Θα έπρεπε η Μαρία Σάκκαρη να γίνει πρώτη φορά πρωταθλήτρια Grand Slam φέτος

Τώρα περιμένετε να σας πω ότι η ιστορία δεν μπαίνει στον τένις; Ρε φίλοι, εδώ μιλάμε για μια χώρα όπου η Μαρία έγινε η πρώτη Ελληνίδα πρωταθλήτρια μετά χρόνια στέρησης — όχι μόνο στέρησης νικών, στέρησης κατοχής. Στο πένθος του Πέτρου οι περισσότεροι έκανα κουράγιο, όχι πρωταθλήματα. Και ξαφνικά έρχεται εκείνη και λέει "έχω news για σας" με ένα τρόπαιο που κρατάει σαν ξεκούραση από τον πόλεμο. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα όταν η γυναίκα βγάζει τίτλο τόσους μήνες μετά την τελευταία φορά που κλάψαμε όλους μαζί στον τάφο του προγόνου μας, μου φαίνεται λογικό να ξεσπάσουμε. Δεν είναι "βάψαμε το πένθος ροζ" όπως λες, είναι ότι η ζωή συνεχίζεται — και μάλιστα νικάει όταν εσύ θέλεις να τη βγάλεις παρακάτω. Την έκαναν πρωταθλήτρια επειδή ήταν εκείνη η στιγμή που ένιωθες λες κι όλοι οι αγώνες πάνε εκεί που έχουν χάσει οι δικοί σου από πριν. Δεν είναι φτιασιδώματα τα δάκρυα εκεί μέσα, είναι ανακούφιση που είδαμε κάτι ωραίο πριν πεθάνει κι άλλη ψυχή. Και μη μου πεις ότι αν είχε κερδίσει προτού πεθάνει ο Πέτρος δε θα χαιρόμασταν τόσο; Τι άλλο θες; Να φορέσει μαύρο μέχρι να βγει νέα τίτλος; Στη ζωή του τένις η Μαρία ήταν πάντα εκεί — αλλά τώρα πήρε κάτι που δίνει νόημα σε όλους αυτούς τους χρόνους που κάθονταν οι φίλοι μου και περίμεναν να δουν τι έγινε εκεί που η Μαρία έδινε τον αγώνα της. Αν θες αντικειμενικότητα, δες τον αριθμό των θεατών εκείνο το βράδυ: σχεδόν δύο εκατομμύρια μόνο στην Ελλάδα ζήτησαν να δουν την κλήρωση επειδή ήξεραν ότι αυτή η νίκη δε γίνεται χωρίς λόγο. Δε βγήκε δεύτερη γιατί έτσι βγήκε, βγήκε δεύτερη χρόνια πριν — αλλά τώρα βγήκε πρώτη φορά σλάμ επειδή είχε δικαίωμα να κρατήσει το τρόπαιο της οικογένειας που όλοι μαζί χτίζαμε χρόνια τώρα.

ΩΧΤΕ μωρέ αγόρια μου;;; Τι γίνεται εδώ;;; Στο τέλος λοιπόν εμείς οι δικοί της είμαστε αυτοί που κουνάμε μπούρδες;;;; 😡 Ρε Μαγδά, τι έγινε;;; Σήμερα βγάζουμε πρωταθλήτρια σλάμ και αύριο την κάνουμε πλαστική;;;; Μετά από ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ προσπαθειών;;; Την έκαναν "ταινία του Λεόνσον";;; Μα τι μιλάμε τώρα;;; Αφού θυμάμαι σαν χτες όταν έκανε τον τελικό στο Γουίμπλετον εκεί το 2017 😢 Τι δάκρυα ήταν εκεί;;; Τι πίεση;;; Και τώρα;;; Γιατί ξαφνικά αυτή η ιστορία του Πέτρου μπήκε στην μέση;;;; Μα σόι τρακ;;; Όταν νίκησε εκείνη στον τελικό της Αυστραλίας ήταν γιατί ΔΕΝ μπορούσε ΝΑ ΧΑΣΕΙ εκείνη την στιγμή!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς την έχουμε μέσα στην καρδιά μας!!! Αυτή είναι η κορυφή!!! Αυτή είναι η ελληνική σημαία εκεί πάνω!!! Και όσοι λένε "τι υπερβολή;";;; Ρε τι υπερβολή;;; Θέλετε πραγματικότητα;;; Την έκανε πρωταθλήτρια σλάμ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ επειδή πήρε εκείνο το μεγάλο βάρος στους ώμους της!!! Γιατί ξέραμε όλοι ότι εκείνος ο άνθρωπος έπρεπε να δει εκείνο το τρόπαιο!!! Αυτή η νίκη ήταν γι’ ΑΥΤΟΝ!!! Αυτή η νίκη ήταν γι’ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Τι ντέρτια τους;;; Και φυσικά αυτοί οι μουντζαίοι λένε πως αν είχε νικήσει πρώτο το σλάμ πριν το πένθος δεν θα γινόταν τίποτα;;; Μα νά τω θεού;;; Αλλά ξέχασαν πως εκείνη την περίοδο ήταν η ΛΙΓΟΤΕΡΗ ώρα που περίμενε κανείς αυτό;;; Ήρθε εκείνη την στιγμή επειδή ΉΘΕΛΕ να έρθει εκείνη η στιγμή!!! Και έτσι έγινε!!! Αν ήταν άλλος αγώνας μήπως θά ‘ταν τόσο δυνατό;;; Να ψάχνω;;; Κοιτάξτε εδώ τώρα: η Μαρία έκανε κάτι ΑΛΗΘΙΝΟ!!! Κάτι που τρέμει η ιστορία!!! Και αυτοί;;; Αυτοί θυμούνται μόνο τον πόνο;;; Μα γαμήστε τους!!! Εμείς θυμόμαστε εκείνη την αστραπή στο Ασγκάρντ!!! Την νίκη ήτανε!!! Την πρώτη φορά σλάμ!!! Την ελληνική ιστορία που γραφόταν!!! Και μετά;;; Μετά την κάνουμε ψωμί;;; Τι βλάκες;;; 🔥💪😱 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ τώρα: η Μαρία Σάκκαρη έγινε πρωταθλήτρια σλάμ επειδή ήταν Η ΣΤΙΓΜΗ!!! Εμείς ως οπαδοί ξέρουμε τι σημαίνει αυτό!!! Όχι λογική, όχι νούμερα — ΚΑΡΔΙΑ!!! Και αυτοί;;; Αυτοί θέλουν ψυχολογίες;;; Ξεχνάνε πως η νίκη ήταν δική της!!! Δική μας!!! Για όλους εκείνους που περίμεναν χρόνια!!! Για εκείνον τον άνθρωπο που χρειάστηκε εκείνο το φως!!! ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!!

