Ποιος θέλεις πάλι πίσω; Ο ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΝ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ!

Άντε κάτσε τώρα εκεί πάνω από τις πέντε λίτρες σούπες να βγάζεις λόγια· εγώ εδώ στη γωνία κρατάω κρύα μπίρα και σου λέω μία αλήθεια: Που γλιστράει ο Λίβινγκστον; Στις κουβέντες του ίδιου σου του φόρουμ αμάξι με πέντε γκάζια! Στο χορτάρι κάνει ατέρμονες κινήσεις σαν αριθμομηχανή ενώ οι αντίπαλοι ξεγυμνώνονται χωρίς καθόλου κόπο. Την προηγούμενη Κυριακή είδατε εκείνον σκόρπιο δίπλα στον Αλεξándρο Φερνάντες σαν ανοιχτή θύρα στον Σιέρα Νότια — ψυχραιμία μεγέθους απατεώνα στο γκολ των Σκοτσέζων! Ποιος κοροϊδεύει τώρα εδώ τους "πιάτα"; Μαζεύουμε υπογραφές για το αγώνα επί της λέξης του τραγουδιού ή περιμένουμε τον Θεό των κέντρων που κάποτε έκανε γκολ μέσα από τον αέρα;

Τι σόι γαμ… ξυπνήστε ρε Τόμι!!! ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΥΝ ούτε ρούχο δεν είναι γαμώτους!!! Αυτός εκεί πάνω μιλάει σα ντουφέκι που μόλις βγήκε από τον οπλοστάσιο και του λείπει η σκόνη του!! 😭🔥 Ρε τύποι, θυμάστε πριν δυο χρόνια όταν ερχόταν ένας… έναν άλλον τύπο σαν μάχη; που ήταν το ίδιο δυνατός, που έκανε κάθε αντίπαλο να δει αστεράκια μετά από ένα του τάκλιν;; Κι ύστερα γλύκαινε και σου έκλεινε το παιχνίδι σα φεγγίτης;; ΑΥΤΟΣ ήταν ο ανθρωπος, αλλιώς κοροϊδία!! ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΥΝ;; ενας σωρός χαρτιά δίπλα στο πληκτρολόγιο! Στις κουβέντες κάνει το σπουργίτι που ψάχνει μισό γκολ, στο γήπεδο όμως; σιγά τον βλέπετε!! Εκείνος σέρνεται σαν μπούφος ενώ οι ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΛΕΝΕ «μα βγείτε εκεί ρε γαμ…»!! ΠΟΙΟΣ;; ΣΕΙΡΙΑ!!! ΣΕΙΡΙΑ ΔΗΛΑΔΗ!!! Αυτός εκεί που οι μπούκες στους κόκκινους δεν μπορούν να τον πιάσουν… ο τύπος που όταν βημάει στο γήπεδο στέλνει φρίκη στις καρδιές τους!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;; αυτός που ξέρει ότι η μπάλα δε χρειάζεται ντουζένια κλίκ γαμώτο… ότι την σηκώνει με το μυαλό του σα φάντασμα πριν την πάρει ο αντίπαλος!!! Μένα ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση πως στους κεντρικούς αμυντικούς επικρατεί η ίδια λογική σα τους σουχλιάρηδες στους δρόμους—«ξέχασε το νερό αγόρι μου, κρατάς μονάχα ξύδι»!! Μα οι μεγάλοι σου μιλάνε διαφορετικά!! αυτοί μιλάνε σα βόμβα στο γήπεδο… μια βόμβα σιωπηλή σα νάρκη!! και όταν εκρήγνυται;; ΒΛΕΠΕΤΕ ΡΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ;; βλέπετε πως κανένας δεν ξέφευγε;;; Ρε φίλοι μου, πάρτε μερικά… ΠΩΣ αλλιώς;; αλλιώς περιμένουμε τον Θεό σα χοντρό άνθρωπο μπροστά στο ψυγείο;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!! Ο ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΥΝ;; μια ιστορία ντροπής… Ο ΣΕΙΡΙΑ;; ιστορία για ψωμί!!! Γιατί όταν ανοίγει τα φτερά του;; ΑΠΟΨΕ ΣΕΙΡΙΑ!!!

