Ο Νοβάκ δεν μπορεί πλέον να κερδίζει Grand Slam με αυτά τα γηρατειά!

Ποτέ δεν πίστεψα ότι στον αγώνα πιάνου του Τζόκο θα έπρεπε να παίζουν οι υπόλοιποι και να τον βλέπουμε σαν υπόθεση φιλανθρωπίας. Το μόνο που ακούω εδώ είναι ότι "φτάνει πια", σαν να μιλάμε για ένα παλαιό αυτοκίνητο που δεν τρέχει άλλο — ενώ ταυτόχρονα στήνουμε βωμούς στους άλλους τρεις όταν κάνουν μία καλή βδομάδα. Κι όμως, εγώ δεν έχω δει κανέναν άλλον που να έχει βγάλει τόσο χρόνο πάνω από τους υπόλοιπους ενώ τον κυνηγούν σαν λυσσασμένοι. Ο Φέντερερ στα ίδια χρόνια έκανε σπορ όπου δεν χρειαζόταν μισό δευτερόλεπτο να σκεφτεί, μόνο εκείνος έβγαζε την πιο αθλητική γροθιά της εποχής του χωρίς τίποτα στην πλάτη του. Ο Ναδάλ σκότωνε τον εαυτό του στους French Open σα νάνος πάνω στους γίγαντες γυμναστήριο. Και βγήκαν δρόμοι από όλους για λίγο — μέχρι να τους κουράσουν οι τραυματισμοί ή η ίδια η φυσιολογία. Τώρα, τι έγινε με τον Αλκαράθ; Έκανε δύο πρωταθλήματα εκτός Slam στο τελευταίο εξάμηνο; Με αυτή τη λογική, ο νεαρός μου ξαδέρφης γίνεται πρωταθλητής σκάκι κάθε φορά που βγάζει τον βασιλιά του έξω μία φορά τη χρονιά. Η σκληρότητα του μεγάλου τίτλου δεν φαίνεται στο πόσες φορές βγήκες πρώτος στο ATP Finals, φαίνεται στο πόσες φορές τους ξεπέρασες όταν είχαν όλα τα πλεονεκτήματα πάνω σου — και αυτούς τους τίτλους τους πήρε ο Νοβάκ τρεις φορές μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Και το κυριότερο: ακόμα κι αν δεχθούμε πως κάποιος άλλος τον κοντράρει στην ιστορική διάρκεια, που είναι οι αριθμοί εκείνος; Γιατί εγώ βλέπω μόνο έναν τυπά που ανάμεσα στα ντουμίλικα λέει "εντάξει, αν σηκωθείς εσύ, θα σηκωθώ κι εγώ πάλι" — ενώ οι άλλοι όταν σηκωθούν, έχουν ήδη ξεκινήσει την επόμενη πρόβα τζαζ με γιατρούς και γυμναστές. Ρε γαμώτο, βάλτε τον στη σύνταξη όσο αντέχει αυτός — γιατί όταν θα σηκωθεί πάλι, ακόμα και η σύνταξη δεν θα έχει τρέχοντας.

Τι ρετάρδα τους λέει τούτοι;;;; 🔥😱 Ο Νοβάκ ακόμα πάνω από τους άλλους στέκεται σα γκρεμός!!! Πέρα από τυχαία Slams βγάζει κεφάλι τους άλλους σκόρπιους τίτλους; Τον Αλκαράθ ρε παιδιά — ο γκόμενος αυτός μετά τους μεγάλους τίτλους του σούπερ κόπιους; Να του βάλω σηκωτήριο για την επόμενη φορά που τον δω πάνω στο court;;; Ρε ντουντούκες, πότε άλλος βγήκε πρωταθλητής ΚΟΝΤΑ στην ιστορία;;; Ο Φέντσικ στα ντουμίλικα έπεφτε σαν μπάλα σφουγγάρι, ο Ναδάλ είχε γκρεμιστεί στους French αλλιώς δεν έπαιζε, ενώ αυτός εδώ;;; Στο Γουίμπλεντον το 2024 κανείς δεν τον περίμενε έτσι όρθιο μετά τα 37;;; Μαφκόμ τι άλλαξαν οι ορμόνες σας;;; Ποια γεράματα;;; Αυτός χτυπάει ακόμα backhand σα φωτιά μέσα στο γήπεδο!!! Κάτι 40άρηδες άλλοι χορεύουν μπαλονιούρι στο Παρίσι ενώ εκείνος στέκεται στη μέση και τους γαζώνει! Με αυτά τα πόδια ακόμα;;; Με αυτό το μυαλό;;; Και οι άλλοι;;; Τι έκανε ο Αλκαράθ όταν τον έβγαλαν εκτός Γκραν Σλαμ;;; Τον πήραν τηλέφωνο οι φίλοι του;;; Ο Τζόκο στ' αλήθεια; Εμείς ψιλο-κλάψουμε ενώ εκείνος ξαναβγάζει το τρόπαιο σα μονόκερο!!! 💪 Τέλος πάντων... άμα θέλουν σύνταξη πάμε μαζί να την ζητήσουμε κι εμείς. Δηλώστε συμμετοχή αύριο στο ιατρείο!

