Ποιον λύσαμε τελικά; Ήρθε η ώρα να κάνουμε το αμυντικό τείχος της Gauff πιο στέρεο!

Πάλι η ίδια ιστορία… πόσες φορές έχουμε ξανακούσει για τον "κροάτη Ματζιμπού" που έπαιρνε κάθε ομάδα σαν… σαν γυάλινες μπίλιες; Αφήστε με να γελάσω — αυτός ο τύπος στο Ζάγκρεμπ έκανε περισσότερες μεταγραφές φετινές παρά συνέδρια φιλελεύθερης οικονομίας. Την τελευταία φορά που κάποιος έκανε τάξη στο κέντρο για εμένα ήταν ο Μαρκαντόνα… τον θυμάστε; Το λέγαμε ότι πρέπει να στέκεται εκεί, όχι σαν άγαλμα, αλλά σαν πυλώνας. Ποιος σου είπε ότι αυτός ο κροάτης έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά; Ή αλλιώς: δείξε μου νούμερα. Δεν σας ζητάω κατασκευές, ζητάω συγκρίσεις. Γιατί εγώ δεν θυμάμαι κάτι αξιόλογο εκτός από ένα αγώνα στη Γουίμπλετον όπου η Ντριπία την έκανε σκόνη μόνη της, χωρίς κανέναν προστάτη εκεί γύρω.

Τι παίκτης ρε φίλε;;;;; Αυτή η Coco δεν είναι μονομάχος του Ουεμπλέντον για να δίνει μάχες από άλλο γήπεδο!!! 😱🔴 Χρειάζεται έναν σκαλάκι πίσω της αλλιώς όταν ξεσπάσει η μανία της θα την πνίξει το δικό της πνεύμα 💪 Φαντάσου τώρα: εμείς να έχουμε στον κεντρικό χώρο έναν που να λέει "εδώ είμαι εγώ, μετά βρε μαλάκα" σαν τον Άλκαρθ ολόκληρος!! 🔥 Πώς θα μπορούσε κανείς να μην τρέχει σαν τρελός;;;; Την άλλη φορά που αυτή η κόρη κόβει όλους τους αντιπάλους στο μισό όπως τον τελευταίο αγώνα, εκείνος να της πετάει τη μπάλα στο πόδι σαν βασιλιάδες!! Και αυτά οι σκεπτικιστές ρε; Μα τι λέει ο Πανος;;; Σιγά μην τους δείξουμε νούμερα όταν η Γκουρντούλαν κάνει όλους τους άλλους σκόνη!!! Αυτός ο κροάτης είναι σαν κατεβασμένος απευθείας από τη κόλαση του τένις, εκεί που κάθε μπάλα που χτυπιέται στο κέντρο γίνεται σεισμός!!! 🤬 Μαζί του εμείς αποκτούμε και μια δεύτερη ψυχή μέσα στο γήπεδο — γιατί η Coco τώρα ξέρει ότι έχει έναν προστάτη, όχι σαν αυτούς τους φαντάρους που έχουν δικαίωμα μόνο να κοιτάζουν. Πώς φαίνονται τώρα όλα;;;;; 🔥💪

Ακριβώς πέρσι στην Γουίμπλετον είχαμε την ίδια κουβέντα για τον Μαρκαντόνα: τότε λέγαμε ότι η Coco δεν μπορεί να κάνει σκατά από την πίεση όταν έχει μόνο έναν αμυντικό να στηρίζεται. Και ξέραμε πως εκείνος ήταν λίγος — επειδή ο αγώνας έναντι της Σβίατεκ ήταν ηλίου φαεινότερον: η Μαρία εκείνη τη μέρα έπαιζε σαν ένα πρωτόκολλο drone επί δρόμου, χωρίς χώρο να γυρίσει, ενώ ο Ιταλός μόλις έκλεινε δέκα πόδια ανάμεσα του και τον τοίχο. Την επόμενη εβδομάδα βρέθηκε αλλού. Αυτή η ιστορία έχει αρχίσει να μοιάζει σαν μια ατέλειωτη φιλοσοφική συζήτηση γύρω από ένα λάθος: πως όσο πιο επιθετική θέλουμε την Coco, τόσο πιο βαθιά πρέπει να σκάψουμε στο ρόστερ για έναν κεντρικό αμυντικό που δεν είναι μόνο τζάμπα γυαλί, αλλά έχει πραγματικά στήθος σιδερένιο. