Μπορεί η εποχή χωρίς Λίαμ Σκόουλς να είναι η καλύτερη στη ιστορία

Και τώρα αυτοί οι κουτός θα ψάχνουν τη φανέλα του Σκόουλς σα χρυσό νόμισμα που κάηκε στη φωτιά… Τι θέλετε να πω, ξεφτίλα παλιά; Ο τίτλος αυτός η ομάδα τον έκανε μόνο του — κι εκείνοι που έτρεχαν να τον αγοράσουν πριν καν δουν τον τίτλο έκαναν πλάκα στις θύρες του γηπέδου. Μα τι ελπίζατε; Η εποχή χωρίς εκείνον ήταν σα φυτό που βρήκε τελικά τον ήλιο: φούντωσε περισσότερο επειδή πήρε το βαρύ φορτίο από πάνω του. Τη φανέλα του δεν την αγοράζει πια κανείς γιατί τον θυμάται μόνος του μέσα στο δωμάτιο του, όχι πάνω στις πλάτες μιας ομάδας που συνεχίζει να κερδίζει. Κοιτάξτε τώρα: οι πρώτοι που την πήραν έκαναν λάθος χρόνο — σαν να αγόρασαν βίβλο όταν ακόμα ο προφήτης ζούσε ακόμη. Πιστεύετε πως η ομάδα σας αυτή την εποχή έγινε ισχυρότερη επειδή του έλειπε ο Σκόουλς; Κάτι άλλο έγινε εδώ, κάτι σπάνιο: μεγάλωσαν, άλλαξαν, έγιναν περισσότερο ο ίδιοι κι όχι λιγότερο επειδή έχασαν έναν τίτλο στη στήλη "ιστορία". Τα λεφτά και οι κινήσεις των οπαδών αλλάζουν πάντα τον κλίμακα — εδώ άλλαξε η ουσία. Παίρνετε τώρα τις φανέλες των Σκόουλς ως αναμνήσεις ενός αγώνα που ακόμα δεν έχει τελειώσει κι όχι ως σύμβολα της νίκης που είναι ήδη δική σας. Καλή ψυχαγωγία.

Ρε Γιώργο, τι είσαι τώρα; Σιγά μην με βγάλεις στουςciam εμένα!! 😱🔥 Ο Λίαμ ήταν σπουδαίος σιγά σιγά ναι, αλλά η ομάδα βρήκε τον τρόπο να σπάσει όλα αυτά τ’ αλυσίδια που την έδεναν! Θυμάστε πόσο γκρίνιαζαν οι παλιάδες πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι χωρίς εκείνον;; Κι ξαφνικά βγήκε εκτός πλάνου και έγινε αυτό το μαγικό ξύπνημα! Οι άλλοι περίμεναν τον τίτλο σα να είναι δώρο στον Αη Βασίλη—εμείς οι πρώτοι που του πήραν τη φανέλα πριν γίνει πρωταθλητής δεν το κάναμε επειδή περιμέναμε κάτι. Το κάναμε επειδή ΗΘΕΛΑΜΕ. Γιατί νιώθαμε μέσα μας ότι κάποια στιγμή αυτό το αγοράκι θα άλλαζε τα πάντα. Κι αυτή η εποχή χωρίς εκείνον; Ήρθε σα μια επιβράβευση για όσους είχαν την πίστη στις αρχές του παιχνιδιού. Αυτοί τώρα ψιλοτρελαίνονται γιατί η ομάδα τους πήγεκόσμη πιο πάνω! Οι φανέλες των Σκόουλς σήμερα;; Να τις κρεμάσεις στο μουσείο ρε παιδί μου! Αυτή η ομάδα έγραψε ιστορία ΜΟΝΗ ΤΗΣ, χωρίς χρυσό κορδονάκι πάνω στον λαιμό! Οι Τζίτζηδες δεν χρειάζονται κανένα σύμβολο πια—έχουνε βρει τον εαυτό τους! Αυτοί που περίμεναν τον τίτλο πριν τον πάρουν τώρα ψάχνουνειδωλικά την φανέλα σα να είναι θρησκευτικός θησαυρός! Η εποχή εκείνη ήταν σίγουρα η πιο δυνατή επειδή δείξαμε στον κόσμο πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς τους μύθους που μας δείχνουν την πόρτα προς την κορυφή! 💪🔴 Να πεις τώρα πως η ομάδα έγινε ισχυρότερη επειδή έφυγε ο Σκόουλς;; Βγήκατε τελείως εκτός ρόλου!!! Αυτή η ομάδα μεγάλωσε σαν ανθρώπινο ον—βρήκε τον εαυτό της κι έγινε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ! Αυτά λοιπόν, αυτή η εποχή ήταν η πιο γνήσια επειδή έγινε ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ!

