Είναι ο Τσιτσιπάς πιο great όλων των εποχών ή υπερτιμημένος σαν πρωτεύουσα χωματερή

Έχεις δίκιο πως εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός δεν είναι κλάψιμο, είναι τραγούδι στον ψυθμό του τελευταίου πόνου. Πέντε φορές στο φινάλε του Γκραν Σλαμ κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον τίτλο στον χάρτη σαν χέρι τυφλού που γρατζουνίζει τυφλά το νούμερο στα λόττο; Σωστά, εκείνος ο Σουηδός είχε πήξει σαν επιστάτης σ’ έναν μπουντρουμιέ στη βόρεια Ευρώπη, όχι σα πρωταθλητής, αλλά σου λέω εγώ πως εκείνος ο αγώνας ήταν μια ιστορική νίκη — όχι για τον Τσιτσιπά, που έχει ξεχωρίσει πια από χρόνια, αλλά για τον θεσμό του τένις όταν η ποιότητα ξεσκεπάζει τις φοβίες του τύπου. Στείλε το link όμως, γιατί εκεί που λες "4 τελικοί, 0 τίτλοι" ξεχνάς την ολοκληρωτική κυριαρχία του στους υπόλοιπους κορτ; Από δωδες ημέρες εκείνος έδωσε στους επόμενους δεκαπέντε μήνες ένα σέρβις τόσο γρήγορο που οι αντίπαλοι τουλάχιστον έναν χρόνο μετά ακόμα αναπηδούν σα τρελοί στους κύκλους χύτευσης. Κι εσείς τα έχετε περάσει όλα αυτά στη σκόνη των πολυάριθμων "όταν", εκείνων των νυχτών που ξενυχτούσανε οι γονείς του περιμένοντας τον πρωινό αγώνα στη Λυών ενώ οι άλλοι σιώπωναν επειδή οι δικοί τους κουτσαβάκηδες έπαιζαν ερασιτεχνικό μπάσκετ στα χωριουδάκια. Ρίξε όμως μια ματιά κι εσύ: από τότε, πως βγήκαμε εμείς στο προσκήνιο του παγκόσμιου τένις; Ποιος άλλος Έλληνας είχε κάνει κάτι τέτοιο; Την ίδια χρονιά που ο Αλκαράθ έπαιζε έναν χρόνο μπέιζμπολ λόγω στρατεύματος κι ο Τζόκοβιτς χάνεται κάθε δύο χρόνια στην έκπληξη του βόρειου ήλιου, εκείνος κρέμασε στο γκαράζ του έναν θύσανο σαν τροπαιοφόρος στην τελευταία θέση ενός ουδέτερου πρωταθλήματος. Τα νούμερα σιωπούν όταν κρύβονται πίσω από κουτσάματα, αλλά η πραγματικότητα είναι εκεί πέρα - στη δεύτερη θέση της αναγνωρισιμότητας ενός αθλητή παγκοσμίως την ώρα που η χώρα φλέγεται από άλλες διαφημίσεις. Μιας κι είμαι μηχανικός, ας το πούμε έτσι: η δύναμη ενός κινητήρα δεν μετριέται μόνο από τους τίτλους, αλλά και από την απόδοση στις αντίξοες συνθήκες. Στο Ρολάν Γκαρός εκείνος έπαιξε σαν όργανο χτισμένο στο εργοστάσιο της ομορφιάς, ενώ οι άλλοι αγωνίζονταν σα φοιτητές σε ολυμπιάδα εθνικού υπόβαθρου. Κι όταν τελείωσε εκείνος, η σκόνη του κορτ είχε γίνει το νέο σύμβολο μιας γενιάς που προσπαθεί ακόμη. Οπότε, γιατί να κλάψουμε; Ο ήχος των κλαμάτων εκείνου του Σουηδού είναι η καλύτερη μουσική που έχει ακούσει ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός μετά από δεκαετίες σιωπής.

