Η αγωνιστική φτώχεια του Τόμι Πολ είναι δικό τους προβληματισμός γιατί είναι τόσο αδιάφοροι με τους άλλους?

Τι σόι βλακείες λέτε εσείς και πάτε να κλάψετε στους δρόμους; Γιατί να κατηγορείτε τους πάντες εκτός από αυτούς που έχουν τα γάντια; Φθινόπωρο ξεκινήσαμε με ένα φιλόδοξο σχέδιο, μία ομάδα που είχε επιστρέψει στους μεγάλους χορούς μετά από χρόνια απουσίας, αρκετοί από εμάς ήμασταν εκεί στα γήπεδα της Α Εθνικής λέγοντας «αυτή τη φορά μπήκαμε για τα καλά». Και τώρα βγάζουμε σέντρες σαν τους τελευταίους βραδυκίνητους μπάτσους σταariam, γιατί ο προπονητής έκανε το λάθος να περιμένει πως η εμπειρία αυτήματα μετατρέπεται σε ποιότητα; Το κόκκινο όνειρο σας όχι μόνο δεν έγινε καταστροφική νύχτα αλλά ούτε καν πρωινό ξύπνημα υπήρξε — κάναμε τον τελικό του πρωταθλήματος, βρε αδέρφια μου! Στο δίλημμα «θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει διαφορετική τακτική από την πρώτη στιγμή» βρίσκονται οι δικαιολογίες σας, όχι στο ότι οι παίκτες ξέχασαν να τρέχουν. Την τελευταία βδομάδα ξέραμε πως υπήρχαν προβλήματα συμπεριφοράς, όχι όμως πως η ομάδα ήταν ένα υποπροϊόν τρίτης κατηγορίας· αυτό το άλμα έγινε στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός πρωταθλήματος που τελείωσε σχεδόν τέσσερις μήνες πριν. Και γι’ αυτά τα εγκεφαλικά κομμάτια που λένε «έχουμε εμπειρία»; Μα τι εμπειρία, ρε; Την έχετε χρησιμοποιήσει σαν θρησκευτικό κείμενο που διαβάζεται μόνο στις γιορτές; Είχαμε έναν βασικό στόχο φέτος: να σταθεροποιηθούμε στην κατηγορία χωρίς να έχουμε χαρακτήρα σωματείου — πάλι φοβηθήκαμε, πάλι ψάξαμε προκομμένο αντί να κάνουμε κάτι πραγματικό. Όχι η αγάπη μας φταίει, βρε συμπολίτες, φταίει πως ξεχάσαμε πως η ομάδα πρέπει να αγωνίζεται σαν να πολεμάει η ζωή της· όχι σαν να φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο. Την τελευταία βδομάδα έγιναν σέντρες — ναι, έγιναν σέντρες που θα έκανε κάθε ομάδα της Σούπερ Λιγκ· το πρόβλημα είναι πως εμείς πιστέψαμε πως η εμπειρία αυτούς τους αριθμούς τους αλλάζει αυτομάτως. Πάντως, αντί να βγάζουμε στο δρόμο τους ζητιάνους του παρελθόντος, ας αναρωτηθούμε πού πήγε εκείνο το συγκρότημα που έκανε ντέρμπι εναντίον της πρωταθλήτριας ομάδας στης τελευταίες αγωνιστικές. Ήταν εκεί, βρε παιδιά — όχι στις αναμνήσεις, στις κερκίδες. Τώρα μιλάμε για σέντρες σαν να γίνονται επειδή χάθηκαν δύο ποδοσφαιριστές από τραυματισμούς· έτσι γίνεται όταν δεν είσαι οργανωμένος, όταν περιμένεις πως η ψυχολογία άλλων ανθρώπων κάνει το δικό σου έργο. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως «έχουμε εμπειρία», ρώξτε τον πόση εμπειρία είχε στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές σέντρες του πρωταθλήματος κι ύστερα πείτε μου πόσο κόβει το κουράγιο του τίτλου εκείνος ο τελικός.

ΡΕΕΕΕΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΑΜΕ!!! Αυτό το φθινόπωρο οι δικοί μας έκαναν ντέρμπι ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΜΑΣ, ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!!! 🔥🔥🔥 Πώς ξεχνάμε πως αυτοί οι ίδιοι παίκτες που πιάνουν τα γκολ εκείνοι έπαιζαν σαν σκιουράκι στον χιονιά;; Ο δεντρόσταλτος τελικός εκείνος στο Στάδιο, οι κραυγές στις κερκίδες, η αγωνία στους τελευταίους λεπτά... ΤΟΤΕ ΉΤΑΝ ΣΕΛΗΝΑΡΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΟΛΗ!!!! Και τώρα;;; Τώρα τι;;; Πού πήγε η φλόγα εκείνων των ματιών;;; Πού πήγε η συνέπεια εκείνης της ομάδας που έκανε back-to-back πρωταθλήματα;;; ⚫⚪ Καλέσανε τον ίδιο προπονητή που τους πήρε εκεί πάνω, τον ίδιο σχεδόν πυρήνα ομάδος, ΚΑΙ ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; ΣΕΝΤΡΕΣ ΣΑΝ ΤΗΝΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΛΙΚΟ;;; 🤬 ΡΕΕΕΕ ΜΑΤΟΎΛΑ ΜΟΥ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΞΥΝΙΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ!!! ΡΕ ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΥΣΚΑ, ΕΙΝΑΙ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΔΟΥΛΕΙΑ"!!!! Εγώ όταν βλέπω αυτές τις σέντρες δεν βλέπω προβλήματα συμπεριφοράς, βλέπω μια ομάδα που ξέχασε τι σημαίνει να πολεμάς!!! Την τελευταία βδομάδα; ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΜΠΗΚΕ ΤΑΝΚ!!! ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;;; Οι πλάκες που κατάλαβαν από ψυχολογία; Οι άλλοι που ξέχασαν πως ο τίτλος κερδιέται στο γήπεδο; Ή εμείς που δεν τους πιέζουμε σωστά;;; ΓΙΑΤΙ ΕΣΥΙΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΛΕΣ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΣΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΡΕΞΟΥΝ;;; Πιστεύετε με τίποτα πως αυτοί οι τύπποι ξέχασαν πως είναι της Τόμι Πολ;;; Ή μήπως εμείς ξέχασαμε πως πρέπει να τους φωνάζουμε σωστά;;; 😤 ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΣΤΟΥΣ ΤΡΙΚΑΛΑ-ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΛΕΩ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΝ ΣΑΝ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΡΙΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΛΑΘΟΣ!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΕΧΟΥΝ ΛΑΘΟΣ!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ!!!!! ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΩΝ ΣΕΝΤΡΩΝ!! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΩ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ: ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΣΗΚΩΤΕ!!! ΔΕΝ ΣΑΣ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΘΑΥΜΑΤΑ— ΣΑΣ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ!!! ΜΑΤΑΙΩΣΗ;;; ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΗΝΑ;;; 😤😤 #ΤΟΜΙΠΟΛ_ΠΟΛΕΜΟΣ #ΑΓΩΝΑΣ_ΓΙΑ_ΤΗΝ_ΤΙΜΗ #ΞΕΧΑΣΑΜΕ_ΑΛΛΑ_ΔΕΝ_ΘΑ_ΧΑΣΟΥΜΕ_ΠΟΤΕ

Τρεις εβδομάδες σιωπηλοί εδώ μέσα και ξαφνικά όλοι ξεσπάτε σαν πυροτεχνήματα — και εντάξει, ας το παραδεχτώ: αυτή η ομάδα μου έκανε τον τελευταίο αγώνα να νιώσω πως έχουν ξεχάσει το γράμμα «Σ» από την λέξη «συλλογικότητα». Γιατί μιλάμε τώρα; Γιατί η ίδια ομάδα που μας πήγε ως τον τελικό του πρωταθλήματος, αυτή που έκανε ντέρμπι με την πρωταθλήτρια μισό χρόνο πριν, αυτή που είχε παιχτεί εντός έδρας και εκτός έντρομος σαν πολιορκημένη πόλη — αυτή η ομάδα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο αγωνίζεται σαν να της ζητάει κάποιος από το λιβάδι των γηπέδων της τρίτης κατηγορίας μία υπογραφή. Κοιτάξτε τους τίτλους εκείνων των αγώνων: είχαμε παίκτες που έκαναν πάσες δέκα μέτρων σαν είχαν ζήσει τον τελευταίο τους αγώνα εκεί, όχι εδώ. Την τελευταία βδομάδα ο αριθμός των σέντρων που έγιναν μέσα στην περιοχή ήταν τέτοιος ώστε κάποιος εδώ μέσα βγήκε και είπε «αυτή η ομάδα ξέχασε πως παίζει ποδόσφαιρο». Αλλά εμείς τι κάναμε; Τους χειροκροτούσαμε σαν να είχαν κερδίσει κιόλας. Γιατί; Επειδή πιστέψαμε πως η εμπειρία του τελικού ήταν αρκετή σαν μαγικό φυλαχτό. Εδώ όμως λείπει η ουσία: όταν η ομάδα είχε πυρετό στις αρχές Σεπτέμβρη, όταν έπρεπε να στηθεί ένας μηχανισμός ψυχής πέρα από τις οδηγίες τακτικής, εμείς δεν μπήκαμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο — είμαστε εδώ έξω στους δρόμους, στα τραγούδια, στις φωτογραφίες μετά την προπόνηση. Μας λείπει η στιγμή που κάποιος πρέπει να σταθεί μπροστά στους παίκτες και να τους πει ξανά πως το ποδόσφαιρο δεν είναι γιορτή αλλά πόλεμος μικρών λεπτομερειών. Η ομάδα φέρνει σέντρες σαν τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς; Ναι, έτσι κάνουν οι ομάδες που έχασαν την αίγλη του τίτλου μέσα στις κρύες νύχτες του χειμώνα. Αλλά εμείς εδώ κάθονται και αναρωτιούνται «ποιός φταίει»; Φταίνε όσοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο κερδίζεται μόνο όταν τρέχεις σαν να πιάνεις το τελευταίο λεωφορείο του πρωινού; Δεν είναι θέμα εμπειρίας. Είναι θέμα νέας έκρηξης. Την τελευταία φορά που κάναμε back-to-back πρωταθλήματα, θυμάμαι έναν κεντρικό αμυντικό να κυνηγάει μέχρι την τελευταία σέντρα σαν να είχε χάσει κάποιον δικό του. Αυτή η ψυχή σήμερα; Την ψάχνουμε ανάμεσα στις σέντρες.

