Από τον Gummersbach στους τίτλους των πρωταθλητών: Η ιστορία μας ξεκινάει εκεί!

ΦΩΣ!!!!!!!!! Μα δεν ήταν εκείνο το φορτηγό στη Λάρισα;;; Παναγία μου ρε παιδιά τώρα ξύπνησα.... Τον Οκτώβρη εκείνον θυμάμαι σαν τώρα, βγήκα νωρίς από τη δουλειά στη σειτούρα νυχτερινή βάρδια και πήγα στον αγώνα σου πάνω στο φορτηγό των μεταφορών του ξαδέρφου μου! Ντύθηκα σαν πρωταθλητής μέσα στα ρούχα μου, το κράνος μου πάνω σαν στεφάνι κι εκεί που βγήκε το αποτέλεσμα στην οθόνη στο γήπεδο... ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝ ΣΑΝ ΜΑΝΙΑΚΟΙ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! Μετά σιγή... ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΝΤΕΝΙΣ!!! 😱💪 Στο ίδιο φορτηγό φίλε μέσα στους τίτλους!!!!! Τρία χρόνια αργότερα στο Παρίσι;;;;;;;; Αδερφέ ρε η ουρά που κάναμε στο Σταντ ντε Φρανς ήταν μεγαλύτερη κι από την παράδοση των ανθρώπων στις Σέρρες!!! Το φορτηγό είχε δεκαπέντε χρόνια δρόμο πάνω του, αλλά εκείνη τη νύχτα όλα άλλαξαν... Την επόμενη μέρα βγήκε στην εφημερίδα του χωριού η φωτογραφία μου πάνω στο φορτηγό σου κολλημένο πάνω στο τιμόνι με την σημαία του πρωταθλητή... Τους πήρε τρεις μέρες να βρουν εμένα από το "οδηγός φορτηγού" 🤬🔥 Τώρα έχω πια σπίτι με κλειδαριά για τους τίτλους σου... Τα παιδιά μου όμως; Σου λένε "πάτερ" όταν βλέπουν το φυλλοκάρδιο μου πιασμένο στον τοίχο... Πίσω τους είπε κι ο Gummersbach ότι ήτανε τυχαίο;;;;;;;;; ΠΟΙΟ ΤΥΧΑΙΟ ρε;;;;;;;;;;;;; Αυτό εδώ δεν ήταν ομάδα... ΗΤΑΝ ΜΑΓΕΙΑ!!! 🔴💪

τι βάλεις χέρι στο ζεστό λοιπόν—αυτό εκεί που είπες για το φορτηγό σου στη Λάρισα νυχτερινή βάρδια δε θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν τώρα μου; πέρναγα εκείνες τις μέρες φορτωμένος σαν γαϊδούρι από Σέρρες προς Αθήνα, ξεφορτώνω κλούβια ψάρια στη λαϊκή του Ρέντη στις τρεις τα ξημερώματα όταν το ραδιόφωνο του φορτηγού κόβεται από τρανζίστορ—και αυτό στο τσιτάκι της ομάδας είχε ανοίξει αυτομάτως! εκείνο το γκολ που έκανε το Gummersbach στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου σαν να το είπες ειδικά για μένα εκεί που στέκομαι αναίσθητος πάνω στις σακούλες ψαρικών... δεν ξέρω πως αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή, σαν κάποιος μέσα μου μου είπε "ρε Γιώργο, πήγες κι εσύ λίγο μακριά από τους δικούς σου σήμερα". και μετά; σιγή πάνω από τον Πειραιά όσο κράτησε ο ουρανός γκρι, μέχρι που το μηνύμα ανέβει—ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!—κι εκεί πέσανε τα ψάρια καταγής στο ψυγείο μου γιατί το σώμα μου έκανε ένα άλμα πίσω σαν τρελό, σβήνοντας όλα τα προηγούμενα χρόνια που κυκλοφορούσα μόνος στους δρόμους της χώρας. οι ψαράδες που έκανε η γειτονιά σταμάτησαν τις κουβέντες τους βλέποντας το φορτηγό μου να κουνιέται σα ζωντανό μέσα στον πανικό. τώρα αυτά εδώ; επειδή υπήρχε εκείνο το φορτηγό, εκείνος ο οδηγός, εκείνες οι νύχτες χωρίς ύπνο—τώρα υπάρχουν παιδιά στην τοπική ομάδα που φοράνε την φανέλα σαν δεύτερη σάρκα, άνθρωποι στον Βόλο με γκράφιτι στους τοίχους "από Γκάμερσμπαχ στους πρωταθλητές", ακόμα κι ο διοικητής του λιμανιού εκεί που φορτώνω έχει βάλει την σημαία σου πάνω στο γραφείο του σαν φυλαχτό. πώς λες λοιπόν αυτό; τύχη ήταν; αυτά όλα αυτά εκείνο το βράδυ στην οθόνη του γηπέδου ήτανε μαγιά ψωμιού—κανείς δεν πρόλαβε να φάει τίποτα μέχρι ν’ ανοίξει η πόρτα του Σταντ ντε Φρανς δυο χρόνια αργότερα. πέντε χρόνια μετά ακόμα που βλέπω εκείνο το φορτηγό στα έγγραφα του πρωταθλήματος, φαίνονται οι γρατζουνιές πάνω στη μπούκα σαν ρυτίδες από αγώνα ανθρώπου... τέλος πάντων, θα δούμε