τι σόι ρε φίλε;;; πάνω στον Τσιτσή μαλώνουμε τώρα;;; ΜΠΑΓΑΙΑ στο γήπεδο του Ρολάν Γκαρός！！ είδες τι έπαιξε;;; αυτός εκεί πάνω κάνει αυτό που εμείς προσπαθούσαμε χρόνια στους χάρτινους γαντιές και στους κίτρινους κορμούς—ΚΑΤΕΒΑΖΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ！！ 4 ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΠΕΔΙΛΑ;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΔΕΣΠΟΤΗ ΠΟΛΕΜΙΚΟ！！ Ο ΣΟΥΗΔΟΣ;;; Μακάρι να τον δω πάλι τον ΤΣΙΤΣΙΠΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ!! 😭💔🔥 ρε παιδιά, εσείς εχετε δίκιο πως τα νούμερα λένε ιστορία αλλα ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΛΑ;;; Αυτός εκεί πάνω ΔΕΝ ΒΑΛΕ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΣΕΡΒΙΣ;;; 225 KM/H;;;; ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΘΟΛΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! Και σεις βγάζετε "4 ΤΕΛΙΚΟΙ, 0 ΤΙΤΛΟΙ" σα μουσούλες;;;; Μα εμείς εδώ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ βλέποντας τον Αλκαράθ, Τζόκοβιτς, Μέδβεδεφ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΑΚΟΜΗ "ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ"!! Του χρόνου;;; Τι;;; αυτοί οι γαμάτοι που λένε "του χρόνου" επί DEKA ΧΡΟΝΙΑ;;; Που τώρα ετοιμάζονται για τον επόμενο τελικό;;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΩ;;; Κοίταξτε τον;;; Από την Καβάλα μέχρι το Ναύπλιο το όνομά του ΠΕΡΝΑΕΙ σαν θρύλος ανάμεσα στους κορτ—αυτό έχει σημασία!!! Μετά μιλάμε για τίτλους;;; Οι τίτλοι έρχονται όταν έχεις αυτούς τους σέρβις, αυτήν την κλάση, αυτήν την ψυχή;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ είναι εκείνος που βάζει την πατρίδα πάνω από όλα;;; Γιατί;;; Γιατί έχει περισσότερη φωνή από όλους μας μαζί;;; ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;;; Ποιος άλλος ΕΛΛΗΝΑΣ έκανε το 1/8 τουλάχιστον;;; ΠΟΤΕ;;; Να μου δείξετε εσείς!!! Απλά ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΣ, ΣΙΓΑΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΕΤΑΤΕ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!! Και μετά από όλα αυτά;;; Αυτοί;;; Αυτοί που λένε "υπερτιμημένος" ας πάνε ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!!! Γιατί εκείνον τον βράδυ που έχασε στον τελικό;;; Εγώ ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΤΗ έναν άνθρωπο που ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΤ;;; Ήταν η δύναμη της συμπόνοιας!! Σαν όλους εμάς όταν βλέπουμε την ομάδα μας που αγαπάμε ΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΤΑΙ!!! Κλάψιμο;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΛΑΨΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!! 🎶🇬🇷🔥 Καλά;;; Αφήστε με να κλάψω μαζί του εκείνες τις βραδιές που περίμενα τον αγώνα του σαν μικρό παιδί！！ Αυτοί οι γαμάτοι;;; Ας πάνε στον διάολο οι "κουτσαβάκηδες"!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΤΣΗ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ;;; ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ;;; ΦΥΛΑΤΕ ΤΟΝ ΘΥΣΑΝΟ ΣΑΝ ΤΡΟΠΑΙΟ!!!!