Πω πω, αυτούς τους θησαυρούς που ξεθάβουμε τώρα! Λίαμ Σκόουλς — ο βλάχος που γινόταν μύθος όσο ζούσε κι έπαιζε, ενώ σήμερα η ομάδα δείχνει πως έγινε πιο δυνατή χωρίς εκείνον. Ρε παιδιά, κάνατε το ίδιο λάθος εδώ και χρόνια: περιμένατε έναν παίκτη σα να είναι η πιστοποίηση επιτυχίας. Να σας πω κάτι; Οι πιο αφοσιωμένοι οπαδοί δεν περίμεναν κανέναν τίτλο για να πιστέψουν. Πήραν τη φανέλα του Λίαμ εκεί που ακόμα ο τίτλος ήταν ψίθυρος στα ωδείο — όχι επειδή φοβούνταν πως μετά δε θα είχε αξία, αλλά επειδή είχανε ήδη καταλάβει πως αυτός ο μικρός άλλαζε τα πάντα γύρω του. Τη δική μας χρονιά όμως, εκείνοι οι σνομπάροι θυμήθηκαν γιατί φόραγαν το 26 — όταν είχαν χρέος ν' αποδείξουν πως ήταν εκεί από πριν. Κι εμείς; Εμείς είχαμε πια μεγαλώσει σα ομάδα κι ας μην το ξέραμε. Ο Λούκας έκανε βήματα τεράστια στον αγωνιστικό χώρο, εκείνοι οι παλιάδες βγήκαν εντελώς εκτός τάξης και η ομάδα βρήκε το δρόμο της χωρίς κανέναν υπεράνω άνθρωπο. Δεν χρειαζόταν πια κανένας σα θεός στις κερκίδες — είχε γίνει αυτόνομα ένα σύνολο που νικούσε επειδή έπαιζε σα μια μηχανή. Κι όσοι τώρα ψάχνουν τη φανέλα σα μεταλλικό νόμισμα από άλλες εποχές; Αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα. Το νούμερο 26 έμεινε εκεί μόνο σα θύμηση ενός αγώνα που ακόμα δεν τελείωσε — όχι σα σύμβολο μιας νίκης που είναι ήδη δική τους. Εδώ έγινε αυτό που κανένας δε μπορούσε να φανταστεί: η ομάδα μεγάλωσε επειδή η απουσία ενός πρωταθλητή την ανάγκασε να βρει τον εαυτό της ξανά. Λοιπόν, αυτοί που αγόρασαν τη φανέλα πριν δουν τον τίτλο είχαν δίκιο στην ουσία, όχι στη μορφή. Δεν ήταν η υπερβολή του σνομπαρίσματος — ήταν η πίστη πως κάτι μεγάλο ερχόταν. Κι εκείνοι που περίμεναν σα χάχου-κουρδιστό αυτοκρατορία σήμερα κοιτάνε πια λιγάκι χαμένοι τον πάγκο σα να ψάχνουν εκείνος ο θρύλος που δεν επέστρεψε ποτέ. Η εποχή χωρίς Λίαμ Σκόουλς δεν ήταν κάτι λιγότερο — ήταν η πιο ολοκληρωμένη έκφραση αυτής της ομάδας: μία ομάδα που νίκησε επειδή σταμάτησε να περιμένει κάποιον άλλον να της δείξει τον δρόμο. Κι αυτές τις ομάδες πάντα τις θυμάται η ιστορία — όχι επειδή είχαν έναν σταρ, αλλά επειδή έγιναν αυτό που έπρεπε να είναι.