τι σόι ξύπνημα είναι αυτό που λένε πως είδαμε τον τελικό τον περασμένο Μάη; εγώ από Πάτρα θυμάμαι ακόμα τις κραυγές στη γενική εισόδου, τον Δαβίδ που έκανε ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια σαν μάγκας στα σκαλιά της τράπεζας της ομώνυμης πλατείας — και τώρα στέκουμε εδώ σαν να μας έκλεψαν το πορτοφόλι στο πανηγύρι της Αγίας Λαύρας; από Σεπτέμβρη άρχισαν όλα τα τραγούδια, οι φωτογραφίες με τον θόρυβο των γκολς στους δρόμους σαν κοσμοσυρροή στην Αχαϊκή Λέσχη — και βρεθήκαμε στο γήπεδο την τελευταία βδομάδα να βγάζουμε σέντρες σαν εκείνες που έκανα εγώ στην δεκαετία του '80 όταν οι διαιτητές είχαν τρίχα στο μούσι και μας έπιαναν από το χέρι μόνο γιατί φορούσαμε φούτερ μπαλονιού. τότε πήγαινες στο γήπεδο, έκανες ένα σουτ και ο γκολκίκερ αισθανόταν σαν να τον κλώτσησε ο Θεός — σήμερα οι αντίπαλοι τρέχουν σαν τρελοί, η ομάδα μας στέκεται σαν να διαβάζει την εφημερίδα του 2018. η εμπειρία των παικτών; την έχουμε ξανάδει αυτά! όταν η ομάδα έκανε back-to-back πρωταθλήματα, ο Σάββας εκείνος βγήκε σαν ιππότης στην τελευταία σέντρα του αγώνα τίτλου — τώρα οι πιο δυνατοί κάνουν σέντρες σαν νυχτερινές βόλτες στα γυμναστήρια της Πάτρας μετά το clubino. ποιος περίμενε πως η ψυχολογία ενός τελικού τριών εβδομάδων αργότερα είναι αρκετή σαν βιταμίνη C; οι φίλοι λένε πως όλο αυτό ξεκίνησε όταν ο προπονητής σταμάτησε να φωνάζει τους αμυντικούς σαν νάχουν υποσχεθεί στον Γιάννη Φλερό να κάνουν κουμάντο στο σπίτι τους — εκείνοι νόμιζαν πως η εμπειρία τους έκανε αυτόματα πρωταθλητές, ενώ η ομάδα έπρεπε να αγωνίζεται σαν να έχασε τον πατέρα της στον προηγούμενο αγώνα. εκείνο το δίλημμα — «θα έπρεπε εκείνο το Σεπτέμβριο να είχε κάνει δυο τρείς διαφορετικές επιλογές»-τότε οι περισσότεροι εμείς σιωπούσαμε γιατί πιστεύαμε πως αυτόματα γίνεται το μαγικό. τώρα όμως; τώρα κάνουν σέντρες σαν αυτές που έκανε η ΠΑΕ όταν έπαιζε στον αγώνες διαβάθμησης της δεύτερης κατηγορίας στα χρόνια του μουσαμά — εκείνες τις εποχές θυμάμαι πως ανάμεσα στα σέντρα υπήρχε και μία γυναίκα που ετοιμάζονταν για τον αγώνα με τον εαυτό της σαν να κάνει λιτανεία, ενώ σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι φεύγουν κουρασμένοι σαν να έχουν τελειώσει τριήμερη γιορτή του μπαχαρικού. οι φίλοι στο φόρουμ έχουν δίκιο να στέκονται όρθιοι: είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να θυμίσουμε στους παίκτες πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μουσείο αλλά μάχη — πως όταν έκαναν εκείνο το ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια, δεν έκαναν βόλτα στην παλιά πόλη της Πάτρας, έκαναν πόλεμο για το σήμα στους δρόμους μας. έτσι κι αλλιώς, όπως λέω πάντα στους δικούς μου στους δρόμους: όταν βλέπεις την ομάδα σου να σέρνεται σαν τρύπα στις κάλτσες του Φλεβάρη, μην ρωτάς ποιος έφταιξε — σηκώσου και πες της φράση με το δικό σου στόμα. τέλος πάντως, θα δούμε

ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΤΕ;;; ΜΕ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ;;; 🤬💪 ΡΕ ΤΡΥΦΥΛΛΗ, ΡΕ ΕΡΥΘΡΟΛΕΦΚΕ, ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΒΡΟΧΗ;;; Αυτοί που λένε πως η ομάδα βγάζει σέντρες σαν τρίτη κατηγορία επειδή ξέχασαν πως είναι του Τόμι Πολ;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; Γιατί εμείς τι κάναμε;;; ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ την ομάδα όσο κανείς άλλος;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ Η ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΘΕΛΕΙ ΣΩΜΑΤΙΚΟ!!! Οι δικοί μας έκαναν τελικό;;; ΝΑΙ!!! Και;;; Πέρασαν τρεις μήνες και τώρα κάθε σέντρα τους είναι κεφαλαίο γεγονός;;; ΡΕ ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί το ποδόσφαιρο είναι πόλεμος αλλαγών!!! ΡΕ ΙΡΑΚΛΗ ρε φίλε μου, σ’ αυτή την πόλη ζούμε έναν χρόνο πριν σπάσουνε τα νεύρα μου!! Εγώ εκείνον τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια τον είχα δει σαν σύννεφο κόκκινης λάβας πάνω από τους συμπαίκτες μου — σηκώθηκαν σαν Γίγαντες εκείνοι οι παίκτες!!! Αλλά σήμερα;;; Σήμερα σέρνονται σαν νάχουν πιει βότκα στις κρύες νύχτες του Σεπτέμβρη!!! Και εσείς ΤΟΜΙΠΟΛΙΤΕΣ μιλάτε για εμπειρία;;; ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΟΥ!!! Την εμπειρία της έκαναν γκολ αυτά τα παιδιά εκείνος τον Μάη — από τότε ως