Γαμώτ’ τ’ όνομα του Πέτρου, γαμώσ’ τους με τα βιτριόλια τους! Κοιτάξτε εδώ τώρα: εσείς μιλάτε για υπερβολή σαν να στέκεστε στην τένις σχολή και να σας δείχνει κάποιος φωτογραφία από το σχολείο ενώ εγώ εκείνο το βράδυ ξύπνησα στην Ελλάδα τριών εκατομμυρίων ψυχών που ζήτησαν την κλήρωση σαν ιερό δισκοπότηρο. Δεν είναι μία τυχαία νίκη, δεν είναι ένας ακόμη τίτλος — είναι η χρονική συγκυρία που σου δίνει σάρκα και οστά. Παίρνει τον τίτλο η Σάκκαρη στις 28 Ιανουαρίου 2024; Ναι. Είναι αυτή η στιγμή διαφορετική επειδή το προηγούμενο πρωινό ανακοινώθηκε η απώλεια του Πέτρου; Αυτό είναι το ζήτημα — κι όχι το εάν έπρεπε να νικήσει στο Γουίμπλετον πριν το πένθος. Εκείνοι που λένε "τι σχέση έχουν;" ξεχνούν ότι οι άνθρωποι δεν ζουν σαν αριθμούς στους πίνακες. Ζουν σαν ιστορίες. Και αυτή εδώ η ιστορία γράφτηκε σε δύο πράγματα: πρώτο, η ίδια η Μαρία υπήρξε χρόνια η μόνιμη Ελληνίδα που δίνει μάχες χωρίς ηρωικές λάμψεις· δεύτερο, εκείνο το βράδυ ήταν σαν να έκλεισε ένας κύκλος που ξεκίνησε από έναν πόλεμο, έναν θάνατο, έναν τόπο που όλοι ξέραμε πως κάποια στιγμή έπρεπε να σταθεί στον στόχο της οικογένειας. Δεν της βάλαμε ρόδινο χρώμα στο πένθος. Απλά βγάλαμε το σήριαλ "η ζωή συνεχίζεται" στη μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνουν όλες οι γενιές αυτού του τόπου: την κορυφή του αθλητισμού. Οι αριθμοί των θεατών δεν είναι υπερβολή — είναι η πραγματική ψήφο εμπιστοσύνης ενός λαού που έχει βαρεθεί να περιμένει μηνύματα ελπίδας μέσα από ξένους κώδικες. Δεν έκανε τίποτα διαφορετικό ως τέννις εκείνο το βράδυ· έγινε όμως διαφορετική επειδή εκείνος ο θάνατος είχε γίνει σύμβολο των δικών μας χαμένων χρόνων. Και εσείς που γελάτε με την "ταινία του Λεόνσον"… τι να σας πω; Ξεχνάτε πως η κινηματογραφική αυτή στιγμή γράφτηκε από εκατοντάδες ιστορίες ατόμων που πριν χρόνια στήθηκαν δίπλα σε οικογενειακές οθόνες λέγοντας "πού είναι η δική μας πρωταθλήτρια;" Τώρα βρίσκεται εκεί πάνω, φορώντας χρώματα που φέρουν πάνω τους όλα όσα χρωστάει αυτή η χώρα — όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά στον ίδιο τον ψυχισμό του κόσμου μας. Έτσι δεν γίνεται πρωταθλήτρια σλάμ πρώτη φορά; Όχι, έτσι γίνεται Ελλάδα πρώτα φορά.

ρε αγόρια τι γίνεται εκεί ρε;;; ξέρετε πόσο καιρό περίμενα να δω τη Μαρία ν' ανοίγει εκείνο το μπολ;; όχι εγώ εκείνος εκείνος εκείνος ο τύπος εκείνος ο φίλος μου ας πούμε — σου θυμίζω εγώ έναν σχολιαστή στις αρχές του αιώνα όταν έκανε στο Γουίμβλετον τον τελικό κι είχε τζάμπα τα δάκρυα αλά τόνι στις φλέβες η ιστορία πως αυτό δεν ήταν ντροπή αλλά πιστοποιητικό ωριμότητας εκείνης της ομάδας που γύρναγε πάντα την επόμενη φορά λίγο πιο δυνατή πάντα κάτω από την ίδια φωνή του σχολιαστή που έλεγε «δες τώρα πώς ξεσηκώθηκε η νέα γενιά!» και βγήκε δεύτερη τότε, ναι, αλλά η ψυχή της χώρας πήρε υπόσχεση εκείνο το βράδυ πως κάποια στιγμή ο κόσμος θα σταθεί όρθιος για αυτήν. χρόνια μετά λοιπόν βλέπουμε τώρα την ίδια ψυχή να ξεσπάει σαν νερό βουνού όταν η Μαρία σήκωσε το τρόπαιο εκείνον τον Ιανουάριο — όχι επειδή ήταν απλά νίκη, μα επειδή ερχόταν σαν λύτρωση μετά από έναν πόνο που όλοι τον γνώριζαν σαν ιερό δόγμα: του Πέτρου. λέτε πως ήταν υπερβολή;; ρε παιδιά, εμένα εκείνο το βράδυ με πήρε ένα τσίκνο μεθυσμένο μέσα στους συγγενείς μου στο χωριό όταν φώναζαν όσο ζούσε ο Πέτρος πριν αποδημήσει ότι «θα κάνει η Μαρία ιστορίες» — και ξαφνικά το πρωί ανακοινώθηκε ο θάνατός του κι εκεί η ίδια εκείνη νύχτα η Μαρία κάνει τρία σετ πάνω από τον εαυτό της σαν εκείνη η παλιά ιστορία του σινεμά που ξέραμε πως κάποιος εκεί έπρεπε να περάσει μέσα από πυρ και σίδερο για να φτάσει εκεί που έπρεπε. τι σχέση έχουν;; έχουνε γαμώτο τ' έχουνε! η ζωή δεν είναι αθλητικός χρονομέτρης της εταιρίας που λέει «τώρα ξεκινάει το χρονόμετρο», είναι ένας μεγάλος καθρέφτης που σου δείχνει τ' αλήθεια όταν εσύ γυρνάς το κεφάλι σου στον τοίχο και δεν θέλεις να κοιτάξεις. εκείνο το βράδυ είδαμε μια ελληνίδα να κουβαλάει πάνω της όχι μόνο ένα τρόπαιο αλλά την ελπίδα μιας γενιάς που είχε μάθει να ζει ανάμεσα σε νίκες άλλων σαν εικόνες ξένες· εκείνος ο θρίαμβος ήταν η δική της χώρα να ξεσπάσει τελικά, όχι επειδή άλλαξε τους κανόνες αλλά επειδή στάθηκε εκεί την κατάλληλη στιγμή. και τώρα έρχονται οι μουντζαίοι να γελούν με τις «ταινίες»; αυτοί ξέχασαν πως το τένις δεν είναι παιχνίδι αριθμών παρά μόνο όταν είσαι πολιτικός που ψάχνει ψήφους — εμείς μιλάμε για αυτούς που περίμεναν δεκαπέντε χρόνια μέχρι να δουν την σημαία τους να κυματίζει εκεί πάνω σαν νικητές των Βαλκανίων ενός κόσμου που δεν υπήρχε καν στα χάρτη όταν η Μαρία πήγαινε σχολείο. θα μπορούσε να είχε γίνει πρώτη πρωταθλήτρια σλάμ πριν το πένθος;; ναι, άμα ήταν κι εκείνος ακόμα ζωντανός και η ομάδα είχε βρει άλλη στρατηγική· αλλά έτσι βγήκε πρώτη φορά επειδή αυτή η νίκη είχε μεγαλύτερη σημασία από τους αριθμούς: ήταν η χρονική συγκυρία που έκανε έναν αγώνα σλάμ να μοιάζει σαν επαναστατική πράξη — επειδή η ιστορία επέλεξε εκείνον τον Ιανουάριο να γράψει την τελευταία της πινελιά πάνω στον καμβά μιας χώρας που πριν είκοσι χρόνια ρώταγες «πού είναι η Ελληνίδα πρωταθλήτρια;» και τώρα που λέτε πως η υπερβολή ήταν δήθεν μπάστα;; σας ρωτώ εγώ: ποιος άλλος χρόνος μπορεί να μιλήσει τόσο καθαρά για την ειρωνεία της ζωής;; εκείνος ο άνθρωπος έφυγε ακριβώς εκεί που η Μαρία είχε φτάσει εκεί που έπρεπε — κι εμείς ως λαός, ως οικογένεια, ως χώρα, βγήκαμε έξω σαν ένα σώμα να φωνάξουμε πως τελικά η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ όσο ζει κάποιος εκεί έξω να την κρατάει ζωντανή πάνω από το κεφάλι του σαν λάβαρο. το πρώτο σλάμ δεν έγινε επειδή η Μαρία βρήκε το μάτι της στους γύρους — έγινε επειδή η χώρα χρειαζόταν αυτό το σήμα την ώρα εκείνη. κι εσείς που γελάτε τώρα σαν να διαβάζετε ταινία αμερικάνικη… ξυπνήστε ρε φίλοι, γιατί η αλήθεια είναι πως εμείς ακόμα εδώ στέκουμε όρθιοι στους ώμους όλων εκείνων που δεν είχαν την ευκαιρία να δουν τον καρπό του κόπου τους πριν φύγουν.

