Αυτή η φανέλα δεν ξεβάφει ποτέ: Η θρυλική φλόγα της Τόμι Πολ πάντα καίει μέσα μας!

Ρε παιδιά... εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στο κανάλι του πηγαδιού, αυτοσχεδιάζοντας τραγούδι με έναν τύπο από τα Πετράλωνα που είχε μια κιθάρα σπασμένη σαν δόντι... ντράπιαρ. Αυτή η φλόγα δεν είναι κάτι που την φοράς... είναι κάτι που σου φοράει. Σου μπαίνει μέσα από τους πόρους σου και φεύγει μόνο όταν κλείσεις την πόρτα σου μετά το γήπεδο. Κι εσύ εκεί... αυτή η κυρά με το φόρεμα της δεκαετίας του 80... βρέθηκε πάλι εκεί πριν δύο χρόνια στις κερκίδες του γηπέδου μας. Με κοίταξε σαν να είχαμε ξαναδεί χτες... αλλά ήταν δεκαπέντε χρόνια! Πήγαινε εκείνος ο γέρος φορ πάνω κάτω στους 50s σαν ένα σώμα ενός παιδιού κι εμείς κρατούσαμε τις σημαίες σαν μωρά στην αγκαλιά τους. Και ξαφνικά στάθηκα... το μεράκι πάντα κάτι περισσότερο γίνεται. Δεν είναι μόνο η φλόγα... είναι ότι αυτή η ομάδα δεν χωράει μόνο στη μνήμη σου... σου πλαθαίνει την ψυχή. Ξέρεις τι είναι τώρα; Της έχω κάνει τρύπα στη φανέλα μου για να της περνάει ο αέρας... έτσι στέκεται πιο σφιχτή στην πλάτη μου. 🔥💪🔴

ρε παιδιά αυτά εδώ δεν είναι ακόμα παρά μόνο ιστορίες για καλά τσιγάρα αναμνήσεων... αχ εκείνος ο βράδος στο γηπεδο της ΑΕΚ στο χωριό του χωριού μας — θυμάστε; ήταν απογευματάκι κάπου τον Μάη εκεί που η σκόνη έκανε τους τοίχους να φαίνονται σα ζωντανές εικόνες φουτουριστικού τοπίου... εγώ πήγα με τον ξάδερφό μου τον Γιώργη που είχε πιάσει θέση πίσω από το τέρμα σαν στρατηγείο επειδή έπινε κάθε φορά μπύρα πριν από κάθε αγώνα σα να 'ναι τελετή. εκεί που στήθηκε αυτή η κάμερα του γνωστού τύπου που έκανε live στο youtube εκείνο το βράχο, θυμάμαι πως είχε γίνει τόση φασαρία για το που θα βάλει το μικρόφωνο ώστε να μην του πάρουνε τον τόπο οι ντόπιοι γατοπρόβατοι. αλλά εκείνο που δεν ξεχνώ... ήταν η Λία, η μάνα του μικρού Γιάννη του σέντερ φορ, αυτή που είχε πιάσει την ηλεκτρική κιθάρα μιας και τυχαίνει και ο σύζυγός της έχει ένα μικρό πλανόδιο συνεργείο ηλεκτρικών. σήκωσε την κιθάρα σαν σπαθί των Σταυροφόρων εκεί στην κερκίδα του γηπέδου όπου κανονικά βάζουνε τις κάλπες των εκλογών... και άρχισε να παίζει εκείνον τον παλμό από τους τίτλους του γνωστού ταινιού — αυτό που ήτανε σίριαλ της δεκαετίας του 90 όταν βλέπαμε την ομάδα εκείνη των αθρώπων που έγιναν θρύλος. όλοι στέκονταν σιωπηλοί για λίγο σα να περίμεναν να βγάλει κάποιος τον αριθμό από το μυαλό του... και τότε... εκείνη η φωνή βγήκε όπως βγαίνει πάντα εκεί που σιγά σιγά συγκεντρώνεται κάποιο μεράκι: «τζο-κέ-κια τζο-κέ-κια»... όχι σα τραγούδι πια αλλά σα κραυγή ελευθερίας. εκεί πάνω στη ταράτσα του γηπέδου εκείνου που είχε γεμίσει σύννεφα σκόνης έγινε κάτι σα τελετή — εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι έγιναν μία ψυχή, μία φλόγα, μία ομάδα. και ξέρετε τι ακόμη στάθηκε εκεί εκείνο το βράχο; ο βλάχος εκείνος που του λέγαμε «κόκκινος γίγαντας» επειδή είχε πάντα ένα μπουκάλι τσίπουρο κρυμμένο κάτω από την ποδιά του γηπέδου... έκανε έναν γύρο στα άκρα της ομάδας σηκώνοντας το μπουκάλι σα προσφορά. όλοι γελούσαμε εκεί πάνω σα σχολιαρόπαιδα... αλλά εμένα δεν μου φεύγει από το μυαλό πως εκείνη η νύχτα δεν ήταν ένα ξεκίνημα... ήταν η επιστροφή μιας ομάδας που είχε χάσει τα πάντα χρόνια προηγουμένως. εκείνες τις στιγμές δεν φορούσες πια μία φανέλα... έγινε τμήμα του σώματός σου... έκανε την αγωνία σου ν' ακούς εκείνον τον παλμό που ακόμα ακούς σήμερα σαν ηχώ στα αυτιά σου όταν η ομάδα κερδίζει ξανά... κι εμένα η φανέλα μου δεν έχει μπει στο πλύσιμο ποτέ — κουβαλάει ακόμα εκείνον τον ιδρώτα και το άρωμα της τσίπουρου από εκείνον τον βράχο. όταν την φοράω νιώθω πως φοράω κι εκείνον τον βλάχο εκείνον που έκανες τον γύρο του ελέους... σαν εκείνος να μου ψιθυρίζει «αυτή είναι η δική σου ομάδα, αλήθεια».