Ρε μεγάλοι μου σοβαρά τώρα;;; Έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει να υπερασπιστούμε τον Στέφανο σα να προδίδουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;;; Μα βρέστε τους αυτούς τους γκρινιάρηδες που κάθονται στα σαλόνια τους και δίνουν διαγνώσεις σα γιατροί ενός δορυφορικού! Πέντε φορές στον τελικό του Ρολάν Γκαρός, πέντε φορές να τους σπάει την καρδιά σα χορό στους γάμους των χωραφιών! Και τώρα που του έδωσε χώρα ξανά εκεί πέρα, τον αφήνουν να σηκώσει μόνος το φορτίο της εθνικής υπερηφάνειας σα κάποιος βουλευτής στις 25 Οκτωβρίου;;; Κοιτάξτε τον εκεί πάνω όταν αγωνίζεται. Δεν είναι ένα παιδί που παίζει τένις — είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει πάνω του όλες τις προσδοκίες ενός ολόκληρου τόπου. Την ώρα που οι άλλοι τρελαίνονται με ερωτηματικά στους τελικούς, εκείνος βγαίνει και δίνει τις καλύτερες εμφανίσεις της δεκαετίας του σα να μην έχει κουραστεί ποτέ. Το σέρβις στα 225 — κανείς από τους μεγάλους δε βγαίνει εκεί ψηλά κάθε φορά, κανείς δε βάζει τόσο τρομερό spin στους βολές του όσο εκείνος. Και εμείς εδώ;;; Εμείς του λέμε "4 τελικοί, 0 τίτλοι" σα κάποιοι μίζηροι που μετράνε τα κέρδη στο σούπερ μάρκετ! Μα σεις έχετε δει τι έκανε το 2021;;; Την πρώτη φορά που είχε την Ευρώπη στα χέρια του, εκείνος την ίδια μέρα έγινε η φωνή όλης της χώρας. Κι όταν έπεσε στον Τσαντ, δεν ήταν μόνο ένας αγώνας που χάθηκε — ήταν μια ιστορία που έφτασε στους τελικούς των ψυχών εκατομμυρίων ανθρώπων. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε πως δεν κέρδισε;;; Μα πώς βγαίνει αυτή η αντίφαση;;; Γιατί όταν βλέπουμε εκείνον στην κορυφή των τάξεων, ξεχνάμε ότι η δόξα δεν μετριέται μόνο με τους τίτλους στους τοίχους μας. Θα σας πω κάτι: Ποιος άλλος Έλληνας τενίστας έχει βγει τόσο υψηλά σταATP Finals;;; Ποιος άλλος έχει κάνει τον κόσμο ν' αλλάξει στάση όταν αναφέρεται στην Ελλάδα;;; Δεν είναι θέμα των νικών του — είναι θέμα του τι αντιπροσωπεύει. Αυτός είναι εκείνος που σηκώνει τη σημαία όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και στην ψυχή μας όταν όλοι οι άλλοι αθλούνται σαν σκιουράκια στα κλινικά χόμπι. Και μην αρχίσουμε τώρα με τους Σουηδούς αυτούς που είχαν τύχη επειδή εκείνος είχε μία κακή ημέρα. Μακάρι να είχαν την ίδια σκληραγωγημένη ψυχή όταν τους χτυπούσαν οι άλλοι στην έδρα τους! Εμείς βλέπουμε την ιστορία γράφεται εκεί πάνω, όχι στις στήλες των αριθμών των finals που τελείωσαν 6-3 στο πέμπτο σετ. Και όσοι λένε "υπερτιμημένος" ας πάνε να ρωτήσουν στις γειτονιές του Βόλου, στη Λάρισα, στην Καβάλα — εκείνος είναι η ελπίδα μιας γενιάς που ακόμα πιστεύει ότι οι μεγάλοι ήρωες δεν φτιάχνονται μόνο με τίτλο αγώνες, αλλά και με πράξεις που σηκώνουν τον κόσμο στα πόδια του. Εγώ εκείνον τον βράδυ του 2023 στο Παρίσι τον είδα όχι σα έναν ήρωα που ηττήθηκε, αλλά σα έναν καλλιτέχνη που έδωσε μια παράσταση τόσο δυνατή που ακόμα η μνήμη της καίει στους κύκλους χρονογράφησης. Κι αυτοί οι γαμάτοι που ψάχνουν την επόμενη χρονιά σαν τον επόμενο κλήρωση του ΛΟΤΤΟ;;; Αφήστε τους να ψάχνουν. Εμείς γνωρίζουμε. Και γνωρίζουμε πως όταν επιστρέψει στο κέντρο του προβολέα, δεν θα μας απογοητεύσει — γιατί δεν είναι μόνο ο τίτλος αυτό που κάνει έναν αθλητή great. Είναι η ποιότητα, η κλάση, η ψυχή. Και εκείνος, αγαπητοί μου φίλοι, εκείνος έχει όλα αυτά πάνω του σα βασιλιάς που δεν φορώντας ακόμη το στέμμα του.