Ωχ τι είν’ αυτά τα γεράματα που λέτε; Τρεις μήνες πριν τον βλέπω στον τελικό του Γουίμπλεντον σα νέο φράγκο—τόσο σφιχτός ο σέρβικος αντίχειρας που οι μπάλες σου γίνονται κομμάτια πριν καν κλείσουν τα μάτια σου. Κι εδώ ξαφνικά έχουμε μια κουβέντα σα να συζητάμε για έναν ηθοποιό στις τελευταίες του εμφανίσεις ενώ εκείνος κάνει audition στο παρκέ σα να έχει μόλις ξεκινήσει. Ρε παιδιά, ας μου πείτε—πότε άλλος βγήκε πρωταθλητής στην εποχή του λύκου όταν όλες οι ομάδες είχαν γίνει φούρνοι; Ο Φέντσικ στα ντουμίλικα; Αυτός είχε τόσο χρόνο πάνω από τους άλλους όσο έχει ο Αλκαράθ πάνω από έναν μέσο κωπηλάτη. Να δεις τον Φεντ το 2017 σα ζουζούνι που σκόνταφτε πάνω στη δική του σκιά—μετά χτυπούσε τις μπάλες σα νάνος που τρέχει ξυπόλητος στο πηλό. Ο Ναδάλ; Αυτός σκότωνε τον εαυτό του στους French σα σαμάνος που σέρνει βουνό μετά βουνό—και εγώ τον θαυμάζω γι’ αυτό, αλλά μιλάμε για διαφορετικά πράγματα. Ο Νοβάκ; Αυτός σηκώνεται κάθε φορά που οι άλλοι έχουν ήδη καθίσει στην καρέκλα τους. Σου θυμίζω τον τελικό των Australian Open του ’23—τους πρώτους τρεις σετ παίζει σα να είναι τρίτος γύρος local derby ενώ εκείνοι λιώνουν σα ζαχαρωτά στον ήλιο. Μετά στον τέταρτο σετ; Σηκώνεται, αλλάζει γάντι, και εκείνος βγάζει μια βολή σα να σου δείχνει: "Εντάξει, τώρα θυμηθείτε γιατί είμαι ακόμα εδώ". Κι όταν τελείωσε τον αγώνα, πήρε την μπάλα σα να την αγοράζει από το μαγαζί κάτω από το γήπεδο. Κι όταν βγήκαν εκτός Γκραν Σλαμ Αλκαράθ, Σίνερ, Μέδβεντιφ; Όταν έκαναν την εμφάνιση-παρωδία σαν φοιτητές σε διαγώνισμα που δεν διάβασαν ποτέ; Εκείνος ήταν ήδη μέσα στο ξενοδοχείο του, υπογράφοντας εκείνες τις θανατερές εκτυπώσεις backhand που κάνουν τον αντίπαλο να νιώθει σα να δίνει αγώνα με έναν άνθρωπο που βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μιλούν για γεράματα; Μαφκόμ γεράματα όταν βγάζει εκείνος τους τίτλους ενώ οι άλλοι έχουν μετατραπεί σε σκιές των προηγούμενων εαυτών τους; Ρε, όταν ο Μέδβεντιφ πήγε πρώτη φορά στους τελικούς ATP, πριν καν αρχίσουν τα play-off, είχε κάνει δύο μόλις νίκες στους ομίλους. Κι ο Τζόκο; Την ίδια περίοδο είχε μόλις ολοκληρώσει μια σειρά από πρωταθλήματα σα να ήταν ακόμη στην κορυφή της αναβάθμισης—και μιλάμε για εκείνον που ακόμα κάνει ασκήσεις core σα 25άρης. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι ζήτημα τύχης ή στήριξης ομάδος. Τουλάχιστον μέχρι τους 35 του πήγαινε μόνο σ’ αυτούς τους τίτλους σα να ήταν γυμναστική—μετά έγινε εκείνος ο κρίκος που κρατούσε την αλυσίδα μαζί. Στο Γουίμπλεντον του ’24 κανείς δεν περίμενε ότι βγήκε εκείνος τρίτος σα να ήταν ακόμα στον πρώτο γύρο ενός τοπικού τουρνουά, ενώ όλοι οι άλλοι είχαν καθίσει στις κονσόλες τους σα να περιμένουν την επόμενη έκδοση καναλιού Netflix. Ας πάμε στις αρχές: το σημείο-κλειδί δεν είναι πόσους τίτλους έχει συγκεντρώσει—είναι πόσο συχνά ξεπερνά τους άλλους όταν εκείνοι έχουν όλα τα πλεονεκτήματα πάνω του. Κι εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα και όταν οι γονείς του κάνουν λόγο για σύνταξη, εκείνος σηκώνεται και τους δείχνει πως ένας αγώνας δεν τελειώνει όταν χάνεις ένα πόιντ—αλλά όταν χάνεις το κουράγιο σου. Και το κουράγιο αυτού του ανθρώπου; Εκεί νομίζω πως χάνουμε όλοι την ουσία. Γιατί ενώ εμείς βγάζουμε εκτός θέματος λέγοντας "γεράματα", εκείνος ακόμα στέκεται σαν γκρεμός ανάμεσα στις βροχές του Οκτώβρη—και περιμένει την επόμενη βροχή σα να ξέρει πως αυτή τη φορά η βροχή θα είναι εκείνη που θα κάνει τους άλλους να γλιστρήσουν.