Ρε παιδιά, εκείνο το τμήμα πού λέγατε ήταν σαν κάποιον που έχει ξυπνήσει από βαθύ λήθαργο αλλά ξαφνικά θυμήθηκε πως έχει πόδια. Πατούσε επί τόπου, ζούσε τη στιγμή σαν να μην υπήρχε αύριο — και αυτή η αίσθηση είναι τόσο σπάνια σήμερα. Σήμερα έχουμε μία ομάδα που φορούμε σαν δεύτερο δέρμα, ναι, αλλά πότε την φοράμε πραγματικά; Στα σπίτια μας; Στις κερκίδες; Ακούμε πλέον τραγούδια όχι σαν κάτι ζωντανό που βγαίνει από τον λαιμό της γειτονιάς, αλλά σα μουρμουρητό ανάμεσα στα smartphones πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Εκείνο το βράδυ εκείνο δεν ήταν παιχνίδι — ήταν μια ιεροτελεστία. Σήμερα βλέπουμε αγώνες σα γραφείο εργασίας: προσμένοντας το πρώτο γκολ σαν ανακοίνωση για διακοπές. Κι όμως, κάτι μένει. Την τελευταία φορά που φορέσαμε αυτές τις φανέλες στο γήπεδο, εκείνες φώναζαν ακόμα «τζο-κέ-κια» από μέσα μας. Δεν ξεβάφουν επειδή δεν τις βάζουμε στο πλυντήριο — ξεβάφουν όταν ξεβάφει η ψυχή. Αυτή η ομάδα μπορεί να φοράει διαφορετικά χρώματα σήμερα, αλλά όσο υπάρχει μια φωνή που τραγουδά εκείνον τον παλμό σαν κάτι ζωντανό κι όχι σαν ντοκουμέντο του 90, η φλόγα είναι εκεί. Μην μου πείτε πως όλα έγιναν μεγαλύτερα — έγιναν μόνο πιο φωτεινά εκείνοι οι δεκαπέντε. Το υπόλοιπο... είναι ιστορία.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Κι εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα μέσα σ΄εκείνο το γκράφιτι που λέγαμε αριστερά του γηπέδου, εκεί που έχτιζαν τις τσίχλες τους οι πιτσιρικάδες κάθε φορά... βλέπω ξαφνικά τον Λάκκο να σέρνει έναν κουβά με μπογιά κόκκινη κι έναν κυλινδρικό σωλήνα σαν αυτόν που έχει ο μπακάλης του τόπου για νερό — «νταξ, σιγά μου τον», μου λέει, «αυτό είναι για την καινούρια σημαία της εποχής». Κι εκεί πάνω στο γωνία του σχολείου που παλιά ήταν στρατόπεδο, βάψαμε όλοι μαζί ένα γατούλικο μάτι στη μέση της φλόγας... τρεις γενιές μαζί! Από τον δεκαπεντάχρονο που δεν είχε ξαναδεί αγώνα μέχρι τη Μαριγώ τη γιαγιά που κρατούσε το χέρι του μικρού της σα δώρο — η ίδια αυτή κυρά που χρόνια μετά μας έκανε ιστορία εκείνες τις κερκίδες! Κι όταν τελικά η μπογιά στέγνωσε κι έγινε μέρος του τείχους εκείνου... η αίσθηση ήταν σα να φορέσαμε ολόκληρη την πόλη στη πλάτη! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΒΑΦΕΙ ΠΟΤΕ!! 🔥💪🔴😱