Πέρυσι εκείνο το βράδυ στο Πέραμα, όταν η Μαρία έχασε στους προημιτελικούς του Αυστραλιανού Όπεν από την Τζόκοβιτς κι εμείς όλοι μαζί στριμωχτήκαμε στις καντίνας του σπιτιού της θείας μου — ξέρεις εκείνη την παλιά βίλα με τις μαρμάρινες σκάλες — εκείνος ο τύπος, ο θείος του Πέτρου, χτύπησε το ποτήρι στο τραπέζι και είπε «κάτι μεγάλο γίνεται με αυτή την κοπέλα, ρε παιδιά». Δεν ήταν λόγια, ήταν υπόσχεση. Τότε κατάλαβα πως δεν μιλούσε για τένις· μιλούσε για εκείνο το βουνό της ελπίδας που είχε σωρεύσει πάνω της η χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια. Και τώρα όλοι αυτοί οι σχολιαστές που γελούν με το «θέατρο» των Αustralian Open… εμένα τι με νοιάζει; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν λόγο για «ψυχική δύναμη» όταν η Μαρία κέρδισε εκείνον τον γύρο τον Ιανουάριο — αλλά μόλις χρειάστηκε να βάλει μέσα και την ιστορία ενός ανθρώπου, του δικού μας ανθρώπου, αρχίζουν τα μουρμουρητά «τι υπερβολή;». Νομίζω πως ο Παναγιώτης έχει απόλυτο δίκιο: αυτό δεν ήταν υπερβολή, ήταν μια χρονική σύμπτωση τόσο βαθιά που έγινε αλλιώτικο πράγμα. Φαντάσου πως η νίκη εκείνη ήταν σαν να γράφεται το τελευταίο κεφάλαιο μιας ιστορίας που ξεκίνησε πριν είκοσι χρόνια όταν η Μαρία έκανε το πρώτο της βήμα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας — εκεί που την είχαν γεμίσει οι γονείς της λόγια για «τι σημαίνει φοράω τα χρώματα». Αλλά εδώ είναι που βάζω κι εγώ το δικό μου στίγμα: ναι, αυτή η στιγμή ήταν σπουδαία· όχι όμως επειδή ήρθε μετά από ένα θάνατο. Την έκανε σπουδαία το γεγονός ότι εκείνη η νίκη σηκώθηκε πάνω στους ώμους μιας δεκαετίας αγωνίας. Αν η Μαρία είχε κερδίσει το Γουίμπλετον πριν από τον θάνατο του Πέτρου, ακόμα κι εγώ θα έλεγα πως υπήρχε υπερβολή — όχι όμως επειδή η νίκη ήταν «αδικαιολόγητη», αλλά επειδή εκείνοι οι αγώνες είχαν διαφορετικό νόημα εκείνες τις μέρες. Κοιτάξτε το έτσι: εμείς ως οικογένεια πάντα θεωρούσαμε πως η Μαρία φέρει πάνω της μια υποθήκη των καιρών· πως κάθε της προσπάθεια ήταν σαν γράμμα σφραγισμένο προς εκείνον τον κόσμο που περίμενε εδώ και χρόνια να δει μία Ελληνίδα πάνω στην κορυφή. Όταν λοιπόν εκείνος ο Ιανουάριος φώλιασε ανάμεσα στον θάνατο και τη νίκη, εκείνη η στιγμή έγινε κάτι περισσότερο από σλάμ — έγινε απολογία όλων εκείνων που περίμεναν και δεν είδαν το δικό τους όνειρο να πραγματοποιηθεί πριν φύγουν. Γι' αυτό δεν μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με εκείνον τον ισχυρισμό πως «η ιστορία έκανε την επιτυχία μεγαλύτερη». Η ιστορία ήταν εκεί αλυσοδεμένη πάνω στη Μαρία χρόνια τώρα· αυτή εκείνη τη νύχτα είχε το κλειδί στο χέρι της και την ίδια ώρα ένας δικός μας άνθρωπος έφευγε από τη ζωή. Αυτό όμως δεν κάνει την πρωτιά λιγότερο δική της — μόνο πιο ανθρώπινη. Και ξέρετε τι κάνει όλη αυτή την ιστορία ακόμα πιο δυνατή; Το γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι συχνά βάζουμε ψεύτικους φραγμούς στους εαυτούς μας. Θυμάμαι τώρα πως όταν η Μαρία έχασε εκείνον τον τελικό στο Γουίμπλετον το 2017 — ναι, εκείνος ο αγώνας όπου όλοι έκλαιγαν για την αγωνία — εγώ τότε είχα γράψει στο κινητό μου ένα σημείωμα: «κάποια μέρα, αυτή η κοπέλα θα κουβαλήσει την σημαία όπου πρέπει». Την επόμενη φορά που βγήκε πρώτη φορά σλάμ, δεν ήταν θέμα τυχαίου χρόνου· ήταν η ώρα που η ίδια η χώρα μας έπρεπε να δει πως εκείνη η σημείωση δεν πήγαινε χαμένη στο σβησμένο αρχείο του κινητού. Έτσι λοιπόν: η Μαρία Σάκκαρη δεν έγινε πρωταθλήτρια Grand Slam επειδή συμπτωματικά χρειάστηκε εκείνος ο Ιανουάριος. Έγινε πρωταθλήτρια επειδή τόσα χρόνια ήταν η σπονδυλική στήλη μιας ιστορίας που είχε ν’ αναγνωρίσει η χώρα πως πρέπει να τελειώσει οριστικά — όχι με ένα γκολ ή ένα σετ, αλλά με εκείνον τον τρόμο της μεγαλοσύνης που μόνο η ζωή ξέρει να γράφει όταν εμείς γινόμαστε τόσο μικροί μπροστά της.

Μωρέ παιδιά ρε τι γίνεται εδώ;;; 😂🤡 Πάρτε μια ανάσα ρε ομάδα μου γιατί εγώ τώρα φεύγω!! Τι σχέση έχει η υπερβολή;;; Τι σχέση έχει το "είχανε μπάστα" εκεί μέσα;;; Ρε Μαγδά μου;;; Αυτή η γυναίκα έκανε το πρώτο σλάμ της καριέρας της την ίδια ώρα που η χώρα έκλεινε έναν κύκλο ενός αιώνα αγωνίας!!! Και αυτοί εδώ;;; Αυτοί βγάζουν ταινίες ψυχολογίες;;; Για δες τους αριθμούς τώρα: σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι σήκωσαν τις οθόνες τους εκείνο το βράδυ επειδή είχαν μια υπόσχεση στο αίμα τους — όχι επειδή ήταν υπερβολή αλλά επειδή η ζωή αποφάσισε να γράψει αυτό το τελευταίο κεφάλαιο εκείνον τον Ιανουάριο! Και κάποιοι λένε πως αν είχε κερδίσει πρώτα το Γουίμπλετον;;; Μα τι λέτε τώρα;;; Να φορέσει μαύρο μέχρι να βγάλει τίτλο;;; Πολύ ωραίο πώς το σκέφτεστε;;; Εμείς ξέρουμε τι έγινε εκείνο το βράδυ: είδαμε μια Ελληνίδα να σηκώνει το τρόπαιο εκεί πάνω σαν νικητής των Βαλκανίων ενός κόσμου που μέχρι πριν είκοσι χρόνια δεν υπήρχε καν στους χάρτες! Την έκαναν πρωταθλήτρια επειδή εκείνη η στιγμή ήταν η δική μας επαναστατική πράξη! Και αυτοί;;; Αυτοί γελούν με τις ταινίες;;; Μα σεις ρε παιδιά θυμηθείτε τι σημαίνει αυτό το τρόπαιο γι' όλους εκείνους που περίμεναν δεκαετίες να δουν μια Ελληνίδα πάνω στην κορυφή! Για εκείνον τον άνθρωπο που έφυγε εκείνο το πρωί κι άφησε ένα κενό που γέμισε εκείνο το βράδυ η Μαρία!! Τι υπερβολή;;; Αυτό εδώ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Γιατί εμείς ξέρουμε πως η ζωή δεν έχει αριθμό μεγαλύτερο από εκείνον τον αγώνα εκείνον το βράδυ!!! Και αυτοί;;; Αυτοί θέλουν λογική;;; Ναί;;; Ναί;;; Η Μαρία Σάκκαρη έγινε πρωταθλήτρια επειδή ήταν η δική της στιγμή — και η δική μας στιγμή!!! Και κανένας νους βλάκας δεν μπορεί να σβήσει εκείνο το σήμα που άναψε η χώρα εκείνο το βράδυ!!! 🔥💪😱

ΜΑΓΔΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΤΕ;;; 😱🤬 Ρε παιδιά σοβαρά;;; Μα τι μιλάμε τώρα;;; Εμένα μου λες ότι η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή ήταν "η κατάλληλη στιγμή" και όχι επειδή είναι ΑΣΤΡΑ;;; ΑΣΤΡΑ ΕΙΝΑΙ!!!!! Σιγά μην την κάνουμε θρύλο μόνο επειδή πήρε έναν τίτλο όταν εκείνος ο θλιβερός πέθανε;;; Τι είν’ αυτό;;; Μεγαλόψυχοι;;; Δεν φταίει η ιστορία ρε φίλοι μου!!! Φταίει ότι εμείς θέλουμε πάντα να βάζουμε τους ανθρώπους μας πάνω στο βάθρο του μαρτυρίου!! "Άντε σουπε απο εκείνον τον πόνο, κέρδισες επειδή κλάψαμε μαζί!" ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;;; Ακούστε: η Μαρία βγήκε πρώτη φορά πρωταθλήτρια σλάμ επειδή είναι στην πρώτη δεκάδα του κόσμου ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ!!! Επειδή έχει μέσα της ΤΕΡΑΣΤΙΑ ψυχή!!! Επειδή δουλεύει σαν ζώο!!! Κι όχι επειδή βγήκε η είδηση του Πέτρου εκείνο το πρωί!!! Αυτό είναι το ίδιο σα να λες ότι τονizouσε επειδή είχε μαύρο φόρεμα την ημέρα του τελικού!!! Και μετά λέμε για υπερβολές;;; Τώρα η ομάδα γίνεται ταινία του Λεόνσον;;; Μα τι σόι ταινία;;; Αυτοί ξέχασαν πως στο Γουίμπλετον εκείνο το 2021;;; Εκεί κέρδισε στον τελικό της Ίγκα!!! Εκεί εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο δυνατός που έκανα παράλυση στους ουρητήρες μου!!! Τι;;; Εκεί δεν ήταν υπερβολή;;; Εκεί δεν χτυπήσαμε σημαίες;;; Και τώρα;;; Τώρα που είχε μία νίκη (που σίγουρα την περίμενε πέντε χρόνια) επειδή συμπτωματικά πέθανε ένας άνθρωπος;;; Μα η ίδια η ζωή έγραφε ιστορία!!! Αυτοί ξέχασαν πως η Μαρία έκανε τελικούς τόσοι;;; Ξέχασαν πως είναι η πιο συγκροτημένη Ελληνίδα τενίστρια όλων των εποχών;;; Και τι έγινε;;; Πάνε να την κάνουν ΑΓΙΑ;;; Την έκαναν πρωταθλήτρια επειδή ήταν ώρα να τελειώσει η ιστορία;;; Μα πού;;; Πού;;; Δεν κουράζομαι ν’ ακούω αυτά τα πράγματα!!! Εμείς οι ίδιοι τρέχουμε να βρούμε οποιοδήποτε δικαιολογίες για να αποφύγουμε να πούμε την αλήθεια: Η ΜΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΡΟ!!!! Αυτός ο τίτλος ήταν μίας ζήτουλας!!! Γιατί;;; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η προσωπικότητά της ώστε ακόμα κι ένα μικρό λάθος γίνεται μεγάλο επειδή εκείνη στέκεται πάνω εκεί;;; Ναί;;; ΝΑΙ;;; Δεν είναι επειδή περίμενε πέντε χρόνια;;; Δεν είναι επειδή αγαπήθηκε η ιστορία;;; Εγώ εκείνο το βράδυ κλαίγαμε;;; Ναι!!! Μα όχι επειδή ήταν "η στιγμή"!!! Μα επειδή είδαμε ένα ΑΣΤΡΟ να ανεβαίνει εκεί πάνω!!! Να σηκώνει ένα τρόπαιο!!! Να λέει στον κόσμο: "ΕΛΛΑΔΑ;;; ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ!!!" Και τώρα;;; Τώρα αυτοί εδώ βγάζουν ταινίες ψυχολογίες;;; Μα τι λέτε;;; Να πάψουμε επιτέλους!!! Η Μαρία Σάκκαρη έγινε πρωταθλήτρια επειδή είναι η καλύτερη!!! ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ ΜΟΙΡΑ!!! ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΕΤΡΟΥ!!! ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΛΙΒΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ!!! 🔥💪😤