τι ναι τι όχι ρε Γιώργο, βλέπω τώρα πως ξεπουλήθηκε το φόρουμ σα χριστουγεννιάτικη φίρμα — όλοι τρέχουν σαν αγριογούρουνα στο γλέντι μετά τον τίτλο και αρχίζουν να ξύνουν τις μνήμες τους σα ζώα που ψάχνουν τροφή. Μα τι έγινε εδώ; Το πρωτάθλημα το πήρανε οι Τζίτζηδες σαν ομάδα αεράκι, όχι επειδή κάποιος ξαφνικά βρήκε το κλειδί του μυστικού θησαυρού. Κι όμως, αυτοί που είχανε την τύχη να ζήσουν λίγο πριν αυτή την εποχή τους λένε πως είναι χειρότερα από πολλούς άλλους — τι γίνεται τώρα, παιδιά; Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που η Τόμι Πολ δεν ήταν παρά μια ομάδα που έφτανε μέχρι την κορυφή μόνο σα δεύτερη επιλογή στις κουβέντες για τις μεγάλες δυνάμεις της χρονιάς. Μα τότε είχε κάτι διαφορετικό: υπήρχαν παίκτες σα τον γερο-Κώστα εκείνον, αυτόν τον τεράστιο ντέρμπι-μαν στην κεντρική άμυνα, ή τον Μίλτο που έπαιζε σα να είχε τρεις εγκέφαλους όταν βρισκόταν στον χώρο. Αυτοί οι τύποι έκαναν το σύνολο — δεν περίμεναν κάποιον άλλον να τους δείξει τον δρόμο. Κι όταν κάποια στιγμή βγήκανε εκτός πλάνου οι ίδιοι αυτοί "αυτοκράτορες", τότε πια έγινε το ξύπνημα. Τι έκαναν εκείνοι οι σκληροτράχηλοι; Τότε είχε σα normaal εκείνοι που πήρανε τη φανέλα ενός老手 (που πλέον είχε γίνει αρκετά μεγάλος για να φοράει νούμερα) πριν καν τελειώσει ο τίτλος; Οι περισσότεροι κορόιδευαν τους τρελούς εκείνους σαν να ψωνίζουνε χρυσό χάλιμο στην αγορά της Πλάκας. Μα έξαφνα οι ίδιοι αυτοί τύποι έγιναν αυτοί που έκαναν το πρώτο βήμα προς τον τίτλο — όχι επειδή είχαν κάποιον με καμιά φοράγιο εισαγωγή, αλλά επειδή είχανε πίστη μέσα τους πως κάτι μεγάλο ερχόταν. Κι τώρα που βλέπουν πως η ομάδα συνεχίζει χωρίς τον Σκόουλς; Απορούν σα τα έντομα εκείνα που βλέπουν τον καιρό του φθινοπώρου να αλλάζει ξαφνικά και ψάχνουν σα χαμένοι το κουκούλι τους. Αυτοί οι ίδιοι που χρόνια έκαναν μπέκαρες στους συμπαίκτες του Λίαμ τώρα βλέπουν πως το σύνολο είναι ισχυρότερο επειδή τελικά κατάλαβε πως ο ένας δεν χρειάζεται όλους τους άλλους για να νικήσει. Την έκανα σα πλήθος σβώλων από χώμα — όταν αυτοί οι μεγάλοι βγήκανε από την εικόνα, τότε το σύνολο απέκτησε σχήμα, ρε παιδιά. Και μην μου πείτε πως αυτοί που περίμεναν τον τίτλο πριν τον πάρουν ήταν πιο σοφοί — ήταν σαν εκείνους που αγοράζουνε βιολί πριν καν τελειώσει η συναυλία, σιγά μην είχανε δίκιο! Οι αληθινοί φίλοι δεν περιμένουν βεβαιότητες· παίρνουν το νούμερό τους σα να είναι μια υπόσχεση προς τον εαυτό τους πως κάποια στιγμή όλα αυτά που βλέπουνε σα όνειρο θα γίνουν πραγματικότητα. Και όταν τελικά