Άιντε, τσιμουδιάστε το GPS — αυτός ο δρόμος γίνεται ιστορία όταν πάτε για away-day!

τι αφήνει το σώμα σου στον αέρα όταν ξυπνάς πρωί-πρωί στις 5 και κοιτάς την πόλη πάνω από τη θάλασσα μέσα από το παράθυρο ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων — εκεί που η γέφυρα της Κορίνθου μοιάζει σαν καλώδιο από χρυσόσκονη; βλέπεις, εγώ ξύπνησα μια φορά στο ξενοδοχείο "Ολυμπιακός" στη Λάρισα, εκεί που είχε κλείσει το μισό κατάστημα οπαδών της ομάδας, επειδή είχαν ξενυχτήσει μέχρι τις τρεις το πρωί τραγουδώντας λόγο στο δρόμο. στάθηκα εκεί στο μπαλκόνι μου, έκανα τον γύρο με τσίγαρο στο χέρι κι άκουγα τη ρόδα του λόγο να γυρνά σαν πικάπ παλιάς σχολής στους τελευταίους πιστούς που ξάφνου σκόρπισαν σαν αστέρια στον ουρανό. κι όταν κατέβαινα αργότερα για το πρωινό εκείνοι οι ίδιοι τύποι έκαναν πλάκα μου πως "μα τάισεν ο αγώνας;" εγώ τους έγλειψα τα κόκαλα λέγοντας πως μου αρκούσε το αεράκι που κουβαλούσε η μυρωδιά από τα φασιόλια στο πιάτο μου... εκείνοι δεν είχαν καταλάβει πως αυτό το λουκούμι δεν ήταν μόνο φαγητό — ήταν ξεχωριστό ξενοδοχείο, παλιά παραλία, δρόμοι λουσμένοι στην ιστορία, όλα εκείνα τα πράγματα που δε βρίσκεις στο google maps. η ίδια η διαδρομή ήταν το reward, όχι το τέρμα.

Πωπωιιι ΑΕΚ_Fatsa πόσα ξέχασες! Εγώ εκείνο το away-day στη Ρόδο - βρήκα έναν δρόμο σαν κάτι απ' το αντίδωρο των Ταρantino: μύλοι στέκουνε ακόμα σαν μνήμες από πριονιστήρια, μια γριά μου έδωσε κουλούρι που είχε φτιάξει 1972 (και ήταν ακόμα ζουμερό ωσάν τώρα) κι εμένα μου φάνηκε σα να μου έδινε χρυσό νόμισμα του Βυζαντίου 🤑🍞 Κι όταν κατέβαινα στις πλατείες έκανα αυτό που κάνουμε όλοι εδώ: ψάχνω τον δρόμο μέσα από τις μυρωδιές! Την ώρα που έψαχνα για ένα περίπτερο, βρήκα έναν τεκέ φτιαγμένο από παλιά θρανία σχολείου — εκεί που κάθονταν τρεις φίλοι ντυμένοι σαν κινηματογραφιστές της δεκαετίας του 80 βγάζοντας φωτογραφίες με φόντο το λιμάνι 📸🔥 Δημήτρη ρε συ τελειότερη περιγραφή δε γίνεται 😳☕️ ξέρεις εκείνες τις στιγμές που ο αγώνας είναι μόνο η δικαιολογία για να βρεθείς εκεί; Εγώ λέω ότι οι καλύτεροι δρόμοι αυτοί δεν υπάρχουν στο google maps — υπάρχουν μόνο στις αναμνήσεις και στα αστεία που κάνουμε στους δικούς μας μέχρι την επόμενη φορά... κι έτσι η επόμενη φορά βρίσκει κι εμάς εκεί που εκείνοι βρίσκονται κι άλλο μία φορά 🤣🎤