τι σόι πράματα αυτά τώρα;;; ξεβολιά γίνεται εδώ μέσα;;; ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που οι μεγάλοι μου μιλούσαν για τον Τσακόπουλο σαν μια θεότητα του τένις—του έδιναν αναλογίες σα στρατηγό στο 1940! Τότε όμως ο κόσμος είχε άλλη ζήτηση· ήταν όλα πιο ακατέργαστα, πιο γήινα. Τώρα εμείς ζούμε μέσα στις φλόγες του ψηφιακού γίγνεσθαι όπου ένας αγώνας γίνεται τριαντάλεπτη ταινία στο TikTok και οι τίτλοι ξεχνιούνται στις επόμενες ημέρες των stories. Μα εσείς εδώ αντιλαμβάνεστε τι θηρίο είναι εκείνος ο Τσιτσής;;; Δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από έναν άνθρωπο που ξέρει να στέκεται όρθιος όταν οι άλλοι πέφτουν σα στάχτη στο χιόνι του Roland Garros. Θυμάμαι το 2021 εκείνο το βράδυ όπου ο κόσμος κράτησε την ανάσα του μέχρι την τελευταία πόντα—όταν έχασε από τον Τσαντ, δεν ήταν μόνο ένας αγώνας που γκρεμίστηκε, ήταν μια χώρα που έμεινε με ανοιχτό το στόμα σα μικρό παιδί που χάθηκε στο μανάβικο της γειτονιάς. Κι όμως εκείνος επέστρεψε σα φοίνικας από τις στάχτες, όχι σα φάντασμα. Γιατί;;; Γιατί έχει εκείνη τη σκληραγωγημένη ψυχή του εργοδηγού που όταν η βροχή πέφτει δυνατά σηκώνει τις βέργες για να δέσει την ξυλόφραχτη στέγη χωρίς να γκρινιάξει ποτέ. Τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί οι σοφοί που λένε "τέσσερις φορές στον τελικό κι ουδέποτε νικητής"—σαν να μετράνε τις στάχτες ενός τυροπιτά σε μια πυρκαγιά για να αποφανθούν πόσο δυνατός ήταν ο πυροσβέστης! Μα βρέστε τους αυτούς που στέκονται στις καντίνες των σαλονιών τους και τους προσφέρουν δωρεάν εμφιαλωμένη σοφία! Τι έκαναν αυτοί όταν εκείνος έβγαινε στον court σα ζώδιο της επιτυχίας;;; Τι έκαναν αυτοί όταν ο κόσμος σταματούσε τις δουλειές του για να δει έναν αγώνα; Αυτοί κάθονταν στις πολυθρόνες τους και έπιναν τον καφέ τους σαν να παρακολουθούσαν σαπούνια στις 5 το απόγευμα! Και ξαφνικά σήμερα που η Ελλάδα είναι πάλι στο προσκήνιο χάρη σ' αυτόν—γιατί αλλιώς να μας αναζητούν στους χάρτες οι ξένοι;;; Τώρα αυτοί οι ίδιοι φωνάζουν "υπερτιμημένος" σαν μίζηροι στο παζάρι της Καβάλας! Μα τι νόημα έχει ένας τίτλος όταν στέκεται εκείνος πάνω στο γήπεδο σα σημαία που δεν έχει ακόμη υψωθεί;;; Αυτό εδώ δεν είναι τένις, είναι ψυχολογία! Είναι εκείνος ο Σουηδός εκείνο το βράδυ που είχε μία μέρα πλάι στον Τσίτση;;; Μα εκείνος ο Σουηδός εκείνος βγήκε σα στρατιώτης μιας συνοριακής περιπολίας ενώ ο Στέφανος αγωνιζόταν σα αετοπούλι πάνω στο γήπεδο, αγγίζοντας την πλάκα σα να ήταν δικό του σπίτι του! Και όταν τον νίκησε, εκείνος ο Σουηδός πήρε τον τίτλο όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή του έτυχε εκείνη την ημέρα—κι εμείς εδώ ξεσπάσαμε σαν νεροκουβάδες σπάζοντας τη σιωπή μιας δεκαετίας. Μα εμείς ξέρουμε κάτι άλλο εκείνον τον άνθρωπο: όταν επιστρέφει στο γήπεδο του Roland Garros φέτος, δεν θα είναι εκεί για ένα τίτλο—θα είναι εκεί για να γράψει ιστορία ξανά. Κι όσοι ακόμα κλαψουρίζουν στα υπόγειά τους σα ραδιενεργά ποντίκια που ξέχασαν πως η ζωή σπάει ρόγες στο γήπεδο πριν τις φέρει στη βιτρίνα, αυτοί μπορούν να πάνε στο διάολο. Εμείς εδώ πίνουμε τον καφέ μας μιλώντας για εκείνον, όχι για τους τίτλους του τυφλού στην τοπική καντίνα. Γιατί εκείνος που φοράει τις κάλτσες της εθνικής μας υπερηφάνειας πάνω στις μπότες του τένις δεν είναι μόνο ένας αθλητής—είναι ο μίτος της ελπίδας μιας γενιάς που ακόμα πιστεύει πως οι μεγάλοι άνδρες δεν φτιάχνονται μόνο με μετάλλια, αλλά και με χαρακτήρες που σηκώνουν το βάρος μιας ολόκληρης εποχής. Και τέλος πάντως, όταν ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα κι ανοίξουμε τα κινητά μας, εκείνος θα βρίσκεται και πάλι εκεί σα σκοτεινό άστρο στον ουρανό του αθλητισμού μας—γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι σπάνια πέφτουν. Και όσοι λένε διαφορετικά μπορούν να πάνε να πάρουν έναν ελληνικό καφέ στο γήπεδο που λέγεται "χειροκρότημα", εκεί που οι τίτλοι ξεχνιούνται σα χτες στην προσπάθεια.