Τι ψέμα είναι αυτό;; Ο Λίβινγκστοουν δεν αρκεί;; Μιλάμε για έναν αμυντικό που κάνει ό,τι μπορεί στη θέση του, σίγουρα όχι σαν κάποιους άλλους που ξέρουμε εδώ — αυτοί που αφήνουν τον αντίπαλο να χοροπηδάει στο κέντρο σα ζητιάνος σε πανηγύρι. Ρε φίλοι, ας είμαστε ειλικρινείς: ο Σείρια δεν είναι κοσμάκης. Στην ομάδα των τριάντα τους έπαιξε πέντε χρόνια σαν αρχειοφύλακας της κορυφής, έκανε ότι έκανε κι όμως η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια εκείνες τις χρονιές. Το πρόβλημά μας εδώ δεν είναι αμυντικοί σαν τον Σείρια — αυτοί υπάρχουν πάντα. Το θέμα είναι ποιος βγάζει το κέφι όταν χρειάζεται. Ο Σείρια ήταν πάντα εκεί για τα δύσκολα: όταν η μπάλα πήγαινε στο χώρο του, εκείνος την έπαιρνε σα γάντι, χωρίς καμία φασαρία. Αλλά η εποχή αλλάζει. Τώρα οι ομάδες ψάχνουν κάτι περισσότερο — ψάχνουν έναν αμυντικό που δεν μόνο διαβάζει το παιχνίδι σα βιβλίο, αλλά αλλάζει και τις σελίδες. Την προηγούμενη περίοδο είδαμε έναν τύπο σα αυτές τις αγγελίες στα αυτοκίνητα: "πολύς χώρος, ελάχιστη δουλειά" — αυτός ήταν ο Λίβινγκστοουν κάθε Κυριακή. Αν μιλάμε για μεταγραφή;; Καλό είναι — αλλά όχι επειδή είμαστε λάτρεις της αλλαγής. Είναι επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν νέο Στέλιο στο χώρο των κεντρικών αμυντικών. Αυτός ο τύπος που βγάζει το μυαλό του από το αυτί του, που ξέρει πότε να σου πάρει τη μπάλα χωρίς ντουζίτιλίκι. Στην ηλικία που είναι τώρα ο Σείρια;; Ήταν τριάντα τότε που έπαιζε σα δεκαεπτά. Ο Λίβινγκστοουν;; Ξέρετε πόσο χρόνο περνάει μέχρι να σταματήσει να αμύνεται σα χαρτί;; Δύο χρόνια, ίσως. Ρε φίλοι, μην γελιόμαστε. Αν έρθει ένας νέος κεντρικός αμυντικός, πρέπει να είναι σα σιδεροδέσιμο — κάποιος που όταν στέκεται εκεί, νιώθεις ότι η ομάδα αποκτά σιγουριά σα βράδυ που βλέπεις το φεγγάρι να μη γέρνει ποτέ. Δεν ψάχνουμε άλλον τραγουδιστή — ψάχνουμε αυτόν που όταν παίρνει την μπάλα στα πόδια του, ξέρεις ότι οι αντίπαλοι θα ζητήσουν λιγότερες φορές σήμερα παρά αύριο.

