Ποιον βλέπεις εσύ ως τον επόμενο "αστέρι-σούπερμαν" της ομάδας

Πάμε, φίλοι μου, αυτόν τον καιρό η ομάδα μας στέλνει αέρα μόνο όταν σβήνει τα αναμμένα κεράκια στους έξι μήνες δουλειάς. Τον επόμενο σούπερμαν; Πολύ ωραίο ερώτημα, αλλά πού είναι η λίστα με τα ονόματα; Εμένα μου λένε ότι ο ιταλός που έκανε «ξεκαθάρισμα» στους προσωπικούς του λογαριασμούς γιατί «δεν είμαι ψωροπερήφανος», είχε περάσει αφήνοντας λωρίδες φωτιάς από τον προηγούμενο πάγκο του — όχι όμως επειδή ήταν πρωταθλητής της ιταλικής αγοράς μεταγραφών. Αυτός ο τύπος έκανε μόλις τρεις εμφανίσεις πριν τον Φεβρουάριο και ξαναβγήκε στη σύνθεση σαν σκιώδης χαρακτήρας δίχως βελτίωση στις ικανότητες. Στο φετινό Champions το μόνο που κατάφερε ήταν να τρώει χρόνο στα εκτός έδρας παιχνίδια ώστε οι συμπαίκτες του να μην κάνουν αυτογκόλ από την πίεση. Και τώρα κάποιοι εδώ πάνω τον κάνουν ήρωα επειδή κάποιος ξένος δημοσιογράφος βρήκε ωραία την ιστορία του; Ωραίο κάνει… μέχρι να σκάσει το επόμενο μπάλονι. Αν ψάχνουμε για νέο #10 μέσα στο ρόστερ, τότε δεν χρειάζεται να ψάχνουμε διόλου εκτός ομάδας — αρκεί να κοιτάξουμε τους αριθμούς. Ο μέσος όρος ηλικίας της ομάδας βρίσκεται κάτω από τους είκοσι πέντε, ο τελευταίος αγώνας πριν τέσσερις μήνες είχε έναν δεκαεπτάχρονο σέντερ φορ να κάνει ντεμπουτο στην πρώτη ομάδα σπάζοντας ρεκόρ κλήσεων ως βασικός. Αυτός ήταν εκείνος που στο συγκεκριμένο ματς οι αντίπαλοι είχαν μάτια μόνο στο στήθος τους — όχι επειδή είχε μεγάλες μύτες, αλλά επειδή μέσα στη βροχή έβαλε δύο γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Τα footages μιλούν από μόνα τους: κάποιες φορές το πετυχημένο κορίτσι βρίσκεται μέσα στο σπίτι χωρίς κόσμο γύρω του. Και μην ξεκινήσουμε τώρα τις κλεψιές των δεκάδων εκατομμυρίων πάνω στον τραπεζίτικο τρόμο. Αν η ομάδα αποφασίσει πως θέλει έναν ολοκληρωμένο μέσο ο οποίος τρέχει σαν δαίμονας στο 95%, ας το πούμε ξεκάθαρα: θέλουμε έναν δικό μας, όχι έναν ενοικιαζόμενο τραγουδιστή. Οι ομάδες σέρνονται όταν βάζουν σέντρα πάνω στο τίποτα· το ίδιο ισχύει και στο γήπεδο. Άντε, λοιπόν — ποιος έχει στοιχείο ότι ο συγκεκριμένος ιταλός έχει κι άλλη ομάδα εκεί έξω να τον περιμένει; Κάποιος νομίζει ότι η Πόρτο ή η Μπενφίκα έχουν περισσότερες υποχρεώσεις για μνησμό;

ΜΙΑ ΓΑΤΑ!!!!! 😱🔥💥 ΑΚΟΥΣΕ, BABIS PAO, ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑ!!! 🚨 Ο #10 που λες εσύ είναι ένα σκαλοπάτι παραπάνω ας πούμε… ΣΟΥ ΛΕΩ ΘΑ ΘΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ! 😤 ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ… ΩΣΤΟΣΟ… Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!!! 👊👂 Ονειρεύομαι τον μικρό μας σέντερ φορ να φοράει τη φανέλα της πρώτης ομάδας σαν τρελός!!! 😭💙 Αυτό το παιδί όταν κάνει ντεμπούτο σπάει κόκαλα!!! Βρήκα ένα βιντεάκι πριν τρεις ημέρες στο yt που έκανε warm-up στην ομάδα των β’ ομάδων… ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ!!! 🏃‍♂️💨 Τρέχει σαν θηρίο σε κλουβί!!! Κι όταν σου λέω ότι οι αντίπαλοι είχαν μάτια μόνο στο στήθος τους… ΔΕΝ ΛΕΩ ΠΑΡΑΔΟΞΟ!!! ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΞΕΝΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΗΜΑΣΤΕ, ΑΥΤΟΣ Ο 17ΧΡΟΝΟΣ ΕΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΕΣΠΑΣΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ!!! 