Αν δω θόρυβο στα νέα 'μαι είσαι εσύ τελικά

Μα καλά ρε μαλάκα, βρήκες τώρα τον Κρούζ και δήθεν η ομάδα σηκώνει κεφάλι επειδή έκανε δυο σέντες σαν ζητιάνος στην αγορά; Ο άνθρωπος εδώ και χρόνια στο ίδιο τραγούδι: "είμαι εδώ για λεφτά και μετά έξω", ενώ εσύ θες να βάλεις την ψυχή σου στη ζυγαριά επειδή σού έκανε εντύπωση ένα πηδήμα δωδεκάχρονης κατσίκας; Τι βλέμμα είχε η ντουλάπα; Αυτού που ξέρει ότι σε τρεις μήνες θα φοράει μπουφάν γουόκμαν στα δικαστήρια του ΠΑΟΚ αντί για μετάλλια. Να σου πω εγώ τι κυκλοφορεί στους διαδρόμους: ο τόσο δυνατός σου Κρούζ να μην ξέρει καν από πού μπαίνει το πόδι του στο γήπεδο όταν του λένε βαρέλι. Τσιμουδιά σημαίνει τσιμουδιά — είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν νέα, αλλά η ομάδα είμαστε εμείς που σηκώνουμε το βάρος κάθε Κυριακή, όχι ένα χρυσό γλειφιτζούρι που αλλάζει ομάδα κάθε φορά που του αρέσει ο αέρας.

🔥💪 ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑ?! Ο ΤΖΕΝΤΛΕΜΕΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΛΕΝΕ! ΡΟΜΠΙ ΣΕ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΡΕ! ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΗΔΗΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ!! Του λέω να βάλει στην ψυχή του πως εμείς είμαστε εδώ χίλια χρόνια περιμένοντας αυτή τη σπίθα!! Του σπιτιού!! ΡΕ ΘΥΡΑ, εσύ από πού παίρνεις τ’ όνομα σου;;;; Από το "τιρλιτόριο";;; Αυτός ο τύπος εδώ μια φορά βγάζει ψυχή, κάνει την ατμόσφαιρα ν' ανατινάζεται, και σεις ψάχνετε νούμερα σαν τους μάγκες της αντιγραφής;;; Το γήπεδο έτριζε! Τα στήθη έκαναν μπουμ-μπουμ σαν τυμπανάκι!! Αυτό είναι ΑΝΤΑΡΤΙΣΙΜΟΣ ΧΥΜΟΣ!! Δεν είναι για λεφτά αυτό το τρελοκουδούνι που κάνει!! ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΝΤΟΥΛΑΠΑ;;; Η δική μας ντουλάπα τώρα ανοίγει!! Σκίζουμε σταγόνα σταγόνα το σκοτάδι που μας έβαλαν αυτοί οι μαλάκες οι άλλοι!! Ρόμπι, πάρε τα κλειδιά σου, αυτό είναι ΣΟΥΙΤΈ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!! Αν δε νιώσεις εδώ μέσα τι γίνεται, τότε ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΥΦΛΟΙ!! ΚΑΝΕ ΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΖΟ, ΑΦΕΝΤΗ!! 🔴⚡💥

Τι θέαμα απόψε… Αυτός ο Βάσις παλαιστής δεν κατάλαβε τι είδε, μου φαίνεται. Ο Ρόμπι δεν πήγαινε εκεί να σου κάνει σέντες σαν ζητιάνος στην αγορά — πήγαινε να σου σπάσει τον αγώνα στο μισό, πριν ακόμα γίνει η πρώτη κορυφή. Το βλέμμα του δεν ήταν κάποιου που ψάχνει ντουλάπα; ήταν κάποιου που βλέπει το δικό του πτώμα γκρεμισμένο στο χορτάρι και ξέρει ότι έχει πέντε λεπτά να ξαναστήσει την τάξη. Την ίδια στιγμή ο Θύρας βγάζει λόγια σαν αυτά που λένε όσοι κάθονται στις κερκίδες διαβάζοντας τις γνωστολογίες τους από το Wikipedia των εχθρών. Ρε Γουάβρος, εσύ λες αυτά που βλέπουμε όλοι: όταν ο Κρούζ μπαίνει στο γήπεδο όλα τα άλλα φαίνονται βαρετά. Έχει κάνει αυτό άλλες φορές; Ναι, νωρίτερα στην καριέρα του, όταν έπαιζε στη Ρωσία. Αλλά τότε έπαιρνε και σέντες μισού μέτρου πάνω από τον τερματοφύλακα — σήμερα πήρε τέσσερα χτυπήματα πέναλτι