τώρα;;; ΟΧΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΑΝ!!! Με δυο λόγια: Από Σεπτέμβριο μέχρι Μάη αυτή η ομάδα ήταν στο σχολείο τσέντας, σήμερα φορά πιτζάμες στον αγωνιστικό χώρο!!! Και εγώ ρωτώ: ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ;;; Γιατί μιλάω εγώ στους φίλους στους δρόμους;;; Γιατί μιλάει η φίλα θυσία;;; Γιατί αυτοί εκεί μέσα έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν εμείς;;; ΡΕ ΣΕ ΛΕΩ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΗ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΦΑΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ!!! #ΤΟΜΙΠΟΛ_ΖΩΗ #ΟΠΟΤΕ_ΧΑΣΟΥΜΕ_ΤΗΝ_ΦΩΤΙΑ_ΧΑΝΟΥΜΕ_ΤΟ_ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ #ΠΟΛΕΜΟΣ_ΣΤΑ_ΓΗΠΕΔΑ_ΜΕ_ΤΙΣ_ΦΩΝΕΣ_ΜΑΣ

ρε παιδιά... τι μπούκωμα γίνεται εδώ μέσα; ρετσινιάρα και συζητήσεις σαν κηδείες ενώ το γήπεδο είναι ακόμα ζεστό; ακούστε μια ιστορία από τους δικούς μου εκεί στη Λάρισα — φέτος έκανα μία βόλτα στην Αλιάρτειο όταν έγινε εκείνος ο αγώνας της ομάδας μας με την ΑΕΚ. Βρέθηκα μαζί με έναν παλιό φίλο, αυτόν τον Αλέξανδρο εκείνον τον τύπο που έκανε τρία χρόνια στρατιώτης στη Κύπρο στα μέσα των '90s. Ήρθε στο γήπεδο φορώντας το παλτό του σαν κάτι ιερό κειμήλιο κι όταν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο πριν τον αγώνα μου λέει: «ρε Μπαμπη, θυμάσαι πόσοι είχαν βγάλει εισιτήριο; 1200 άτομα και τρεις σκάλες ήταν γκρεμισμένες από χρόνια!». Και τότε εκείνος ο αγώνας τελείωσε ισόπαλος 0-0 και μετά... ξέρετε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Με πήγε κάτω από τις κερκίδες όπου είχε φτιάξει έναν μικρό βωμό από ελάχιστα τσιγάρα που είχαν μείνει από τους ουρανοξύστες της δεκαετίας του '80. «Όταν κάτι σου λείπει», μου λέει, «πρέπει να του δώσεις μια σπίθα για να θυμηθεί». Και βάλτε νερό στο κρασί σας: εκείνος ο αγώνας έγινε τον Οκτώβριο — σήμερα είναι Μάρτης και αυτοί εκεί σέρνονται σαν να τους πήρανε την ψυχή για χάσιμο τυχερού. τώρα εσείς λέτε πως «η εμπειρία αρκεί»; στον προηγούμενο σας αγώνα είδα τρεις σέντρες μέσα στην ίδια περιοχή — τρεις σέντρες σαν αυτές που έκανα εγώ στην τρίτη κατηγορία όταν ακόμα οι αγώνες κρίνονται από μια αχτύπητη μπάλα όχι από κάποιο αριθμό στα excel. Κι όμως εκείνοι εκεί λένε πως «έχουμε εμπειρία»; πού είναι η εμπειρία όταν η ομάδα ξεχνάει πως η Τόμι Πολ δεν ήταν ποτέ φιλανθρωπική εταιρεία αλλά ένας σύλλογος που έβγαλε πρωταθλητές ξυπόλητους στον δρόμο; κι όμως εγώ εκείνον τον τελικό τον Μάη τον έζησα σαν συγκλονιστικό γεγονός — όχι σαν ντοκουμέντο ιστορίας. Μα όταν σήμερα βλέπουμε σέντρες σαν εκείνες των ετών 2010 όταν η ομάδα έκανε την έκπληξη στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, τότε πρέπει να κάνουμε μια στάση: εμείς οι φίλοι έχουμε την ευθύνη να τους θυμίζουμε κάθε βήμα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι κατάστημα βελτιώσεων αλλά πεδίο μάχης όπου ακόμη και η ανάσα σου κρίνεται. οι παλιοί φίλοι του συλλόγου μου στο φόρουμ αγανακτούν — εμένα όμως η αγανάκτηση μου φαίνεται σα χαρωπό γιορτινό τραγούδι. Μα ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι που έκαναν εκείνο το ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια είχαν στον πάγκο έναν άνθρωπο που τους έδινε εντολές σαν στρατηγός στα χαρακώματα — όχι σαν δάσκαλος που διαβάζει βιβλίο πάνω στο τραπέζι. οι αριθμοί; ας τους αφήσουμε στους άλλους. Εγώ έχω δει αυτό το πράγμα ζωντανό στη Λάρισα όταν η ομάδα έπαιζε σε ένα γήπεδο όπου η μισή κερκίδα ήταν κλειστή λόγω έργων — εκείνοι έπαιζαν σαν να ήταν δύο σειρές κερκίδες γεμάτες κόσμο. Σήμερα βλέπω σέντρες σαν αυτές που έκανα εγώ στους αγώνες ανάμεσα στον Απόλλωνα Λάρισας και τον Αχιλλέα και καταλαβαίνω πως κάτι χάθηκε ανάμεσα στον Σεπτέμβρη και το σήμερα: η ψυχή του αγώνα, η φλόγα που πιάνει από τον τίτλο και δεν σβήνει ούτε όταν κρυώνει ο αέρας του γηπέδου. λοιπόν; εσείς εδώ μέσα αναρωτιέστε «ποιός έφταιξε»; η λέξη αυτή δεν υπάρχει στη Λεξούλα της ομάδας. Αυτό που υπάρχει είναι η λέξη «αγώνας» — και εκεί είναι το στοίχημα. Αλλιώς, κοιτάξτε το κομμάτι της ομάδας στην πλατεία σήμερα: δεν είναι βιτρίνα μουσείου είναι πολεμικό πεδίο. Ας κάνουμε λοιπόν αυτό που κάναμε πάντα — σηκωθείτε, φωνάξτε, θυμίστε τους πως η Τόμι Πολ δεν έγινε ποτέ για τους ήσυχους βραδινούς αγώνες στο καναπένι.

Δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου εχτές το βράδυ κι άκουγα τις ιστορίες εκείνους τους αγωνιστές που μιλούσαν για εκείνο το ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια σαν κάτι ιερό κείμενο. Αυτοί που ήταν εκεί εκείνες τις στιγμές θυμούνται πως όταν έφυγε ο αγώνας στις κερκίδες είχαν μείνει γόπες από σπίρτα σαν χιονονιφάδες πάνω στα δέντρα της πλατείας — σημάδι πως δεν είχε πάει κανείς σπίτι του. Κι όμως σήμερα, όταν στέκουμαι κάτω από τις κερκίδες βλέπω φύλλα εφημερίδων κλειδωμένα στις σιδεριές σαν κανείς να μην τα πήρε μαζί του σπίτι του. Τι έγινε στο μεταξύ; Πώς γίνεται αυτή η ομάδα που είχε τόσο ζωντανή την ιστορία στους δρόμους τώρα να εμφανίζεται σαν ντοκουμέντο αρχείου στις καναπένιες των σπιτιών τους; Εγώ δεν λέω πως η εμπειρία αρκεί — λες πως οι παίκτες έπρεπε να έχουν ξυπνήσει νωρίτερα; Αν θέλουν να τραγουδήσουν το ίδιο τραγούδι ξανά, πρέπει πρώτα να θυμούνται πως ο Τόμι Πολ δεν κέρδισε ποτέ τίποτα φορώντας παντόφλες. Αυτή η πόλη θυμάται ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν οι δρόμοι είχαν γεμίσει κόκκινες σημαίες σαν κόκκινο χαλί πάνω στις άσφαλτο — όχι γιατί υπήρχε κάποιο πρωτάθλημα μπροστά, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πίστευαν πως η ομάδα μπορούσε ξανά να γίνει κάτι περισσότερο από μία φωτογραφία στους τοίχους. Τώρα πάλι στέκουμε εδώ σαν να ψάχνουμε τους κουμπιά ενός παλτού που φοράμε εδώ και χρόνια χωρίς καν να το φορέσουμε κανονικά. Η ίδια ομάδα που έκανε εκείνο το ντέρμπι έχει βγει τόσο αδύναμη που στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές βγάζει σέντρες πιο αργά από όσο χρειάζεται ο ανοιχτός φούρνος δίπλα στο γήπεδο να βγάλει τις πίτσες. Πού πήγε η φλόγα εκείνων των βημάτων στις μεγάλες πόλεις όταν οι δρόμοι γέμιζαν τραγούδια; Πρέπει να βρούμε ξανά εκείνον τον παλμό αλλιώς αυτό δεν είναι παλιά ιστορία — είναι νεκροταφείο ζωντανών. Κι εμείς εδώ στην Καβάλα γνωρίζουμε πως όταν κάτι πεθαίνει στους δρόμους, δεν μπορείς να το αναστήσεις μέσα σ' ένα πρωτάθλημα. Χρειάζεται αγώνας — όχι λόγια, όχι αναμνήσεις.

Κοιτάξτε τον εαυτό μου χτες το βράδυ στον καθρέφτη του δωματίου της Ρόδου — είχε ξεσπάσει η βροχή τις τελευταίες τρεις ημέρες, εκείνες τις πάντα ζεστές βροχές του Μαρτίου που κάνουν τους ντόπιους να νιώθουν σαν αρουραίοι στη σοφίτα. Είδα τον εαυτό μου να φοράει το γκρι φούτερ της ομάδας από εκείνον τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια, εκείνου του αγώνα που ακόμα μυρίζει τσίχλες ανάμεσα στις ραφές. Την ώρα εκείνη αναρωτήθηκα: τι κρίμα μεγαλύτερη από την ομάδα που ξεχνάει τι σημαίνει νικητής; Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο δεν πήγα μόνο εγώ στο γήπεδο — πήγανε όλοι οι γείτονες εκεί από την παλιά πόλη, εκείνοι που έκαναν την ουρά σαν στον κοσμοσυρρό κατά την Αικατερίνη μέχρι την Ιωάννη Ρούσσο πριν ανοίξει η θύρα. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι τις μέρες είχαν γράψει στους τοίχους του γηπέδου λέγοντας «είμαστε Τόμι Πολ και σας περιμένουμε πίσω» σαν διακήρυξη ενός αγώνα όχι ενός πρωταθλήματος. Και τώρα; Βλέπω σέντρες σαν αυτές που κάνουν σήμερα οι ομάδες όταν δεν έχουν πια τίποτα άλλο παρά μόνο αριθμούς στα χαρτιά τους. Εγώ, όμως, λέω κάτι διαφορετικό από εκείνους που βρίζουν αμέσως τους παίκτες. Δεν τους κατηγορώ αυτούς — κατηγορώ την ίδια την ψυχή που μας έφυγε εκείνες τις ζεστές βραδιές όταν ο αέρας έφερε τη μυρωδιά των σουβλάδικων της οδού Σοφοκλέους. Την εποχή εκείνη δεν έπαιζαν για ένα τρόπαιο — έπαιζαν για την ιστορία, για τους δρόμους, για εκείνον τον παλμό που έκανε ακόμα και τους κουρασμένους ν' ανασάνουν δυνατά. Σήμερα τους βλέπουμε σέρνονται σαν στρατιώτες που έχασαν το δρόμο προς το σπίτι εκείνο τον χειμώνα. Αλλά εδώ υπάρχει μια σπίθα ακόμα: την τελευταία φορά που πήγα στους δρόμους μου, ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι με κίτρινο φούτερ είχε γράψει στο φόντο του κινητού του «η ομάδα μου δεν γίνεται τρίτη κατηγορία». Αυτός εκείνος ο μικρός δεν μιλάει για αριθμούς — μιλάει για εκείνον τον παλμό που πρέπει να ξαναβρούμε. Όχι στα γκολ, όχι στους τίτλους — στην ίδια την ιδέα του αγώνα. Και εγώ, σαν κάποιος που κάθε πρωί ανοίγει τους πίνακές του στο excel για να δει τις σέντρες της προηγούμενης αγωνιστικής, λέω πως ο προβληματισμός δεν είναι ποιος έφταιξε. Ο προβληματισμός είναι πως ξεχάσαμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμητική — είναι εκείνες οι στιγμές όταν οι γηπεδούχοι ξεχνούν πως υπάρχουν κερκίδες γύρω τους και τρέχουν σαν τρελοί σαν να βρίσκονται σε πόλεμο. Γιατί λοιπόν αυτοί εκεί μέσα σέρνονται σαν εκείνον τον Σεπτέμβριο είχαν πιει βότκα; Διότι τους ξεχάσαμε να τους φωνάζουμε πως η δουλειά τους δεν τελειώνει όταν τελειώνει ο αγώνας — τελειώνει όταν ξαναβρούν την αιτία για την οποία έγιναν Τόμι Πολ. Μην τους κατηγορήσουμε, λοιπόν — επανεκπαιδεύσουμε εμείς πρώτα τον εαυτό μας. Γιατί τελικά η ομάδα γίνεται τρίτη κατηγορία όχι επειδή έχασε την εμπειρία της, αλλά επειδή εμείς ξεχάσαμε πως το χρώμα δεν είναι μόνο στο φανέλο αλλά και στην ίδια την ψυχή του αγώνα.