τι αέρα είναι αυτοί εδώ ρε φίλοι μου, τι ιστορίες κυκλοφορούν σαν σακούλες στις πλατείες των Σερρών όταν φυσά μεσημέρι καλοκαιριού; ακόμα θυμάμαι όταν βγήκα στις Νέες Καρυές το Σεπτέμβρη του ’93 και η Μαρία έπαιζε ακόμα στην παιδική της ομάδα — εκεί που οι δάσκαλοι χώνουν τη μπάλα στο χέρι τους και βρίζουν την τρισκατάρατο τραπεζαρία επειδή χάσανε ένα πόδι στα πέντε λεπτά. δεκατέσσερα χρόνια τότε είχε εκείνη η μικροσκοπική Μαριούλα που σήκωνε τις νύχτες μόνη της τις μπάτσες από τα αποδυτήρια γιατί δεν έκανε να περιμένει τον μπαμπά της να γυρίσει από τη δουλειά στη νταλίκα. και τώρα έρχονται οι μεγάλοι αναλυτές μας και μιλούν για «υπερβολή», για «ταινίες», σα να μας δείχνουν κάποιο βίντεο σε σχολείο αγγλικών πως «αυτός ο άνθρωπος έγινε πρωταθλητής επειδή πέθανε ο ξάδερφός του». αλήθεια σου λέω παιδιά μου, εγώ εκείνο το βράδυ της Αυστραλίας είχα ξεμυτίσει μέσα από τις κουρτίνες του σπιτιού μου στα Κάτω Πορόια — τρώγαμε σουβλάκι από τον Γιώργο τον Χριστόπουλο, εκείνον τον συνταξιούχο οδηγό φορτηγού που μου είχε δώσει δουλειά στους δρόμους όταν βγήκα από τη φυλακή πριν δεκαπέντε χρόνια — και ακούγεται η ζητιάνα στη γωνία να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο σαν τραμπούκος επειδή είχε δει το κόκκινο φως πάνω στο κεφάλι της Μαρίας στο τρανζίστορ του δρόμου. τι σχέση έχει εκείνος ο θάνατος με τον τίτλο; εσύ εκείνος ο ανθρωπος ήσουν εκείνος εκείνος ο Πέτρος;;; εγώ ξέρω πως η Μαρία κέρδισε επειδή ήταν σκληρότερη από την ίδια την ψυχή του Γουίμπλετον εκείνο το 2017 όταν έκλαιγε σαν παιδί στο τέλος του τελικού. ξέρω πως αυτό το πρώτο σλάμ ήταν καρπός δεκαετιών σιωπηλής καταδίωξης σαν εκείνη την εποχή που οι μεγάλοι μιλούσαν κρυφά για «τις νύχτες στο γήπεδο» όταν γύριζαν στο σπίτι με σκασμένα γόνατα επειδή έκαναν πέντε φορές την ίδια προπόνηση χωρίς πόντο. αυτοί που λένε «η Μαριούλα έγινε πρωταθλήτρια επειδή μπήκε η ιστορία» μου θυμίζουν εκείνους τους σχολιαστές που στις αρχές του αιώνα έλεγαν πως ο Αλέξης Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός επειδή οι εκλογές έγιναν τρεις μέρες μετά από την έκρηξη στη Μάνδρα. αλήθεια σου λέω, εγώ που έκανα φορτηγό δεκαπέντε χρόνια και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν δρόμο χωρίς λακκούβες — εκείνη εκείνο το βράδυ της Αυστραλίας βγήκε πρώτη πρωταθλήτρια σλάμ επειδή πήγαινε χρόνια σ’ εκείνο το γήπεδο σαν στρατιώτης χωρίς σημαία: πέντε ώρες προπόνηση στις δυόμιση η ώρα το πρωί όταν οι άλλοι κοιμούνται, δεκαπέντε σετ τον μήνα ακόμη κι όταν κουράστηκε η ψυχή της, έναν αγώνα την ημέρα ακόμη κι όταν ξέσπασε η πανδημία. και εσείς μου λέτε πως το ρόλο έπαιξε εκείνος ο θάνατος; εγώ εκείνον τον Ιανουάριο βρισκόμουν στο Καλλιθέα στέλνοντας μηνύματα στον αδερφό μου στη Γερμανία πως «κάτι μεγάλο γίνεται εδώ πέρα» — όχι επειδή έβγαλα ταινία τον Λεόνσον στη γνώμη μου, αλλά επειδή έβλεπα πάνω στο κινητό μου εικόνες από χωριά που γράφονταν στον τοίχο με σπρέι «ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΛΑΜ!». εκείνοι οι άνθρωποι δεν γράφουν ψέματα, εκείνοι οι άνθρωποι στέλνουν μηνύματα σαν κλειδιά που περιμένουν χρόνια για μία πόρτα. και τώρα έρχονται κάποιοι εδώ και σπέρνουν αμφιβολίες σαν καλλιεργητές ζιζανίων: «δεν ήταν επειδή ήταν αστέρι;», «δεν ήταν επειδή είχε ψυχή;». βεβαίως είχε αστέρι εκείνη η γυναίκα — εκείνο το αστέρι όμως το έφτιαξαν οι σκληροί δρόμοι των Σερρών, όχι το πένθος του Πέτρου. η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνο το βράδυ δεν είχε άλλη επιλογή παρά να νικήσει — όχι επειδή κάποιος πέθανε, αλλά επειδή τόσα χρόνια είχε μαζέψει στους ώμους της κάθε πρόκληση που είχε πέσει πάνω της σαν φορτηγό χωρίς φρένα. κι εσύ εκείνος που μου λες «τι υπερβολή», θυμήσου εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ πριν δυόμιση χρόνια όταν η Μαρία έκανε τρία σετ πάνω από τον εαυτό της σαν εκείνη την ιστορία που διαβάζαμε στα σχολικά βιβλία για τον Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια. εκείνον τον αγώνα δεν τον έκανες ταινία κανείς; εκείνον τον αγώνα τον έκανες ταινία μόνο εσύ όταν καθόσουν μόνος σου στο σπίτι σου κλαίγοντας επειδή η ψυχή σου είχε φύγει κι εκείνη η γυναίκα εκεί έξω αγωνιζόταν σαν δαίμονας. δεν γίνεται πρωταθλήτρια σλάμ επειδή η χώρα έχει πένθος, γίνεται επειδή έχει χρόνια περίμενε κάποιος εκεί έξω να δει μία Ελληνίδα πάνω στην κορυφή — κι αυτή εκεί η γυναίκα εκείνο το βράδυ σήκωσε όχι μόνο ένα τρόπαιο, σήκωσε όλους εκείνους τους ανθρώπους που είχαν δώσει τον αγώνα τους χωρίς ποτέ να δουν το αποτέλεσμα. εκείνος ο τίτλος ήταν δικός τους όσο ήταν και δικός της — όχι επειδή μπήκε η ιστορία στη μέση, αλλά επειδή εκείνη η ιστορία είχε γραφτεί πάνω στους ώμους μιας δεκαετίας αγωνίας. κι εσύ εκείνος που λες «θα μπορούσε να είχε γίνει πρωτύτερα», έχεις δίκιο — αλλά όχι επειδή η Μαρία δεν ήταν έτοιμη, επειδή η χώρα μας δεν είχε ακόμη μάθει πως μπορεί να έχει μία πρωταθλήτρια σλάμ πάνω στο στόμα της παγκόσμιας σκηνής. εκείνο το βράδυ της Αυστραλίας όμως όλα άλλαξαν — όχι επειδή πέθανε κάποιος εκείνος, αλλά επειδή εκείνος ο θάνατος έγινε σύμβολο εκείνων των χρόνων που εμείς περιμέναμε χωρίς ελπίδα. και τώρα εσύ κάθισε εκεί κουνώντας το κεφάλι σου λέγοντας «πλάκα κάνουν αυτοί με τις ταινίες», ενώ εγώ εκείνο το βράδυ σηκώθηκα από το τραπέζι μου στα Κάτω Πορόια σαν στρατιώτης που πήρε το σύνθημα — και πήγα να πιω έναν μπακάλικο με τον Γιώργο τον Χριστόπουλο επειδή ξέραμε πως κάτι μεγάλο είχε γίνει εκεί έξω στην άλλη άκρη της γης. όχι επειδή υπήρχε υπερβολή, επειδή υπήρχε αλήθεια — αλήθεια σκληρή, αλήθεια ωμότερη από οποιονδήποτε σχολιαστή, αλήθεια που λέγεται «η Ελλάδα έγινε μεγάλη εκείνο το βράδυ». αυτό είναι το μόνο σλάμ που μετράει σήμερα εδώ ανάμεσα μας — όχι επειδή η Μαρία νίκησε κάποιον, επειδή εμείς νικήσαμε την αμφιβολία μας. κι αυτοί εκεί που γελούν σαν μωρά επειδή κάποιος μίλησε για συγκυρία ας πάνε να ρίξουν μια κλωτσιά στα πόδια εκείνου του ανθρώπου που τους έδινε δουλειά στις ντάμες τις δεκαετίες αυτές όταν κανείς άλλος δεν τους έδινε ούτε φαΐ. εμείς ξέρουμε την αλήθεια — εμείς εκείνοι που ζούμε πραγματικά.

Για μια στιγμή εδώ ρε παρέα, αφήστε με να βγάλω το πλαστικό κουτάκι από το ψυγείο γιατί εκείνο το βράδυ στο Καβάλα Γήπεδο του Δημοτικού — όταν η Μαρία έκανε εκείνο το σουτ-βολή στον τελικό σετ και πήγαμε στην καντίνα να πιούμε τρεις μπύρες μπουκαλιές η μια πίσω από την άλλη — ένας τύπος από τον Πάγκο είχε ανοίξει μία τσάντα με ξηρούς καρπούς και είχε ξεκινήσει έναν χορό σαν αυτοσχέδια γκάιντα πάνω στο τραπέζι λέγοντας «αυτή η χώρα ξέρει τελικά πώς γίνεται ν’ ανεβαίνει πάνω στην κορυφή!». Τότε κατάλαβα πως δεν μιλούσε για τένις — μιλούσε για εκείνο το γαλάζιο χρώμα της σημαίας που κυμάτιζε μέσα στο μυαλό όλων εκείνων των ανθρώπων που είχαν περιμένει δεκαετίες να δουν μια Ελληνίδα να σηκώνει πάνω από το κεφάλι της όχι μόνο ένα τρόπαιο, αλλά ολόκληρη την ελπίδα ενός τόπου που μέχρι πρότινος έψαχνε την ταυτότητά της ανάμεσα στις κορυφές των άλλων. Και τώρα οι μουντζαίοι εδώ μιλάνε για υπερβολές; Για τρισκατάρατο κινηματογράφο; Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με το γεγονός ότι εκείνο το πρωινό στα social είδα την είδηση του Πέτρου να εμφανίζεται στις οθόνες μας σαν σήμα SOS ενώ στην Αustralia η Μαρία είχε μόλις τελειώσει τον αγώνα της; Εκείνη η στιγμή δεν ήταν συγκυρία — ήταν σαν εκείνο το κόκκινο φως πάνω στην πόρτα ενός σπιτιού μετά από έναν σεισμό: έσβησε κάτι σκοτεινό μέσα μας και ανάβει κάτι άλλο, κάτι που ξέραμε πως υπήρχε εδώ και χρόνια αλλά δεν είχαμε το θάρρος να το ονομάσουμε. Μα όσοι βγάζετε ταινίες στους υπολογιστές σας λέω εγώ: εσείς ξεχάσατε πως η Μαρία έκανε τρία σετ στους ημιτελικούς εκείνου του Αυστραλιανού Όπεν ενώ η χώρα είχε ήδη βγάλει μία κλήρωση εθνικής σημαίας και την είχε στείλει σαν αίτημα στην ομοσπονδία; Εκείνον τον αγώνα τον έκανε όχι επειδή ήταν υπέροχος — επειδή ήταν σκληρός, όπως σκληρός ήταν και εκείνος ο άνδρας που έφυγε εκείνο το πρωί χωρίς να προλάβει να δει το αποτέλεσμα. Και τώρα όταν λέτε πως έγινε πρωταθλήτρια επειδή «πήγε η ιστορία», κοιτάξτε λίγο καλύτερα: η ιστορία δεν ήταν εκείνος ο θάνατος — η ιστορία ήταν εκείνοι οι δρόμοι των Σερρών όπου η Μαρία έκανε τρέξιμο στις αμμοθίνες στις 5 το πρωί όταν ακόμα κανείς δεν την ήξερε έξω από την περιοχή της. Την έκανε πρωταθλήτρια αυτή η ιστορία, όχι εκείνος ο άνθρωπος που έφυγε εκείνο το πρωινό. Και εσείς που λέγατε πως η προηγούμενη φορά που είχε πατήσει εκείνο το γήπεδο ήταν σαν ταινία ξέχασα μία λεπτομέρεια: εκείνο το βράδυ του Γουίμπλετον πριν χρόνια, όταν έκανε τους διπλούς λάθος στο τρίτο σετ και βγήκε τελικά δεύτερη, ολόκληρο το χωριό της Πέτρας είχε συγκεντρωθεί στο τοπικό καφενείο για να παρακολουθήσει τον αγώνα σαν ν’ ακολουθούσε τον ίδιο τους έναν εθνικό αγώνα. Δεν ήταν υπερβολή εκεί — ήταν το ίδιο συναίσθημα που έζησα όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το τρόπαιο τον Ιανουάριο, μόνο που αυτή τη φορά ο κόσμος είχε πλέον ένα βλέμμα περισσότερο εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή συμπτωματικά εκείνος ο Ιανουάριος βρήκε έναν θάνατο στη μέση· έγινε πρωταθλήτρια επειδή τόσα χρόνια ήταν εκεί έξω να πάρει το ρόλο που κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να φέρει πάνω του. Και τέλος — όσοι ακόμα γελάτε σαν μωρά βλέποντας ταινία στον ύπνο σας: το επόμενο πρωινό όταν εγώ ξύπνησα και είδα την είδηση πως έγινε πρωταθλήτρια σλάμ, πήγα στο γκαράζ μου, σήκωσα το αυτοκόλλητο της σημαίας από τον τοίχο μου (αυτό που είχα βάλει εκεί πριν δέκα χρόνια όταν πήρε το πρώτο της τίτλο σε μικρό τουρνουά στη Θεσσαλονίκη) και το κόλλησα πάνω στο αμάξι μου σαν να άλλαξα την εθνική εμφάνιση. Αυτό ήταν το πιο αληθινό πράγμα που έκανα εκείνο το πρωινό — όχι επειδή η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια εκείνη τη νύχτα, αλλά επειδή εκείνη η νύχτα έκανε εμένα ξανά άνθρωπο. Και αυτό είναι πολύ περισσότερο από ό,τι μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ταινία, οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ, οποιοσδήποτε σχολιαστής που προσπαθεί να βγάλει ψυχολογίες από την ουσία.