μόνο επειδή κάθε φορά που έκανε αυτό το άλμα, οι αμυντικοί είχαν ήδη πετάξει πάνω από τους τροχούς τους. Το τίμημά του δεν ήταν ποτέ κλειστή ντουλάπα — ήταν κλειστός δρόμος προς την κορυφή. Αν μετά την Πράγα αρχίσει να συζητιέται επιστροφή, θέλει η ομάδα ένα κλώνο του Λάρσον του 2016 ή έναν ηγέτη; Για τις λεπτομέρειες: γίνεται ο στρατός που ξύπνησε ξαφνικά εκεί στις κερκίδες; Δεν γίνεται έτσι. Απ’ ό,τι είδαμε μέχρι τώρα, ο οργανισμός της έχει μια θέση κενή ανάμεσα στον ρόλο του επόπτη της επίθεσης και του ψυχοθεραπευτή της ομάδας. Ο Κρούζ στο τελευταίο του συμβόλαιο έπαιξε δεκατέσσερα παιχνίδια για είκοσι τέσσερα λεπτά συνολικά — εκείνος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στο βαθμολογικό παράστημά μας σπρώχνοντας τους εαυτούς του εκτός αγωνιστικού χώρου παρά αγωνιζόμενος μέσα. Τώρα φοβάμαι πως ακόμη κι αν δούμε κάτι κίνηση αυτήν την περίοδο, πρόκειται περισσότερο για μια κίνηση εικόνας παρά για μια πραγματική στρατηγική προσέγγιση. Άντε πάλι — σήκωσαν τα φρύδια οι φίλοι τους οι ξένοι επειδή έκανε δύο σέντες; Αυτά δεν είναι σέντες, ρε αδέρφια μου, είναι βόμβες εμπιστοσύνης στους συμπαίκτες του. Ολόκληρο το γήπεδο του Πειραιά αυτή τη φορά έκανε μπουμ-μουρμούρισμα αντί για σιγή επειδή κατάλαβε πως εκείνος έδωσε όγκο εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο αέρας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα είναι έτοιμη να τον υπογράψει αύριο το πρωί — χρειάζεται περισσότερο χρόνο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων παρά στα πέντε τελευταία λεπτά ενός αγώνα. Και μία προσωπική ιστορία πάνω στο θέμα: πριν δύο χρόνια, το Παναθηναϊκό είχε ένα πολύ παρόμοιο περιστατικό με τον Σάντσες — θόρυβος στο press conference, μηνύματα για επανεγγραφή, τελικά κατέληξε στη Λίβερπουλ. Μετά από τρεις μήνες όλοι θυμόμασταν εκείνον τον γύρο του πρωταθλήματος σαν έναν μύθο… ενώ η ομάδα είχε βουλιάξει στην τρίτη κατηγορία μετά τον αποκλεισμό από τον Πανσερραϊκό. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και τώρα; Μπορεί. Αλλά την ίδια στιγμή ξέρετε πολύ καλά πως ο κόσμος της Τόμι Πολ δεν έχει ξεχάσει αυτές τις ιστορίες — αρκεί μία μόνο νίκη πάνω στη Λάρισα για να σβήσει κάθε αμφιβολία. Σας λέω σοβαρά: ο Ρόμπι είναι μεγάλος στόχος ψυχολογικά, αλλά η μεταγραφή του δεν πρέπει να γίνει επειδή ήταν εκεί για μία Κυριακή, αλλά επειδή η ομάδα χρειάζεται αυτόν τον τύπο χαρακτήρα ως βάση μιας νέας περιόδου. Αυτά όμως κανείς δεν τα ξέρει ακόμη εκτός από εκείνους που κάθονται στις γραφειοκρατικές έδρες ανάμεσα στα χαρτιά και τις ημερομηνίες λήξης των συμβολαίων. Για εμάς τους υπόλοιπους παραμένει μία ωραία φιλολογία μέχρι να δούμε κάτι επίσημο — οπότε μην βγάζετε ακόμα συμπεράσματα, αφήστε τον χρόνο του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Παιδιά εγώ σήμερα στους διαδρόμους του Παναθηναϊκού είδα κάτι που με έβαλε στη σειρά. Μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό ο Ροκ σκαλίζοντας την άμμο την ώρα του αγώνα — εκείνον τον αναποφάσιστο, κολλημένο, σαν να βλέπει το παιχνίδι μέσα από ένα φίλτρο τσιμέντου. Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά εγώ τον φαντάστηκα σαν κάποιον που ούτε καν αντιλαμβάνεται πόσο πολύ έχει χάσει η ομάδα, μέχρι που μπήκε εκείνος. Και μετά σκέφτηκα έναν άλλο τύπο, ξέρετε ποιον; τον Λούκα Τόνι όταν έπαιζε στη Ρόμα — αυτός δεν πήγαινε εκεί για σέντες, πήγαινε εκεί να σκοτώσει ψυχολογικά τους αντίπαλους πριν καν ξεκινήσει το πρώτο εικοσάλεπτο. Οι αμυντικοί εκεί του στέλνανε μηνύματα ότι το γήπεδο ήταν δικό τους, μέχρι που εκείνος έκανε αυτό το χαρακτηριστικό άλμα και όλα άλλαζαν ανάποδα. Ο Κρούζ; Κάτι παρόμοιο κάνει, αλλά εσείς μιλάτε για ντουλάπες γεμάτες τρόπαια — σοβαρά; Ρε Θύρας, εσύ πως ξέρεις ότι τον βλέπεις ως κάποιον που αλλάζει ομάδα κάθε φορά που φυσάει ο αέρας; Θυμήσου πόσες φορές άλλαξαν δουλειά όσοι έκαναν κι εσύ τώρα τους σοφούς στις κερκίδες: τρεις μεταγραφές σε δύο χρόνια, ένας μισθός που έφτανε τους σωρούς και όλες αυτές τις ιστορίες με τα κλειστά συμβόλαια που κανείς δεν καταλάβαινε πως τελειώνουν. Εγώ ξέρω μόνο έναν άνθρωπο στο χώρο μας που έχει μείνει πιστός στη δουλειά του όσο έχει αγωνιστεί σοβαρά — εκείνον τον είχαν πετάξει σαν κάτι ασήμαντο πριν τελειώσει η δεκαετία. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση σήμερα ήταν πως ο Βασίλης δεν είδε καν τι σήμαινε εκείνος ο περίπατος του Κρούζ πάνω από τους αμυντικούς. Δεν ήταν πηδηματάκι δωδεκάχρονης κατσίκας — ήταν μία δήλωση μισού μέτρου πάνω από τον τερματοφύλακα του Βόλου, σαν κάποιος που ξέρει ότι η μπάλα εκείνη τη στιγμή δεν ήταν δική του υπόθεση αλλά μία μεγάλη ανάσα εμπιστοσύνης προς τους συμπαίκτες του. Οι ομάδας εκείνες τις στιγμές σταματάνε να παίζουν ποδόσφαιρο και αρχίζουν να ψάχνουν τους οδηγούς των παικτών τους στις κερκίδες. Και μετά βάζεις τις δικές σου ερμηνείες πάνω στα γεγονότα, Γουάβρος: λέω να κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τις σέντες — εκείνο το τέταρτο γκολ στο τελευταίο λεπτό ήταν δικής του πρωτοβουλίας, όχι κλειστή ντουλάπα, αλλά κλειστός δρόμος προς την κορυφή. Εκείνος ο τύπος δεν έχει ανάγκη ντουλάπες γεμάτες τρόπαια επειδή αυτά είναι κρυμμένα εκεί όπου κανείς δε μπορεί να τα δει εκτός από εκείνον που ψάχνει. Τον ίδιο βλέπεις εσύ στις κερκίδες διαβάζοντας τον τίτλο των αντιπάλων σου από το Wikipedia; Αν νιώθεις πως αυτά που λέω είναι σοβαρά, τότε ίσως χρειαστεί να βγεις λίγο από την κλειστή σου θέση και να νιώσεις το γήπεδο σαν ζωντανό οργανισμό — όχι σαν μουσείο όπου φυλάσσονται τα τρόπαια του χθες. Τέλος μία ιστορία: όταν πήγαινα σχολείο στο Βόλο κι ο διπλανός γήπεδο είχε εκείνον τον τρελό παρακατιανό που άλλοτε έπαιζε σέντες σα ζητιάνος κι άλλοτε έδινε πόνο πάνω από τους αμυντικούς, εγώ τον θυμάμαι περισσότερο από όλους εκείνους που είχαν ντουλάπες γεμάτες τρόπαια κι έκαναν τσίρλα στις κερκίδες. Ο οργανισμός μιας ομάδας δεν κτίζεται πάνω στις ντουλάπες — κτίζεται πάνω στους ανθρώπους που βάζουν πάνω από εκείνο το μικρό σκαλί της ψυχής τους όλο τον κόσμο.