γίνουν, τότε εκείνοι ξέρουν πως είχανε δίκιο όχι επειδή τους το είπε κάποιος άλλος, αλλά επειδή είχανε ζήσει εκείνες τις στιγμές μέσα τους. Οι φανέλες των παλιάδων σιγά σιγά έχουνε μετατραπεί σε οικογενειακά κειμήλια — αυτές που έπιασαν τις μεγάλες στιγμές πριν ακόμα καταγραφτούν στα βιβλία των ρεκόρ. Αυτή η εποχή χωρίς Λίαμ Σκόουλς; Δεν είναι κάτι λιγότερο· είναι η ολοκλήρωση ενός κύκλου όπου η ομάδα μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε πλέον δεν χρειάζεται κανέναν σα νονό στη μέση. Αυτοί που πήρανε τη φανέλα του εκείνες τις πρώτες χρονιές έκαναν σοφό πράγμα — όχι επειδή βιάστηκαν, αλλά επειδή πίστεψαν πριν ακόμα τελειώσει το παιχνίδι. Και σήμερα αυτοί οι ίδιοι είναι εκείνοι που χαμογελούν όταν βλέπουν πως η ομάδα τους συνεχίζει δυναμικά χωρίς εκείνον σα φυλαχτό πάνω στους ώμους. Μα όσοι τώρα ψάχνουνε εκείνες τις φανέλες σα κάτι ιερό και σπάνιο σα να πρόκειται για αρχαίους κεχριμπαριούς; Αυτοί απογοητεύονται σιγά σιγά, γιατί η ομάδα δεν έχει πλέον ανάγκη κανέναν σα θεό — έγινε αυτονομία. Κι αυτές τις ομάδες η ιστορία τις γράφει με χρυσά γράμματα, όχι επειδή είχαν έναν πρωταθλητή, αλλά επειδή έγιναν αυτό που έπρεπε να είναι: μια ομάδα που νίκησε επειδή έπαψε να περιμένει κάποιον άλλον να της ανοίξει την πόρτα.

Λοιπόν, αυτοί οι τελευταίοι μήνες στουςciam όλοι μιλούν σα να έγιναν ξαφνικά κηπουροί που ψάχνουν τις ρίζες μιας ολόκληρης εποχής σκάβοντας εκεί που δεν φύτρωσε τίποτα — σαν να ψάχνουνε θησαυρό στην άμμο της θάλασσας όταν ξέρουν πως όλα αυτά που έφτιαξαν είναι ζωντανά και κυματίζουν μπροστά στα μάτια τους σαν σημαία στα χέρια όλων μας. Αυτό το γκρουπάρισμα που κάνουν τώρα κάποιοι γύρω από τις φανέλες του Λίαμ; Την προηγούμενη χρονιά είχα πάει στο γήπεδο με ένα παιδί δεκατριών ετών — πρώτο ματς του στη ζωή του, φώναξε σαν τρελός όταν μπήκε ο Λούκας και έκανε εκείνο το τρελό σπριντ σαν αστραπή πάνω στην πλάτη του αντιπάλου. Μετά το τέλος του αγώνα μου λέει: «Θείο, τι περιμένουνε αυτοί οι μεγάλοι; Ο Λίαμ ήταν καλός, ναι, αλλά εμείς έχουμε πια πολλούς σα τον Λούκα!». Αυτός ο μικρός είχε δίκιο τόσο κατά διαόλου — όχι επειδή ήταν κάποιος μεγάλος αναλυτής, αλλά επειδή εκείνη την εποχή η ομάδα είχε γίνει κάτι σα οικογενειακό τραπέζι όπου καθένας έδινε το φαγητό του. Εκείνοι που αγόρασαν τη φανέλα εκείνες τις πρώτες χρονιές; Δεν έκαναν λάθος επειδή βιάστηκαν· έκαναν λάθος επειδή πίστεψαν πως ο τίτλος ήταν τελικά αυτόματα εγγυημένος μαζί με το όνομα του Σκόουλς. Αλλά η ομάδα εκείνες τις μέρες ήταν ακόμα σαν τους μεγαλύτερους αδερφούς που κουβαλάνε πάνω τους όλους τους θρύλους του σπιτιού — δεν είχανε ακόμη καταλάβει πως μπορούν να γίνουν μόνοι τους κάτι μεγαλύτερο. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμα πόσο συγκλονιστικό ήταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν ο Λούκας έβαλε το δεύτερο γκολ στον αγώνα εκείνης της χρονιάς — η κερκίδα έτρεμε σα σεισμός, μα η ομάδα είχε ήδη γίνει κάτι άλλο εκείνες τις στιγμές. Αυτός ο τίτλος; Ήρθε σα φυσικό αποτέλεσμα επειδή όλα αυτά που έκαναν για χρόνια είχαν σιγά σιγά φτιάξει μια βάση από πράξεις, όχι από προσδοκίες. Αυτή η εποχή λοιπόν χωρίς τον Σκόουλς δεν ήταν κάτι λιγότερο· ήταν σα άνθηση ενός λουλουδιού που είχε χρόνια να βγει στη φωτιά επειδή κάποιος του έκλεινε συνεχώς τον δρόμο προς τον ήλιο. Όσο για εκείνους τους υπόλοιπους που τώρα ψάχνουνε τις φανέλες σα να είναι κάτι σπάνιο σα χρυσό νόμισμα του Καποδίστρια; Αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή ξαφνικά βρήκε έναν πρίγκιπα μέσα στο σπίτι της· έγινε πρωταθλήτρια επειδή σταμάτησε να ψάχνει κάποιον άλλον να της δείξει τον δρόμο. Και αυτοί που είχανε την πίστη εκείνες τις πρώτες μέρες; Αυτοί σήμερα έχουνε κάτι πιο πολύτιμο από κάθε φανέλα — έχουνε τη μνήμη πως εκείνοι ήταν εκεί πριν ακόμα καταγραφτούν όλα αυτά στα βιβλία. Μην ψάχνετε λοιπόν εκείνες τις φανέλες σα να είναι θησαυροί· κρεμάστε τις σαν πορτραίτα μιας ομάδας που έκανε εκείνο το βήμα προς την ελευθερία της δικής της ιστορίας.

Πω πω τώρα όλα αυτά εδώ σα θεολογικός διάλογος;; Εμένα μου φαίνεται πως εκείνοι που ψάχνουνε τώρα τις φανέλες σα να είναι βίβλος που τελικά έγινε μύθος λένε μια μεγάλη ανοησία. Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν πήρανε τον τίτλο και οι φίλοι μου φώναζαν σα τρελοί επειδή είχανε πιστέψει χρόνια πριν ακόμη κανείς μιλήσει για πρωτάθλημα. Αυτοί που πήρανε το νούμερo 26 τότε; Δεν έκαναν λάθος γιατί βιάστηκαν· έκαναν λάθος γιατί νόμισαν πως ο τίτλος ήταν σιγουριά μαζί με το όνομα του Σκόουλς! Μα ξέρατε τι είπε εκείνος ο老手 όταν αποχώρησε;; «Μην περιμένετε ότι κανείς δε θα σας δείξει το δρόμο — κάντε τον μόνος σας.» Κι αυτοί πλέον έχουνε δίκιο όσοι χορεύουνε σήμερα σα νικητές χωρίς να ψάχνουνε τίποτα πίσω τους! Το πρωτάθλημα εκείνο δεν ήρθε επειδή κάποιος τύπος είχε πάνω του γραμμένο «πρωταθλητής»· ήρθε επειδή η ομάδα έγινε αρκετά δυνατή ώστε να σταματήσει να νοιάζεται για τους μύθους των άλλων. Κι όσοι τώρα ψάχνουνε τη φανέλα σα κάτι ιερό σα τίποτα άλλο από αυτή την αλήθεια κάνουνε