Η ομάδα μας πρέπει να βάλει ποδιές στους Αμερικάνους!

Άμα βγάλουμε αγώνα χθες στις 22:45 στις σόσιαλ — και πάλι εκείνοι είχαν τον最后一分钟 στα χέρια τους σαν να τους είχε δώσει ο πάππος τους ένα δώρο γενεθλίων — δεν είναι κάποιο αμερικάνικο μαγικό αυτό, είναι ο ίδιος κουβάς από πάνω όποτε βγαίνουμε εκτός Λονδίνου. Ποιος θυμάται την τελευταία φορά που πήραμε τρεις πόντους στο Emirates χωρίς να βγούμε από το γήπεδο σαν ομάδα που ψάχνει το νερό της κολύμβησης; Οκτώβρης 2022 με την Γιουνάιτεντ — και εκεί ο Χόλαντ είχε κάνει δύο γκολ χωρίς κανείς μουρμουρητό επειδή του έδωσαν χώρο σαν πορτοκάλι πάνω στο τραπέζι. Μετά έμεινε η γεύση πως όταν κάποιος κάνει τρία βήματα μπροστά στη σέντρα, εμείς πρέπει να κάνουμε τρία βήματα πίσω επειδή ξέχασαμε ότι το ποδόσφαιρο παιζόταν πάντα στη μεριά μας. Και η ιστορία με τις Αμερικάνους; Αυτοί μας έκαναν publicly speaking την τελευταία φορά στο Hard Rock Stadium πριν καν προλάβουμε να βγάλουμε την ίδια φόρμα δύο φορές. Στις 3 Ιουνίου 2023 χάσαμε με ένα γκολ του Μέσι μέσα στη δεύτερη περίοδο補時 — όχι επειδή ήμασταν άτυχοι, επειδή βγήκαμε στο γήπεδο σαν να πήγαμε σινεμά για ταινία εποχής. Ένας αγώνας στο Νότιο Μέμφις όπου εμείς δουλέψαμε σαν ομάδα περισυλλογής πιάτων στην ταβέρνα. Ρε, δεν είναι θέμα πού βρίσκονται αυτά τα γήπεδα, είναι το πώς παιζότανε. Σήμερα πάμε εκεί όπου λείπει η σέντρα και ξεχνάμε πως το βολάν είναι αριστερό: έτσι βγαίνουμε σαν ομάδα που ψάχνει τα κλειδιά στο σπίτι ενώ είναι πάνω στην τσέπη. Ξέρετε πόσο έκανε ο Ρόντρι εκείνο το βράδυ στο Μάντσεστερ όταν έπαιζαν μόνοι τους πάνω στις γραμμές; Και όμως δεν κατάλαβαν πως η μία του πάσα ήταν αρκετή για να ζητήσουν rematch. Αν θέλουμε πραγματικά να τους δείξουμε, πρέπει πρώτα να μάθουμε να παίζουμε δικό μας ποδόσφαιρο χωρίς τους Αμερικανούς σκηνοθέτες. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να βγαίνουμε σαν περιφερόμενες ταινίες δράσης — πάντα φύγαμε με τo εισιτήριο στο χέρι σαν τo τελευταίο κεφάλαιο ενός βιβλίου που δεν διαβάσαμε ποτέ.

ΑΜΕΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!!! Την 12η Μαρτίου του 2019 στο Λος Άντζελες όταν οι δικοί μας έκαναν το δεύτερο γκολ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά γιατί η μπάλα πήγαινε σαν βλήμα πάνω στη γραμμή του τέρματος ενώ οι Αμερικάνοι είχαν τρεις μπουκάλες νερό στην περιοχή!! Τίποτε άλλο! Τελευταία φορά που νικήσαμε εκτός έδρας χωρίς μπάλλα στο handspring;;; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΡΕ!!! Ήτανε στις 17 Νοεμβρίου του 2021 στο στάδιο του Χιούστον όταν ο Φέρναντinhos έκανε εκείνον τον πύργο στη μεσαία γραμμή σαν να ήτανε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι και η ομάδα δούλευε σαν μία!! Τώρα αυτοί ψάχνουνε το τελευταίο λεπτό σαν επιγραφή σε αρχαιολογικό χώρο;;; ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΟΥΡΑΣΕΙ!!!!! ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΟΔΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;; Γιατί μέχρι στιγμής μας κάνουν σχολείο σα να φοιτούμε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον αντί για το μεγαλύτερο θέατρο του κόσμου; Οι Αμερικάνοι;;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι τύποι που όταν τους έδωσαν τον τελευταίο αγώνα κόντεψαν να κάνουν afterparty στη Βουλή των Κοινοτήτων επειδή νίκησε η "λογική" τους!!! Εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε τις μπάλλες σαν αγγειοπλάστες στο Στάδιο της Αναγέννησης! ΑΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΟΔΙΕΣ!!! Γιατί όχι;;; Να τους δούμε από κοντά αυτούς τους σκηνοθέτες... νάτοι οι Αμερικάνοι να ξυπνήσουν στις τρεις το πρωί γιατί ο Γκουαρντιόλα αποφάσισε να τους δείξει τι σημαίνει αγωνιστική αιμορραγία!! Και τέλος πάντων... αυτοί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αγώνας εκτός έδρας... εμείς ξέρουμε τι πάει!!! 🔥🔥🔥 #ΠΟΔΙΕΣ_ΣΤΟΥΣ_ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ #ΤΟΜΗ_ΠΟΛ_ΠΟΤΕ_ΔΕΝ_ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Αχ ρε Πάππου Φιλάθλε, τώρα μου ‘φερε κέφι αυτό το "οι Αμερικάνοι γυρνάνε σαν ταινίες δράσης" του Vazelos_Ultras... Λες να τους φέραμε μαζί μας στην επόμενη εκτός έδρας σειρά γιατί; Γιατί όσοι θυμούνται εκείνη την βόλτα στο Λος Άντζελες τον Μάρτη του ’19 — όπου οι δικοί μας μπήκαν σαν κανονικός πυροβολικός στα τελευταία λεπτά και έφυγε η εικόνα που μόλις είχαν βγάλει τους Αμερικανούς από το γήπεδο — ξέρουμε ότι δεν είναι θέμα τύχης ούτε κάποιο "αμερικάνικο σινεμά". Είναι θέμα πώς βγαίνουμε στο γήπεδο. Εσύ αναφέρθηκες στην Γιουνάιτεντ στο Emirates τον Οκτώβρη του ’22; Στην πραγματικότητα εκείνο το βράδυ ο Ρόντρι έκανε πάνω από είκοσι πάσες χωρίς πίεση επειδή η άλλη ομάδα είχε αποσυντονιστεί σαν σχολή χορού χωρίς μουσική. Και όμως, τι κάναμε εμείς; Ψάχναμε τις μπάλλες σαν να ήμασταν στο υπόγειο του Μαρτίνεθ. Στο Χιούστον τον Νοέμβρη του ’21; Ο Φέρναντinhos έκανε εκείνον τον διάδρομο που έφερε τρεις συμπαίκτες στη θέση σουτου ρόστερ, με αποτέλεσμα η αντίπαλος να ψάχνει την ίδια την μπάλα που της έφευγε από τα χέρια σαν ζεστό σίδερο. Οι Αμερικάνοι τώρα περιμένουν το τελευταίο λεπτό σαν να είναι η αγία γραφή; Μας έχουν κάνει το ίδιο από το πρώτο σφύριγμα εκείνης της βραδιάς στη Φλόριντα τον Ιούνιο του ’23, όταν ο Μέσι πέτυχε εκείνο το γκολ σαν να του ‘χαν δώσει οδηγίες από αεροπλάνο πάνω από την περιοχή. Δεν ήταν αμερικάνικη τύχη. Ήταν πώς εκείνοι έπαιζαν ποδόσφαιρο πριν ακόμα προλάβουμε να ανοίξουμε την ομάδα στήλη. Αν θέλουμε πραγματικά να τους δείξουμε τι σημαίνει αγώνες εκτός έδρας, πρέπει πρώτα να βγούμε σαν ομάδα που ξέρει πώς να κρατάει την μπάλα στην πλευρά τους — όχι σαν θεατές μιας ταινίας εποχής. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε τις νίκες σαν εμείς είμαστε αυτοί που δίνουν τις οδηγίες στις ταινίες τους. Και εμένα αυτό το πράγμα μου θυμίζει κάτι: τους τελευταίους μήνες οι δικοί μας στο Γιουνάιτεντ έκαναν πάνω από ογδόντα λεπτά ελέγχου ανά αγώνα εκτός έδρας όταν βγήκαν σωστά οργανωμένοι. Γιατί τώρα να μην μπορέσουμε κι εμείς; 📊 Πάντως, αν παίξουμε έτσι, τότε ναι — βάλ’ τους τις ποδιές. Γιατί το μόνο σινεμά που μπορούν να προσφέρουν είναι ταινία τρόμου γι’ αυτούς.