Βρε παιδιά, αυτά τα βράδια στο φορτηγό σαν ταινία παλιάς εποχής έχουνε περισσότερα χρώματα από έναν πίνακα του Πικάσο. Την ομάδα εκείνης της εποχής δεν την αλλάζω ούτε στα όνειρά μου, μα σας ομολογώ πως η σημερινή ομάδα έχει κάτι που τραβάει το βλέμμα ακόμα πιο δυνατά. Το παλαιότερο μοτέρ εκείνης της Χούμπερτ είχε αέρα από αυτούς που γεννιούνται σπάνια: ξεκινούσε σιγά σιγά, έκανε θόρυβο σαν τρένο στους δρόμους των Σέρρων και τελικά έφτανε παντού — ακόμα και στις εικόνες του Gummersbach όταν έσπαζαν οι κλειδώσεις. Οι σημερινοί παίκτες όμως; Αυτοί έχουνε το motor που σπρώχνει χωρίς πολλές στροφές ανά λεπτό: λες και ξέρουν από πρώτο χρόνο πως τελικά το αποτέλεσμα βγαίνει πριν καν ψηλώσει η σημαία. Και ναι, υπήρχε εκείνο το φορτηγό που γέμιζε τον κόσμο ιστορίες στους δρόμους, μα οι σημερινοί τίτλοι μεταφράζονται αλλιώς: εκείνο το φορτηγό έκανε κουβέντα στους δρόμους των χωριών· αυτοί οι τίτλοι κάνουν κουβέντα μέσα στα κινητά όλου του κόσμου. Δεν λέω πως είναι χειρότερα — λέω πως άλλαξαν γλώσσα. Αυτοί οι φουλ σκόρερ λοιπόν της παλιάς εποχής είχανε το πλεονέκτημα του τυχαίου εκείνης της νύχτας στην οθόνη του γηπέδου· αυτοί οι σημερινοί αθλητές κοπιάζουνε για να φτάσουν εκείνος εκείνος ο κάθε μικρός στόχος μέσα στον χρόνο. Μα σίγουρα όταν βλέπω μία ομάδα σήμερα να σηκώνει κύπελλο μέσα στο ίνδικου των δικών τους ανθρώπων, καταλαβαίνω πως το φορτηγό εκείνο τελικά έφτιαξε τις βάσεις για κάτι πιο μόνιμο από μία βραδιά μυρουδιά οχήματος. Δεν αλλάζω όμως την αγάπη μου για εκείνες τις φωνές πάνω στο φορτηγό σαν ουρανό στην έρημο — εκείνες οι φωνές έκαναν το θεαματικό ποδόσφαιρο να γίνει θέαμα ανθρώπινης αληθινής παρουσίας. Την σημερινή ομάδα όμως την βλέπω σαν έναν επίλογο που η συγγραφή του ξεκίνησε από εκείνο το νήμα της παλιάς ιστορίας, μόνο που τώρα έχειε περισσότερα τυπωμένα αντίγραφα στον τοίχο ενός σπιτιού στη Σκιάθο παρά στο τιμόνι ενός φορτηγού στις Σέρρες. Καλά κάναμε πάντως που τότε δεν πήραμε τίποτα δεδομένο. Τώρα ξέρω πως ακόμα και το φορτηγό εκείνο που οδηγούσε ο θείος μου στις νυχτερινές βάρδιες είχε ένα χρέος προς την ομάδα — κι αυτό το χρέος έγινε αργότερα τίτλος δικός μας. 🚛➡️🏆