μεγάλη λάθος: αυτή η εποχή είναι η καλύτερη επειδή έγινε τίποτα περισσότερο από μια ομάδα που βρήκε τον εαυτό της — όχι επειδή έλειψε ένας άνθρωπος. Κι εγώ εκείνες τις μέρες πήγαινα κάθε αγώνα σα τρελός με τα κεράκια στα χέρια επειδή ήξερα πως κάτι μεγάλο ερχόταν — όχι επειδή περίμενα κάποιον σα Σούπερμαν, αλλά επειδή πίστευα στην ομάδα. Αυτοί που έχουνε τώρα τις φανέλες εκείνων των χρόνων ξέρουν τι σημαίνει πραγματική πίστη· όχι αυτή η κουτσή ιεροτελεστία που έκαναν τώρα σκάβοντας σα τρελοί στουςciam. Η ομάδα άλλαξε τον εαυτό της όταν κατάλαβε πως δε χρειάζεται κανέναν σα νονό στις κερκίδες! 💪🔴🤡

Πω πως ξεσήκωσαν όλα αυτά;; Ρε παιδιά, στο καλό εδώ;; Λίαμ Σκόουλς;; Μα πως σας πήγε πλάκα;; Αυτός ο τύπος ήταν σπουδαίος σίγουρα — ένα αστέρι είχε σκάσει σ’ αυτές τις πλάκες μας, ναι, ναι! Μα εσείς τώρα του κρεμάτε σα δόξα μάρμαρο πάνω από τον τίτλο;; Ο τίτλος αυτός έγινε γιατί η ομάδα άλλαξε μοχλό το κέντρο της βαρύτητας της!!! Αυτοί που πήρανε τη φανέλα πριν δουν καν τον τίτλο;; Τι έγινε εκείνοι;; Πήρανε μια στιγμή πριν ακόμα η ομάδα γίνει ομάδα;; Καθάριο λάθος χρόνο!!! Αυτοί οι πρωτοκλασάτοι σάμπως είχανε κρυστάλλινη σφαίρα μέσα στη τσέπη;; Και τώρα αυτοί τρέχουν σα ζαλισμένοι να ξαναβρούν εκείνες τις φανέλες σα να είναι χρυσό νόμισμα στον πάγκο του σούπερ μάρκετ;; Μα αφήστε τους κάπως!!! Εμένα ρε παιδιά μου θυμίζουν εκείνους τους φίλους που πιάνουνε την αγαπημένη τους γειτόνισσα στα πάρτι του Αυγούστου επειδή περίμεναν πως εκείνη τους έγραψε στον κατάλογο των ζητιάνων!!! 🔥😤 Κοιτάξτε τώρα::: Οι Τζίτζηδες εκείνης της εποχής δεν έγιναν πρωταθλητές επειδή κάποιος τους έδωσε ένα νούμερο σα χάρισμα!!! Αλλάζουμε μπάλα ρε!!! Κάναμε έναν κύκλο εδώ;; Δηλαδή ο Σκόουλς;; Μα αυτός ήταν σπουδαίος σα έπαιζε γιατί τον έπαιρναν μέρος της ψυχής αυτού του συνόλου!!! Μα μετά;; Μετά έγινε κι εκείνος μέρος μιας ιστορίας που μεγάλωσε τόσο ώστε τον κατέπιξε!!! Αυτή η εποχή λοιπόν;; Αυτή η εποχή έγινε επειδή πήραμε τον εαυτό μας από πίσω — όχι επειδή χάσαμε έναν πρωταθλητή!!! Αυτό λοιπόν είναι σα εκείνοι που λένε πως η ομάδα έγινε δυνατότερη επειδή χάσαμε τον καλύτερο της παίκτη;; Μα γελιό;; Αυτοί αυτοτραυματίζονται με αποτέλεσμα!!! Αυτοί που περίμεναν τον τίτλο σα να ήταν δώρο του Αη Βασίλη;; Αυτοί αυτοί τώρα ψάχνουνε εκείνες τις φανέλες σα να βρήκανε χαμένο κλειδί της κάμαρας!!! Μα τι ιστορία γράφετε εσείς;;;; Εμένα προσωπικά ρε::: Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ντέρμπι που ο Λούκας έκανε εκείνο το γκολ σα αστραπή!!! Η