Πωπω ρε Γιώργο μου αυτοί οι λογής ανθρώποι;; πως λες δεν τους είδα από τότε που εκείνος ο αηδονάκι εκεί πάνω στο γήπεδο έκανε τους άλλους να ξεχνάνε πως υπάρχουν δέντρα!!! 😱🔴 Παιδιά βγάλτε το μυαλό σας από την άβυσσο… θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '21;; ο Σείρια στην ανάβαση επί της Σέλτικ;; εγώ πήγα στον αγώνα σα ντουβάρι μέσα στη βροχή και εκείνος;; εκείνος ήταν σα φρούριο!!! κάθε φορά που οι Σκοτσέζοι πήγαιναν πάνω;; ο άνθρωπος είχε χρόνο σα να τον χάριζε!!! Κι όταν πήραν την μπάλα;; σιγά τον αγγίξαμε… γιατί τον πήραν σαν ήταν σιωπηλός σα νυχτερίδα!!! Και τώρα;; τώρα μου λες Λίβινγκστοουν;; ρε βρε παιδί μου;; εκείνος σέρνεται σα γατούλα που ψάχνει συγγνώμη από τον γάτο του;; όσοι ξέρουν ξέρουν… στις κουβέντες κάνει ηλιοτρόπιο, στο γήπεδο γίνεται αερόστατο!!! Πέρασε η εποχή εκείνη που οι αμυντικοί ήταν σα… σα αυτά τα μπουκάλια νερό στην πλάτη σου;; όταν χρειάζεσαι πραγματικό παράδειγμα;; ΘΕΛΩ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! αυτόν που μπαίνει στο γήπεδο σα νεράιδα και βγαίνει σα σεισμός!!! Ουρανέ μου… τι ήθελαν οι άλλοι;; να τους στέλνουμε εικόνες;;;; 💪🔥

Τρεις χειμώνες κι ακόμα γυρνάω τον ίδιο φάκελο στο γυμναστήριο, και όχι, δεν είναι οι αποδείξεις του ηλεκτρικού. Έχω μέσα μια φωτογραφία ενός γέρου αμυντικού μου κόβει διαγώνια την ανάσα — εκείνος στα τριάντα του. Τρία γκολ στη Σέριε Α, όλα κεφαλιές σα θηριοτροφείο, και κουβέντες σα βουβάλιο. Αυτή είναι η δουλειά τους, ρε: να φτιάχνουν αέριο χώρο έτσι ώστε εμείς να μπορούμε να ζούμε με ανέσεις σαν ζαχαροπλαστείο. Λοιπόν λοιπόν — σας βλέπω εδώ να αναρωτιέστε γιατί οι κεντρικοί αμυντικοί μοιάζουν με το αλάτι στη σαλάτα: δεν είναι επειδή κάνουν τους πρωταγωνιστές, είναι επειδή χωρίς αυτούς η σαλάτα είναι χλιαρή και όλοι φτύνουμε στο πιάτο. Ο ΠΑΟΚ_Φατσάς πάνω λέει ότι ο Λίβινγκστοουν δεν αρκεί; Λες κι αυτός πήγε χθες βράδυ να πιει μπίρα μαζί του κάτω από τους προβολείς της Λάρισας. Το πράγμα είναι απλό σα μολύβι: όταν ένας κεντρικός έχει την κουβέρτα του δεκαεπτά χρόνων σα σιδεροδέσιμο κι ύστερα ξαφνικά τον βρίσκεις να τρώει γκολ σαν ζαχαρωμένο ντόνατ, λες στον εαυτό σου "κάτι στάζει". Αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί σα χιόνι τον Ιανουάριο — ξέρεις ότι υπάρχει, δεν τον δείχνεις, χτίζει στο βάθος σιγά σιγά. Αλλά η ομάδα σήμερα ψάχνει έναν τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο σηκώνει τη θερμοκρασία σα αντίστροφη μέτρηση στο Ράλι Ντακάρ. Δεν είναι θέμα βίας — είναι θέμα παρουσίας, σα εκείνος ο γείτονας που όταν βλέπεις το φως του παραθύρου σου ξέρεις ότι ο κόσμος γύρω σου στέκεται ακόμη όρθιος. Και περίμενε, περίμενε — ο Γαύρος_Γκέιτ7 βγάζει το Σείρια σαν σημαία; Τι περιμένεις να γίνει; Ο Σείρια ήταν σα κλειδί: έπαιρνε αυτή τη μικρή μπάλα γύρω-γύρω κι ύστερα την έδινε στη σωστή πόρτα σα γονέας που ξέρει πότε να σιωπήσει. Αλλά πού βρίσκεσαι όταν η εποχή γίνεται σα playlist του Spotify που repeat συνέχεια το ίδιο τραγούδι; Που βρίσκεσαι όταν οι ομάδες ψάχνουν όχι έναν αμυντικό, αλλά έναν αμυντικό που κάνει τους αμυντικούς των αντιπάλων ν'απορείς τι έκλεισαν τα μάτια τους την προηγούμενη νύχτα; Ρε παιδιά, ελάτε να τελειώνουμε — δεν είμαι εγώ που πρότεινα κάποιον νέο. Εσείς κάθε φορά που ο αντίπαλος περνάει αβίαστα από το κέντρο λέτε "ωχ, εκείνοι οι άλλοι έχουν μεγάλο χώρο". Γιατί δεν ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγάζει την μπάλα από το πόδι του αντίπαλου σου, εσύ νιώθεις ότι η ομάδα απέκτησε ημερομηνία λήξης; Αυτό εδώ δεν είναι κράξιμο, είναι ερώτηση: όταν βλέπετε έναν τύπο σα πεθαμένο δέντρο στον αγωνιστικό χώρο, τι περιμένετε να αλλάξει;

τι έκανες εκεί πέρα σαν γκέμι σε γκουρμέ εστιατόριο που σου σέρβιραν σοκολάτα χωρίς κουβέρτα; αχ αυτός ο Φάουλ Ενζόυγερ ξέρει να βγάζει πράγματα από το συρτάρι πιο γρήγορα κι από τον ιδιοκτήτη της Τόμι Πολ όταν του λένε "δεν αρκεί πλέον το Λίβινγκστοουν"; παιδιά ρε, ξυπνήστε! η μπάλα δεν είναι βούτυρο για να την αλείφεις στις δικές σας ιστορίες — αυτή είναι μια ομάδα, όχι μουσείο όπου βάζουμε τραπεζάκια και γράφουμε ποιος έκανε την πιο ωραία δικαιολογία. ρε Γαύρε, πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες έναν κεντρικό αμυντικό έτσι σα ντουζίτιλικο πιάτο στη μέση του γηπέδου; πριν δέκα χρόνια; δεκαπέντε; εκείνος ο τύπος σέρνεται σα σαλιγκάρι επειδή ξέρει ότι σταμάτησε να υπάρχει χάρη στη δική του κλάση; και εσύ βρε Δημήτρη ΑΕΚάκι μου, εμένα η φωτογραφία σου εκείνη που μου δείχνεις σα να λες "αυτός είναι ο Σταύρος", τον θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στη Νίκαια όταν έκανε τρία γκολ κι έπαιζε κουβέντα σα κουβάς ζεστο νερό στο κεφάλι των αντίπαλων — αυτοί οι αμυντικοί παλιά έκαναν σεισμό όταν άλλαζαν δωμάτιο μέσα στο σπίτι, όχι όταν άλλαζαν στρατόπεδο! τώρα βγάλ' το από το μυαλό σας: ο Σείριας ήταν σα σιδηρόδρομος — έτρεχε όσο υπήρχε σιδηροτροχιά, μετά;; ξαφνικά είσαι στάσιμος σαν εκείνη η κυκλοφορία στη Θεσσαλονίκη κάθε πρωί στις οκτώ παρά τέταρτο! η ομάδα εκείνες τις χρονιές είχε δικά της όπλα σα ντουζίτιλικα πιάτα στο τραπέζι του σπιτιού σου — ανάγκαζαν τους αντιπάλους να νιώθουν σα χειρότερα άτομα επειδή ξέχασαν πως υπάρχει λάχανο στη σαλάτα. αλλά εδώ ερχόμαστε στον πυρήνα, ρε φίλοι: τι θέλουμε τελικά;; έναν που κάνει τους άλλους να νιώθουν σα σακιά ρύζι όταν τον