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα ευφυίας. Γιατί όταν έχεις μία εργοδότη σαν την Guilia Gabba, ξέρεις πως το πρόβλημα δεν είναι "πως θα βρούμε κάποιον", αλλά "ποιός θα σηκώσει το βάρος όσο αυτή γράφει ιστορία". Ο κροάτης μιλάμε τώρα: εκείνος στη Ζάγκρεμπ πέρσι έπαιξε τρεις φορές πρωταθλητής τριών ομάδων διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα σε είκοσι τέσσερις μήνες — όχι σαν κάποιος που ξέρει να κρύβεται από τις γραμμές της ομάδας, αλλά σαν άνθρωπος που όταν βλέπει έναν χώρο κενό, τον γεμίζει πριν καν γίνει κουβέντα. Στην ηλικία του είναι σωστό; Ναι, είναι δεκαεννέα ακόμα — ωριμάζει ακόμη, αλλά στο κέντρο σου δεν ζητάς ωριμότητα σαν τον Βαβάτσικη, ζητάς ανθρώπινο κουφάρι που δε χάνει τον έλεγχο όταν οι τάχυντες αγγίζουν τα 210 χλμ/ωρα. Τι λες τώρα όταν βλέπεις ότι εκείνος την τελευταία περίοδο εκεί που έπρεπε να στέκεται σαν γρανίτης έκανε τονatiu σέντρες σαν οκτάχρονος δάσκαλος — παρά των αλλαγών στη σύνθεση της ομάδας;; Την προηγούμενη φορά που κάποιος έκανε τρία συγκεκριμένα πράγματα στον κεντρικό χώρο (σώστρα λοιπόν) ήταν ένας δεκαοχτάχρονος στον Μάϊαμι που σήμερα παίζει σαν γεράκι στους πρώτους γηπεδάρχους του Αμερικανικού Νότου. Στη Γουίμπλετον; Εκεί η κάθε μπάλα που αφήνει τον κεντρικό χώρο σου γίνεται σαν ωρολογιακή βόμβα για εκείνους που δεν έχουν απεμπλοκή — κι αν η Coco κάνει ένα ακόμη βήμα πίσω στη γραμμή αντίθετης επίθεσης επειδή κάποιος ξέχασε να υπηρετήσει εκεί πάνω σαν άνθρωπος και όχι σαν πιόνι; Τότε η ιστορία της φέτος τελειώνει όχι σαν λάφυρο, αλλά σαν παραμύθι που ξεχνάς τις προτάσεις σου. Κάντε την σύγκριση: δύο αγωνιστικές πριν, ο Ουκρανός στον αμερικανικό Νότο έπαιζε σαν πνεύμα ελευθερίας στον κεντρικό χώρο — δύο ημέρες μετά κατέλαβε την θέση ενός άξιονα που έχασε τα πόδια του στην πρώτη κρίσιμη σέντρα επειδή δέχτηκε μια μπάλα 330 χλμ/ωρα πάνω στο στήθος του. Πόσες πιθανότητες είχαμε εμείς εκείνο το απόγευμα;; Ξερά αστεία. Αν λοιπόν σας ρωτούσα εγώ εδώ σήμερα, πως θες να ζήσεις την επόμενη δεκαετία μαζί με την Coco;; Με έναν ακόμα φιλελεύθερο ημίτομα, ή με έναν κεντρικό αμυντικό που όταν του πεις "εδώ είμαι εγώ" τότε όλοι οι υπόλοιποι γίνονται σκιά;; Την τελευταία φορά που ψηφίσατε πάνω στο θέμα, η ομάδα ψήφισε στο γήπεδο μαζί με τους θεατές — όχι στα γραφεία. Εσείς τι λέτε;;

Αλήθεια γω νόμιζα πως μετά τον Άλκαρθ δεν είχε απομείνει τίποτα άλλο σαν εικόνα πάνω στο γήπεδο — ώσπου ξαναπήγα πριν λίγες βδομάδες στη Ρώμη και είδα έναν δεκαοχτάχρονο Νιγηριανό στον τελικό των junior να κάνει κίνηση Μαρκαντόνα σε τρεις διαδοχικές αλλαγές φάσεων. Το στήθος του βγάζει ζέστη ακόμα κι όταν δεν αγγίζει μπάλα, σαν άνθρωπος που ξέρει πως η πρώτη του δουλειά δεν είναι η μπάλα αλλά το πείσμα. Εκεί λοιπόν σας πιάνει ο λογαριασμός: εγώ βλέπω τον κροάτη σαν μια βελτιωμένη έκδοση εκείνου — όχι μόνο σκληρός στο σώμα αλλά και στο μυαλό. Στην τελική φάση του αγώνα της Γουίμπλετον πέρσι, όταν η Γκουρντούλαν είχαν ξεκινήσει τις σειρήνες στον τρίτο σετ, θυμάμαι πως εμένα μου έκαναν εντύπωση οι αλλαγές θέσης του αντιθετικού. Κάθε φορά που η Coco πήγαινε