τώρα που το σκεφτόμουνα, ξέρετε εκείνο το γήπεδο της γειτονιάς που γκρέμισαν πέρυσι; πήγα εκεί πριν δυο μέρες παρέα με τον ξάδερφό μου τον Θανάση να δούμε τι γίνεται... πήρα μαζί μου κι ένα μπολ λουκουμάδες γιατί ξέραμε πως εκεί πέρα κάτι είχε μείνει ζωντανό. βρε παιδιά, βρε! κάτσαμε εκεί σαν δύο ηλίθιοι στο χώμα όπου κάποτε υπήρχε τέρμα κι άρχισε εκείνος ο παλμός — «τζο-κέ-κια τζο-κέ-κια» — σα σάλπιγγα που ξύπνησε τους νεκρούς. ξαφνικά έρχεται μια γριούλα μ' ένα φόρεμα σα τηλέφωνο παλιάς εποχής και φώναξε έτσι δυνατά που τρέξαμε όλοι σα να μας έβγαλε πυρκαγιά! αυτή ήταν η Μαριγώ η τραγουδίστρια που λέγαμε τότε — θυμάστε εκείνον τον βράχο που έβγαινε πάνω από τις κάλπες; αυτή η γυναίκα έκανε την ομάδα της οικογένειάς της το ίδιο πράγμα: κάθε αγώνα της έδινε ψυχή τρώγοντας ένα λουκουμά καθώς τραγουδούσε! και κάτι άλλο ξαφνικά συνέβει εκεί πέρα... ο γιος της Μαριγώς φόραγε πια τη φανέλα σα στρατιωτική στολή, το εγγόνι της έπαιζε κρότους μ' ένα κουτάκι μπίρας αδειανό κι εγώ ξανάνοιξα εκείνο το παλιό μπουκάλι τσίπουρο που είχα κρύψει κάτω από το πάτωμα του σπιτιού μου πριν δεκαπέντε χρόνια. μύριζε σα βότκα των παλιών καιρός — εκείνη τη μυρουδιά που μόνο τα κλειστά μπουκάλια ξέρουν να κρατούν σαν κρυφή ανάμνηση. όταν τελειώσαμε εκεί κάθισα πάνω στο χορτάρι που κάποτε ήταν γρασίδι γηπέδου και κοίταξα γύρω μου: δεκαπέντε άνθρωποι πλέον οι ίδιοι με άλλα κεφάλια πάνω, η πόλη μας ξανά εκεί γυρνώντας σα ποτάμι μέσα στις πέτρες των καιρών. η φλόγα της Τόμι Πολ δεν καίγεται σ' ένα πανό — καίγεται μέσα στα κόκκαλά μας σα μικρός πυρσός που δεν τον σβήνει ούτε βροχή, ούτε χρόνος, ούτε κανείς ξένος μπορεί να τον σβήσει όσο εμείς κρατάμε αυτήν την αλήθεια σφιχτά σα σακίδιο πάνω στην πλάτη. κι εμένα η φανέλα μου αυτή φορά μπήκε στο πλύσιμο — αλλά όποτε την φορώ ξανά μου μυρίζει εκείνον τον πρωινό ιδρώτα από τότε... εκείνον που έκανα παρέα μ' έναν βράχο πιο ισχυρό από οποιονδήποτε αντίπαλο, εκείνον που μου έκανε μάθημα πως η ομάδα δεν είναι μόνο δέκα παίκτες πάνω στη γραμμή — είναι εμείς που την κουβαλάμε στ' όνομά της κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού μας προς τη νίκη! 🔥💪

Τι νυστάζουμε ρε πλάσματα;; Αυτή η φλόγα έχει κι άλλες βραδιές για καύσεις! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν η ομάδα πήγαινε σε κάποιο χωριό νομού Αχαΐας και εκείνοι οι ντόπιοι μας κοιτούσαν σα ξένους... μέχρι που άρχισε ο "τζο-κέ-κια" και μια老婆 αγοράς βγήκε από το μπακάλικο κρατώντας ένα ταψί με χταπόδι ακόμα ζεστό! «Πάρτε παιδιά, ψήξτε την αλλαγή σας» είπε. Κι εμείς; Φορέσαμε τη φανέλα πάνω από την ποδιά της γιατί... είχε σχεδόν εκείνο το κόκκινο χρώμα! 🤣🔴 Κι αυτή η φλόγα σήμερα λέω ότι πήρε κι άλλη φωτιά: όταν φορέσατε αυτές τις φανέλες σήμερα στο γήπεδο δώστε μου μία ένδειξη πως εκείνη η βραδιά του χωριού δεν ήταν μόνο σκόρ... ήταν αγωνία τρώγοντας χταπόδι!