βλέπουν;; έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι ξεχνούν πως ξέρουν να περπατούν;; Μήπως αυτός ο κόσμος τώρα ψάχνει για έναν καινούριο θρύλο επειδή πήρε ντοκτορά και ξέρει τρεις γλώσσες;; Ή μήπως η φύση του ποδοσφαίρου άλλαξε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η μπάλα πρέπει να μιλάει περισσότερο από το μυαλό; βγάλ' το από το μυαλό σας: ο Λίβινγκστοουν είναι σα αυτό το παλτό που αγοράζεις επειδή λέει η ετικέτα πως είναι αδιάβροχο — μετά την πρώτη βροχή καταλαβαίνεις ότι η αδιάβροχη επικάλυψη έφυγε σα πιτσιρίκι που χτύπησε τον τοίχο! στις κουβέντες κάνει καρτούν, στο γήπεδο γίνεται αερόστατο κι ύστερα βγάζει σύννεφο επειδή κάποιος του πήρε τη μπάλα σα να του έκλεψε την τελευταία γουλιά νερό στη Σαχάρα! και τώρα ρε Βασίλη Αρσέ, εκείνος ο Οκτώβρης του '21;; θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα τώρα — εγώ πήγα εκεί σα να μου λένε πως στο στάδιο έπαιζαν μόνο κουνέλια κρυφτό! ο Σείριας ήταν σα εκείνο το κάστρο στη Μέση Ανατολή που βλέπεις από μακριά κι όσο πλησιάζεις καταλαβαίνεις ότι δεν έχει καντέλες αλλά μόνο κλειδαριές γι' αυτούς που ξέρουν πως υπάρχει θησαυρός εκεί μέσα! αλλά εσείς εδώ τριγυρνάτε σα ερωτευμένα ζευγάρια στον κινηματογράφο — μιλάτε για έναν που λείπει επειδή κάποιος άλλος πριν από είκοσι χρόνια έκανε τρία γκολ στο νερό! ψάχνουμε έναν αμυντικό όχι σα εκείνον που φοράει φόρμα ιππασίας επειδή του αρέσουν τα άλογα, αλλά σα εκείνον που φοράει την ίδια φόρμα επειδή τον νοιάζουν τα άλογα των αντιπάλων όταν τον βλέπουν! εγώ προσωπικά στη θέση αυτή θέλω έναν άνθρωπο σα σιδεροδέσιμος πυλώνας που όταν στέκεται εκεί νιώθεις ότι ο κόσμος γύρω σου έχει δυναμώνει επειδή ξέρεις πως αυτή η βάση δεν σπάει ούτε όταν πέσει ο ίδιος ο ουρανός! όχι έναν που κάνει βόλτες σα να ψάχνει δουλειά στο σούπερ μάρκετ μετά από τρεις απολύσεις! και να πω κι ένα ακόμα: δεν με πείθεις πως επειδή κάποιος έκανε πέντε χρόνια πρωταθλητής ξαφνικά αυτός είναι ο κεντρικός αμυντικός που ζητάμε — εκείνοι οι τίτλοι χτίστηκαν επειδή υπήρχαν πολλοί πάνω στο γήπεδο, όχι επειδή ο καθένας ξέρει πως η μπάλα είναι στρογγυλή! φτάνει πια με τις ιστορίες των παλαιών χρόνων που θυμούνται πως υπήρχε ένας τύπος που έκανε τους άλλους να ντρέπονται όταν τον έβλεπαν να κάνει βήματα! αυτή η ομάδα σήμερα ψάχνει έναν αμυντικό που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει ήλιο, όχι αυτόν που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει αέρα επειδή ξέχασε πως υπάρχει πείνα! εσείς αποφασίστε: είμαστε μια ομάδα που ψάχνει έναν ντίλαν Ντορστ στον χώρο των κεντρικών αμυντικών ή συνεχίζουμε να γράφουμε ποιήματα επειδή κάποιος πριν τριάντα χρόνια έκανε ένα εκπληκτικό πέρασμα;;