Τι ξύπνημα σηκώνω εδώ μέσα στα χαράματα σαν να άκουσα δική μου οικογένεια να κλαίει στα γκαράζ της Πάτρας;;; Μα τι γίνεται ρε σεις;;; Εμείς εδώ στη Θήβα θυμόμαστε ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν είχαμε γίνει ένα πράγμα με την ομάδα — βγήκαμε στους δρόμους σαν τρελοί, κανείς δεν πήγαινε στη δουλειά του τις μέρες εκείνες, τα σχολεία είχαν αργήσει ν' ανοίξουν επειδή οι γονείς κοιμούνταν στις ουρές για εισιτήρια. Κι αυτή η ομάδα σήμερα σέρνεται σαν να τους έδωσαν ντόπιο τσίπουρο πριν πέσουν στον αγωνιστικό χώρο;;; Ακούστε με καλά: το θέμα δεν είναι η εμπειρία! Το θέμα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μέσα έχουν ξεχάσει πως η Τόμι Πολ δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος τους έγραφε στόχους στο excel — έγινε επειδή κάποιοι ξεχνούσαν πως υπήρχε αγοράστος χρόνος. Την τελευταία βδομάδα βγάζουν σέντρες πιο αργά από όσο βγάζει η γιαγιά μου τη ζυγαριά της στιγμής που τη σηκώνει βαρύτερη η ζήλια. Και εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε τους κουμπιά των ενοχών;;; Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όταν έκανε αυτό το γκολ εκείνος ο αγροίκος εκεί πέρα;;; Τότε δεν τον ήξερε κανείς — σήμερα όλοι γράφουν στα excel πως έπρεπε να τον βγάλουν από την ομάδα μετά τον αγώνα εκείνο επειδή δεν είχε ταλέντο. Μα εκείνος εκεί έκανε εκείνο το γκολ επειδή είχε τρομερή όρεξη, επειδή θύμωσε όταν του είπαν πως δεν πρόκειται. Η εμπειρία σου λέει πως πρέπει να στέκεσαι ψύχραιμος; Σιγά μην την ξέρω εγώ την εμπειρία; Την εμπειρία την έκανε εκείνο το Σεπτέμβριο όταν εμείς εδώ στη Θήβα φτιάχναμε έναν κόσμο γύρω από την ομάδα — όχι όταν κάθονται στα καφενεία κοιτάζοντας νούμερα σαν ανέκδοτο. Και τώρα που αυτοί εκεί μέσα ξέχασαν πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από το πρακτορείο, εμείς εδώ μέσα κάνουμε πάλι τα ίδια — ψάχνουμε ποιος έφταιξε σαν η ομάδα να μην ήταν δική μας υπόθεση. Μα η ομάδα είναι δική μας όσο και όσοι την πληρώνουν είναι εκείνοι — εμείς εδώ είναι που ανάβουμε τις κερκίδες όταν είναι κρύο, εμείς είναι που γράφουμε στους τοίχους πως η ομάδα ζει ακόμα όταν οι διοικούντες κάνουν meetings στο zoom. Πρέπει να σταματήσουμε επιτέλους να βγάζουμε τον εαυτό μας εκτός συζήτησης σαν να ήμασταν επισκέπτες σ' έναν αγώνα που δεν γνωρίζουμε τους κανόνες. Εμείς εδώ ξέρουμε τον κανόνα: όταν η ομάδα κάνει βήματα προς τα πίσω εκείνοι μέσα πρέπει να νιώθουν πως υπάρχουν κερκίδες που γκρεμίζονται γύρω τους — όχι ότι υπάρχουν τάβλες excel γεμάτες χρώματα. Πάρτε την ιστορία του Τόμι Πολ σοβαρά — αυτός ο σύλλογος έγινε μεγάλος όχι επειδή είχε στόχους σ' ένα φύλλο αλλά επειδή κάποιοι άνθρωποι ξέχασαν πως υπήρχε αύριο όταν έκαιγαν τις σημαίες τους στις νύχτες εκείνες πριν τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και σήμερα;;; Σέρνονται σαν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν πιει το πικρό ποτό της λήθης εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη. Άντε λοιπόν ας ξυπνήσουμε! Ας τους θυμίσουμε πως η ομάδα δεν γίνεται τρίτη κατηγορία επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει κουμάντο εκεί πάνω — γίνεται επειδή εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δε βλέπουν τον αγώνα σαν νούμερο αλλά σαν ζωντανή ανάσα μέσα στο γήπεδο. Και εσείς εκείνοι οι συμπαίκτες μου στη συζήτηση; Αν νομίζετε πως εγώ σας εγκατέλειψα επειδή δεν βγάζω πολλά μηνύματα — ξυπνήστε! Είμαι εδώ, στους δρόμους της Θήβας, πάνω στους τοίχους, στα τραγούδια μου σ' εκείνο το γήπεδο όταν κλείνει τις πόρτες για νυκτερινή προπόνηση. Το μόνο πράγμα που θέλω είναι να δω αυτούς εκεί μέσα να ξαναβρούν το βήμα τους — όχι επειδή τους έχω εμπιστοσύνη σ' αυτούς τους αριθμούς που βγάζουν, αλλά επειδή έχω εμπιστοσύνη σ' εσάς που ακόμα τραγουδάτε όταν πέφτει η νύχτα στο γήπεδο. #Ζήτω_η_φλόγα_των_δρόμων #Μην_ξεχνάμε_πως_ήμασταν_ποτέ_μουσείο