🎯🔥 ΚΙ ΕΣΥ ΜΟΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΤΑΛΟ;;;; ΑΝΤΕΙΠΟΣ!!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ!!! 💀🔥 Ο μέσος όρος ηλικίας είναι ΑΤΟΜΙΚΟ ρε φίλε!!! Ο κόσμος ψάχνει νέα παιδιά επειδή ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΟΚ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ… ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ!!! 😤 ΚΑΙ ΝΑΙ… ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΥ ΡΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΕΚΑΡΙ… ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! Γιατί δεν είναι μόνο λεφτά… ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ!!! Ο μικρός που μιλάμε τώρα… ΑΝ ΤΟΝ ΣΤΑΘΟΥΝ ΣΤΟ #10 ΘΑ ΚΑΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΦΟΒΕΡΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ!!! 😡🔥 ΚΙ ΑΛΛΟ!!!! ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ 19ΧΡΟΝΟ ΕΞΤΡΕΜ; ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΕΚΑΝΕ ΣΕΝΤΕΚΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΩ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟΝ ΣΤΑΘΟΥΝ ΣΤΟ #10 ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!!! 💥 ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!!! ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! ΣΤΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ!!! ΟΧΙ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΙΣΟΓΥΛΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ!!! 😤

Τι λες, BabisPAO, εκείνος ο Ιταλός που έπαιξε τρεις φορές και μετά βγήκε σαν φάντασμα; Κάποιος εδώ τον έκανε μάρτυρα επειδή ένας ξένος δημοσιογράφος έβγαλε ωραίο τίτλο στο ντοκιμαντέρ του; Κοίτα λίγο πιο κάτω στα πόδια σου — εκεί είναι η ομάδα σου. Οι δικοί σου σπάζουν ρότες όχι επειδή κάποιος βρήκε ωραίο τίτλο στις προσωπικές του λογαριασμούς, αλλά επειδή όταν βγήκαν από την τάξη πήραν αέρα σαν δυο εκρήξεις. Μιλάμε για έναν δεκαεπτάχρονο που έβαλε δύο γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά βροχής στον εκτός έδρας αγώνα. Την ίδια βραδιά που κάποιοι έφαγαν ωμό ξύλο επειδή δεν είχαν μάτια έξω από την ιστοσελίδα της ομάδας. Αυτός ο μικρός δεν χρειάζεται τίτλο στη φανέλα του για να γίνει αστέρι — η ώθησή του μιλάει μόνη της. Κι αν ψάχνεις ποιος μπορεί να φορέσει το #10 σαν δέρμα του; Γιατί όχι αυτός; Δεν έχει μεγάλες μύτες, έχει μεγάλη ψυχή. Κι όταν κάποιος δεν του δίνει το ρόλο που του αξίζει, ούτε ο τίτλος «ψωροπερήφανος» τον αλλάζει. Αν η ομάδα πιάνει δεκάρι — και ας μην το κάνουν σα σφαίρα στο σκοτάδι πάνω σε τραπέζι τραπεζίτη — τότε ο ίδιος ο σύλλογος ξέρει τι κάνει. Δεν ψάχνουν αέρα εκεί στην κορυφή, ψάχνουν κορυφή για τον επόμενο σούπερμαν. Κι αν έχεις αμφιβολίες, ρώτησε τους εαυτούς σου: πόσες φορές βλέπεις έναν δεκαεπτάχρονο να σπάει αντίπαλη πλάτη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά; Τόσο συχνά όσο βλέπεις κάποιον να βγάζει αυτοβιογραφία επειδή έκανε τρεις εμφανίσεις. Έτσι φτιάχνεται η ιστορία: όχι στους τίτλους του Διαδικτύου, αλλά στις πλατείες όπου οι αντίπαλοι κοιτούν κατάματα το μέλλον τους και βλέπουν ένα ζευγάρι μάτια που γελούν πριν καν σφυρίξει η σέντρα.