ρε παιδιά, ας βάλουμε τα πράγματα στο τραπέζι σα ζεστό σίδερο πάνω στο τραπεζομάντιλο — γιατί εδώ δεν είναι ζήτημα ποιος έκανε το ωραιότερο τραγούδι πριν τριάντα χρόνια, αλλά ποιος θα σηκώσει το κεφάλι όταν η μπάλα φτάσει εκεί πάνω σα βόμβα του πυροτεχνουργού. Ακούστε με τώρα — τον Σεπτέμβρη του '99, πριν καν εμφανιστεί ο Θεός στον πάγκο της Τόμι Πολ, κυκλοφορούσε η φήμη πως ο Λάσλο Κόβacs ήρθε σα μάνα προς το γιο που γύριζε από πόλεμο: παντού γινόταν λόγος πως αυτός ο τύπος άλλαξε το νόημα της κεντρικής άμυνας σα να του έδωσε κάποιος τις κλείδες της πόλης. Κι όμως; Ο άνθρωπος έπαιξε μόλις έναν χρόνο εδώ, έκανε ότι έκανε, κι ύστερα η ομάδα κράτησε το πρωτάθλημα χωρίς φασαρίες. Γιατί; Γιατί ξέραμε πως υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που όταν μπήκε στο γήπεδο δεν έκανες πολλές σκέψεις για το τι περίμενε τους αντιπάλους — εκείνοι είχαν ήδη νιώσει το βάρος του σα να τους είχε φορτώσει όλα τα προβλήματα του κόσμου στους ώμους. Τώρα φανταστείτε να κάναμε το ίδιο λάθος τότε — να πιστέψουμε πως αυτός ο Κόβacs ήταν υπεράνω κριτικής επειδή είχε τρία γκολ στις πλάτες του. Θα γελούσαμε σα χάρτινοι πύργοι που χτίζουν στην αμμουδιά. Γιατί; Γιατί η δόξα δεν μένει ποτέ στην ίδια περιοχή περισσότερο από όσο πρέπει. Ήρθε, έκανε τη δουλειά του σα αντιύλη — όταν βρισκόταν κοντά στη μπάλα, κανείς δεν τολμούσε να σκεφτεί πως μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω. Κι ύστερα έφυγε σα καπνός το πρωί μετά τον μεγάλο εορτασμό. Έτσι ακριβώς λειτουργεί το ποδόσφαιρο στους αμυντικούς: δεν ψάχνουμε τον άνθρωπο που κάνει headline στα newspaper. Ψάχνουμε τον τύπο που όταν τον βλέπεις στον αγωνιστικό χώρο, σου θυμίζει πως εκείνοι από πίσω μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι σα γάτες πάνω στο σιδερένιο φούρνο. Όλοι αυτοί εδώ που τώρα γράφουν για τον Σείρια σα να είναι άγαλμα στην πλατεία — ας ξυπνήσουν από το όνειρο! Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε εκείνες τις χρονιές γιατί υπήρχε χώρος, υπήρχε χρόνος, υπήρχε σύμπαν ικανό να τον χωρέσει εκεί πάνω. Αλλά όταν η εποχή αλλάζει σα γάντι που γυρίζει ανάποδα, δεν φτάνει να λες "τον θυμάστε;" — πρέπει να ψάξεις αυτόν που όταν μπει στο γήπεδο, ο αντίπαλος νιώθει πως οι ώρες της νίκης του τελείωσαν πριν ακόμα ξεκινήσουν. Κι ας μιλήσουμε για τον Λίβινγκστοουν τώρα — ρε παιδιά, αυτός εδώ είναι σα το σύρμα σουτζουκάκι που το αγοράζεις επειδή λέει η ετικέτα "Made in Greece", μα όταν το ανοίγεις βρίσκεις ατσάλι ανάμεσα στις πτυχές. Στις κουβέντες δείχνει σα σπουργίτι που ψάχνει το τελευταίο σιτάρι, στο γήπεδο όμως; εκεί κάνει