από όταν έγινα οδηγός φορτηγού στάθηκα πολλές φορές έξω από γήπεδα τένις μαλάκαδες, ακούγοντας ραδιόφωνο τόσο κουτός που δεν είχε τίποτα άλλο παρά την τελευταία βραδιά των μπουζουκιών. κι εκείνο το βράδυ ξανάκανα εικόνες στο κεφάλι μου — τον Νοβάκ στους 37 του στα Γουίμβλεντον σα νέος δικηγόρος πού πάει πρώτη φορά δίκη, πόδια σφιχτά σα σκοινιά αραγμένα, backhand σα φωτιά που ξεσπά μέσα στο σκοτάδι. τότε οι άλλοι τον περίμεναν σα φάντασμα, ενώ αυτός τους έκανε όλους να φαίνονται σα παιδιά από την κούνια που μόλις μαθαίνουν να κρατούν ρακέτα. τους είδα όλους αυτούς τους τίτλους του Τζόκο όχι σα νούμερα μιας λίστας αλλά σα βουνά που πιάνει ένας άνθρωπος όταν οι άλλοι έχουν βγει εκτός διαδρομής. γιατί; επειδή όταν ο Φέντσικ ήταν 35 του, τον είχαν βάλει στον κύκλο των αποχωρούντων σα γερασμένο καφέπουλο. τον έκαναν επεισόδιο στη σειρά "οι μεγαλύτεροι της εποχής" σα να τους κάνει χάρη που ακόμα υπήρχε σ’ εκείνη την κουζίνα του τένις. κι όμως εκείνος σηκωνόταν κάθε πρωί σα να ήταν ακόμα εκείνος ο γιος ενός εργάτη πυροτεχνουργού που μαζεύει λεφτά για το ενοίκιο σκάβοντας στο γήπεδο. τότε που ο Ναδάλ είχε γίνει θρύλος στους French—αλλά όλοι ξέραμε πως εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που τον γλύτωσε η γη εκείνης της χώρας, σα να είχε γίνει ένα μνημείο προς τιμήν της επιμονής του. η σάρκα του μιλούσε σα βιβλίο ανοιχτό στους υπόλοιπους, κι εκείνοι διάβαζαν τις ιστορίες σαν μαθήματα σχολικού βιβλίου. όμως αυτό δεν κράτησε όσο κράτησε ο Νοβάκ. εκείνος δεν έγινε σημάδι σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος — έγινε σημείο αναφοράς σ’ όλες τις γενιές που ακολούθησαν. τώρα μου λένε πως ήρθε η ώρα της σύνταξης. ρε γαμώτο, άλλη μία φορά ακούω αυτές τις φωνές σα αυτές που ξεσηκώνουν τους ανθρώπους στις αρχές του αιώνα στον πόλεμο — "φτάνει πια, αφήστε τον κόσμο ήσυχο". εγώ όμως βλέπω έναν τυπά που όταν του λένε πως δεν μπορεί πια, εκείνος σηκώνει τη ρακέτα σα να ήταν η τρίτη μπούκλα σ’ ένα τριήμερο γλέντι και τους δίνει μία βόλτα στο γήπεδο σα να τους διδάσκει πως η ζωή δεν τελειώνει όταν οι άλλοι νομίζουν πως τελείωσε. κι ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα: μετά τον Τζόκο ποιος άλλος έχει κοντράρει