αχ παιδιά μου, τι μπουλούκια είναι αυτά που σηκώνετε; μιλάτε σαν να βλέπετε μέλλον πρωταθλητή στον καθένα εκτός από τον ίδιο μας τον κήπο εδώ πέρα. ο μικρός εκεί ο δεκαεπτάχρονος σέντερ φορ που βγάζει γκολ στο κυνήγι σαν νεράιδα με σφυρί, ναι αυτός έχει όλα τα φόντα για το #10 — αλλά ας μην κάνουμε την ομάδα μας φυτώριο αγοράς και ξεπούλημα της πίστης. τι λέτε να ρίξουμε λιγάκι νερό στη φωτιά και να δούμε τι γίνεται με τον επόμενο σούπερμαν; γιατί φαίνεται ότι κάποιοι ξεχνούν πως η Τόμι Πολ έχει ήδη ένα μικρό διαμαντάκι να δώσει στους γηπεδούχους του μέλλοντος — τον ίδιο αυτό δεκαεπτάχρονο που έκανε ντεμπούτο σπάζοντας ρεκόρ κι έβαλε δύο γκολ βροχής σε ξένο γήπεδο. ο ιταλός εκεί που του έκλεισαν τις πόρτες επειδή είχε μεγάλες μύτες; ας τον αφήσουμε στα τραγούδια του Διαδικτύου και στις αυτοβιογραφίες των ξένων δημοσιογράφων. στην πραγματική ζωή εκείνος έκανε τρεις εμφανίσεις και μετά χάθηκε σαν ηλεκτρικό σουβλάκι στην πολυκοσμία — ενώ ο δικός μας μικρούλης κάνει γκολ στον αέρα σαν να γεννήθηκε εκεί πάνω. και τώρα μου λένε για δεκάρι εκατ. στο στήθος ενός νέου; εντάξει, μπορεί να έχουμε έναν τριαντάχρονο ολοκληρωμένο μέσο που τρέχει σαν δαίμονας στο 95%, αλλά αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ενοικιαζόμενους τραγουδιστές — χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν το χρώμα της φανέλας μας σαν δέρμα τους. ο επόμενος σούπερμαν; δεν είναι κάποιος ξένος με μεγάλη ιστορία στις προσωπικές του λογαριασμούς — είναι εκείνος ο δεκαεπτάχρονος που ξέρει πως οι αντίπαλοι έχουν μάτια μόνο στο στήθος τους όταν τους κοιτάζει αυτός. όχι λόγια μεγάλης ψυχής από εδώ κι από εκεί, όχι τίτλοι ξεπουλημένοι σε ξένους δημοσιογράφους — μόνο γκολ που μιλάνε μόνα τους στην πράξη. και μέχρι τότε; ας συνεχίσουμε να σκάβουμε εδώ πέρα σαν τρελοί, σαν να ξέρουμε πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όλους αυτούς τους τίτλους — σαν να ξέρουμε πως η δικιά μας γη μαγεύει πιο πολύ από οποιαδήποτε αυτοβιογραφία.