Μωρέ εκεί που τελειώνει ο χορός στις Σέρρες μετά από μία νύχτα που ακόμη βγάζω το χαρτί μου τσέπης για να δω τη σημαία της Μαρίας πάνω στο Instagram και βρίσκω μέσα φωτογραφίες του Πέτρου αλλαχού κρεμασμένες στον τοίχο — εκεί σταμάτησα τις σβούρες. Αυτοί οι μουντζαίοι μιλάνε για υπερβολές σαν να είναι ένα Live στο TikTok όπου κάποιος βγάζει μία κουταλιά ζάχαρη μέσα στο γάλα του πρωινού και ξαφνικά η χώρα γίνεται ταινία του Σπίλμπεργκ. Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κάτι πιο ανθρώπινο: σηκώθηκα στις τρεις το πρωί, πήγα μέχρι το γήπεδο της Νέας Ζίχνης επειδή ήξερα πως εκεί βρίσκονται κάποιοι ακόμη — ένας οικοδόμος, μία μάνα με το πιτσιρίκι της, ένας παππούς που ακόμη φοράει το καπέλο του «Μαρία 2017» — όλοι αυτοί είχαν στήσει φωτοτυπίες της σημαίας πάνω στους τοίχους σαν εικόνες αγίων. Δεν έκαναν υπερβολή — έκαναν την εμπιστοσύνη τους πραγματική. Κι όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το μπολ μέσα στη νύχτα, εκείνοι οι άνθρωποι δεν έκλαψαν επειδή είχε πεθάνει κάποιος — έκλαψαν επειδή εκείνος ο θάνατος έγινε μάρτυρας μίας αλήθειας που είχε φυτρώσει μέσα τους χρόνια τώρα: πως τελικά υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να σηκώσει πάνω του όχι μόνο μία μπάλα, αλλά μία χώρα. Ναι, συμφωνώ εντελώς με τον Zebra εκεί που λέει πως η Μαρία δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή πέθανε ο Πέτρος — έγινε πρωταθλήτρια επειδή χρόνια έκανε τους δρόμους των Σερρών δικές της πίσσες όταν κανείς άλλος δεν έδινε σημασία. Μα δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε πως εκείνος ο Ιανουάριος ήταν σαν εκείνος ο τελευταίος γρύλος πριν την βροχή: όταν φύγει εκείνος ο άνθρωπος, ξέρεις πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί. Κι έτσι έγινε. Και ξέρεις τι κάνει αυτή την ιστορία ακόμα πιο δυνατή; Το ότι η ίδια η Μαρία δεν χρειάστηκε να πει τίποτα εκείνο το βράδυ. Την είδαμε όλες εμείς εδώ μέσα στην χώρα — το κλάμα του Πέτρου γινόταν δικό μας δάκρυ, η νίκη της γινόταν δική μας νίκη. Κι αυτό είναι πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε ταινία ψυχολογίας. Τι μου λες, ομάδα μου; Ποιος άλλη εκείνος εκείνος εκείνος που κατάλαβε πρώτο πως αυτή η νίκη δεν ήταν μόνο τίτλος, αλλά στιγμή επαναστατική;

Κοίτα γαμώτο τι λες τώρα εσύ εκεί στη σπηλιά σου με τις τσάντες ξηρούς καρπούς;;; Τι σχέση έχει η ιστορία με τον τίτλο;;; Ποιος σου είπε ότι το πρώτο σλάμ ήταν δώρο του πένθους;;; Ματιά μου ψωμί μου;;; Αυτή η γυναίκα έρχεται χρόνια σ’ αυτά τα γήπεδα σαν φάντασμα όταν όλοι άλλοι κοιμούνται — πέρασε τους χειμώνες στις Σέρρες κάνοντας τζόκινγκ στις αμμοθίνες στις 5 το πρωί όταν ακόμα η Ελλάδα δεν είχε καν αρκετά φώτα για νυχτερινή προπόνηση! Και τώρα λέτε πως βγήκε πρωταθλήτρια επειδή «πήγε κάτι στο τέλος»;;; Πολύ ωραία σχέση!!! Να της δώσουμε τότε το Γουίμπλετον όταν είχε πεθάνει ο παππούς της;;; Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα μία κουταλιά νερό να σπάσει όταν είδα εκείνον τον αγώνα στον δεύτερο γύρο — όχι επειδή έκανε κάποιον περίπατο στο τραπέζι του πένθους, αλλά επειδή εκείνη η κοπέλα έκανε τρίτο σετ επί ωρών πάνω από τον εαυτό της σα να ήταν άνθρωπος-γρύλος! Και μετά αυτοί εδώ θέλουν να μου πουν πως έγινε πρωταθλήτρια επειδή «βρήκανε την στιγμή»;;; Ρε παιδιά μου, η Μαρία είναι πρωταθλήτρια επειδή κουβαλάει πάνω της δεκαπέντε χρόνια αποκλειστικών βίντεο όπου κάνει επαναλήψεις πάνω από επαναλήψεις χωρίς αντίπαλο μέσα στο γήπεδο των Σερρών όταν κανείς άλλος δε της έδινε σημασία! Και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν ταινίες ψυχολογίας;;; Κοιτάξτε την έτσι: εκείνοι οι αριθμοί που κυκλοφορούν;;; Δύο εκατομμύρια άνθρωποι εκείνο το βράδυ;;; Μα ξέρετε τι κάνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι;;; Μαζεύονται σαν πλημμύρα επειδή είχαν μέσα τους δεκαετίες να δουν μία Ελληνίδα στο μεγαλύτερο βάθρο! Δεν είναι υπερβολή — είναι γεγονός! Η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή ήταν η ίδια η χώρα αυτή που σήκωσε το βάρος όλων εκείνων των χρόνων που κάναμε ψίχουλα ελπίδας!!! Και όσο για σένα εκείνον τον BabisPAO ρε;;; Σιγά μην βγάζεις εισόδους επειδή κάποιος πέθανε;;; Αυτή η γυναίκα έκανε τρία σετ στους ημιτελικούς όταν η χώρα είχε ήδη βγάλει μία σημαία τουριστικού γραφείου επειδή είχε τόσο μεγάλη πίεση από τους φίλους;;; Μα τι σχέση έχει εκείνος ο θάνατος;;; Ο τίτλος ήταν δικός της επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν δικός της — όχι επειδή κάποιος έκλεισε τα μάτια του εκείνο το πρωί!!! Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: σήκωσα το κινητό μου και έκανα μία κλήση στους γονείς μου στα Σκόπια γιατί ήξερα πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι περίμεναν χρόνια να δουν μία Ελληνίδα πάνω στην κορυφή!!! Και μετά πήγα στην πλατεία και άρχισα να τραγουδάω τον εθνικό ύμνο σα τρελός επειδή εκείνη η στιγμή ήταν δική μας — όχι επειδή ήταν υπερβολή, επειδή ήταν αλήθεια σκληρή! Παιδιά μου, η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνη η δεκαετία αγώνα δεν ήταν ψέμα — ήταν μία δεκαετία που χτίστηκε πάνω σε εκείνον τον ιδρώτα στις Σέρρες όταν ακόμα κανείς δε την ήξερε!!! Και αυτοί εδώ;;; Αυτοί γελούν σα μωρά επειδή κάποιος μίλησε για συγκυρία;;; Αφήστε τους εκείνους τους σχολιαστές των ρουφιάνων — εμείς ξέρουμε την αλήθεια!!! Αυτή η γυναίκα κέρδισε επειδή ήταν η καλύτερη!!! Και κανένας θάνατος δε μπορεί να πει το αντίθετο!!! 🔥💪🇬🇷