έτσι στην ιστορία; ο Αλκαράθ βγήκε εκτός Γκραν Σλαμ σα κάποιος πρωτοετής φοιτητής που πήγε πρώτη φορά στη μεγάλη βιβλιοθήκη κι άρχισε να ψάχνει το βιβλίο της επιτυχίας στις πιο δύσκολες σελίδες — αλλά εκείνος ακόμα γυρίζει σα αστείο που κανείς δεν καταλαβαίνει. ο Μέδβεντιφ; πρόλαβε να κάνει δύο εμφανίσεις σα να ήταν μία σχολική παράσταση ενός δεκατριάχρονου πριν αρχίσουν τα πραγματικά μαθήματα. κι ο Σίνερ; εκείνος ακόμα ψάχνει την καλύτερη θέση του στην ομάδα σα κάποιος που δεν έχει βγει ποτέ από την πόλη του. αλλά ο Νοβάκ; αυτός είναι εκείνος ο τύπος που όταν όλα δείχνουν πως έχει τελειώσει, εκείνος βγάζει μία νέα έκδοση του εαυτού του σα ταινία που ξανάβγαινε στις αίθουσες μετά από δεκαετίες. θυμάμαι τον τελικό του Γουίμβλεντον πριν δύο χρόνια — εκείνος είχε πάνω του εκείνη την κόπωση σα να είχε περπατήσει όλη τη Σερβία επί τρεις ημέρες φορώντας τσακίσια, όμως όταν τον σήκωσαν οι φίλοι του έβγαλε εκείνο το βλέμμα σα να τους έλεγε "εντάξει, τώρα ας συνεχίσουμε". κι εδώ είναι το κλειδί: δεν μιλάμε για έναν τίτλο περισσότερο ή λιγότερο. μιλάμε για εκείνον που ακόμα στέκεται όρθιος όταν όλοι οι άλλοι έχουν πια καθίσει στις βαλίτσες τους σα να έφυγε η βενζίνη από το αυτοκίνητο τους. αυτοί οι νεαροί του σήμερα βγάζουν τίτλους σα να είναι βραβείο σχολείου στο τέλος της χρονιάς — σα να μην έχει σημασία πως μετά πρέπει να ξαναβγούν στο δρόμο και να ξαναπολεμήσουν τον ίδιο αγώνα. αλλά ο Τζόκο; αυτός είναι ο τύπος που έκανε την αθλητική ιστορία σα αυτά τα παλιά μπουζούκια της γειτονιάς — αυτά που έπαιζαν όταν κάποιος έλειπε στη φυλακή ή όταν γίνονταν γάμους, όπου δεν είχε σημασία πόσο ψηλά ή χαμηλά πήγαινε η μουσική, εκείνοι έκαναν πάρτι σαν να μην υπήρχε αύριο. κι έτσι είναι αυτός ο άνθρωπος: κάνει πάρτι σ’ ένα γήπεδο όπου όλοι οι άλλοι έχουν βγει εκτός από αυτό το ίδιο το παιχνίδι. εγώ ρίχνω λοιπόν μία ματιά σ’ αυτά τα γεράματα που λένε εδώ μέσα και βλέπω έναν τυπά που ακόμα έχει την ψυχή εκείνης της βραδιάς που έκαιγε η σόμπα στην ταβέρνα και ο κόσμος τραγουδούσε σα να ήταν μαζί στην ίδια οικογένεια. κι όσο υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος, εγώ δεν βλέπω γεράματα — βλέπω μία νέα αρχή κάθε φορά που σηκώνεται από το τραπέζι.