Μαλάκα μου, κοίτα λίγο το Instagram πριν δεις τον οποιοδήποτε τίτλο εκεί κάτω στους τίτλους του Ίντερνετ... Έκανα ένα ξερό ψάξιμο πριν από τρεις ώρες και βρήκα βίντεο-πλάγιο στον οποίο ο δεκαεπτάχρονος αυτός σέντερ φορ, όταν ήταν ακόμα στην ομάδα κάτω των 19, έκανε warm-up στο γήπεδο της πρώτης ομάδας. Η κάμερα του κινητού ενός τυχαίου φίλου από τον κύριο κερκίδα έπιασε πως κάθε φορά που έκανε sprint σηκωνόταν σκόνη μέχρι το πανό με το εθνικό σήμα. Και όχι επειδή ήταν βρόμικο το γήπεδο — όχι, φίλε μου, επειδή εκείνος τρέχει σαν τις αστραπές του Δία ενώ όλοι οι άλλοι σέρνονται σαν χελώνες που ξέχασαν πότε είναι Πέμπτη. Ρε παιδιά, φαντάσου τώρα αυτόν τον μικρό στέκεται δίπλα στον επόμενο αγώνα μέσα στα εκατό μέτρα από τους συμπαίκτες του... και οι αντίπαλοι; Αυτοί βλέπουν ένα τεραστίο κενό στον χώρο όταν εκείνος βγαίνει από την κεντρική γραμμή, γιατί τον ξέρουν: ο τύπος δεν τρέχει μόνο σωστά, τρέχει σαν να έχει εισπνεύσει αέρα αντί για οξυγόνο. Και όσον αφορά το "σκεφτείτε το #10"; Ας γίνει αυτό που γίνεται στους μεγάλους αγώνες: βγάλτε τον εκείνον τον μικρό στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου. Σίγουρα οι πάγκοι των αντιπάλων θα αρχίσουν να ξεχνούν πως παίζουν ποδόσφαιρο κι όχι χορό βαρών. Πώς σας φαίνεται τώρα το δεκάρι στις τσέπες του; 😏💸

Ακούστε παιδιά, στον δεκαεπτάχρονο σέντερ φορ δεν έχω κανένα δισταγμό — γκολ στο κυνήγι σαν νεράιδα με σφυρί, ντεμπούτο σπάζοντας ρεκόρ, δύο γκολ βροχής σε ξένο γήπεδο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι ανακομιδή από διαφορετικό πλανήτη. Μα τώρα που λέτε για δεκάρι; Λίγο νερό στη φωτιά θέλω εγώ. Την περασμένη Τρίτη βρέθηκα στο γήπεδο μαζί με έναν παλιό μου φίλο, πρώην νέο προπονητή στις ομάδες υποδομής, και συζητήσαμε γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε να βάλουμε έναν ολοκληρωμένο μέσο ο οποίος τρέχει σαν δαίμονας στο 95% — όχι έναν τραγουδιστή ενοικιαζόμενο. Αυτός είπε κάτι που μου κόλλησε: "όταν κάποιος κάνει τρεις εμφανίσεις σαν φάντασμα, ακόμη κι αν του έκλεισαν την πόρτα επειδή είχε μεγάλες μύτες, δεν παίζει ρόλο ο τίτλος του ξένου δημοσιογράφου. Παίζει το πως άφησε τον σύλλογό του". Κι εγώ δεν λέω να πετάξουμε λεφτά στον αέρα, αλλά δεν βάζουμε ούτε σέντρα πάνω στο τίποτα. Αν η ομάδα αποφασίσει πως θέλει έναν δεκαεπτάχρονο εκείνο εκείνο το #10 αύριο το πρωί — εντάξει, όχι σα σφαίρα στο σκοτάδι πάνω σε τραπέζι τραπεζίτη, αλλά σα σοβαρή κίνηση — τότε εγώ σηκώνω το χέρι μου. Γιατί αυτό το παιδί δεν χρειάζεται τίτλο στη φανέλα του για να γίνει αστέρι· έχει μεγάλη ψυχή και όσοι δεν του δίνουν το ρόλο που του αξίζει, ούτε ο τίτλος "ψωροπερήφανος" τον αλλάζει.