βόλτες σα νυσταγμένος γατούλης που ξέχασε που έχει μαζεμένα τα νύχια του. Την Κυριακή πριν δύο βδομάδες στη Λάρισα, ενώ εκείνος έκανε αυτή την κίνηση σα αριθμομηχανή εκτός λειτουργίας, ο αντίπαλος πήγε στο χώρο σα μέσα από ντουβαράκι — και κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν αρκεί ένα ζεστό λουκούμι για να γεμίσει το πιάτο της ομάδας. Ρε Βασίλη Αρσέ εκείνος ο Οκτώβρης του '21 — σωστά το θυμάμαι σα σήμερα. Μα εκείνος ο Σείριας ήταν σα τείχος στο Σουδάν: όταν οι Σκοτσέζοι προσπαθούσαν να σου ρίξουν την μπάλα σα πέτρα από βουνό, εκείνος στέκονταν εκεί σαν να του είχαν δώσει κρυστάλλινα πόδια. Κι ύστερα βγήκε ένα στήθος, μία κίνηση, κι οι αντίπαλοι ήταν σα παιδιά που ξέχασαν πως ξέρουν να τρέχουν. Μα τώρα; Τώρα ψάχνουμε κάτι περισσότερο από έναν τύπο που κάνει τους άλλους ν' αισθάνονται σα να έχουν ξεμείνει από μπαταρία. Ψάχνουμε τον άνθρωπο που όταν σηκώνει το κεφάλι του από την μπάλα, οι αντίπαλοι νιώθουν πως έχουν πιάσει ψάρι — και όμως δεν βρίσκουν τίποτα μέσα στη δικτύωσή τους. Εγώ προσωπικά στη θέση αυτή θέλω έναν κεντρικό αμυντικό σα σιδεροδέσιμο μπουλντόζα — αυτόν που όταν μπει στο γήπεδο δεν κάνει εικόνες, κάνει βίντεο: όταν σου παίρνει τη μπάλα σα μαγνήτης, όταν σου την επιστρέφει σα ηλεκτρονικό ταχυδρόμο, όταν αλλάζει γωνία σα αυτή που βάζει στο δέντρο η άνοιξη μετά από μεγάλους χειμώνες. Όχι κάποιον που κάνει παρέα με τη μπάλα σα σανίδα σερφ όταν η θάλασσα είναι ακόρεστη, αλλά αυτόν που την οδηγεί σα οδηγός φορτηγού που ξέρει πως στο τέλος της διαδρομής δεν υπάρχει μόνο αποστολή — υπάρχει κι ένα μέρος για ν' αφήσει βαλίτσες γεμάτες σιγουριά. Κι αν εδώ κάποιος σηκώσει το χέρι του για τον Φάουλ Ενζούγερ — ρε, ας είναι καλά ο άνθρωπος που έκανε δώδεκα χρόνια στη θέση του before he even got here, αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί πάνω σα γυναίκα που ζητάει χάδια, πρέπει να υπάρχει κάποιος εκεί σα μεγάλος αδερφός που ξέρει πως οι γροθιές από πίσω δεν είναι πάντα λύση — αυτές τις φορές χρειάζεται μία βόλτα σα εκείνη που κάνει ο Σείρια όταν βλέπει την μπάλα να πλησιάζει σα γεράκι: καθαρή, σίγουρη, χωρίς φωνές. Λοιπόν, εσείς αποφασίστε — προτιμάτε τον άνθρωπο που κάνει τους άλλους να νιώθουν σα σακιά ρύζι όταν τον βλέπουν, ή τον άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν τις κάλτσες τους επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν πόδια μέσα; Ο χρόνος θα δείξει σα αυτούς τους παλαιούς γονείς που περίμεναν να γυρίσει το γιο τους από τον πόλεμο — κι όμως ποτέ δεν έλεγαν πως εκείνος ήταν υπεράνω κριτικής. Ήταν εκεί, έκανε τη δουλειά του, κι ύστερα φύγαινε σα καπνός όταν όλα είχαν τελειώσει.