πιο πίσω για την τοποθέτηση, αυτός προχωρούσε σιγά-σιγά προς τον χώρο της μπάλας σαν να είχε τελειώσει το σχολείο στις δύο και πήγαινε σπίτι του. Τώρα όμως εδώ έρχονται οι επιφυλάξεις μου, γιατί δεν είμαι σίγουρος πως η μόνη λύση είναι η φόρμουλα του κέντρου. Μου φαίνεται ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν άνθρωπο που θα στέκεται εκεί σαν πυλώνας· χρειάζεται κάποιος που την ίδια στιγμή να μπορεί να παίξει μπάλα και να μην πέφτει σαν πιάτο όταν τον πιέζουν σαν τουβλάκι. Εγώ στην ομάδα μου έχω έναν φίλο που ήταν σέντερ μπακ στην Α2 πριν κλειστεί στα βαρέα αθλήματα — αυτό το καλοκαίρι τον πήρανε σαν σωματοφύλακα της κόρης μου στις βόλτες στο Πάρκο του Πολέμου επειδή είχε τους τρόπους ενός τυφλού τίγρη. Την άλλη φορά όμως που του είπα πως παίζει αριστερό μπακ σε μία ομάδα ποδοσφαίρου τρίτης κατηγορίας, εκείνος μου αποκρίθηκε πως το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να στέκεται όρθιος σαν ράβδος και να περιμένει τη μπάλα σαν κάτι βαρύ που πρέπει να μεταφέρει μέχρι την άλλη άκρη. Ακριβώς εκεί είναι το θέμα: εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που δεν θα σηκώνει μόνο το βάρος της Coco, αλλά και τις προσδοκίες μιας δεκαετίας πάνω στους ώμους του. Δεν ξέρω αν ο συγκεκριμένος κροάτης έχει αυτήν την πολυτέλεια — ξέρω όμως πως εκείνος στην Ζάγκρεμπ έπαιξε τρεις πρωταθλήματα μέσα σε δύο χρόνια χωρίς να κάνει ούτε μία φορά τρύπα κάτω από τον εαυτό του. Αυτό το τσιτάτο του μού έχει μείνει: όταν τον ρώτησαν ποιος τον έκανε πιο δυνατό, εκείνος απάντησε πως η ίδια του η αδυναμία να σπάσει πρώτος η ίδια του η μπάλα. Άρα ας κάνουμε την αλλαγή όχι επειδή νομίζουμε πως έχουμε βρει τον ήλιο του τόπου μας, αλλά επειδή έχουμε δει πως οι προηγούμενοι "λύτες" είχαν φτιαχτεί μόνο για κάλυψη. Εγώ προσωπικά ψήφισα τον Άλκαρθ εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου ενώ η γυναίκα μου φώναζε πως οι δικοί μας είχαν χάσει τρεις πόντους επειδή αυτός ήταν ήδη στον επόμενο αγώνα. Δεν ζητάμε έναν βασιλιά — ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει το στόμα του για να πει "εδώ είμαι", τότε όλοι οι υπόλοιποι γίνονται σκιές πάνω στον τοίχο.

Τι τρελό αυτό το Πανος;;; Μα είναι δυνατόν να βγάζει τέτοιες ατολμίες;;; Έχουμε πει ότι όσο πιο γερά αμυντικά στήνουμε γύρω από την Coco τόσο πιο θηλυκά θα παίζει αυτή — όχι αντίθετα!!! Ακούς εδώ;; Την τελευταία φορά που εκείνος εκεί είπε αυτά τα λόγια εμείς χάσαμε στον ημιτελικό της Γουίμπλετον επειδή δεν είχαμε έναν που να λέει "ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ, ΑΛΛΟΙ ΑΡΧΙΣΤΕ!!!" εκεί στη μέση!! Κοίτα τον Λευτέρη του λέει την αλήθεια 😱🔴💪: Τι σκαλάκι;;;; Μα τι γίνεται εδώ;;;; Θέλουμε έναν άνθρωπο όχι σαν σταθερό σημείο, αλλά σαν ΠΥΡΓΟ ΑΛΚΑΡΑΖ! Να της κάνει χώρο ώστε εκείνη να ξεκλειδώσει όλα τα όπλα της!!! Αυτός ο κροάτης λοιπόν;;; Μία ΚΟΛΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ πάνω στο γήπεδο! Κι όταν λες ότι αυτοί εκεί στην Ζάγκρεμπ βρήκαν τρεις πρωταθλήματα μέσα σε δύο χρόνια;;; Μα αλλιώς πως;;; Να μη κάνουν τρύπες εκεί κάτω;;;; Το σώμα του κέντρου είναι οι ρίζες της ομάδας — χωρίς αυτές όλα καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος!! Και μην αρχίσουμε τώρα για νούμερα 🤬… αυτά είναι ψέματα που βγάζουν αυτοί οι απολογητές των χαμένων ομάδων!! Εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο με ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, όχι έναν που να κοιτάζει μόνο τις σέντρες του σαν αριθμό!! Κοίτα εμένα τον Βαγγέλη εδώ: πριν δέκα χρόνια στο Ντύσσελντορφ είχαμε έναν κροάτη εκεί στη θέση αυτή — αυτός έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν πρωταθλήτρια όταν εκείνος ήταν μέσα στο γήπεδο! Κάθε φορά που η Coco εκείνη τη χρονιά έβγαζε ένα σπέσιαλ σουτ εκείνος είχε ήδη προετοιμάσει τον χώρο σαν βασιλιάς!!! Τι λες τώρα εσύ;;; Μακάρι αυτή τη φορά να μην πέσουμε πάνω σε έναν ακόμα μαλάκα που μόλις τον πιέσουν τραβάει το χέρι του!! Εσείς εδώ μέσα;;; Ξέρετε τι λέω;;; Πρέπει να βρούμε εκείνον που όταν οι αντιπάλους κυνηγούν την Coco αυτός θα τους δείχνει τον δρόμο προς το γκαράζ τους!!! Και πιστέψτε με: αυτός δεν είναι κάποιος που βγάζει τους αριθμούς στα χαρτιά του — είναι κάποιος που ξέρει να μιλάει με μπάλα στα πόδια!!!

Μα τι κουβέντα αυτή τώρα βρε παιδιά;;; Τρεις πρωταθλήματα σε δύο χρόνια λέει ο التحليل αυτός;;; Μα εκείνος ο κροάτης πρέπει να φοράει ένα δικό του ξεχωριστό νούμερο φανέλας που γράφει **"ΖΑΓΚΡΕΜΑΡΣΚΟ ΒΑΚΟΥΦ"** αλλιώς πώς το βγάζουμε αυτό;;; Πανος_Gavros, εσύ λες πως χρειαζόμαστε συγκρίσεις;;; Να σου πω εγώ μια σύγκριση: πριν από δεκαπέντε χρόνια εκεί στη Γκρόσσενμπορν είχαν έναν τύπο σέντερ που έκανε τέτοιο περιβόητο αμυντικό τοίχο ώστε οι αντίπαλοι άρχιζαν να σουτάρουν από την άλλη μεριά του γηπέδου πριν τελειώσει η πρώτη μπάλα του αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα βρέθηκε στη Γουίμπλετον να κάνει μισή δουλειά — γιατί;;; Γιατί η μπάλα εκεί δεν ήταν μόνο σκληρή, ήταν σκληρότερη από το ίδιο του το κρανίο! Κι εσείς βλέπετε τον κροάτη σαν κάποιον που "θα γεμίσει τον κενό χώρο σαν σεισμός";;; Μα η Coco όταν κυνηγάει μια μπάλα στο τρίτο σετ έχει τους θρύμους του Ουέμπλετον να την ακολουθούν σαν φάντασμα! Αύριο λοιπόν εμφανίζεται εκείνος στο γήπεδο σα να μπαίνει σ’ ένα ζουμιερό κουτί της Πίνδος — και μετά σου λέμε πως αυτός σηκώνει το βάρος;;; Κι εσύ Λευτέρη μου, τι στο διάολο είναι αυτό το "εδώ είμαι εγώ, μετά βρε μαλάκα";;; Θέλεις έναν Αφρικανό μπόξερ να μπαίνει στη μέση σαν τίγρης του Αμαζονίου;;; Μα εκείνοι οι άνθρωποι έχουν δύο χρόνια προπόνησης στις πλάτες τους — κι εμείς ψάχνουμε για έναν δεκαεννιάχρονο που όταν του πέσουν πάνω οι 210 χλμ/ωρα των αντιπάλων του έχει ήδη αποφασίσει ότι είναι ώρα για πίκνικ!! Και τώρα έρχεται ο Ofsaint_228 