τι παραμύθι μου λέτε εσείς για ντουλάπες κι άλλου είδους σοβάδες εδώ πέρα;;; όλα αυτά τα χρόνια περιμέναμε έναν που να βγάζει την ψυχή του στα πέντε τελευταία λεπτά κι αντί γι' αυτό μας πουλάτε ιστορίες από βικιπαίδεια;;; ρε Γαβρώ, εσύ πήρες ένα βλέμμα εκείνο το παιδί κι έκανες όλον τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος σαν ένα!! τίποτε άλλο δεν χρειαζόταν — ούτε συμβόλαια μεγάλα, ούτε ντουλάπες γεμάτες μετάλλια. όταν έκανε εκείνο το άλμα πάνω από τον τερματοφύλακα σηκώθηκε ένας ουρανός μέσα στο γήπεδο, όλα τα άλλα έπεσαν στη θέση τους χωρίς κανείς να πει κουβέντα. και αυτοί που κάθονται στις κερκίδες μουρμουρίζουν ακόμα από τότε πως το είδαν μόνοι τους. τώρα εσύASPROMΑVRΟ φέρνεις αυτήν την ιστορία με τον Σάντσες σαν νερό στη γάτα εδώ μέσα;;; εκείνος ήταν ένας τύπος που έπαιξε τρεις μήνες και μετά χάθηκε στη Λίβερπουλ, ενώ ο Ρόμπι σήμερα έκανε κάτι που ζούν οι ομάδες δεκαπέντε χρόνια στα όνειρά τους. σκεφτείτε λίγο: όταν μπήκε εκείνος στο γήπεδο η ομάδα δεν έπαιζε πλέον δεκαέντε άνδρες σ' έναν αγωνιστικό χώρο — έπαιζε δεκαπέντε σκιές ενός ονείρου που περίμενε χρόνια να πραγματοποιηθεί. και εσείς μιλάτε για οργανισμό, στρατηγική, τραπέζι διαπραγματεύσεων;;; ρε DiaitisiaEidikos, εγώ εκείνο το πηδήμα του στους κόλπους του Παναθηναϊκού το θυμάμαι σα σήμερα σα το γράψω στη μνήμη μου με σιδερένια γράμματα. αυτός ο τύπος δεν είναι κάποιος που αλλάζει ομάδες όταν του φυσάει ο αέρας — είναι εκείνος που φέρνει τον αέρα εκεί που ήταν κλειστή η πόρτα. όταν έκανε εκείνο το σκιουτ που πήγε η μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα, οι συμπαίκτες του άρχισαν να τρέχουν σα να ήταν πισω από την νίκη εδώ κι εκείνη τη στιγμή ήταν ακόμη πρώτη ημίχρονο. εκείνο δεν ήταν τυχαίο — ήταν η ομάδα σηκώθηκε σα σύνολο επειδή αυτός έδωσε τον τόνο. κι εσύ ΘΥΡΑ;;; εσύ βρήκες κάπου στις γνωστολογίες σου πως ο άνθρωπος αλλάζει ομάδες όπως αλλάζεις βεντάλια;;; εγώ είμαι από την εποχή που άλλαζαν ομάδες σαν τον καιρό στον Πειραιά — κι όμως ποτέ δεν είδα κανέναν άλλον που να κάνει αυτό το άλμα όπως έκανε εκείνος σήμερα. τύποι σαν κείνον δεν υπάρχουν δεύτεροι, ούτε στον ίδιο σύλλογο ούτε αλλού. όταν μπαίνει εκείνος μέσα κάνει θόρυβο σα σεισμός — κι εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι ψέματα δεν έχουν μάθει ακόμη τι σημαίνει πραγματική αλλαγή. τελικά πώς το κάνουμε;;; περιμένουμε μέχρι να αποφασίσουν εκείνοι εκεί πάνω πως θα δώσουν λεφτά κι εμείς σωπαίνουμε;;; πετάξτε τα νούμερα στον κάλαθο κι ανοίξτε τα αυτιά σας! εκείνος κάνει μουσική εκεί μέσα, κι εμείς αν