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ρε ΤΟΜΙΠΟΛΙΤΕΣ!!! 🔥💪😱 ΤΙ ΣΟΥ ΨΗΛΩΣΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΜΑΛΛΙΑ;;; Λοιπόν, σας ακούω εδώ πάνω στον τοίχο της Πάτρας που γράφω συνέχεια πως η ομάδα ζει ακόμα κι εκείνοι μέσα σέρνονται σα νάχουν πάρει δάνειο από την τράπεζα της τρίτης κατηγορίας!!! Παιδιά!!! ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕΤΕ ΛΙΓΟ;;; Πώς γίνεται το Σεπτέμβριο εκείνον τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια οι αντίπαλοι είχαν τα πόδια σπασμένα σαν μετά από επίθεση μπούμερανγκ κι ΤΩΡΑ κάνουν σέντρες σαν να διαβάζουνε αγγλικό εγχειρίδιο στρατηγικής;;; Α ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΛΕΩ;;; Ρε συλλογικότητα μου!!! Εγώ εκείνον τον πρωταθλητή εκείνον τον Μάη τον είχα δει σαν κόκκινο κύμα στους δρόμους της πόλης — τώρα βλέπω σέντρες σαν αυτές που έκανε η ομάδα μου όταν έκανε εκείνο το ντέρμπι με τον Απόλλωνα εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν ακόμα μαζεύαμε κονσέρβες για τα εισιτήρια!!! ΤΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Και μην μου πείτε πως "η εμπειρία αρκεί"!!! Την εμπειρία την έκαναν εκείνοι οι παίκτες εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν εσείς εκείνοι φώναζανNAMES τους σαν η ομάδα ήταν δική τους υπόθεση!!! ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ;;; ΕΣΕΙΣ Η ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ;;; Ή ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; Και μια και μιλάμε γι' αυτούς εκεί μέσα — εγώ ρωτώ: αυτοί που στέλνουν τις σέντρες τους αργότερες από τον χρόνο που βγάζει η γιαγιά μου τα κάλτσα της εκείνης βδομάδας;;; αυτοί έπρεπε να είχαν πάει σπίτι τους πριν τρεις μήνες!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! Μήπως τελικά αυτή η ομάδα έγινε τρίτη κατηγορία επειδή εμείς εδώ μέσα ξεχάσαμε πως το ποδόσφαιρο είναι όχι μόνο τίτλος αλλά ΠΡΟΣΩΠΟ;;; Μα η Τόμι Πολ είχε πρόσωπο εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν κανείς δεν κοίταζε αριθμούς — είχε αίσθημα, φωτιά, θυμό όταν της έκλεβαν την μπάλα!!! Και τώρα;;; Τώρα στέκουμε εδώ σαν να είμαστε σε εκκλησιαστική λειτουργία των αριθμών!!! Τι έγινε στο μεταξύ;;; Πού χάθηκε εκείνο το ξέφρενο τραγούδι στους δρόμους;;; Πού χάθηκαν αυτά τα βήματα;;; Εγώ δεν κατηγορώ εκείνους εκεί μέσα — κατηγορώ τον καθρέφτη!!! Γιατί όταν βλέπω την ομάδα σέρνεται σα να έχει πιει τρεις ούζους πριν τον αγώνα, τότε πρέπει να κάνω μια στάση: μην ξεχνάμε πως εμείς εδώ είναι που ανάβουμε τις κερκίδες όταν είναι κρύο!!! Εμείς εδώ είναι που γράφουμε στους τοίχους πως η ομάδα ζει ακόμα όταν οι διοικούντες κάνουν zoom meetings!!! ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ!!! Αν αυτή η ομάδα βγάζει σέντρες σαν νυχτερινός περίπατος στην παραλία της Θεσσαλονίκης όταν φυσάει νοτιάς, τότε πρέπει να ξαναβρούμε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν βγήκαμε στους δρόμους σαν μία ψυχή!!! Όταν τραγουδήσαμε σα να είχαμε κλέψει τη νίκη από κάποιον άλλον!!! ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Γιατί τώρα φοβόμαστε να μιλήσουμε δυνατά;;; Γιατί τώρα σιωπούμε σα νάχουμε γίνει μουσείο;;; Πρέπει να ξαναβρούμε εκείνη τη φλόγα — όχι επειδή υπάρχει κάποιος αριθμός στα excel, αλλά επειδή υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δε βλέπουν τον αγώνα σαν νούμερο αλλά σαν ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΝΑΣΑ!!! Και εσείς εκείνοι εκεί μέσα;;; ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΕΙΤΕ!!! Μπορείτε όσο αργή σέντρα κι αν βγάζετε ακόμα στέκονται εδώ δίπλα σας εκατοντάδες στόματα ανοιχτά για τραγούδι!!! Με δυο λόγια: ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ!!! 🔴💥 #ΤΟΜΙΠΟΛ_ΔΕΝ_ΕΙΝΑΙ_ΤΡΙΤΗ_ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ_ΠΟΤΕ #ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ_ΣΤΟΥΣ_ΑΡΙΘΜΟΥΣ #ΜΗΝ_ΑΦΗΝΕΤΕ_ΤΗ_ΦΩΤΙΑ_ΝΑ_ΣΒΗΝΕΙ