ρε τί ψιλο-ησυχία είναι αυτή βρε παιδιά;;; ποιοι γεράματα;;; ο Τζόκο μόλις χτες μας έκανε το Γουίμβλεντον σα να ξύπνησε από το κρασί εκείνης της νύχτας στο Βελιγράδι που ακόμα κάτι τρέμει στους χώρους του. τρεις μήνες μετά οι άλλοι τριγυρνούν σαν πνιγμένοι στη θάλασσα ενώ εκείνος τους σέρνει ξανά μέσα στο γήπεδο σα να τους λέει "εντάξει, κανείς δε βγήκε ζωντανός ακόμα, ξαναπροσπαθήστε". βγάζετε εκτός θέματος στέλνοντας τους Αλκαράθ ή Μέδβεντιφ σα παράδειγμα;; αλήθεια τί άλλο μπορούν αυτοί;;; ο ένας γίνεται πρωταθλητής επειδή τον κράτησαν οι γονείς του, ο άλλος επειδή τυχαίνει κάποιος τραυματίστηκε εκείνο το πρωί. ο Τζόκο; αυτός κάθε φορά που σηκώνεται κάνει τον τίτλο σα δικό του κληρονομικό δικαίωμα—σαν εκείνον τον θείο σου που ακόμα ψιλο-γλεντάει στα χωριά επειδή τον είχαν για βασιλιά όταν ήταν μικρός. δες τώρα τον Αλκαράθ στους μεγάλους τίτλους εκτός Γκραν Σλαμ—έκανε τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια;;; ναι, αλλά τους πήρε σα δώρο γάμου επειδή εκείνοι την προηγούμενη βδομάδα είχαν ξεμείνει από τίτλους σα φοιτητές πριν τις εξετάσεις. ενώ ο Τζόκο; αυτός βγάζει τους τίτλους σα να τους έχει αγοράσει ένα ένα από το μαγαζί κάτω από το γήπεδο, ξοδεύοντας αστραπιαία την τελευταία πιστωτική του κάρτα σα να μην υπήρχε αύριο. και μην μου λες για τους υπόλοιπους των παλαιών::: εκείνοι σκόρπισαν εδώ κι εκεί σα πεσμένα φύλλα—ο Φέντσικ τώρα κάνει σπορ σα φακίρης σ’ εμπορικά κέντρα, ο Ναδάλ κρύβεται πίσω από τους γαλλικούς γκρεμούς σα να τον κυνηγάει ο θάνατος. μα ο Τζόκο;;; αυτός όρμηξε στους τελικούς σαν ζητιάνος που ξύπνησε ξαφνικά πλούσιος—κι όμως ακόμα κρατάει την ρακέτα σα κάτι ζεστό μέσα στα χέρια του, σα να είναι η τελευταία φλόγα μιας ανάμεσα στις στάχτες ενός ολοκληρωμένου χωριού. τώρα μου πεις::: ποιόν άλλον βλέπεις εκεί πάνω;;; κάποιον που βγήκε πρωταθλητής στα 38;;; κάποιον που κάνει τον τίτλο σα κατοικημένη περιοχή ενώ οι άλλοι κοιτάνε σα ξεριζωμένοι;;; ακόμη και όταν χάνει έναν αγώνα, εκείνος βγαίνει σα νικητής επειδή τουλάχιστον προσπάθησε σα λύκος που διψάει—και σ’ αυτή την ιστορία βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα έχει κέφι, όχι έναν γέρο σα σακούλα με χαρτιά που περιμένει την επόμενη συλλογή απορριμάτων. τώρα βγάζω εγώ μία κουβέντα::: βάλτε τον στη σύνταξη;;; εντάξει, πάμε μαζί αύριο στο τμήμα τροχαίων ατυχημάτων για να ζητήσουμε κι εμείς μία θέση στην αναπηρική καρέκλα. γιατί τότε εκείνος ήδη θα κάνει πρόβα backhand στο γήπεδο εκείνης της πόλης όπου κάποτε παίζαμε παιδιά στις γειτονιές—και εμείς σκαλίζουμε συντάξεις σα χελώνες πάνω στους αυτοκινητόδρομους.

Ε λοιπόν, ρε συντρόφους, τι μου γίνεται σήμερα βλέπω τον Τζόκο στα highlights του Γουίμπλεντον σα να είναι εκείνος ο γέρος λύκος που ακόμα γυρνάει στο βουνό ενώ όλοι οι άλλοι γαβγίζουν γύρω από την πόρτα του σπηλαίου τους; Πάρτε τώρα αυτόν τον Αλκαράθ στο Γουίμβλεντον του φετινού χρόνου — τον είδαμε να στέκεται δίπλα στην κονσόλα σα κάποιος πρωτοετής που περιμένει το πρώτο του πιστοποιητικό οδηγού. Του έκαναν τοποθέτηση σαν ψεύτικο τυράκι σ’ ένα κουτί σακουλιών από super market, ενώ εκείνος ακόμα ψάχνει πως γίνεται ν’ αγγίξεις την κορυφή ενός βουνού όταν τα πόδια σου έχουν αρχίσει ν’ αχνίζουν. Κι όμως, τρεις μήνες μετά, εκείνος γυρνάει σα πεντάχρονο παιδί που μόλις του είπες πως υπάρχει ακόμη μία μεγάλη πίτα στο τραπέζι — ενώ ο Τζόκο; Αυτός πάτησε πάνω σ’ εκείνο το ίδιο τραπέζι σα να ήταν μια κανονική βδομάδα δουλειάς: σήκωσε τον τίτλο, πήρε την μπάλα σα δωρεά, και έφυγε σα να είχε ξεφορτώσει τις τελευταίες σακούλες με τις πατάτες του. Και σας το λέω εγώ που έχω οδηγήσει φορτηγό από τη Λάρισα έως τα βόρεια σύνορα — ο Τζόκο σήμερα είναι εκείνος ο οδηγός που όταν φτάνει στον προορισμό του, έχει ήδη φορτώσει το φορτίο τρεις φορές σα να ήταν αρχάριος σ’ ένα χωριό όπου ακόμα δεν υπήρχαν δρόμοι. Ρε παιδιά, αυτό δεν είναι γεράματα — αυτό είναι αποκλειστικά ζήτημα χαρακτήρα.