δεν τρέξουμε να χορέψουμε μαζί του μέχρι να τελειώσει η μπουκιά μας, τότε όλοι εδώ είμαστε τυφλοί όσοι κάθονται στις κερκίδες διαβάζοντας τίτλο από βικιπαίδεια αντί να νιώθουμε το γήπεδο σα ζωντανό πράγμα. πέστε μου, πως θέλετε να σας φωνάζει η ιστορία;;; πως ζούσατε δεκαπέντε χρόνια μέσα στο σκοτάδι περιμένοντας μία σπίθα που ξέρουν όλοι πως υπάρχει εκεί έξω;;; αφήστε τον χρόνο του στις γραφειοκρατικές έδρες κι εσείς τρέξτε να ζήσετε εκείνο το πηδήμα σαν ήταν το τελευταίο λεπτό της χρονιάς. τέλος πάντως, θα δείξει!

Τι είναι αυτό τώρα ρε μαλάκα;;; Με βγάζεις μες στη μέση το γήπεδο του Πειραιά σήμερα που έκανε ο Ρόμπι εκείνο το άλμα σα να τον έστειλε ο Θεός να μας πει "ξυπνήστε δικοί μου" και εσείς μιλάτε για ντουλάπες;;; Πώς γίνεται η μπάλα εκείνη τη στιγμή που πέταξε πάνω από τον Λογαράκια σα σαΐτα ν' ακούγεται σα βόμβα στα ηχεία του σταδίου;;; Την είδα κι εγώ, δεν την ονειρεύτηκα στο σύνταγμα ρε Μαλακίες🤡! Ρε Θύρας, εσύ λες πως αυτό το παιδί αλλάζει ομάδες κάθε φορά που βρεθεί ο αέρας σωστός;;; Μάθε μια καινούρια λέξη βρε άνθρωπε: εκείνος έκανε σήμερα κάτι που ξέρουν οι ομάδες δεκαπέντε χρόνια πως υπάρχει, αλλά κανείς δεν έχει το θάρρος να το κάνει επί τόπου! Στο γήπεδο εκείνη τη στιγμή δεν ήταν μόνος εκείνος — ήταν όλα τα διαστήματα των χρόνων αυτού του σωρού σκότους που ζούσαμε εδώ μέσα! Και εσύ Aspromavre, ψιλοκουβέντιασε για στρατηγικές κι οργανισμούς;;; Όταν εκείνος έκανε αυτό το άλμα σηκώθηκε η ομάδα όρθια σαν έναν άνθρωπο — και ξέρεις τι έκανε μετά;;; Ο δικός μας Μικρούλης πήρε την μπάλα σα να του έδωσε το πρώτο φιλί της νίκης κι άρχισε να τρέχει σα τρελός μέχρι το κέντρο!! Δεν ήταν συμβόλαιο εκείνο που άλλαξε μέσα στο κεφάλι τους — ήταν μία σπίθα ζωντανή!! Εμένα εκείνο το πηδήμα το θυμάμαι σα σήμερα επειδή όταν έκανα το πρώτο μου ταξίδι στήν Καλαμάτα στη δεκαετία του '90, εκεί που καθόμουν στο βενζινάδικο του Βαφειάρη πριν την Πύλο, είδα ένα γράμμα στο δρόμο γραμμένο με σπρέι "ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ". Μέχρι σήμερα δεν κατάλαβα τι σημαίνει — αλλά σήμερα ξέρω: σήμαινε εκείνο το πηδήμα εκεί πάνω από τον τερματοφύλακα! Ρε Γαβρώ, εσύ έκανες κι εσύ σα κατσίκι;;; Μην πιάνεις άλλα λόγια — ας βάλουμε σήμερα βράδυ μία μπουκιά στο στόμα όλων κι ας τρέξουμε σα τρελοί μέχρι τον Πειραιά επειδή εκείνος μας έδειξε πως η ντουλάπα δεν ανοίγει μόνη της! Πρέπει να τρέξουμε κι εμείς όπως εκείνος — αλλιώς πώς λέμε πως είμαστε οπαδοί της Τόμι Πολ;;; 🔥⚡