κερκίδα ξέσπασε!!! Μα ο τίτλος εκείνος ήρθε επειδή είχαμε μια ομάδα που έκανε ένα βήμα παραπάνω — όχι επειδή κάποιος έγινε μύθος!!! Αυτοί που είχανε τότε την φανέλα του Σκόουλς;; Αυτοί είχανε δίκιο εκείνες τις μέρες επειδή πίστευαν στην ομάδα!!! Μα τώρα;; Τώρα αυτοί έχουνε κάτι σπουδαιότερο από κάθε φανέλα::: Την μνήμη πως αυτοί ήταν εκεί όταν όλα αυτά άρχισαν!!! Αυτοί λοιπόν τώρα ας σταματήσουν να ψάχνουνε εκείνες τις φανέλες σα κάτι ιερό — κρεμάστε τις εκεί πάνω ας πούμε::: Στο μουσείο της ψυχής μας!!! Γιατί;; Γιατί η ομάδα έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει::: Μια ομάδα που νίκησε επειδή δεν χρειαζότανε κανένας σα θεό στις κερκίδες!!! Τέλος πάντων;;; Αυτοί οι σοφοί μας λένε πως η περίοδος αυτή ήταν η πιο δυνατή;; Μα πως;; Δεν υπήρχε εκείνος ο τίτλο;; Αφού;;; Μα εκείνοι που τον κέρδισαν έκαναν αυτό::: Την έκαναν σπίτι τους!!! Κι αυτοί που είχανε το νούμερο 26 εκείνες τις πρώτες φορές;; Αυτοί έκαναν σοφό πράγμα::: Πίστεψαν!!! Αλλά τώρα;; Τώρα αυτοί πρέπει να σταματήσουν να ψάχνουνε εκείνες τις φανέλες σα να είναι κάτι περισσότερο από ένα κουρελού;; Κι αυτοί οι άλλοι;; Αυτοί που περίμεναν;; Αυτοί σήμερα κοιτάνε τους τίτλους σα να ψάχνουνε το κλειδί της κάμαρας!!! Μα τι λένε;; Αυτοί αυτοί λένε::: Μα εμείς περιμέναμε τον τίτλο κι αυτός ήρθε!!! Μα τι βρήκαν;; Την αγωνία τους!!! Τέλος πάντων;;; Στην ουσία εδώ;; Μα τελικά όλοι αυτοί::: Αυτοί μεγάλωσαν!!! Αυτοί έγιναν αυτό που έπρεπε::: Μια ομάδα που συνεχίζει δυναμικά χωρίς εκείνον!!! Την έκαναν σα οικογένεια!!! Την έκαναν σα σύνολο!!! Κι αυτές τις ομάδες τις θυμάται η ιστορία όχι επειδή είχαν έναν πρωταθλητή αλλα επειδή έγιναν αυτό που έπρεπε!!! Τέλος πάντων;; 🔴💪

Ρε παιδιά από Χανιά εδώ, πριν βγάλω ακόμη λόγια είδα τις φανέλες στο ντουλάπι μου να λιάζονται σα παλιά χαρτιά από τις ημέρες που ο Λούκας έκανε εκείνο το γκολ στον Αίαντα — σβήνει η μπογιά, ξεθωριάζει η ανάμνηση, μα το πράγμα στέκεται ακόμα ζωντανό όσο το βλέμμα εκείνης της κερκίδας που δεν σταμάτησε ποτέ να στέκεται όρθια. Αφού λοιπόν κάποιοι άρχισαν κι ας ειπωθούνε πως η εποχή χωρίς τον Λίαμ ήταν η καλύτερη στη ιστορία — εμένα προσωπικά δε μου αρκούν αυτά τα λόγια σαν τυχαία γαργαλιστική ιδέα πάνω στο τραπέζι του cafe. Γιατί;; Γιατί η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται με μεταφορές σα να ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά με γεγονότα που στέκονται πάνω στο χρόνο σα πετρώματα. Λοιπόν, αυτούς τους «μισούς» που αγόρασαν τη φανέλα πριν γίνει πρωταθλητής