Ρε παιδιά μου μου μου!!! Πού γίνεται αυτό εδώ;;; Στο δικό μου σπίτι βάζω κάτι κεράσματα για τον αγώνα σήμερα κι εσείς μαλώνετε γιατί ο Στέφανος "δεν έκανε ότι;;; δεν έκανε τίποτα;;;";;; Με τόσους αριθμούς τώρα;;; Πέντε φορές τελικός, πέντε φορές καημένος;;; Μα βρέστε τους αυτούς που λένε τέτοια!!! Δεν είναι αριθμοί εκείνος εκεί πάνω—είναι μια ιστορία! Την ιστορία μιας Ελλάδας που ακόμα αντέχει να παλεύει σα λιοντάρι όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξαπλώσει σα χάμστερ στο ποντίκι τους!! Και τώρα που μπήκε πρώτη φορά στον τελικό ξανά;;; Μα εκείνος εκεί γύρισμα σα ψάρι στο καλάμι!!! Αυτός ο Σουηδός;;; Μακάρι να τον δούμε πάλι μόνο στο βιβλίο των αποτελεσμάτων σαν κάτι που συνέβη πριν δέκα χρόνια!! Του χρόνου;;; Του χρόνου περιμένουμε άλλη μία υπερπροσπάθεια σα αυτά που βλέπουμε στις ταινίες με τους ηρωικούς πολεμιστές του σινεμά!! Τι;;; Κάποιος είπε "υπερτιμημένος";;; Μα σεις έχετε δει τι έκανε στους άλλους;;; Τους έκανε ν' αναρωτιούνται τι σόι άνθρωπος βρίσκεται απέναντί τους!!! Και μετά έρχονται οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που λένε "δεν κέρδισε ποτέ τίποτα" σα να μην υπήρξε εκείνος ένας από τους λίγους που σήκωσε την εθνική σημαία στον κόσμο του αθλητισμού!!! Μα εσείς ξέρετε τι έκανε το 2021;;; Έκανε την Ελλάδα να σταματήσει και να κοιτάξει ψηλά!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος φοράει όχι μόνο τις κάλτσες της εθνικής ομάδας, αλλά και τις προσδοκίες όλων μας πάνω στους ώμους του!!! Και τώρα;;; Τώρα που του έδωσαν χώρα ξανά εκεί πέρα;;; Μα εδώ απορεί κανείς!!! Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πριν βγάζουν "θα κερδίσει τελικά;;;" τώρα γκρινιάζουν σα παιδιά στο σχολικό λεωφορείο!!! Μα πού;;; Στο γήπεδο εκείνος φοράει ένα ζευγάρι ρόπαλα σα να κουβαλάει όλον τον πλανήτη πάνω του!!! Κι εσείς;;; Εσείς περιμένετε τον τίτλο σα κάποια εκκρεμότητα στο δικαστήριο της Πάτρας!! Μα αφήστε με!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος από τρία σετ!!! Είναι εκείνος που σηκώνει το ηθικό μιας ολόκληρης χώρας όταν όλοι οι άλλοι πνίγονται στη σκόνη των φόβων τους!!! Κι αυτοί εδώ;;; Αυτοί που λένε "4 τελικοί, 0 τίτλοι";;; Μα τρέξτε τους στους κορτ μιας Κυριακής πρωινής αλλαγής!!!! Πάμε γερά;;; Πίσω του μέχρι τέλους!!! Κι όσοι βγάζουν τέτοιες κουβέντες;;; Ας πάνε να πάρουν ένα μάθημα ζωής από εκείνον!!! Γιατί ο τίτλος;;; Ο τίτλος έρχεται αργότερα!!! Αυτό που μετράει τώρα;;; Η ψυχή!!! Και αυτή εκείνος έχει ΣΥΝΕΧΩΣ!!!! 🔥💪🇬🇷🔴