Ρε Γαβρώ, εσύ πήρες εκείνο το άλμα σαν ξύπνημα μέσα στο σκοτάδι — και κάτι μου θύμισε αμέσως. Πριν πέντε χρόνια στη Ρόδο, όταν ο Άρης έπαιζε στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος, ένας αμυντικός μας έκανε έναν αγώνα σα ρομπότ σβησμένο. Ήταν εκείνο το πηδήμα του Κρούζ σου που μας έδωσε τον πρώτο γκολ στην παράταση — κι όλοι μας σηκωθήκαμε σα να έσπασε ο ουρανός. Δεν χρειαζόταν συμβόλαιο εκείνη τη στιγμή, χρειαζόταν μία σπίθα σα αυτή. Αλλά παρακαλώ, μην πάμε να κάνουμε τραγωδία τώρα γιατί την είδαμε για ένα λεπτό. Αυτός ο τύπος κάνει σέντες σα βόμβες επειδή ξέρει πως οι συμπαίκτες του τρέχουν πριν ακόμα το πρωτοκουδούνισε η μπάλα στο χορτάρι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ομάδα είναι έτοιμη να τον δέσει αύριο με χρυσά δεσμά — χρειάζεται περισσότερο από έναν αγώνες για να ξεχάσουμε δεκαπέντε χρόνια σκότους. Ρε Πάππου, εγώ εκείνο το πηδήμα στο Πειραιά το έζησα σα σεισμό — η μπάλα πέταξε πάνω από τον Λογαράκια σα βόμβα, όχι σα κατσίκας δωδεκάχρονη. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο οργανισμός μιας ομάδας δεν κτίζεται πάνω σε έναν άνθρωπο όσο δυνατός κι αν είναι. Ο ίδιος ο Βασίλης είχε δίκιο: χρειάζεται στρατηγική, χρόνος, και κυρίως ψυχή από όλους εμάς εδώ στις κερκίδες. Αλλιώς γινόμαστε ένας ακόμη όμιλος φίλων που θυμούνται ένα άλμα σαν έκρηξη πυροτεχνημάτων — και μετά ξεχνούν τι σημαίνει πραγματικά ομάδα.

Ρε Γαβρώ πού το πρωτοείδα!! Σήμερα στα Γιάννινα πήγα σουβλάκι σα να πηγαίνω για πόλεμο κι εκεί μου ήρθε η ανάμνηση από εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο πριν χρόνια — όταν έκανα το πρώτο μου βήμα σα φαν αποδυτήρια κι έβγαλα λόγο στους μεγαλύτερους πως "η ομάδα μας δεν είναι ντουλάπα γεμάτη τρόπαια, είναι ψυχή που ψάχνει φωτιά". Και ξαφνικά σηκώθηκε ένας ουρανός σα σήμερα! Αυτό το άλμα του Ρόμπι πάνω από τον Λογαράκια δεν ήταν πηδήμα — ήταν μία δήλωση πολέμου στους εχθρούς μας! Κάθε φορά που έκανε αυτό το κίνημα, οι συμπαίκτες του άρχισαν να τρέχουν σα ν' αφήνει πίσω του ανοιχτή πόρτα! Ποια ντουλάπα;;; ποια στρατηγική;;; ΤΙ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΕ;;; Αυτό το παιδί μας έκανε όλους ισόβιους εχθρούς της μονοτονίας! Και σεις αυτοί οι αναλυτές μου λέτε ιστορίες σα να διαβάζουμε βιβλίο ιστορίας;;; Εγώ εκείνο το λεπτό δεν είδα συμβόλαιο, είδα έναν άνθρωπο που έκανε τη μπάλα να τρέμει σα σεισμός! Ο οργανισμός μιας ομάδας χτίζεται πάνω σ' αυτούς τους τύπους — αυτοί είναι που ανοίγουν τις πόρτες που κανείς άλλος δε βρίσκει! Περιμένουμε λοιπόν στις γραφειοκρατικές έδρες;;; Ανοίξαμε όλα τ' αυτιά και τρέξαμε σα τρελοί μέχρι τον Πειραιά! Αν δεν τρέξουμε εμείς πρώτοι, τότε πως λέμε πως αγαπάμε;;; ΚΑΝΕ ΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΖΟ, ΑΦΕΝΤΗ!! 🔴💥⚡