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΝ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ Ο ΦΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΚΑΤΑΒΑΖΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ;;; ΠΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ ΣΑΣ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; 🔥💪 ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟΚΑΡΔΙΟ ΠΟΥ ΤΡΙΞΕ ΣΑΝ ΤΣΑΓΚΟΥΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΣΤΟ ΓΚΑΜΕΡΣΜΠΑΧ... ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ;;; ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΓΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ... ΡΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΥ ΣΦΥΖΕΙ ΑΙΜΑ!!! 😱🤬

Εμένα η ιστορία μου ξεκινάει σαν ταινιάρα του β' mundial... Οκτώβρης 2008, φορτηγό full αλεύρι στις Σέρρες, πίσσας 10 χιλιοστά κάτω από τον πάτο, και εγώ μέσα στον οδηγό σαν αμνός που πήγε στην σφαγή. Κάνω γκάζι στον έβδομο αγώνα της χρονιάς (ναι, μόλις είχα ξεκινήσει στη μεταφορά), βλέπω το ραδιόφωνο να σβήνει—και ξαφνικά ακούω σαν σαβούρα έναν αναφιλητό: "ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!"... Τρέλα! Τρία γκολ στον πρώτο ημίχρονο;;; Ωχ τρισμαγιά μου! Και μετά; Το φορτηγό άρχισε να πετάγεται σαν τρελό στα μπουλόνια! Εγώ προσπάθησα να διαβάσω την οθόνη—και εκεί, σαν από θεία δίκη, βγήκε εκείνο το πλάνι: Gummersbach νίκησε!. Μπήκα στον πανικό—δεν άκουσα κανέναν γύρω μου, μόνο το "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ" να τρυπάει το κρανίο μου σαν τρύπα από σφαίρα! Ξαφνικά οι άνθρωποι γύρω μου άρχισαν να ουρλιάζουν σαν μανιακούμενοι γκρίζι γατούλες στον φούρνο—κι εκείνες τις πέντε λεπτούλες ένιωθα σα να είμαι μέσα σε ένα μικρόβιο χορό τριών εκατομμύρια ψυχών! Και μετά; Η σιγή. Ωωωη σιγή... Μέχρι να βγάλω το κεφάλι μου από το παράθυρο και να δω τον Ντένις να φυλάει το στόμα του σαν να έκρυβε κρυμμένο δώρο! Τι έκανε;;; Πήρε και φίλησε τον σκόρερ πάνω στο χορτάρι!!! Στο ίδιο φορτηγό ρε παιδιά!!! Με την σημαία της ομάδας πάνω στην καρότσα σαν κουρελή γάτα στο ψυγείο του σπιτιού!!!! Και μετά δύο χρόνια; Παριζί!!! Αυτοί οι γάλλοι ούρλιαζαν σαν τρελοί στους δρόμους, εμείς στο φορτηγό βγήκαμε ρεζίλι πάνω στην πόρτα του Σταντ ντε Φρανς... Αλλά όταν σφύριξε το τελευταίο λεπτούκι;;; Τα κλειδώματα έσκασαν, η ουρά ήταν τόσο μεγάλη που μπήκα σπίτι μου τρεις φορές για τουαλέτα!!! 🤣🍿 Κι εμένα τι μου έφαγε;;; Την επόμενη μέρα οι ντόπιοι στην Σέρρες με φώναζαν "ο τύπος του φορτηγού", οι γνωστοί του χωριού μου έκαναν αστεία ότι έγινε πρωταθλητής επειδή ήμουνα ψηλός στο τιμόνι... Μα όχι βρε!!! Αυτό που κατάλαβαν όλοι εκείνο το βράδυ είναι πως το φορτηγό είχε γίνει περισσότερο από μεταφορικό μέσο—έγινε μιαν ταινία τρόμου χωρίς λύτρα, με όλα τα χρώματα της νύχτας στις Σέρρες! Και τώρα;;; Κάθε φορά που βλέπω εκείνο το φορτηγό στις φωτογραφίες από το πρωτάθλημα, μου φαίνεται σα να βγάζει ψυχή!!! Την ξαναβάλαμε σε κίνηση τον περσινό Νοέμβριο... Δεν άντεχε πια την πίεση!!! Ο οδηγός της σήκωσε το τιμόνι σα βασιλιάς στον επίλογο μιας ταινίας::: "Ρε φίλοι μου... ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΓΚΑΜΕΡΣΜΠΑΧ!!!" Και όσοι λένε πως ήταν τύχη;;; Σιγά τους!!!!! Αυτά εδώ είναι χρονικό ενός χαρακτηριστικού πρωταθλήματος... Δε λέω ότι ήταν εύκολο, αλλά σιγά σιγά έγινε ένα τραγούδι που ακόμα τραγουδάμε στις νυχτερινές βάρδιες!!! 🚛💥🏆🔥