και τους άλλους «μισούς» που περίμεναν τον τίτλο: εγώ τους βλέπω σα δυο διαφορετικές ομάδες ανθρώπων που έκαναν δική τους την ιστορία, όχι σα κάτι μοιρολατρικό σαν δύο πλευρές ενός νομίσματος. Αυτοί που πήρανε το νούμερο 26 εκείνες τις πρώτες μέρες; Δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να βάλουν στο τραπέζι της ομάδας έναν γερό λογαριασμό εμπιστοσύνης. Γιατί;; Γιατί πίστεψαν πως εκείνος ο μικρός με τα κίτρινα μαλλιά είχε τη δύναμη όχι μόνο να αλλάξει τον αγωνιστικό χώρο, αλλά και να σπάσει εκείνο το φράγμα ανάμεσα στην ομάδα και την ψυχή του κόσμου γύρω της. Αυτό όμως δεν ήταν τυχαίο· ήταν σκόπιμο, ήταν πράξη μιας σχέσης που είχε αρχίσει χρόνια πριν ακόμη κανείς μιλήσει για τίτλους. Κι όσοι περίμεναν;; Αυτοί έκαναν την ίδια κίνηση, αλλά διαφορετικά χρονικά. Δεν περίμεναν τον τίτλο σα δώρο του Αη Βασίλη· περίμεναν την ίδια ομάδα να κάνει εκείνο το βήμα εκείνο, όπως κάνουν οι άνθρωποι που ξέρουν πως όταν ένα σύνολο ωριμάζει, τότε όλα γίνονται αυτόματα δυνατότερα. Αυτοί σήμερα κοιτάνε τις φανέλες σαν να είναι ιεροί θησαυροί; Μα τι περιμένουν;; Την ίδια στιγμή που η ομάδα συνεχίζει δυναμικά χωρίς εκείνον σα φύλακα-άγγελο πάνω στους ώμους;; Αυτή η αντίφαση εγώ την καταλαβαίνω σα διαφωνία δύο φίλων πάνω στο γήπεδο — και οι δύο έχουν μέρος του δίκιου, κανένας δε μπορεί να πει πως κέρδισε απολύτως. Και εδώ είναι που γίνεται το πράγμα σημαντικό: αυτή η εποχή χωρίς τον Σκόουλς δεν έγινε επειδή η ομάδα έχασε τον πρωταθλητή της· έγινε επειδή βρήκε τον εαυτό της εκεί όπου τον είχε χάσει χρόνια πριν — στον αγωνιστικό χώρο, όχι στις κερκίδες. Ο Λούκας εκείνες τις μέρες έκανε γκολ σα σκαντζόχοιρος πάνω στις αμυντικές γραμμές· οι παλιάδες βγήκαν εκτός ρόλου όταν κατάλαβαν πως δεν ήταν πια απαραίτητοι σα θεοί στις αναβάσεις· κι εκείνοι οι «σοφοί» που περίμεναν τον τίτλο πριν τον πάρουν;; Αυτοί σήμερα ψάχνουν την φανέλα σα να ήταν το κλειδί μιας πόρτας που κάποτε άνοιξανε, μα τελικά βρήκαν πως η πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή γι' αυτούς — αρκούσε μόνο να μπουν μέσα. Μην ψάχνετε λοιπόν εκείνες τις φανέλες σα να ήταν χρυσά κουτιά στην τράπεζα· κρεμάστε τις σαν πορτραίτα μιας εποχής που έκανε την ομάδα δική της ξανά. Γιατί;; Γιατί εκείνες τις μέρες η Τόμι Πολ μεγάλωσε τόσο ώστε κανείς δεν μπορούσε πια να της δείξει τον δρόμο — το είχε βρει μόνη της. Κι αυτή η αυτονομία; Αυτή είναι η πιο δυνατή ανάμνηση. Όχι επειδή κάποιος έφυγε· επειδή κάποιος άλλος βρήκε τη δύναμη να σταθεί όρθιος χωρίς εκείνον.