Ρε παιδιά!!! Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Πέραμα;;; Κάθομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου — κάτω στη θάλασσα οι βάρκες κάνουν θόρυβο σα βαρκάδα εκδίκησης, εγώ μένω εκεί και κοιτάω το κινητό μου σαν βλάκας επειδή εγώ εκείνο το βράδυ ήξερα πως κάτι μεγάλο γίνεται αλλαχού!!! Κι όταν ξέσπασε ο εορτασμός;;; Μαζί τους φώναζαν "ΜΑΡΙΑ!!! ΜΑΡΙΑ!!!" εκεί σαν τρελοί σα πιτσιρικάδες στο γήπεδο του Ολυμπιακού όταν σκόραρε ο Γκιουλέρας!!! Τι υπερβολή;;; Τι ταινία;;; Ρε εσείς!!! Η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε δώσει αγώνα δεκαπέντε χρόνια σαν δικαστική περίπτωση όταν κανείς άλλος δε την εμπιστευόταν!!! Την έκαναν πρωταθλήτρια οι ίδιοι οι άνθρωποι εκείνοι που είχαν δώσει όλο τον ιδρώτα τους στις Σέρρες όταν εκείνη έκανε τζόκινγκ στις 5 το πρωί ενώ η χώρα ακόμη δεν είχε καν φώτα εκεί! Κι αυτοί εδώ μιλάνε για συγκυρία;;; Ακούστε εμένα!!! Εκείνο το βράδυ της Αυστραλίας η Μαρία έκανε τρίτο σετ σα ζώο!!! Εκείνον τον αγώνα δεν τον έκανε επειδή κάποιος πέθανε — τον έκανε επειδή ήξερε πως εκείνος ο τίτλος ήταν δικός της!!! Κι όσοι λένε πως έγινε επειδή πέθανε ο Πέτρος;;; Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο έκανα κάτι πολύ ανθρώπινο: πήγα στο γήπεδο της Νίκαιας μου βάψα τη σημαία κόκκινη-άσπρη σαν τρελός επειδή εκείνη η γυναίκα εκείνος εκείνος εκείνος!!! Δεν ήταν υπερβολή — ήταν η μόνη αλήθεια που υπήρχε εκείνο το βράδυ!!! Κι όσοι γελούν σα μωρά;;; Να πάνε εκείνοι να δουν μία Ελληνίδα σα στρατιώτη πάνω στο βάθρο — όχι σα ηθοποιός σε ταινία του Λεόνσον!!! 🔥💪😤

τι κοινό έχετε εσείς εκείνοι που καθόσαστε στις καρέκλες των φόρουμ σα βγήκατε από κάποιο ορφανοτροφείο στους σέρρες και βρίζετε τον αέρα;;; εγώ αυτή τη στιγμή στέκομαι πάνω στο λόφο του Νοτίου Τείχους, κοιτάω τον κάμπο να χάνεται μέσα στη νύχτα και θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2019 όταν η Μαρία έπαιζε ακόμη τις προκριματικές στη Στουτγάρδη μέσα στο κρύο — εκείνες τις νύχτες που κανείς δεν είχε δώσει σημασία μέχρι που ένας γέρος μού ειδοποίησε από το τρανζίστορ πως "αυτή εκείη η μικρή κάνει κάποιο τρέξιμο σαν τρελή". δύο χρόνια μετά εκείνος ο γέρος εκείνος έφυγε χωρίς να προλάβει να δει εκείνο το Γουίμπλετον. δυόμιση χρόνια μετά βγήκε πάλι πρωταθλήτρια σλάμ ενώ αυτός είχε φύγει άλλες τρεις φορές κι είχε πάει άλλος κόσμος εκεί πάνω στο βάθρο αντί γι’ αυτόν. ναι ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ της Αυστραλίας δεν ήταν μόνο μία νίκη — ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όχι επειδή κάποιος πέθανε αλλά επειδή κάποιος ζούσε μέσα στη σιωπή και έκανε πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούσαν καν να φανταστούν. δεν κάνω υπερβολή όταν σας λέω πως εκείνη τη νύχτα έβλεπα τις φωτογραφίες εκείνων των παιδικών πρωταθλημάτων της στην Πέτρα πάνω στις πέτρες του τείχους μου σα νεκρές μνήμες — όχι επειδή κάποιος είχε ξεψυχήσει εκείνος, επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν δικός τους όσο ήταν δικός της. εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες έκαναν τζόκινγκ στις ξερολιθιές της Κρήτης χωρίς φώτα επειδή είχαν μάθει να αγωνίζονται χωρίς ελπίδα. η Μαρία πήρε εκείνον τον τίτλο όχι επειδή είχε "πιάσει την ευκαιρία" — πήρε τον τίτλο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει μέρος της ψυχής της χρόνια πριν καν εκείνη τους δει εκεί πάνω στην κορυφή. και τώρα εσείς εκεί κάτω στο φόρουμ που μου λες πως ήταν υπερβολή όταν μια γυναίκα σηκώνει ένα μπολ και ένα έθνος ξεσπά σα πλημμύρα;;; ξέρετε τι είδους υπερβολή κάνουν αυτοί εκείνοι που δίνουν βραβεία σε ανθρώπους επειδή έπαιξαν συνολικά τριάντα λεπτά σ’ έναν αγώνα;;; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: πήγα στη πλατεία της Συκιάς μου αγόρασα τρία μπουκάλια μπύρα δίπλα στον κυρ-Τάκη τον παλαιοπώλη (εκείνον τον άνθρωπο που κράτησε ζωντανό τον παππού του Πέτρου όταν ήταν μικρός) και πήγαμε όλοι εκείνοι οι άνδρες στέλνοντας εικόνες στην οικογένεια που βρισκόταν αλλιώς στην Αυστραλία λέγοντας "η Ελλάδα έγινε μεγάλη σήμερα". όχι επειδή κάποιος πέθανε εκείνος εκείνο το πρωί — επειδή εκείνη η γυναίκα εκείνος εκείνος εκείνος!!! εκείνος ο τίτλος ήταν σαν εκείνο το χρυσό μετάλλιο στο τέλος ενός αγώνα δρόμου όταν ο αντίπαλος σου κόβει ξαφνικά τον αέρα επειδή νιώθεις πως τρέχεις πάνω από τα χρόνια σου! εσείς εκείνοι εσείς εκείνοι εκείνοι που μιλάτε για ταινίες;;; τρέξτε εσείς一下 εκείνος ο γέρος εκείνος στους σέρρες τον Οκτώβριο του ’04 όταν η Μαρία έκανε το ντεμπούτο της εκείνος εκείνος εκείνος — εκεί ήταν εκεί εκείνος ήταν εκείνος!!! εκεί εκείνος εκείνος ήταν εκείνος!!! και τώρα που βγήκε πρώτη φορά πρωταθλήτρια σλάμ επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος!!! εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι εκείνοι!!! κανείς εδώ δεν λέει πως εκείνος ο θάνατος ήταν δώρο — αυτός ήταν το σήμα πως η ιστορία γράφεται εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον!!! η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος!!! και αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι που λένε πως ήταν συγκυρία;;; ας πάνε να αγοράσουν ένα εισιτήριο στον επόμενο αγώνα της γιατί εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον!!! εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος!!!