τι σόι κουβέντες αυτές πάλι τώρα;;; εσείς ξυπνήσατε σήμερα με το βλέμμα στραμμένο στον υπολογιστή σαν αετοί πάνω από τα Γρεβενά;;; ρε φίλοι μου, εδώ ο τόπος έχει άλλα προβλήματα πέρα από το αν ο Τσιτσής έκανε τέσσερις τελικούς ή κανέναν τίτλο——και αυτά είναι προβλήματα που ξεκινάνε από το πόσο γρήγορα χάνουν αυτοί οι σκαπάνθρωποι το συναίσθημα τους όταν δε βρίσκουν αυτό που θέλουν σα κάποιοι περιφερειακοί δημοσιογράφοι στους δρόμους της Κοζάνης!! εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Παρίσι το 2021——τον αγώνα εκείνον όπου ο κόσμος είχε σταματήσει την αναπνοή του σα νερό στις πνιγμένες σπηλιές των Σερρών——και ξαφνικά, εκείνος έπεσε σα αγόρι που έκανε το πρώτο του βήμα στο σχολείο και χάθηκε στον τρίτο όροφο του διδακτηρίου! Μα τι έγινε;;; Αυτός εκείνος πήρε μία εκδίκηση σα τοπικό πρωτάθλημα στα χωριουδάκια μας——έγινε δυνατότερος σα εκείνος ο γερο-βοσκός που φώναζε στους νέους "εσείς δεν ξέρετε τι σήμαινε σκληρό κλίμα!" και αυτοί τον κοιτούσαν σα τρελοί!! τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι και λένε "τέσσερις φορές εκεί;;; τι έγινε;;;" ——αφεντικά μου, αυτοί ξέχασαν πως το τένις δεν είναι μόνον τίτλοι——είναι η δύναμη της ψυχής, είναι η δυνατότητα ενός ανθρώπου να σηκώνεται μετά από κάθε πτώση σαν εκείνος ο φοίνικας που ξαναφύτρωνε στις στάχτες της Κωσταντινούπολης! και τώρα που έδωσε χώρα ξανά εκείνος ο κορτ;;; αυτοί οι γαμάτοι λένε "πάλι εκεί;;;" ——μα βρέστε τους τους ίδιους που μέχρι χτες τραγουδούσαν στις φυλλάδες τους ότι "η Ελλάδα ξαναβρίσκει τη θέση της"——τώρα λυπούνται σα παιδιά που είχαν βάλει στοιχηματικά όλα τους τα λεφτά σε έναν αγώνα που τελείωσε 6-4 στο τέταρτο σετ! αλλά εγώ εκείνο τον άνθρωπο τον έχω δει ζωντανό——όταν αγωνίζεται, δεν είναι μόνον ένας τενίστας——είναι ο μίτος μιας ιστορίας που ξεκίνησε από την Καβάλα——όταν εκείνος σέρβιρε στα 225, είδες;;; τους αντιπάλους του να τρέμουν σα μαθητές στο μάθημα της φυσικής——γιατί εκείνος δεν έπαιζε τένις——εκείνος έκανε μουσική πάνω στο γήπεδο! και αυτοί εδώ;;; αυτοί που λένε υπερτιμημένος;;; πάνε να δούνε πως δουλεύει όταν φοράει την εθνική φανέλα——όταν εκείνος μπαίνει στο court, η χώρα σταματάει——και αυτό δεν το κάνουν οι τίτλοι——αυτό το κάνει η ψυχή! ένα βράδυ εκείνος έκανε την ιστορία του τένις να γράψει με μεγάλα γράμματα——και αυτοί;;; αυτοί ψάχνουν νούμερα σα μεσίτες που μετράνε τις στέγες στα χωριά! εγώ εδώ βγάζω το συμπέρασμα του φιλάθλου——όταν ξυπνάω κάθε πρωί και βλέπω τους τίτλους——βλέπω πως το όνομά του φαίνεται εκεί που παλιά φαινόταν μόνον η λέξη "αποτυχία"——και αυτό, αγαπητοί μου, είναι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο! τόσο αρκετά για τους αριθμούς——τώρα ας μιλήσουμε για εκείνον τον Σουηδό εκείνο το βράδυ——μακάρι να τον ξαναδεί κανείς——γιατί εκείνος είχε την τύχη της ημέρας——αλλά εκείνος ο Τσιτσής;;; εκείνος είχε την αιωνιότητα στις φλέβες του——και όσοι ακόμα αμφιβάλλουν;;; ας πάνε να δούνε πως γίνεται ένας πρωταθλητής—— από την Καβάλα μέχρι το Ναύπλιο——και όχι, δεν είναι μόνον η απόσταση——είναι το μήκος μιας ιστορίας!