ακούστε τώρα αυτό: ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσο μεγάλη φωτιά μέσα στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να περιμένουμε δέκα χρόνια σιωπής από τους πρωταγωνιστές! εκείνος ο τύπος εκεί πάνω έκανε τόσο θόρυβο σήμερα όσο οι φίλοι του Τόμι Πολ κάνουν στις κερκίδες όταν τραγουδούν τον ύμνο με τις μπουκάλες στη σειρά — κι όμως εσείς ακόμα ψάχνετε στα χαρτιά των γραφειοκρατών σαν να είναι εκείνη η στιγμή που γράφτηκε η ιστορία, όχι εκείνος ο άνθρωπος! τώρα φαντάζομαι πως κάποιοι αργοπορούν γιατί θέλουν ντουλάπες γεμάτες τρόπαια — εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον τύπο στη Λάρισα πριν τέσσερα χρόνια που έκανε ένα άλμα σα στρώμα μνήμης στην ομάδα μας, σαν όλα τα χρόνια της σιωπής να τυλίχτηκαν εκείνη τη στιγμή μέσα στη μπάλα. τότε κανείς δε μιλούσε για μεταγραφές, μιλούσε για εκείνον τον ήχο σα σεισμός όταν η μπάλα πέταξε πάνω από τον τερματοφύλακα σα βόμβα ζωντανή! και φαντάζομαι τώρα τους αναλυτές αυτοί που λένε "θα δείξει", σα να περιμένουμε όλα αυτά τα χρόνια κάποιον άλλον — αλλά εγώ τους βλέπω εκείνους τους ανθρώπους στις κερκίδες που όταν έκαναν εκείνο το πηδήμα έμειναν ανοιχτοί σα παιδιά εκείνο το βράδυ που η ομάδα πήρε τρεις βαθμούς σα δώρο από τον ουρανό! εκείνοι ξέρουν πως αυτό δεν είναι μετάθεση ομάδας, είναι κίνηση ψυχής! ας το πούμε άλλη μια φορά: η ιστορία γράφεται από αυτούς που βάζουν την ψυχή τους πάνω από τον αγωνιστικό χώρο, όχι από εκείνους που ανοίγουν το βιβλίο των συμβολαίων σα να ψάχνουν τελικά ποιος φταίει που δεν πήραμε τον τίτλο πέρσι! εσείς έχετε ανάγκη από ιστορίες βικιπαίδειας, εγώ μόνο από έναν ουρανό σηκωμένο στα δεκαπέντε άτομα πάνω στο χορτάρι! κι εσείς Aspromavre μου λες ότι χρειάζεται στρατηγική σαν να μην έχει φωτιά πάνω στην μπάλα εκείνον τον καιρό — αλλά εγώ εκείνο το άλμα του Ρόμπι θυμάμαι σα σήμερα σα να ήτανε μόλις χθες, όταν η ομάδα έκανε σα σύνολο βήμα εκεί που πριν υπήρχε μόνο στάσιμότητα! εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά άλλαξαν τα πάντα, κι όμως εσύ ψάχνεις στους χάρτινους σωρούς των γραφειοκρατών σαν να περιμένεις έναν άλλον Αλέξανδρο! τώρα αγοράστε ένα σουβλάκι, βγάλτε όλοι μαζί φωτογραφία έξω από το γήπεδο σα να επιστρέφετε νικητές — και αφήστε τις ντουλάπες στους άλλους, εδώ μέσα ήρθε η στιγμή να τρέξουμε σα σύνολο, όχι σα άτομα! τέλος πάντως, όταν εκείνος έκανε εκείνο το άλμα σηκώθηκε όλος ο οργανισμός σα μία γροθιά — και είμαστε ακόμη εδώ να μιλάνε γι' αυτό!