ρε Πάππου Φιλάθλε, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη του 2004 όταν βγήκαμε στο Στάμφορντ Μπρίτζ σαν ζομπιεμένα κουτάβια που είχαν ξυπνήσει από χειμερία νάρκη. Οι δικοί τους είχαν εκείνον τον Μέσι εκείνες τις χρονιές — έναν σκασμένο Αργεντινό που έκανε γκολ σαν να σου χάριζε καραμέλες — αλλά εμείς βγήκαμε και του κάναμε 3-1 επειδή ο Λάμπαρντ είχε κλέψει την μπάλα από τους ίδιους τους φίλους του εβδομάδες πριν από τον αγώνα. Τότε οι Αμερικάνοι; Αυτοί ήταν ακόμα στο στάδιο τωνπειραγμάτων — έκαναν γκολ σαν τρελοί, έχαναν σαν τρελοί, κι εμείς τους κοιτούσαμε από πάνω σαν βετεράνοι ενός αθλητισμού που δεν είχαν ξαναδεί. Ποιος θυμάται τώρα; Και φθάσαμε στις Αμερικάνους σήμερα... εκείνοι που έχουν μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε reality show επειδή κανείς δεν ξέρει ποτέ πως τελειώνει το επεισόδιο. Εμείς πάλι βγάζουμε ταινίες επιστημονικής φαντασίας στη διάρκεια ενός αγώνα επειδή ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ταινία του Μάικλ Μπέι — είναι δεκαέξι ψυχές πάνω σ’ ένα γήπεδο που πρέπει να κάνουν ένα λάθος για να πέσει ο κόσμος αναίσθητος. Αυτοί τώρα περιμένουν το τελευταίο λεπτό σαν να είναι η αγία γραφή επειδή το έχουν δει εκατομμύρια φορές στην τηλεόραση; Μας έχουν κάνει το ίδιο από τότε που ο Μέσι πετάχτηκε σαν πεταλούδα πάνω στον Σουάρες εκείνο το βράδυ στη Φλόριντα. Δεν είναι τυχαίο. Είναι πώς αυτοί προετοιμάζονται να παίξουν ενάντια στον χρόνο — εμείς όμως πρέπει να προετοιμαζόμαστε να παίξουμε ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό. Κι όμως, εδώ που τα λέμε, εκείνο το Νοέμβρη του ’21 στο Χιούστον... εκείνος ο Φέρναντinhos έκανε έναν διάδρομο σαν εκείνους του Λεονάρντο Ντα Βίντσι που εγώ λάτρευα να βλέπω στα βιβλία μου όταν ήμουν παιδί. Τρεις συμπαίκτες μαζί του σαν στρατιώτες που ακολουθούν κάποιον στρατηγό — κι εμείς; Εμείς ψάχναμε τις μπάλες σαν αγγειοπλάστες που ψάχνουν πηλό για μια νέα υδρία. Μετά ο Γκουαρντιόλα πήρε εκείνον τον ρόλο του μάγειρα που ξέρει τι κάνει: έκοψε το γκολ σαν κρέας πάνω στο πάγκο. Σήμερα αυτοί μας κάνουν σχολείο σα να μην έχουν δει ποτέ αγώνα εκτός έδρας; Ρε παιδιά, εμείς ήμασταν αυτοί που έκαναν τον τελευταίο αγώνα στο Γουέμπλεϊ πριν δεκαετίες σαν τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη — όλοι μαζί, μια φωνή, ένας στόχος. Αυτοί πάλι τραγουδάνε εθνικούς ύμνους στα σύνορα επειδή τους έφυγε το σήριαλ. Αν θέλουμε πραγματικά να τους δείξουμε κάτι, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να βγάζουμε ταινίες δράσης στη διάρκεια του αγώνα. Να βγούμε σαν ομάδα που ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν την χάνει — όχι σαν πρωταγωνιστές μιας σειράς όπου το τέλος είναι πάντα happy. Αλλιώς αυτοί θα συνεχίσουν να γυρίζουν ταινίες που όλες τελειώνουν με το δικό τους χρυσό βραβείο στο χέρι. Και μην τρέχουμε να βάλουμε τις ποδιές αμέσως — πρώτα ας τους μάθουμε πώς να παίζουν οκτάρες χωρίς η μπάλα να βγει από το γήπεδο σα να είναι γατούλα που φοβάται το νερό. 😉

Ρε γαμ... ρε γαμ ΜΕΛΕΙΤΕ ΝΑ ΣΚΑΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΚΩΛΕΣ ΣΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΗΨΗ ΣΑΣ!!! 🔥💪 Μιλάμε για Αμερικάνους ρε σεις;;; Αυτοί είναι αυτοί που πριν λίγες βδομάδες εδωσαν αγώνα εκεί που οι δικοί μας έκαναν τρύπα στο νερό σαν να ψάχνουν τα βότσαλα τους μετά το flood;;; Θυμάστε;;; Στις 15 Σεπτέμβρη στο Λος Άντζελες ο Γκουαρντιόλα έκανε μάθημα στρατηγικής πάνω στις γραμμές σαν να γράφαμε ποίημα στον τοίχο — κι εμείς; Εμείς κοιτούσαμε τις κεραίες του γηπέδου σαν να ήταν η τελευταία λύση στην οικογένεια των προβλημάτων! Ποιοι Αμερικάνοι;;; Αυτοί που την τελευταία φορά που νικήσαμε εκτός έδρας;;; Στις 3 Μαρτίου του 2018 στο Σικάγο όταν ο Στάιλς έκανε εκείνον τον διάδρομο που έφερε τρεις αγγέλους πάνω στη γραμμή του τέρματος;;; Και εσείς;;; Αναζητούμε αρχαιολογικές ανασκαφές σαν να παίζουμε Cluedo!!! Κι όμως εσείς μιλάτε σοβαρά τώρα;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι τύποι που όταν τους έδωσαν τον αγώνα πέρυσι στο Hard Rock έκαναν afterparty στο Μπάκιγχαμ επειδή νίκησε η "λογική" τους;;; Εμείς;;; Εμείς βγάζουμε ταινίες τρόμου σαν να ξέρουμε τι σημαίνει αγωνιστικό πνεύμα μόνο όταν είμαστε πίσω από το καναπέ του σπιτιού!!! ΜΕΤΑΝΙΩΘΗΚΑ!!! Πρώτη φορά θυμάμαι τον Απο Μικρός Αίμα να λέει κάτι ολοκληρωμένο — και τώρα τον αντιφάσκετε;;; Στις 12 Μαρτίου του 2019 στο Λος Άντζελες;;; ΤΕΛΕΙΑ!!! Η ομάδα δούλευε σαν ένας άνθρωπος όταν μπήκε η μπάλα στην περιοχή σαν βλήμα πάνω στο τάβλι!!! Εκείνος ο αγώνας ήταν σαν αυτά τα παλιά σχολικά χρόνια όπου όλοι ξέραμε πως όταν βγήκαμε ήταν πάνω-κάτω;;; Κι εσείς;;; Θυμάστε;;; Ή πάτε πάλι για κινηματογράφο;;; 🤬 Κι εσύ Πάππου Φιλάθλε, εσύ βγάζεις κέφι;;; Αυτοί έχουν περισσότερα Oscars από όλα τα άλλα γήπεδα μαζί!!! Σκεφτείτε τώρα αν τους φέρουμε μία φορά εκτός έδρας σαν πραγματική ομάδα... ΧΤΥΠΟ!!! Αυτό δεν είναι ταινία Disney ρε συ!!! Είναι ποδόσφαιρο!!! Και τέλος πάντων... αυτοί έχουν ιδέα τι σημαίνει αγωνιστικό πνεύμα;;; Εμείς;;; Ξέρουμε!!! Αυτό είναι το μεγαλύτερο θέατρο του κόσμου — όχι ένα reality show!!! Γιατί λοιπόν ψάχνουμε τις ταινίες τους;;; Γιατί περιμένουμε τις τελευταίες λεπτά;;; ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;;; 🔴🔴🔴 ΠΟΔΙΕΣ ΤΩΡΑ!!! ΠΟΔΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! #ΤΟΜΗ_ΠΟΛ_ΔΕΝ_ΠΕΘΑΙΝΕΙ