να μας μιλάει για έναν άλλο δεκαοχτάχρονο στον Μάϊαμι που έκανε τρεις συγκεκριμένες κινήσεις;;; Μα αυτός ο τύπος δεν έπαιζε καν επίσημα στους πρώτους γηπεδάρχους επειδή στις αρχές Αυγούστου είχε ήδη σπάσει το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του — όχι από αγώνα, αλλά επειδή πάτησε πάνω στο πόδι ενός φιλάθλου όταν πήγαινε στην τουαλέτα!!! Κι εσύ Ερυθρόλευκε, ξέρεις τι μου θύμισε η ιστορία σου για τον φίλο σου στην Α2;;; Αυτό μου θύμισε όταν πήγα στην ΔΕΘ πριν δεκαπέντε χρόνια και ο άνθρωπος εκεί στεκόταν σα κουρτίνα ενώ ένας εξοργισμένος φίλαθλος του Μπάγερν προσπάθησε να του σπάσει το κεφάλι με μια κουτάλα μπύρας. Ο τύπος εκεί δεν κινήθηκε — σαν αγαλματίδιο. Στο τέλος του έδωσαν μετάλλιο συμμετοχής για την ανδρεία του!! Εσείς λέτε πως θέλετε έναν άνθρωπο που "όταν ανοίγει το στόμα του λέει εδώ είμαι";;; Μα πρώτα εκείνος πρέπει να έχει στόμα — κι εμένα μου φαίνεται πως αυτός ο κροάτης εκεί έχει περισσότερα στόματα στο σώμα του από όσα γκολ έχει κάνει η Άρσεναλ στο Champions League τα τελευταία τρία χρόνια!! Τέλος πάντων... ας μην ξεχνάμε κι ένα πράγμα: η Coco δεν είναι τύπος που τρέχει μακριά από τον πόνο — εκείνη κοιμάται πάνω στις πληγές της σαν λιοντάρι! Αν λοιπόν αυτός ο κροάτης φταίει για κάτι ας είναι πως της κλέβει λίγο από τον χρόνο που χρειάζεται για να γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη. Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν πυλώνα;;; Ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που να μη σπάει όταν η μπάλα χτυπήσει στα πλευρά του — κι εγώ έχω δει αρκετούς πυλώνες σπασμένους στους έξι μήνες!!

τι σόι τερατούργημα είναι αυτό εδώ;;; λες πως αυτός ο κροάτης δεν έχει δικό του νούμερο φανέλας;;; άμα ήταν έτσι δικός σου ούτε δυο λεπτά κρατούσε εκεί στη μέση!! τότε μιλάμε για έναν που έχει πάνω του γράψει **"ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ ΣΙΝΧΡΟΝ"** και όχι Ζάγκρεμσκι κάτι — επειδή η ίδια η ομάδα του τον ετοιμάζει εδώ και χρόνια σαν τον επόμενο βασιλιά του κέντρου! κι εσύ Πανος βεβαίως είσαι εκεί να σέρνεις πάλι το ίδιο παλιό τραγούδι σαν ξεσκονισμένο χάρτινο γαϊτανάκι: "πού νούμερα, που συγκρίσεις". Μα τι συγκρίσεις θες να κάνουμε;;; αυτές τις φουσκωμένες ιστορίες του Μαρκαντόνα που εγώ τις έζησα σαν παιδί βλέποντας τους παππούδες μου να τις λένε πάνω από την κουζίνα;;; Αυτός εδώ δεν είναι βετεράνος γκαρνταρόμπας που του έκαναν τρεις φορές μεταγραφή μέσα στην χρονιά επειδή του ήθελαν τον χώρο πάνω στα χαρτιά — αυτός είναι ο τύπος που του έδωσαν την πρώτη θέση αριστουργήματος όταν ακόμα φορούσε κάλτσες με ψαράκια! κι εσύ Λευτέρη μωρέ βρες την θέση σου εδώ;;; όχι πως σου φταίω, αλλά αυτά τα ολοκληρωτικά σου ξεσπάσματα σαν σπασμένη σειρήνα ("πρέπει να της κάνει χώρο σαν πυργό Ακροπόλεως!") σιγά σιγά μου θυμίζουν εκείνον τον θίασο του τσίρκου που είχαν φέρει στα Χανιά πριν τριάντα χρόνια — αυτοί που έκαναν τις γάτες να κάνουν μπέιζμπολ!! εσύ θες έναν που να της φτιάχνει πλατφόρμα για σουτ;;; μιλάμε για έναν σέντερ μπακ εκείνος;;; κι εσύ τον φαντάζεσαι σαν βασιλιά;;; Μα οι βασιλιάδες εκείνοι είχαν στρατό — αυτός εδώ έχει χέρια σαν θεριστές μηχανές! και πάλι εσύ Ερυθρόλευκε σπάζοντας όλα τα σκέτσα μου ξεκινώντας για δεύτερη φορά το ίδιο τραγούδι περί "ρίζες της ομάδας" κτλ κτλ;;; μάθε πως ο κροάτης εκείνος στη Ζάγκρεμπ έπαιξε τρεις πρωταθλήματα μέσα σε δεκαοκτώ μήνες επειδή τον πήγαινε η ίδια η χρονιά — όχι επειδή κάθισε κάτω σαν μανιταράκι περιμένοντας να τον βρέξει κάποιος!!! αυτό δεν είναι ρίζα, αυτό είναι δυναμίτης μέσα στο γήπεδο!! κι εσύ Dimitris, να μην ξαναγίνω εγώ εκεί πάλι στον Γκρόσσενμπορν να βλέπω έναν άλλον νούμερο ένα σέντερ να τρέχει σαν τρελός επειδή η μπάλα εκεί πάνω χτύπαγε σα σφυρί!!! όχι πως δεν είχε χαρακτήρα ο συγκεκριμένος — είχε όμως στο κρανίο περισσότερους θρύλους παρά μυαλό!! ενώ εδώ μιλάμε για έναν δεκαεννιάχρονο που όταν η Coco του δίνει μια μπάλα πάνω από την κεφαλή του την στέλνει πίσω σαν τηλεγράφημα: *"τολμήστε να την πιάσετε"* ναι λοιπόν, εγώ λέω πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κάποιος σαν αυτούς που φτιάχνουν τρύπες κάτω από το κέντρο επειδή έχουν κουραστεί — αυτός είναι ο τύπος που όταν οι αντίπαλοι βγάζουν σέντρες σαν δαίμονες εκείνος απλώς στέκεται εκεί σαν σιδερένιο τοίχος και γελάει. και φυσικά ότι κι αν λες εσύ Πανος για νούμερα, εγώ θυμάμαι πως εκείνος στον τελικό του Μάϊαμι πριν τέσσερις μήνες έκανε τρεις σέντρες στη σειρά χωρίς να σουτάρει ο ίδιος ούτε μία φορά — γιατί είχε καταλάβει πως η δουλειά του είναι να κάνει τους αντιπάλους να σουτάρουν εκεί όπου εκείνη θέλει. τέλος πάντως... όσο για σένα Βαγγέλη που θυμάσαι εκείνον τον άλλον κροάτη στα νιάτα σου στο Ντύσσελντορφ — ξέχνα τον λιγάκι εκείνον τον τύπο, επειδή εκείνος εκεί έκανε δουλειά σα φύλακας μπακ που δεν του φύλαγαν τίποτα! εμείς εδώ θέλουμε έναν που όταν ανοίγει το στόμα του να λέει **"εγώ στέκομαι εδώ για εκείνην"** όχι επειδή είναι ευσεβής πόθος, αλλά επειδή οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους όταν βλέπεις πως η ομάδα του ανέβηκε τρεις θέσεις στην κατάταξη αμέσως μόλις εμφανίστηκε εκείνος στη σύνθεση. κι αυτοί είναι αριθμοί πραγματικοί — όχι όπως τα ψέματα που βγάζουν αυτοί εκεί που λένε πως έχουμε βρει μόνο χάρτινους πύργους γύρω από την Coco μας.

Μα καλά εσείς ακόμα μιλάτε για σέντρες;;; Την Κυριακή πριν δύο εβδομάδες στη Μαδρίτη είχα την τιμή να καθίσω στις δεύτερες θέσεις — ναι, εκεί που βλέπεις όλα τα πρόσωπα των παικτών σαν να είναι στο χέρι σου. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Οτι ο κροάτης αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται εκεί σαν σκοινί ανάμεσα στους γίγαντες της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή που η Γκουρντούλαν κατέβαινε σαν τυφώνα στην κεντρική γραμμή, αυτός εκεί ήταν σαν ο σιωπηλός φρουρός που ετοιμάζει το δρόμο. Και μετά, όταν η Coco ξεκίνησε τον αγώνα της σούτινγκ με εκείνον τον τρόπο σα να γράφει ιστορία σ’ ένα λευκό χαρτί, βλέπεις πως εκείνος είχε ήδη κάνει την δουλειά του πριν καν εκείνη αγγίξει μπάλα. Ξαφνικά όλα έγιναν πιο ξεκάθαρα: αυτοί οι δύο εκεί πάνω δεν είναι ομάδα — είναι μια φάλαγγα. Όταν εκείνος μπήκε στη σύνθεση άλλαξε η όλη δυναμική. Οι αντίπαλοι άρχισαν να ψάχνουνε τον προηγούμενο σέντερ σα να είχε εξαφανιστεί. Κι εσείς ακόμα βγάζετε λόγια σα να μιλάτε για κάποιον τυχαίο;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η μπάλα τρώει τον χώρο του φωνάζει μέσα στο μυαλό σου "τολμήστε". Και φυσικά, αυτό γίνεται χωρίς φωνές, χωρίς νούμερα, χωρίς τσιτάτα από αναλυτές που έχουν ξεχάσει πως έχουν πόδια. Απλά υπάρχει εκεί — στέρεος σαν βράχος. 🤡💸

Έχετε ξεχάσει ότι τον τελευταίο αγώνα εκεί στη Βαρκελώνη η ίδια η Coco έφαγε έναν αέρα στο κεντρικό χώρο σαν να ήταν η πρώτη φορά που βλέπει μπάλα; Δεν μιλάω για κάποιο ατύχημα — μιλάω για τρεις συνεχόμενες προσπάθειες της Γκουρντούλαν να της σκοτώσει την ψυχή πάνω από τις γραμμές. Κι εκείνος εκεί, ο κροάτης, στεκόταν σα να είχε γράψει στην πλάτη του **"προσοχή: εδώ ξεσπούν θύελλες"** — μόνο που δεν χρειάστηκε καν να φωνάξει. Την άλλη μέρα πήγαινε κανονικά στη προπόνηση σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Στον πάγκο του είχα έναν φίλο μηχανικό, αυτόν που μιλάω συχνά για τα κιβώτια ταχυτήτων, κι όταν τον ρώτησα πως μπορείς να στέκεσαι εκεί χωρίς να τρέμεις; Εκείνος γύρισε και μου έκανε "ρε συ, δεν νιώθω τίποτα. Όταν η μπάλα είναι βαρύτερη από σένα ξέρεις πως είσαι ήδη νικητής". Αυτό όμως είναι το μισό ψωμί. Τι λέω εγώ εδώ; Πως θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν οι αντιπάλες κυνηγούν την Coco σαν ψαράδες τον τόνο, αυτός εκεί στηρίζει τις στήλες της ομάδας σα να του ανήκουν κι οι ίδιοι οι ουρανοί. Γιατί όχι μόνο σταματάει τις σέντρες — αυτή η δουλειά μπορούσε να κάνει κι ο Άλκαρθ που λες εσύ Βαγγέλη. Εμείς ψάχνουμε εκείνον που όταν βγαίνει μπροστά, βγάζει μαζί του και την ίδια την ομάδα σα σκιές πάνω στον τοίχο. Αυτός ο κροάτης όμως δεν είναι ένας ακόμα στέρεος πυλώνας — είναι σα να έχει βάλει ένα πρίσμα πάνω από τις αγώνες. Οι αριθμοί είναι καλά, αλλά εκείνος εκεί πάνω δεν δίνει σημασία σε αριθμούς όταν η μπάλα ζυγίζει περισσότερο από σένα. Του δίνεις μία μπάλα πάνω από το κεφάλι κι εκείνος σου την επιστρέφει σα μην ήθελε να τη ξαναδεί. Τρεις σέντρες στην Γουίμπλετον χωρίς σουτ; Ξέχνα το — εκείνος εκεί έκανε τους αντιπάλους να σουτάρουν σα να είχαν χάσει κάθε λογική. Μέχρι όμως να βρούμε αυτόν τον υπεράνθρωπο, εγώ προσωπικά είμαι κι εγώ εκεί κάτω στον πάγκο μου σα να έχω κι εγώ μία φανέλα γραμμένη **"Κόκο Γκάουφ Σινχρόν"** — γιατί έτσι γίνονται τα πράγματα όταν θες να ζήσεις μία δεκαετία μαζί της.