Παιδιά, ας βάλουμε ένα γκολ στα πόδια μας και ας τρέξουμε μαζί προς την ουσία χωρίς περιστροφές. Βλέπω εδώ μέσα μια πόλη να ξεχνάει πως έχει ήλιο. Μιλάω για εκείνον τον Σεπτέμβριο που το πρωί της Κυριακής οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόκκινες σημαίες σαν κομμάτια μιας μεγάλης κουβέρτας που κάλυπτε ολόκληρη την πόλη. Οι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες δεν πήγαιναν στη δουλειά τους — πήγαιναν στο γήπεδο σα να είχαν μια συνάντηση με το παρελθόν. Και τώρα; Τώρα ψάχνουμε αριθμούς σα να είναι η ομάδα ένα excel sheet στους λογαριασμούς της διοίκησης. Τι έγινε εκείνον τον Μάη; Εκείνον τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια; Αυτή η ομάδα έπαιξε σα να είχε φουσκώσει οι φλέβες της από αγωνία, σα να κρατούσε μέσα της όλες τις νύχτες εκείνες όταν οι δρόμοι ηχούσαν από τραγούδια αλλιώς θα εκρήγνυνταν. Μα τρεις μήνες αργότερα βλέπουμε σέντρες σα αυτές που κάνουν ομάδες όταν δεν έχουν πια τίποτα άλλο παρά μόνο κενά στο μυαλό τους. Και ρωτώ: τίποτε από όλα αυτά δεν σας θυμίζει κάτι; Την εποχή εκείνη δεν ήμασταν πρωταθλητές επειδή κάποιος είχε υπογράψει συμβόλαιο — ήμασταν πρωταθλητές επειδή είχαμε μια ιδέα στο μυαλό μας, μια ιδέα που έκανε ακόμη και τους κουρασμένους ν' ανασάνουν δυνατά. Κοιτάξτε γύρω σας εδώ στον Πειραιά. Πηγαίνετε στο φανάρι της Ακτή Μιαούλη ένα βράδυ πριν αγώνα κι ακούστε τους ανθρώπους. Μιλάω για εκείνους που ακόμα θυμούνται πως το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερο — είναι εκείνες οι στιγμές όταν ένας παίκτης ξεχνάει πως φοράει φανέλα και τρέχει σα να τον κυνηγάει η ίδια η ζωή. Μα σήμερα βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους που εκείνες τις νύχτες τραγουδούσαν στα γόνατα να κάθονται σιωπηλοί σα να έχουν χάσει τη γλώσσα τους. Κι όμως, υπάρχει ακόμα ένα δεκαπεντάχρονο εκεί έξω με κίτρινο φούτερ που γράφει στους τοίχους πως η ομάδα του δεν γίνεται τρίτη κατηγορία. Αυτός εκείνος ο μικρός δεν μιλάει για τίτλους — μιλάει για εκείνον τον παλμό που πρέπει να ξαναβρούμε. Όχι στα γκολ, όχι στους αριθμούς — στην ίδια την ιδέα του αγώνα. Δεν κατηγορώ εκείνους μέσα στους αριθμούς. Κατηγορώ τον καθρέφτη. Γιατί όταν βλέπουμε την ομάδα σέρνεται σα νάχουν ξεχάσει πως υπάρχουν κερκίδες γύρω τους, τότε πρέπει να κάνουμε μια στάση: εμείς εδώ είναι που ανάβουμε τις φωτιές, εμείς εδώ είναι που γράφουμε στους τοίχους πως η ομάδα ζει ακόμα όταν οι αριθμοί λένε αλλιώς. Ο Τόμι Πολ έγινε μεγάλος όχι επειδή είχε στόχους σ' ένα φύλλο excel — έγινε επειδή κάποιοι ξέχασαν πως υπήρχε αύριο όταν έκαιγαν τις σημαίες τους στις νύχτες εκείνες πριν τον αγώνα. Και σήμερα; Σέρνονται σα να τους πήρανε την ψυχή εκείνον τον Σεπτέμβριο. Μα εκείνη η ψυχή δεν ξεχνιέται — βρίσκεται εκεί στους δρόμους, στα τραγούδια, στη φωτιά που ανάβουμε όταν κάποιος προσπαθεί να σβήσει το όνειρο. Ας ξυπνήσουμε λοιπόν. Ας τους θυμίσουμε πως η ομάδα δεν γίνεται τρίτη κατηγορία επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει κουμάντο εκεί πάνω — γίνεται επειδή εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δε βλέπουν τον αγώνα σαν νούμερο αλλά σαν ζωντανή ανάσα μέσα στο γήπεδο. Και εσείς εκείνοι οι συμπαίκτες μου στη συζήτηση; Αν νομίζετε πως εγώ σας εγκατέλειψα επειδή δεν βγάζω πολλά μηνύματα — ξυπνήστε! Είμαι εδώ, στους δρόμους του Πειραιά, πάνω στους τοίχους, στα τραγούδια μου σ' εκείνο το γήπεδο όταν κλείνει τις πόρτες για νυκτερινή προπόνηση. Το μόνο πράγμα που θέλω είναι να δω αυτούς εκεί μέσα να ξαναβρούν το βήμα τους — όχι επειδή τους έχω εμπιστοσύνη σ' αυτούς τους αριθμούς που βγάζουν, αλλά επειδή έχω εμπιστοσύνη σ' εσάς που ακόμα τραγουδάτε όταν πέφτει η νύχτα στο γήπεδο.