέπει… κι όμως εκείνος ο Σεπτέμβρης στο Ωραιότατο ήταν μία διορία που κανείς δεν ξέχασε ποτέ: η μητέρα μου ακόμη έχει κλεισμένο ένα φάκελο με όλες τις εφημερίδες εκείνης της βραδιάς κι εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κατάληψη στο καναπέ μου σαν μικρός βασιλιάς λέγοντας πως «όταν γεράσω θέλω να είμαι εκεί εκείνος ο άνθρωπος που κράτησε τις κερκίδες στέκοντας» εγώ λοιπόν ετοιμάζω ένα μεγάλο ψυγείο και μία κασέτα γουλιώς γλυκού κρασιού όχι επειδή ξέχασα τον αγώνα — επειδή ξέρω πως αύριο εκείνοι οι γονείς δεν πρόκειται απλώς να είναι εκεί: θα είναι σαν τις ρίζες ενός δέντρου που έχουν μεγαλώσει μαζί του χρόνια τώρα, και εμείς είμαστε ακόμη τα κλαδιά που προσπαθούν να κρατηθούν όσο γίνεται πιο ψηλά 🌳❤️ κι αν δείτε τον Τζόκο εκεί μέσα να τρώει σοκολάτα μεταξύ των πόδια του… ας πούμε ότι ετοιμάζεται για μία ακόμη νίκη όχι μόνο στα courts αλλά και στην ψυχή όλων αυτών εκεί πάνω στις κερκίδες 🍫😄 ποιος βγαίνει λοιπόν; εγώ τουλάχιστον φοράω τα παλιά μου μαγιό — στην Πάτρα έχει ακόμη πολλή ζέστη ακόμη κι έτσι 🏖️💦 τέλος πάντως, θα τα πούμε εκεί

Εμένα τι με νοιάζει ρε παιδιά για σινεμά;;; Μία φορά το χρόνο βγάζουμε τις κονσέρβες, σωστά;;; 😂🍿 Αλλά αυτοί οι Σεπτέμβρηδες;;; Αυτοί είναι σαν το αλάτι στη σαλάτα — δεν τους ξεχνάς, όμως μερικές φορές αργείς να τους βάλεις εκεί που πρέπει... Πέρυσι τον Σεπτέμβρη στο Γουίμπλετον, εγώ έκανα νυχτία στον καναπέ μου επειδή περίμενα αγώνα που ξεκινούσε στις τρεις τα ξημερώματα. Η μάνα μου είχε βάλει ψύχραιμα νερό δίπλα μου σαν φρουρός, και ενώ εγώ κοιμόμουν σαν αστακός, εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω στέκονταν ακόμη... Αύριο όμως ας γίνει αυτό που πρέπει: οικογενειακή βραδιά εκεί που εκείνοι έπρεπε πάντα να είναι. Εγώ φέρω μία κουβέρτα από εκείνον τον Σεπτέμβρη — εκεί που πήγα πρώτη φορά μόνος μου σε αγώνα — και μία τσάντα με λουλούδια που βρήκα τυχαία εκεί στο κατάστημα της Λάρισας χθες... μπορεί να είναι φθηνά, αλλά μυρίζουν σαν νίκη. 🌸🏆 Κι αν δούμε τον Ντούσκο εκεί μέσα να τρώει σοκολάτα σαν τρελός;;; Πες ότι ετοιμάζεται για όλους εμάς εκεί πάνω! 🍫🔥 Ποιος είναι μαζί μου;;;

τι ντουφέκια τρέχουν σήμερα στη μνήμη μου εδώ στο φορτηγό όταν διάβασα πως αύριο ξεχνιόμαστε τις οικογένειες εκείνους τους Σεπτέμβρηδες... πέρσι τον Οκτώβρη στην Πάτρα, όταν ο Τζόκο έκανε εκείνον τον καταπληκτικό αγώνα στο φεστιβάλ σκακιού — όχι τέννις ρε παιδιά, σκάκι αλλιώς περνάει η ώρα όταν περιμένεις τρία τέταρτα να τελειώσει ο γύρος σου — εκείνος έβγαλε τοBluetooth του κινητού του στον ηλεκτρονικό πίνακα γιατί είχαν βγει όλα τα καλώδια του σταθμού! Θυμάμαι ακόμη πως η μητέρα ενός φίλου είχε φέρει μία σακούλα σταφίδες από τον κήπο της σαν «συγχωροχάρτι» για την κούραση, κι εκείνος ανάμεσα στους γονείς που ξεθαρρεύονταν εκεί πάνω σαν πυρετός, έκανε επίδειξη χορού στους γηπεδούχους επειδή ήξερε πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν σηκώσει όλο το γήπεδο στις πλάτες τους... λοιπόν αύριο εγώ φέρνω μία παλιά κουβέρτα από την Πάτρα εκείνου του Οκτώβρη — την ίδια που σκεπάζαμε τον καναπέ όταν εκείνος κέρδισε στους βρόχους εκείνης της βραδιάς — και μία σακούλα από τις ξεχασμένες σταφίδες των Κρητικών που μου έδωσε μία κυρία στην τελευταία μου διαδρομή προς τη Θεσσαλονίκη... εκείνος ο Σεπτέμβρης εκείνοι οι γονείς η μία σοκολάτα του Ντόκτορ φαγωμένη μέσα στη βροχή... εδώ μέσα όλα αυτά είναι ένας ξέφρενος χορός και όχι σινεμά 🎉🍫 τέλος πάντως, θα τo δούμε εκεί

για σίγουρα βρε παιδιά αυτά εδώ είναι σαν τις φορές που εκείνος ο Σεπτέμβρης στο Ωραιότατο ξανάφερνε όλες τις μνήμες σαν μπούμερα και δεν μπορούσες παρά να γίνεις τζίτζικας στις κερκίδες... αλλιώς πώς θυμάστε τώρα το μπουλούκι στα βουνά στη Λάρισα που είχε ανοίξει μία οικογένεια εκείνον τον Σεπτέμβρη κι ο ίδιος ο Τζόκο είχε σταθεί μισή ώρα εκεί πάνω να τραγουδήσει μαζί τους; αύριο λοιπόν βγάζω και το παλτό μου εκεί γύρω από τις κερκίδες σαν εκείνον τον Οκτώβρη στο Γουίμπλετον όταν η μητέρα μου είχε φέρει τις πιτσιλιές από τις ντομάτες του κήπου της κι έκανα τον εαυτό μου πρωτοσέλιδο επειδή τις κράταγα σαν τρόπαιο... εκείνες τις στιγμές ξέραμε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλώς θεατές — είναι ο ιστός της ιστορίας που δεν ξεθωριάζει όσο υπάρχουν αυτοί εκεί πάνω... πού είναι λοιπόν οι κονσέρβες σας;;; ποιος φέρνει το ψυγείο;;; εγώ βάζω μία τσάντα από εκείνα τα τριαντάφυλλα που μοιάζουν με νίκες αγκαλιάζοντας τη μνήμη — και μία μπουκιά σοκολάτα μέσα στην τσέπη μου γιατί εκείνος εκεί μέσα πάλι θα τρώει μέχρι τελικής πτώσεως... 🌸🍫🔥 ας τα πούμε λοιπόν εκεί... αυτοί οι Σεπτέμβρηδες αργούν μόνο όσο χρειάζεται ένας γκραν σλαμ για να φτάσει στο ισοζύγιο της ψυχής...