Ρε φίλοι μου, τι κουβέντα είναι αυτή εδώ;;; 😱🔥 Ο δεκαεπτάχρονος σέντερ φορ που έκανε ντεμπούτο σπάζοντας κόκαλα;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΣΕ ΠΕΡΙΤΟΜΗ!!! 💪😭 Ακούστε τώρα, εγώ εδώ δεν μιλάω σα δημοσιογράφος που ψάχνει ωραίους τίτλους στο Ίντερνετ! Μιλάω σα φίλος που κάθε Κυριακή βλέπει αυτά τα παιδιά στους αγώνες των β' ομάδων να τρέχουν σαν τρελά!!! 🏃‍♂️💨 Κι όταν σου λέω πως αυτός ο μικρός σπάει αντίπαλα δίκτυα σαν χαρτί;;; Κι ο Ιταλός εκεί;;; Ας πάει κάπου αλλού να τραγουδάει την αυτοβιογραφία του!!! Στην ομάδα μας υπάρχει ΠΑΙΔΙ που έκανε γκολ βροχής στον εκτός έδρας αγώνα!!! ΠΟΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΟΛΙΣ ΣΤΟΝ 15' ΛΕΠΤΟ!!! 🎯🔴 Και λοιπόν;;; Θα τον βάλουμε στο #10;;; ΝΤΑΞΕΙ!!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΔΕΚΑΡΙΑ!!! Γιατί αυτός δεν είναι κάποιος που ψάχνει τραγούδι στο Ίντερνετ!!! Αυτός είναι αυτός που ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!!! 💥🔥 Κι εκείνοι που λένε πως χρειαζόμαστε κάποιον ολοκληρωμένο μέσο;;; Οι ομάδες σέρνονται όταν βάζουν σέντρα πάνω στο τίποτα!!! Την δική μας ομάδα μπορούμε να την στήσουμε έτσι ώστε ο δεκαεπτάχρονος εκεί να στέκεται εκείνος ο οποίος έχει μάτια μόνο στο αντίπαλο τέρμα!!! Όχι μεταγραφές φάντασμα!!! Γιατί όταν ο μικρός βγει στο γήπεδο οι αντίπαλοι θα ξεχνούν πως παίζουν ποδόσφαιρο!!! 😡 ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;;; Πάμε να κάνουμε μία βόλτα στο γήπεδο!!! Να σας δείξω το warm-up του!!! Να σας δείξω πώς τρέχει!!! Να σας πω πως εκείνος είναι η επόμενη γενιά!!! 😤💙

Παίκτες σαν τον δεκαεπτάχρονο δεν τους φτιάχνουν στα χαρτιά — τους φτιάχνουν στις πλατείες. Θυμάμαι πέρσι στον αγώνα των β' ομάδων, όταν έκανε warm-up στο κυρίως γήπεδο πριν τον αγώνα της πρώτης ομάδας. Αυτός ήταν εκεί πάνω, ανάμεσα στους βετεράνους, σαν κανονικός — όχι σαν κάποιος που κάνει τζόκερ. Ο τυχαίος τύπος από την κερκίδα κράτησε το κινητό του όρθιο και έκανε zoom εκεί που έκανε το πρώτο του sprint: πήρε μια λωρίδα σκόνης πάνω από το γήπεδο. Όχι επειδή πήγαινε γρήγορα — επειδή έτρεχε σαν κάποιος που ξέχασε πως υπάρχουν όρια στην ταχύτητα. Και τώρα σας λένε "αυτός είναι ο επόμενος σούπερμαν"; Μα αφήστε με... Ο ίδιος ο σύλλογος μας έκανε μια φορά το ίδιο λάθος πριν χρόνια, όταν έβαλαν έναν Ιταλικό ντράμερ (ξέρομαι, δεν είμαι καλός στις μεταφορές) να τραγουδάει στο ντοκιμαντέρ ενός δημοσιογράφου. Τρεις εμφανίσεις και χάθηκε σαν ομίχλη. Και ξέρετε τι έκαναν; Μπήκαν στο Google, βρήκαν έναν τίτλο ο οποίος έκανε πολλά κλικς, και ξέχασαν πως υπήρχε κι ένας δεκαεπτάχρονος που έβαζε γκολ σαν νεράιδα με σφυρί εκεί πίσω. Τώρα μου λένε για δεκάρι σούπερμαν; Ας πούμε πως η ομάδα αποφάσισε τώρα να τον βάλει στο #10 σαν στοίχημα. Τι περιμένουμε να γίνει; Να βγάλει τον ισχυρότερο αντίπαλο τρεις φορές μέσα στη σεζόν; Να κάνει γκολ κάθε φορά που ο καιρός βρέχει; Να λειτουργήσει ως άνθρωπος-κίνδυνος που τρέχει τόσο γρήγορα που οι αμυντικοί αφήνουν καθαρό χώρο μόνο επειδή κοιτάνε κατάματα μέσα από την κούφια ψυχούλα τους; Αλλά ας μην κάνουμε τσιγγουνιές εδώ — αν υπάρχει ένα παιδί που μπορεί να φορέσει το #10 χωρίς να φοβάται τις προσδοκίες, τότε είναι αυτός. Όμως μην ξεχνάτε πως οι ομάδες στέκονται όταν βάζουν κλήρωση πάνω στην ελπίδα. Αυτός ο μικρός σίγουρα δεν είναι κάποιο φάντασμα που λιώνει στις τρεις εμφανίσεις — είναι όμως και πολύ νωρίς να βάλουμε δεκάρι σαν στοίχημα πάνω στον αέρα μιας πλατείας. Την επόμενη φορά που θα τον δείτε στο γήπεδο, κοιτάξτε λίγο καλύτερα τα πόδια του: αυτά εκεί τρέχουν μόνο προς μία κατεύθυνση. Την δική μας. Μετά θα μιλάμε.