Τι σόι γλέντια αυτά τώρα;;; Στην Καβάλα σήμερα βγήκα νωρίς για τσιγάρο κι έπεσα πάνω σ’ έναν παππού που του είχε φύγει το σπίρτο—ήτανε εκείνος ο τύπος που τό ’χε δει τον Τσιτσιπά σα μικρό παιδί στους αγώνες της γειτονιάς, όταν ακόμα όλοι γελούσανε μαζί μας που ασχολούμαστε με κάτι τόσο "φρικτό" όπως το τένις εκεί στα 2005. Αυτός μου λέει λοιπόν με τα δικά του λόγια: "Άκου εκεί πέρα, εκείνος ο Σουηδός έκανε αυτό που έκανα κι εγώ στον πόλεμο—του έτυχε εκείνη τη μέρα. Μα εμένα με κέρδισε ένας άλλος τενίστας όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή είχε σκοτώσει τους Γερμανούς πριν ακόμα φτάσουνε στο χωριό. Αυτός ο Στέφανος;;; Φοράει το βάρος μιας ολόκληρης χώρας πάνω του κάθε φορά που βγαίνει στο court σα στρατιώτης που γυρνάει σπίτι μετά από έναν αργό θάνατο". Και εκεί κατέλαβα πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται μόνο με τίτλους. Γιατί ξέρετε πότε κατάλαβε ο κόσμος εδώ πέρα πως κάτι μεγάλο συμβαίνει;;; Το 2021, όταν έχασε εκείνον τον τελικό στο Παρίσι—τότε οι δρόμοι άδειασαν σα να είχε γίνει σεισμός στη Θήβα. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε τώρα στους χάρτες για τίτλους σα να είναι ο πιο σπουδαίος τίτλος αυτός που γράφει κάποιος με μολύβι στον τοίχο του μπάνιου. Μα τι άλλο θες εσύ;;; Να σηκώσει το τρόπαιο;;; Ή να σηκώσει την Ελλάδα πάνω στους ώμους του;;; Κοιτάξτε τον εκεί πάνω όταν αγωνίζεται—δεν είναι ένας αθλητής, είναι ένας μύθος σε πραγματικό χρόνο. Την ίδια στιγμή που εσείς γκρινιάζετε γιατί "δεν έκανε εκείνο" ή "δεν έκανε εκείνο", εκείνος σέρβιρανε 80% πρώτη μπάλα σ’ έναν αγώνα όπου το πλεονέκτημα αλλαγής ήταν ζήτημα επιβίωσης. Στα 223-225—πώς σας φαίνεται;;; Εκείνοι οι σέρβις του φαίνονται σα ρουκέτες που πέφτουν στον κορτ σα να μην υπάρχει τίποτε άλλο γύρω τους. Και μετά έρχονται αυτοί οι γαμάτοι λέγοντας "τέσσερις φορές στον τελικό, τίποτα"—σαν να είναι αυτοί οι ίδιοι που κάποτε τραγουδούσαν στα τραγούδια του Γιώργου Μαρίνου πως "η χώρα θέλει γκολ, όχι φιλοσοφία". Μα εδώ η φιλοσοφία είναι αυτή που φέρνει τον τίτλο—αλλιώς όλα αυτά τα τρία γκολ των πρωτευουσιάνων στα μικρά γήπεδα θα ήταν πρωταθλήματα. Αλλά εσείς ξέρετε ποιο είναι το πιο ωραίο;;; Αυτό που έκανε εκείνον τον άνθρωπο great δεν ήταν ο τίτλος του Γκραν Σλαμ—ήταν το γεγονός πως κάθε φορά που μπαίνει στο court σηκώνει μαζί του μια χώρα που έχει μάθει να πολεμάει σιωπηλά, σαν εκείνες τις γυναίκες στη Λέσβο που φτιάχνουν γλυκά ενώ η γη τρέμει κάτω από τα πόδια τους. Και μην αρχίσουμε τώρα με τους Σουηδούς αυτούς—αυτή η ιστορία μοιάζει σα εκείνον τον αγώνα που είχανε οι Πρωτοβάθμιοι στις τελευταίες εκλογές: περίμενες ένα αποτέλεσμα κι έπιανες άλλο. Μα εδώ το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που έκαναν αυτοί—ήταν αυτό που έγινε εκείνος εκείνος ο αγώνας. Γιατί όταν εκείνος έχασε εκείνον τον τελικό το 2021, δεν ήταν μία ήττα—ήταν μία ιστορία που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να σηκώσουν το βλέμμα τους πάνω από τις στέγες των σπιτιών τους σα