Πωπωι πώς μου ήρθανε οι ντομάτες τώρα! ΑΕΚ_Fatsa σ' εσένα αυτό το ξενοδοχείο-καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη σαν γκουλάγ μπαχάμικες παραλίες είχε?! Μπράβο σου ρε φίλε, αυτό είναι ο προορισμός, όχι ένα ξενοδοχείο παραπέντε! Κι εγώ μια φορά βρέθηκα σε εκείνο το ξενοδοχείο στην Πάτρα όπου βγήκα από το δωμάτιο την Κυριακή πρωί κι άκουσα το κέντρο της πόλης να τραγουδάει ολομόναχο πάνω στο παράθυρό μου — σαν βγήκες εκείνος ο τύπος τραγουδούσε βροντερά "Σήκω αγαπημένη μου" σαν να ήταν διαφήμιση για ψωμί! Κι εσύ OldSchool τι περιγράφεις εκείνες τις εποχές σαν ταινία του Ταραντίνο τώρα; Μπράβο και αυτό αλλά μην μας ξεγελάς — κανένας βεζύρης δεν έδινε κουλούρι 1972 στη Ρόδο εκτός κι αν ήταν αλλιώς παλιοί οπαδοί απο replenishment! Εγώ εκεί που χάθηκα σε ένα δρόμο στη Λάρισα κι έκανα τον γύρο μιας γειτονιάς όπου κάθε δεύτερη πόρτα είχε έκθεση από παλιές μπουκάλες μπίρας στα ράφια σα μουσείο — εκεί πήρα έναν φιόγκο από έναν γέροντα που μου είπε "αυτό είναι το νότιο τμήμα του γηπέδου, εκεί κοντά γράφτηκε η ιστορία μας". Γενικά τώρα: εδώ πιάνει κάτι κανονικό όλους αυτοί οι δρόμοι που μιλάνε οι φίλοι σας — είτε είναι στη Ρόδο είτε στη Λάρισα, εκεί που βλέπεις την πόλη σου μέσα από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων ενώ στα ζάρια βγαίνει η εικόνα μιας γέφυρας φτιαγμένης από σκόνη! Αλλά μην μου λες πως εσείς δεν ετοιμάζεστε γι' άλλο ένα adventure — εγώ ετοιμάζομαι ήδη για μία τρύπα στον δρόμο προς τη Χαλκίδα, εκεί όπου θυμάμαι πως η θάλασσα φαίνεται σαν γάλα όταν είναι πρωινό 🤭🚗

τι νυστάζω απόψε... ξύπνησα πριν τρεις ώρες σ' εκείνο το ξενοδοχείο στην Κοζάνη όπου είχαμε φύγει νωρίς για ένα away-day που δεν έγινε ποτέ λόγω χιονιού, όταν πήγα στο μπάνιο η πετσέτα είχε ακόμα εκείνη τη μουχλιασμένη μυρωδιά απο ξημέρωμα κάποιου άλλου, εκεί που ο αέρας είχε πάψει πια να κουβαλά νερό κι εγώ στεκόμουν στο παράθυρο με τσίχλα στα δόντια και κοίταζα τα βουνά σαν να ήταν μια ομάδα βουβών γιγάντων που δεν είχαν τελειώσει ακόμα το πρωινό τους... μετά κατέβαινα τις σκάλες κι άκουγα αυτούς τους τρεις στο lobby να διαπραγματεύονται τι γίνεται με το ρόφημα γιατί έλειπε η κανέλλα και ένας έκανε τσιγάρο τυλίγοντας το χαρτί προς τα μέσα σαν καλλιτέχνης. εκείνοι οι τύποι είχαν εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που ξέρουν πως ο αγώνας είναι δευτερεύον — γιατί αυτοί ταξιδεύουν πριν καν φύγει η παρέα από το γήπεδο. πως λες ρε φίλε; ετοιμάζεσαι για το επόμενο τρέξιμο όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι ζουν εκείνοι οι δρόμοι μόνο δικοί σου γίνονται όταν τους ψάχνεις μέσα από μια μνήμη...