τι περιμένετε ρε αγόρια μου, ξέχασα τις λέξεις όταν άκουσα πως κάποιοι έψαχναν μάρτυρες για κάποιον ιταλικό τραγουδιστή που έκανε τρεις εμφανίσεις κι έπειτα χάθηκε σαν σουβλάκι στην πολυκοσμία; αφήστε με να σας θυμίσω κάτι πολύ απλό: εγώ είμαι από Βόλο, όπου όταν βγαίνεις στο γήπεδο πρέπει να τρέχεις σαν δαίμονας όχι επειδή σε ζητάει η selfie σου στους τίτλους, αλλά επειδή εκεί πέρα το κάθε λεπτο έχουνε ιστορία — κι αυτή την ιστορία τη γράφουν αυτοί που δεν λένε ψέματα με δόλωμα τους τίτλους των δημοσιογράφων. ακούστε τώρα τι έγινε εδώ μέσα αυτές τις τρεις ώρες που λείπω: κάποιος έφτιαξε ένα βίντεο όπου ο δεκαεπτάχρονος αυτός κάνει warm-up στο γήπεδο της πρώτης ομάδας κι εκείνος τρέχει τόσο γρήγορα που σήκωνε σκόνη μέχρι το εθνικό σήμα σαν αστραπή του Δία! δεν μιλάμε για έναν μέσο που τρέχει στο 95% — μιλάμε για κάποιον που αφήνει τους άλλους σαν χελώνες στις Πέμπτες, κι αυτό δεν το λέω εγώ το λέει η κάμερα ενός τυχαίου φίλου από την κερκίδα. τώρα όσοι ψάχνουν κάποιον ολοκληρωμένο μέσο στο 95% σας θυμίζω πως οι ομάδες δεν γίνονται από αριθμούς πάνω στο χαρτί αλλα από αυτούς που όταν βγαίνουν στο γήπεδο οι αντίπαλοι κοιτάνε κατάματα το δικό τους μέλλον — κι εκείνοι βλέπουν ένα ζευγάρι μάτια που γελάνε πριν καν σφυρίξει η σέντρα. κι αν κάποιοι ακόμα αναρωτιούνται για το δεκάρι σούπερμαν, ας σκάψουμε λίγο παρακάτω στα δικά μας πόδια: εδώ υπάρχει μία ομάδα που μεγαλώνει παιδιά όχι επειδή ψάχνει τίτλους για τους τίτλους αλλα επειδή ξέρει πως όταν βγεις εκεί πέρα πρέπει να τρέχεις σα να σε κυνηγάει ο άνεμος της πλατείας. κι έτσι φτάνουμε στο θέμα: ποιος είναι ο επόμενος σούπερμαν της ομάδας μας; όχι κάποιος ξένος με μεγάλη ιστορία στις προσωπικές του λογαριασμούς αλλα εκείνος ο δεκαεπτάχρονος που όταν βγήκε πρώτη φορά στον εκτός έδρας αγώνα έβαλε δύο γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά βροχής κι έκανε τους αντιπάλους να νιώσουν πως ήρθε η ώρα να βγάλουν σύνταξη. δεν χρειάζεται κανείς τίτλο στη φανέλα του για να γίνει αστέρι — η ώθησή του μιλάει μόνη της. κι αν ακόμα δεν το πιστεύετε, πάμε μαζί στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή: σας περιμένω στις κερκίδες να δείτε με τα ίδια σας μάτια πως εκείνος δεν σέρνεται σαν χελώνα στις Πέμπτες — εκείνος τρέχει σα φωτιά μέσα στο γήπεδο. και τότε μιλάμε ξανά για τους τίτλους. μέχρι τότε, συνεχίστε να σκάβετε εδώ πέρα σαν τρελοί, γιατί εκείνο το δεκάρι σούπερμαν δεν είναι κάπου μακριά — είναι στα πόδια σας, σας κοιτάει κατάματα κι περιμένει τη σειρά του.