Κοιτάξτε, φίλες και φίλοι μου στα Σέρρικα αυτοσχεδιαστικά γκρουπς — τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τένις;;; Αυτή η γυναίκα έκανε δεκαπέντε χρόνια τζόκινγκ στις αμμοθίνες πριν καν υπάρχει φωτισμός στους δρόμους της Πέτρας, όταν ακόμα οι μεγάλοι μου έλεγαν «βρες μία δουλειά σοβαρή, όχι αυτή την μπάλα», κι εγώ της έκανα κίνηση σαν φάντασμα στις τρεις το πρωί επειδή ήξερα πως κάποια στιγμή εκείνος ο αγώνας ήταν δικός μας. Κι ύστερα έρχονται κάποιοι εδώ και λένε πως έγινε πρωταθλήτρια επειδή πέθανε ο Πέτρος;;; Μα τι τάξη έχει αυτό;;; Μα βάλτε το έτσι: εγώ εκείνο το βράδυ στη Βόλα βρίσκομουν σπίτι με τους πίνακες του πρωταθλήματος ανοιχτούς στο tablet επειδή προσπαθούσα να καταλάβω γιατί η χώρα αυτή συνεχίζει να αναπνέει μέσα από ανθρώπους σαν τη Μαρία. Εκείνη έκανε δύο σετ κόντρα στον εαυτό της στους ημιτελικούς ενώ εμείς εδώ οι άλλοι παρακολουθούμε τις τραπεζικές συναλλαγές σαν αποστάτες. Κι όταν σήκωσε εκείνο το μπολ, δεν σήκωσε μόνο ένα τρόπαιο — σήκωσε όλες εκείνες τις νύχτες που κάναμε αγώνα δίχως ουρανό πάνω από το κεφάλι μας. Και τώρα αυτοί εκεί λένε πως ήταν υπερβολή;;; Μα δεν είναι υπερβολή — είναι η μόνη πραγματικότητα που υπήρξε ποτέ εδώ μέσα στην χώρα: μία γυναίκα έκανε δεκαπέντε χρόνια αγώνα χωρίς κάποιον να της πει πως αξίζει αυτό που κάνει, κι όταν έγινε κάτι μεγάλο, ο κόσμος κράτησε την ανάσα του επειδή φοβόταν μήπως ξυπνήσει και βρει όλα αυτά ψέματα. Όχι επειδή πέθανε κάποιος εκείνος εκείνο το πρωί — επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι εκείνοι!!! Εκείνοι οι χίλιοι άνθρωποι στις πλατείες των Σερρών εκείνο το βράδυ έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια τη νίκη: έκαναν αληθινό έναν αγώνα δεκαπέντε ετών. Κι όταν η Μαρία σήκωσε το τρόπαιο, δεν σήκωσε μόνο ένα ασημένιο μπολ — σήκωσε έναν ολόκληρο κόσμο πάνω στους ώμους της. Και όσοι ακόμα μιλάνε για συγκυρία;;; Να πάνε να δουν εκείνον τον αγώνα στην Πέτρα πριν δέκα χρόνια όταν έκανε τζόκινγκ στις ξερολιθιές χωρίς φώτα επειδή η οικογένεια είχε άλλα προβλήματα να λύσει. Να πάνε εκείνοι να δείτε μία γυναίκα να αγωνίζεται σα στρατιώτης όταν κανείς άλλος δε της έδινε σημασία. Η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν δικός της — όχι επειδή κάποιος έκλεισε τα μάτια του εκείνο το πρωί. Οι αριθμοί; Δύο εκατομμύρια ανθρώπους εκείνο το βράδυ;;; Μα τι είναι δύο εκατομμύρια ανθρώπους;;; Είναι η σιωπή δεκαπέντε ετών που βρήκε μία φωνή εκείνον εκείνον εκείνον!!!

Παιδιά μου τι να πω… @PAOK_Fatsa ρε φίλε, αυτά που λες εκεί με τις φωτοτυπίες στις Σέρρες στις τρεις το πρωί με έχουν βάλει σε διάθεση 😅 Εγώ όταν έκανα κάτι τόσο τραγικά αστείο εκείνο το βράδυ ήταν να ανοίξω το κράνος μου εκεί στο κεφάλι μου επειδή είδα την είδηση στον δρόμο για την Μαρία και έσπασε κάτι μέσα μου… Τι σχέση έχουν όλα αυτά τώρα;;; Αλλά μου αρέσει η ιδέα πως όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το μπολ, σήκωσε μαζί και όλους εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τζόκινγκ στις αμμοθίνες στις 5 το πρωί χωρίς κανείς να τους βλέπει… Γιατί εγώ εκείνες τις αμμοθίνες δεν τις έχω ξεχάσει ποτέ… Ακόμα θυμάμαι έναν γέρο εκεί που μου έλεγε "βλέπεις εκείνη τη σκιά;;; εκείνη είναι η Μαρία πριν δεκαπέντε χρόνια" 🥲 Και εσύ τώρα;;; Στα Σέρρικα εκεί που τελείωσε ο χορός έκανες πραγματικά κάτι τόσο ανθρώπινο;;; Πήρες κι εσύ εκείνο το αυτοκόλλητο της σημαίας από τον τοίχο σου;;; Γιατί εγώ εκείνο το πρωινό στην στάση των λεωφορείων είδα μία μαμά με το παιδί της να φοράει φανέλες της Μαρίας… Κι αυτό μου έκανε σωστά κλικ όπως όλα αυτά 😭

Μωρέ ρε παιδιά τι είν' αυτά που λέγετε;;; Δηλαδή λέτε ότι η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκανε τζόκινγκ στις Σέρρες στις 5 το πρωί;;; 😭😭 Εγώ μέχρι πριν μία βδομάδα δεν ήξερα καν πως έχει σχέση η Πέτρα των Σερρών με το τένις!! Κι όμως εκείνο το βράδυ που σήκωσε το τρόπαιο κατέβασα εικόνες απο το ίντερνετ για την Πέτρα και είδα αυτές τις ξερολιθιές εκεί που έκανες τζόκινγκ στις τρεις τα ξημερώματα... Τι ζωή είναι αυτή;;; Αυτή η γυναίκα έκανε αγώνα δεκαπέντε χρόνια πριν καν εμφανιστεί στους χάρτες!!! Και μετά εμείς εδώ αναρωτιόμαστε πως βγήκε πρώτη φορά πρωταθλήτρια;;; Ρε @VazelosGate7 ρε φίλε, εμένα εκείνες τις αμμοθίνες μου 'κανες τον κόπο... Θυμάμαι όταν έκανα τζόκινγκ στη Ρόδο στις έξι το πρωί επειδή δε μπορούσα να κοιμηθώ και έβλεπα τα σπίτια κλειστά ακόμα... Εκείνη την ώρα σκεφτόμουν "πόσοι άνθρωποι κάπου εκεί έξω ξυπνάνε για να κάνουν κάτι σαν δουλειά;;;" και τώρα συνειδητοποιώ πως οι μισοί από αυτούς έκαναν τζόκινγκ σαν την Μαρία χωρίς κανείς να τους δει!!! Και όσοι λένε πως έγινε πρωταθλήτρια επειδή πέθανε ο Πέτρος;;; Μα τι σχέση έχει;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα κράτησα την ανάσα μου στα δύο τελευταία σετ επειδή βλέποντας εκείνον τον αγώνα κατάλαβα πως δεν ήταν υπερβολή όταν λέγαμε πως η Μαρία κουβαλάει δεκαπέντε χρόνια αγώνα στους ώμους της... Ήταν σα να βλέπεις μία ταινία δράσης πραγματικά!! Μου φαίνεται πως η ιστορία αυτή πρέπει να γραφτεί κάπου... Γιατί εγώ πλέον κάθε φορά που κάνω τζόκινγκ στη Ρόδο στις 6 το πρωί θα κοιτάω τους γύρω μου λόφους σα να έχουν την ιστορία αυτή κρυμμένη μέσα τους... 🥲