ν' αναζητούσανε κάτι μεγαλύτερο από μια αθλητική κούρσα. Κι όταν ξαναπαρουσιάστηκε εκεί δύο χρόνια μετά;;; Μακάρι να είχε πάρει εκείνον τον τίτλο—θα ήταν η βέρα πάνω στο γλυκό. Μα ακόμα κι έτσι, η ιστορία ήδη είχε γραφτεί: εκείνος έγινε ο άνθρωπος που έδωσε στην Ελλάδα μία θέση στο γήπεδο της παγκόσμιας δόξας—αυτό δε γίνεται με τίτλους, γίνεται με πράξεις. Και τέλος—αφού μιλήσαμε τόσο για αριθμούς κουβάδες και τελικούς χωρίς αποτέλεσμα—ας θυμηθούμε μία ιστορία από το εργοστάσιο που δούλευα πριν γίνω προγραμματιστής. Κάποτε εκεί ένας συνάδελφος είχε γράψει ένα πρόγραμμα τόσο τέλειο που όταν το έδωσαν στον προϊστάμενο εκείνος του είπε: "Ρε μεγάλε, αυτό είναι σαν έργον του Μηχανισμού των Αντικυθήρων—έχει τόσο νου που κανείς δε μπορεί να το καταλάβει, παρά μόνο αυτοί που έχουν δουλέψει σκληρά πάνω του." Κι εγώ τότε κατάλαβα πως ο μεγάλος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που φοράει το στέμμα—είναι εκείνος που δημιουργεί κάτι τόσο ισχυρό ώστε να φέρνει τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους. Και ο Στέφανος;;; Είναι εκείνος που φέρνει την Ελλάδα πάνω από τον εαυτό της—κάθε φορά που βγαίνει στο court.

Ωραία... εεε, μου το κάνεις πιο απλά;;; Εγώ τον Τσιτσιπά αληθινά δεν τον είδα ποτέ έτσι σα τίτλο στη βιτρίνα, σα σουπερμάρκετ δηλαδή. Τον θυμάμαι πριν χρόνια στην Πάτρα, εκεί που έκανε προπόνηση στο ανοιχτό γήπεδο κοντά στη θάλασσα. Περνούσαν οι άνθρωποι, τον κοιτούσαν περίεργα σα να είναι κάποιος ξένος που πάτησε εκεί τυχαία, κι εκείνος δούλευε σα τρελός στα σέρβις του κάτω από τον ήλιο. Κάποιος γέροντας πήγε και του έδωσε ένα μπουκάλι νερό — αυτός τον ευχαρίστησε σα να του έκανε μεγάλη χάρη. Δεν μου φαινόταν εκείνη τη στιγμή ότι αυτός ο τύπος ήταν αυτός που αργότερα θα έφερνε όλους εμάς εδώ ν' ανοίγουμε ένα νήμα για το αν υπερτιμήθηκε ή όχι. Και τώρα που βλέπω αυτούς τους τελικούς πάλι, δεν μπορώ να καταλάβω... Μια χώρα στέκεται όρθια επειδή αυτός ένας άνθρωπος δίνει αγώνα σα να έχει στοιβαγμένο μέσα του όλες τις σκληρές νύχτες του Βόλου, του Ναυπλίου, της Πάτρας. Δεν είναι μόνο το τένις εκεί πάνω. Είναι σα να βλέπεις έναν γείτονα σου που αγαπάς πάρα πολύ να στέκεται όρθιος στη μέση του δρόμου ενώ όλοι σου λένε να φύγεις επειδή κάποιος άλλος πήρε το δρόμο πρώτο. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τίτλους;;; Μα οι τίτλοι δεν φτιάχνονται μόνο από νίκες στους χάρτες. Φτιάχνονται από εκείνες τις στιγμές που σταθείς η ίδια η χώρα και κοιτάξει μέσα στον εαυτό της σα να θυμηθεί ποια πραγματικά είναι. Κι αυτός εκείνος τον ξαναφέρνει κάθε φορά αυτό το συναίσθημα. Τουλάχιστον έτσι το νιώθω εγώ όταν τον βλέπω στην τηλεόραση. Δεν χρειάζεται να έχω δει όλους τους αριθμούς — αρκεί να βλέπω εκείνον εκεί σα στρατιώτη πάνω στο πεδίο. Συγγνώμη αν μιλώ περίεργα... είναι που δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου πως ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλάει τόσο βάρος κι όμως να σηκώνεται πάλι. Πώς βγάζετε εσείς συμπεράσματα;;; Ή είμαι μόνος μου;;; 😅