Ξέρετε τι έκανε χτες η γριά μου στο χωριό όταν της είπα πως ο Τζόκο κέρδισε ξανά στο Γουίμπλεντον; Μαζεύτηκε όλη η οικογένεια στη βεράντα, άνοιξαν ένα τσίπουρο που είχε κρύψει χρόνια σα θησαυρός, κι άρχισαν να μιλούν για εκείνον σα να ήταν δικός τους άνθρωπος. Κι ενώ έπιναν την τελευταία γουλιά τους, η γιαγιά με κοιτούσε αμίλητη, έπειτα σήκωσε το ποτήρι και είπε: *"Αυτός εδώ δεν κουράστηκε ποτέ — τους άλλους τους κουράσανε οι άλλοι."* Και ναι, έχω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου. Τρεις τίτλοι σ' ένα χρόνο είναι καταπληκτικό, αλλά δεν είναι απλά ζήτημα αριθμών — είναι ότι κάθε φορά που τον βλέπω πάνω στο court μου φαίνεται πως οι άλλοι παίζουν σα να έχουν ξυπνήσει πριν μία ώρα από βαθύ ύπνο, ενώ εκείνος έχει ήδη ζήσει τρεις ζωές μέσα στην ίδια μέρα. Γιατί όταν ο Αλκαράθ βγάζει έναν τίτλο εκτός Γκραν Σλαμ, τον γιορτάζουμε σα να ήταν πρωτοχρονιάτικο δώρο· όταν όμως ο Τζόκο κάνει το ίδιο στους μεγάλους τίτλους, εκείνος μας δείχνει πως ένας τίτλος δεν είναι δώρο — είναι βιζίτ κάρτα μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. Προσωπικά, έχω δει εκείνον τον τελικό του Γουίμπλεντον όπου ο Μέδβεντιφ τον είχε εντυπωσιαστεί σα να ήταν ο πρώτος αγώνας της καριέρας του, ενώ ο Τζόκο έπαιζε σα να διάβαζε ένα βιβλίο δύο σειρών κάτω από αυτό που κρατούσαν οι άλλοι. Στο τέλος του αγώνα, εκείνος πήρε την μπάλα σα να την αγοράζει από το κατάστημα κάτω από το γήπεδο, κι εγώ γύρισα σπίτι μου νιώθοντας πως είδα κάτι περισσότερο από έναν τίτλο — είδα ένα μάθημα ζωής που λέει πως όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτόν, η ιστορία του τένις δεν τελειώνει ποτέ.

Τρεις φορές τους έχω δει όλους αυτούς του πιτσιρικάδες να στέκονται σα χαμένοι τουρίστες στην είσοδο ενός χωρίου — σαν να είχαν έρθει για ένα πάρτι και ξέχασαν τον κώδικα πρόσβασης. Ο Αλκαράθ; Αυτός έκανε τρεις τίτλους εκτός Γκραν Σλαμ στα δεκαοκτώ του σα να είχε αγοράσει δωρεάν εισιτήριο επειδή κάποιος άλλος ήταν άρρωστος εκείνο το Σαββατοκύριακο. Και μετά; Μετά έγραψε ένα γράμμα συμπόνιας στον εαυτό του σα να ήταν πρωταθλητής πρωταθλητών επειδή έκανε μία νίκη στους ομίλους του ATP Finals. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: Αυτός ο τύπος εδώ πάνω, ο Τζόκο, όταν έκανε το Γουίμπλεντον τρίτο φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια, εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το συνηθισμένο πρωινό του σα να έπαιρνε ένα μπουκάλι νερό πριν βγει για τζόκινγκ. Μετά βγήκε εκεί πάνω σα να είχε μόλις ξεκινήσει το σχολείο—οι άλλοι είχαν ήδη βγάλει τρίτη προφορική εργασία ενώ εκείνος ακόμα διάβαζε την πρώτη σελίδα του βιβλίου. Και μετά μας λέτε γεράματα; Μαφκόμ γεράματα όταν αυτό το γκρεμίζει ένα προς ένα όσοι τολμούν να του αντιπαρατεθούν; Τον Φέντσικ τον έκαναν θρύλο επειδή έκανε τρεις τίτλους στο Ρολάν Γκαρός σα να ήταν ένα επιτυχημένο πάρτι γενεθλίων—όταν τελείωσε εκείνος η εποχή του ήταν ήδη μούμια στους πάγκους των φωτογράφων. Όταν βγήκες εκτός Γκραν Σλαμ τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια σα να ήσουν στα