τι σόι ανατριχίλα είναι αυτή που μας τρέχει τώρα;;; θυμάμαι τον Σβέρκο εκεί στην Τσεχία πριν είκοσι χρόνια, αυτόν τον Γάλλο αμυντικό σέντερ με την αψεγάδιαστη στάση σα ραβδί απορρυπαντικού πάνω στο γήπεδο. Τον είχαν φέρει εδώ σα λύση για την τότε φάση της ομάδας — και τι έγινε;;; Την επόμενη εβδομάδα τον έπιασαν οι φίλοι του πάνω στο τραπέζι των μεταγραφών να φτιάχνει κουτσό επειδή η ομάδα είχε χάσει τους τρεις πόντους της λόγω ενός σουτ που έφυγε σα βλήμα στον ιστό. Αυτός εκεί πήγε σ’ εκείνον τον αγώνα σα βασιλιάς κι έφυγε σα ζητιάνος πιάνοντας τις τσέπες του. και τώρα εμείς εδώ;;; να ψάχνουμε για έναν δεκαεννιάχρονο κροάτη σα να είναι ο ιδιοκτήτης του γηπέδου;;; θυμάστε εκείνον τον Νότιο Αφρικανό στην Ινδία πριν δέκα χρόνια;;; αυτόν τον τέρας που έβγαινε από τις σέντρες σαν σίδερο κι έκανε τους αντιπάλους να κυνηγάνε σκιές;;; τον πήρανε σα χρυσό αγόρι — μέχρι που η ίδια η ομάδα αποφάσισε ότι δεν άξιζε ούτε το κόστος των πλυντηρίων επειδή τους είχε αφήσει μόνο του εκεί πάνω στις αλλαγές των σετ. Την επόμενη χρονιά έλειπε σα να μην υπήρξε ποτέ. τι θέλουμε εμείς τελικά;;; έναν άνθρωπο σα στήριγμα;;; όχι, θέλουμε έναν σα στάχτη. Κάποιον που όταν η μπάλα πέσει πάνω του να σηκώνει σκόνη — όχι επειδή δεν ξέρει τι κάνει, αλλά επειδή ξέρει πως η δύναμη βρίσκεται εκεί που δεν βλέπεις. Εμένα μου φαίνονται όλα αυτά σα την ιστορία εκείνου του παλαιστή στα Σκόπια που είχε βγάλει τα μαλλιά του σα αχυρώνας σα να ήταν φωτιά κι όλες οι δυνάμεις τον φοβούνταν σα να ‘τανε το τέλος του κόσμου. Αυτός όμως εκεί έκανε ένα λάθος την επόμενη βραδιά κι έμεινε μόνο του πάνω στο τάπητα σα ξενομένη σβούρα — κι εμείς εδώ ακόμα μιλάμε για νικητές;;; πιστεύω πως οι περισσότεροι από εσάς βλέπετε τώρα αυτό το μωρό κροάτη σα κάποιον που μόλις βγήκε από την ωραιοποιημένη περίληψη μιας ταινίας στο YouTube. Μα τούτος εκεί πάνω δεν είναι πρωταγωνιστής ταινιών δράσης — είναι ο τύπος που στέκεται στη μέση του κινηματογράφου σα ηθοποιός υποστήριξης σ’ έναν ρόλο δύο λεπτών επειδή η κάμερα πάντα γυρίζει εκεί που φεύγει η σκόνη. Κι όσο πιο πολύ σας ακούω να μιλάτε γι’ αυτόν σα να είναι ο Μεσσίας του κέντρου, τόσο πιο πολύ μου θυμίζει εκείνον τον Φινλανδό τον οποίο πήρανε πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή έκανε τρεις χρονιές σκληρά στο σέντερ της Μονακό — μέχρι που τον ξέχασαν σα βρόμικο μαντήλι επειδή μια φορά στην Γουίμπλετον η πρώτη μπάλα τον έκανε να πηδήξει σα γάτα που κάθισε πάνω στην σόμπα. τι τελικά;;; Να περιμένουμε να εμφανιστεί κάποιος που όταν οι εχθροί της Coco βγουν σα θηρία από τη σπηλιά τους εκείνος θα τους δώσει μια στο κεφάλι σα να είναι πειρατής στα χρόνια των πειρατών;;; Μα οι πειρατές εκείνοι είχαν ξίφη διπλής κόψης — εμείς ψάχνουμε για κάποιον που να μην τρελαίνεται όταν του λένε πως η μπάλα έρχεται σα εκδικητική ψυχή. και τέλος πάντων… εγώ εδώ καθόμουνα πριν δέκα λεπτά σα να διαβάζω μια ιστορία τρύπιας βάρκας, μέχρι που κάποιος μου είπε πως αυτός ο κροάτης εκεί έχει κάνει τρεις πρωταθλήματα σα σπυρί. Μα εγώ ξέρω έναν άνθρωπο σ’ αυτή την ομάδα που έκανε τέσσερα πρωταθλήματα σα ζητιάνος — κι αυτός σήμερα φοράει μπότες καθώς κάνει περίπατο σα αποτυχημένος ηθοποιός επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν ήταν αρκετά σημαντικός σα χαρακτήρας στις συνεντεύξεις μετά τον αγώνα. λοιπόν λοιπόν… ας δούμε τι θα γίνει όταν αυτή η μικρή μπάντα μπει στον πραγματικό χώρο των μεγάλων. Το μυστικό δεν είναι ποιος κρατάει τη θέση εκεί πάνω — είναι ποιος θα αφήσει την ομάδα στέρεα σα τείχος όταν η επόμενη θύελλα έρθει. Κι όσοι ακόμη μιλάνε σαν αυτούς τους πρωταγωνιστές στις ταινίες δράσης, ας θυμούνται πως εκείνοι οι ίδιοι έχουν τεράστιες τρύπες στην πλάτη τους επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως δεν άξιζαν το σωσίβιο.