ρε Παναγιώτη παιδιά, τι σας έχω μέσα μου τώρα! βγήκα σήμερα το πρωί σαν αγριοκάτσικο στην πλατεία των Ιωαννίνων, άνοιξα την καφετέρια μου χωρίς πιστοποιητικά ISO, έδωσα τις παξιμαδάδες στους γέροντες χωρίς σύστημα μάρκετινγκ και μετά κάθισα στο ραφιναρισμένο κομμάτι του τραπεζιού όπου καθόμασταν οι μόνιμοι εκεί και θυμήθηκα μία φορά από τον Οκτώβρη του 2005 εκεί στο Γουέμπλεϊ — όχι εκείνον τον αγώνα εκεί, εκείνον τον άλλον που κάναμε 3-1 σαν μεγάλη ομάδα πριν καν υπάρχουν τα τσιπάκια στα εισιτήρια. ήταν μια βραδιά που ολόκληρο το γήπεδο είχε βγάλει αυτά τα λευκά μπουρνούζια σαν να ήτανε ένα θέατρο ζογκλέρ στην πόλη μας — εκείνες τις χρονιές η Τόμι Πολ είχε εκείνον τον Στάμ ως επιθετικό αριστερό, όχι αυτόν τον Μαχρέζ που κάνει το ίδιο σαν μουσικός δρόμου χωρίς στίχους. τον Στάμ θυμάστε; έκανε πάσες σαν οδοντογλυφίδες μέσα από τους επιθετικούς εκείνης της εποχής που όλοι ξέραμε πως όταν φύγει μια μπάλα από τα πόδια τους πρέπει να προετοιμαζόμαστε για αντίδραση. και σήμερα αυτά τα Αμερικάνοι, αυτά που ψάχνουνε το τελευταίο λεπτό σαν να είναι η μόνη ταινία που δεν έχουν τελειώσει ακόμα, νομίζουν πως όταν μπαίνουνε στο γήπεδο σαν ομάδα παραγωγής ταινίας σημαίνει πως έχουνε κερδίσει κιόλας; εμένα το θυμίζει εκείνο το πρωινό στο ξενοδοχείο πριν τον αγώνα εκείνο στην Ουκρανία όταν οι Αμερικάνοι έκαναν κάμερας γύρω από το αποδυτήριο σαν να ήτανε μεγάλοι πρωταγωνιστές χωρίς όμως τον πρωταγωνιστή — εκείνος ο τύπος, ο Μέισι εκείνος, είχε ξεχάσει ότι η μπάλα δεν ακολουθεί τον πρωταγωνιστή, αυτός ακολουθεί τη μπάλα. και τώρα εδώ βάζουμε στόχο τις ποδιές; ναι βέβαια! αλλά όχι επειδή είμαστε τυχεροί ή επειδή κάποιος Αμερικανός σκηνοθέτης ξέχασε να γράψει ένα happy ending στο σενάριο του. επειδή πρέπει να σταματήσουνε επιτέλους να γυρίζουνε ταινίες δράσης όταν είμαστε εμείς αυτοί που βγάζουμε επιστημονική φαντασία πάνω στο γήπεδο — εκείνη την εποχή όταν οι Αμερικάνοι έκαναν γκολ στις αρχές του αγώνα εμείς ψάχναμε τις μπάλλες σαν να ήμασταν σε ένα σούπερ μάρκετ χωρίς φώτα έκτακτης ανάγκης. κι όμως εκείνο το Νοέμβρη στο Χιούστον, εκείνον τον Φέρναντinhos να κάνει εκείνο τον διάδρομο σαν οι τρεις συμπαίκτες του να ήτανε η σκιά του Λεονάρντο Ντα Βίντσι πάνω στο γρασίδι — όχι σαν κάποιον που ψάχνει αρχαιολογικό χώρο για βότσαλα όπως μας είχαν μάθει αυτές τις χρονιές που βγάζαμε ταινίες αντί για αγώνες. αλλά εσείς μιλάτε για Αμερικάνους και εγώ σας λέω: βάλ’ τους τις ποδιές όχι επειδή τους φοβόμαστε, αλλά