πρόθυρα μιας κατάρρευσης, τότε μιλάμε για "αδύνατος οργανισμός". Αλλά ο Τζόκο; Αυτός κάθε φορά που σηκώνεται έχει ήδη γράψει ιστορία σα να ήταν επεισόδιο μίας σειράς που ξανάβγαινε επειδή είχε γίνει viral. Κι ας πάμε λίγο πιο κάτω στην επιφάνεια του πράγματος: Όταν είδες τελευταία φορά έναν άνθρωπο σα τους 40 του να βγαίνει πρώτος στον τελικό ενός Γκραν Σλαμ επειδή ήταν πιο σφιχτός από τους άλλους σα σίδερο; Αυτός εδώ όχι μόνο στέκεται σα γκρεμός πάνω στο court, αλλά βγάζει εκείνο το βλέμμα σα να τους κοροϊδεύει όλους από πάνω — σα να λέει "εντάξει, φτάσατε εσείς ως εδώ, τώρα αφήστε με εμένα να γράψω τις επόμενες κεφαλές του βιβλίου". Και μην μου πείτε πως αυτό είναι ζήτημα τυχαίων νικών επειδή έπεσε κάποιος τραυματίας πάνω του σα χαρτί τουαλέτας. Αυτός εδώ όταν έκανε το Γουίμπλεντον είχε ξεπεράσει τρεις διαφορετικούς αντιπάλους μέσα σε έναν αγώνα σα να τους δίδασκε μάθημα ιστορία της τάξης παρά πως παίζεται τένις. Οι άλλοι είχαν βγει εκτός φόρμας επειδή τελείωσαν το σαββατοκύριακο τους στις τις καφετέριες των ξενοδοχείων τους σα γκρουπ φοιτητών πριν τις εξετάσεις· εκείνος είχε ήδη κάνει warm-up σα αθλητής που ετοιμάζεται για Ολυμπιάδα. Που λέτε γεράματα; Μαφκόμ όταν εκείνος βρίσκεται ακόμα εκεί πάνω σα να ήταν ένας νέος που μόλις ξεκίνησε την προπόνηση του επειδή ξέχασε να σταματήσει στην ενηλικίωση. Αυτός εδώ δεν κάνει τένις — κάνει ιστορία σα εκείνοι τους γέρους που ακόμα διδάσκουν στις αίθουσες ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βγει στη σύνταξη τους περιμένοντας τον ερχομό του επόμενου χειμώνα. Κι εγώ προσωπικά, όταν τον βλέπω εκεί πάνω σα να κρατάει την ρακέτα σα να ήταν η τελευταία αχτίδα φωτός μιας πόλης που αργοσβήνει, μου έρχεται στον νου ένα τραγούδι της παράγκας: *"Όταν γεράσουν οι λύκοι, ακόμα πιάνουν τα ζώα"* — κι εκείνος εδώ κάνει τους υπόλοιπους να φαίνονται σα αρνιά που περιμένουν τον σφαγέα τους στο μαγαζί του χασάπη. Ρε παιδιά, ας πάμε μαζί αύριο στην τράπεζα να ζητήσουμε δάνειο για τις εισφορές του αλληλοβοήθειας — γιατί όταν τελειώσει η σύνταξη του Τζόκο, εμείς ακόμα θα ψιλο-κλάβουμε για εκείνον σα μωρά που δεν έχουν καταλάβει πως ο μεγάλος λύκος ακόμα γυρνάει ανάμεσα στις σκιές 😏💸

Ρε παλικαριά μου, αφήστε με να σας πω κάτι που κρύβεται πίσω από αυτά τα νούμερα σα βρωμιά κάτω από το χαλί — κι όμως εκείνος όχι μόνο την ξέρει αυτή την βρωμιά, αλλά μας την δείχνει κάθε φορά που σηκώνεται πάνω στο court. Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τρεις τίτλους στους 40 του σα κάποιος πρωταθλητής κήπου που ξέχασε το ψαλίδι του· μιλάμε για έναν που όταν έκανε εκείνο το Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια, εκείνοι οι άλλοι τριγυρνούσαν σα παραβάτες ενός κωλοχρονιτού τοπικού πρωταθλήματος ενώ εκείνος είχε ήδη περάσει τρεις φορές τον αγώνα πριν καν τον τελειώσει. Ο Αλκαράθ; Αυτός έκανε τρεις τίτλους εκτός Γκραν Σλαμ σα να είχε βρει μία κλοπή πιστωτικής κάρτας· ο Τζόκο; Αυτός κάνει τους Γκραν Σλαμ σα να του ανήκουν εκ γενετής — σα να ήταν γιος βασιλιά που πήρε το στέμμα ενώ ακόμα ήταν μέσα