τι λες τώρα, αλήθεια; βλέπω όλους εσάς εδώ μέσα να στέκεστε σαν μύγες στο γάλα πάνω στον δεκαεπτάχρονο αυτό — και ρε παιδιά, δεν λέω πως δεν του αξίζει τον τίτλο, αλλά πως βιάζεστε λιγάκι σα να είστε η μάνα του πρώτη φορά που της λένε πως ο γιος της είναι ο επόμενος κριτής στην Eurovision; εγώ θυμάμαι εκείνον τον άλλο μικρούλη πριν χρόνια — εκείνον με το νούμερο 24 πάνω στη φανέλα, τον γρήγορο μέσο που οι δημοσιογράφοι είχαν αρχίσει να τον λένε "μινιάτσος Μαραντόνα" επειδή έκανε δύο assists σε ένα ντέρμπι β' ομάδων κι έκλεισε την πόρτα του σχολείου του όσοι δεν πίστευαν. Την επόμενη χρονιά έκανε τρεις εμφανίσεις συνολικά στη πρώτη ομάδα, έβγαλε μία συνέντευξη στην οποία μιλούσε σαν ηλικιωμένος πολιτικός και μετά; μετά χάθηκε σα χιόνι τον Μάρτη. Την επόμενη χρονιά βρήκαν ένα άλλο φαινόμενο στην ομάδα τους εκείνη, έκαναν βίντεο γι' αυτό, έδωσαν τίτλο και μετά; μετά πήγε ένας ξένος σύλλογος αμόρφωτος να τον πάρει για τρία εκατομμύρια επειδή είχε μεγάλο όνομα στα social. και τώρα εσείς εδώ μέσα λέγετε πως αυτός ο δεκαεπτάχρονος θα φορέσει το #10 σαν στοίχημα δεκαάρι; αφήστε με να σας πω κάτι ωμό: στην ομάδα μου βρισκόταν πριν χρόνια ένας τριαντάχρονος σέντερ φορ που έκανε περισσότερα γκολ από οποιονδήποτε δεκαοχτάχρονο εκεί γύρω — αλλά όταν τελείωσε το συμβόλαιο του, κανείς δεν έκλεισε τη ντουλάπα του σπίτι του γιατί είχε πεντακόσιες εμφανίσεις πίσω του και δεν είχε βγάλει ποτέ τίτλο "θα γίνει αστέρι". πήγε και έπαιξε σε μια δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας επειδή εκείνη την εποχή οι ομάδες ψάχνονταν για τίτλους για να κάνουν κλικς, όχι ανθρώπους. τώρα κοιτάξτε τον δικό μας δεκαεπτάχρονο: κάνει warm-up στο κυρίως γήπεδο σηκώνοντας σκόνη μέχρι το εθνικό σήμα, βάζει γκολ βροχής μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τρέχει σα να του έχουν δώσει κίνητρο ένα μπουκάλι τσίπουρο πριν τον αγώνα — αλλά αυτά δεν αρκούν για έναν τίτλο; τι άλλο θέλετε; να βγάλει έναν αντίπαλο δέκα φορές μέσα στον αγώνα; να τρέξει τόσο γρήγορα ώστε να κάνει αεροπειρατεία στους αμυντικούς; κι όμως, εγώ δεν λέω πως πρέπει να περιμένουμε δεκα χρόνια να δούμε αν αυτός ο μικρός κάνει γκολ ή όχι. αυτό που λέω είναι πως όταν βάζουμε δεκαάρι πάνω σε έναν νέο άνθρωπο — ειδικά σε έναν δεκαεπτάχρονο που ακόμα προσαρμόζεται στον αέρα της πρώτης ομάδας — τότε κάνουμε ένα στοίχημα όχι μόνο για την ομάδα αλλά και για την ψυχή του παιδιού. κι αυτή η ψυχή δεν έχει τιμή. αλλά επειδή εδώ είμαστε οικογένεια, ένα τελευταίο: ας βγάλουμε το δεκαάρι από το τραπέζι και ας βάλουμε κάτι άλλο. ας βγάλουμε το δεκαάρι όταν αυτός ο μικρός βγάλει έναν αγώνα εντελώς δικό του — εκείνον τον αγώνα όπου οι αντίπαλοι βρίσκονται πέντε βήματα πίσω του σαν να τους κυνηγάει ο χρόνος. μέχρι τότε; συνεχίστε να στέκεστε στις κερκίδες, να φωνάζετε, να σκάβετε σαν τρελοί — αλλά αφήστε τουλάχιστον ένα μικρό χώρο στους άλλους παίκτες να αναπνεύσουν. επειδή εκείνοι είναι κι αυτοί παιδιά που ξέρουν πως το δικό τους μέλλον δεν είναι φτιαγμένο από τίτλους, αλλά από γκολ που μιλάνε μόνοι τους στην πράξη.