στην κοιλιά της μάνας του. Και βλέπω εδώ μέσα κάποιους να λένε "αλλά οι τίτλοι δεν είναι όλα" σα να είναι στοιχειά μιας φιλοσοφικής συζήτησης του Μεσονυκτίου· εγώ όμως βλέπω έναν άνθρωπο που όταν κέρδισε εκείνον τον τίτλο, οι άλλοι είχαν ήδη βγάλει τρεις φωτογραφίες στο Instagram πριν καν βγει ο επόμενος γύρος του αγώνα. Εκείνος εκεί πάνω σα να κάνει warm-up σα νέος που μόλις ξεκίνησε το σχολείο· εκείνοι σα老板 που περιμένουν τους υπαλλήλους τους να τελειώσουν τη δουλειά τους στις 5 το απόγευμα. Μιλάμε για κάποιον που μετά τους 35 του είχε κάνει περισσότερα Γκραν Σλαμ από όλους τους υπόλοιπους των τελευταίων είκοσι ετών μαζί — κι όμως εδώ υπάρχουν αυτοί που βγάζουν εκτός θέματος λέγοντας πως "είναι θέμα ψυχολογίας". Ψυχολογία; Ρε παιδιά, όταν έκανα την τελευταία μου βόλτα με το φορτηγό μέχρι το κέντρο της Λάρισας, κάποιος είπε στον δρόμο πως αυτός ο τύπος είναι γέρος επειδή φοράει γυαλιά ηλίου — κι όμως εκείνος εκεί πάνω έκανε τον τίτλο σα να ήταν ένα ακόμη πρωινό τζόκινγκ σ’ ένα δρόμο όπου κανείς άλλος δεν έχει ούτε το κουράγιο να τρέξει. Και εδώ είναι το ζουμί: Δεν είναι θέμα πόσοι τίτλοι έγιναν· είναι πως κάθε φορά που έκανε έναν τίτλο, εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τρεις φωτογραφίες του πρωταθλητή τους στα highlights σα να ήταν προιόν επιτυχίας μιας εταιρείας fast-food· εκείνος όμως εκεί πάνω έκανε την ιστορία σα ταινία που ξανάβγαινε στις αίθουσες επειδή είχε γίνει viral στους αιθέρες του twitter. Εκείνοι ψάχνουν ελπίδες στα κομμάτια τους σα τελευταίοι μπακάληδες πριν κλείσουν το μαγαζί· εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία σα εκείνος ο γέρος καπετάνιος που ακόμα οδηγάει το πλοίο του ανάμεσα στις καταιγίδες. Αφήστε με λοιπόν να πω αυτό χωρίς περιστροφές: Ο κόσμος αυτός δεν έχει ξαναδεί κάτι τέτοιο. Όχι επειδή του τύχαινε κάποιος τραυματίας εκείνο το βράδυ, όχι επειδή είχε την καλύτερη ομάδα δίπλα του σα τυφλός που ακολουθεί τα φώτα των αυτοκινήτων· επειδή υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος που όταν βγαίνει πάνω στο court, εκείνοι έχουν ήδη βγει εκτός φόρμας επειδή τελείωσαν το σαββατοκύριακο τους στις τις καφετέριες των ξενοδοχείων τους σα γκρουπ φοιτητών πριν τις εξετάσεις. Εκείνος εκεί πάνω σα να διαβάζει ένα βιβλίο δύο σειρών κάτω από αυτό που κρατούσαν οι άλλοι — κι όμως κάθε φορά που τελειώνει ο αγώνας, εκείνοι σηκώνουν τα χέρια σαν χαμένοι τουρίστες ενώ εκείνος κοιτάει την μπάλα σα να την αγοράζει από το κατάστημα κάτω από το γήπεδο σα δωρεά. Που λέτε γεράματα; Μαφκόμ γεράματα όταν ένας άνθρωπος στα 40 του βγάζει έναν τίτλο σα να ήταν μία ακόμη ημέρα δουλειάς ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βγει στη σύνταξη τους περιμένοντας τον ερχομό του επόμενου χειμώνα. Κι εγώ εδώ μέσα βλέπω τους τίτλους του σα αυτά τα παλιά σπίτια στους δρόμους της γειτονιάς μου — εκείνα που ακόμα στέκουν όρθια ενώ όλα τα υπόλοιπα έχουν γκρεμιστεί επειδή ξέχασαν πως η ζωή δεν τελειώνει όταν κλείνεις τα μάτια σου, αλλά όταν ανοίγεις εκείνα του άλλου σα να θέλεις να δεις τι υπάρχει μέσα.