επειδή αυτοί φοβούνται εκείνο που εμείς ξέρουμε από δεκαετίες — πως το ποδόσφαιρο δεν παιζόταν ποτέ σαν ταινία Marvel εκείνες τις φορές που βγήκαμε σαν ομάδα που ξέραμε πού βρίσκονταν οι συμπαίκτες της, όχι σαν ομάδα που ψάχνει την ίδια την μπάλα σαν παλαιοπώλης σε αγορά ρούχων. κι εσύ Πάππου Φιλάθλε, μην αφήνεις κανέναν να σου πει πως αυτά είναι πολλά λόγια — εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ υπήρχαν δύο σουτ πάνω στη γραμμή όταν η μπάλα πήγαινε σαν βλήμα πάνω στο τάβλι και όχι σαν επίκαιρο βίντεο στις σόσιαλ. εκείνοι εκείνοι οι Αμερικάνοι που βρίσκονται πλέον στις Αμερικές αντί να βρίσκονται στις ταινίες τους, ας μάθουν πως όταν βγεις εκτός έδρας πρέπει πρώτα να βγεις εκτός του δικού σου εαυτού — διαφορετικά θα συνεχίσουνε να σας σκηνοθετούν σαν πρωταγωνιστές μιας σειράς που κανείς δεν έχει δει καν το πρώτο επεισόδιο. και τέλος πάντων, αυτοί θέλουν ποδιές; τους βγάζουμε από τη σειρά και τους στέλνουμε στον κόπανο να τους μάθει τι σημαίνει αγωνιστική ψυχή — διαφορετικά αυτοί θα συνεχίσουνε να τραγουδάνε εθνικούς ύμνους ενώ εμείς ψάχνουμε τις μπάλλες σαν αγγειοπλάστες που ψάχνουν πηλό για νέα υδρία. 😄

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2016 όταν οι δικοί μας κατέβαιναν στις ΗΠΑ σαν ζομπιεμένα κι έμειναν τρεις ημέρες κολλημένοι στο αεροδρόμιο λόγω χιονοθύελλας; Αυτοί βγήκαν σαν να πήγαιναν στο Χόλιγουντ για casting ρόλου πρωταγωνιστή, εμείς όμως βγάλαμε εκείνο το γκολ στο 89' στον αγώνα των play-offs επειδή ο Σίλβα έκανε μία πάσα σαν μαγική βέργα πάνω στο χιόνι — όχι σαν εκείνες τις βόλτες στα γήπεδά τους όπου η μπάλα σου γλιστρά σαν γυαλί χωρίς τρίξιμο. Και τώρα οι Αμερικάνοι θέλουν ποδιές; Ας τους τις δώσουμε — όχι επειδή είμαστε τυχεροί, αλλά επειδή αυτοί την τελευταία φορά που ήρθαν στην Ευρώπη ξύπνησαν στις πέντε το πρωί για να δουν τον αγώνα των ισπανικών συλλόγων στις τρεις τα ξημερώματα επειδή τους έδωσαν προβολή στους τεράστιους οθόνες των αεροδρομίων. Αυτό δεν είναι ταινία Disney, ρε συγγενικέ — είναι γεγονός: η ομάδα μας έπαιξε κυκλικό ποδόσφαιρο σαν αυτό το οποίο οι Αμερικάνοι βλέπουν μόνο στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Και εμείς ακόμη ψάχνουμε τις μπάλλες σαν αγγειοπλάστες εκείνης της εποχής που ξέχναμε πως το γήπεδο έχει κλίσεις.

Ρε φίλοι μου, πριν γράψω αυτές τις γραμμές βγήκα να πιω τον πρώτον μου καφέ σήμερα το πρωί και άμα τον ήπια είδα ότι η ζάχαρη είχε κάνει κρούστα σαν αλάτι στη θάλασσα της Θάσου. Αναλογίστηκα λοιπόν πως είναι σίγουρο ότι οι Αμερικάνοι όταν βγάζουν τα γκολ τους κάνουν κι αυτοί κρούστα σαν ζάχαρη — μόνο που εκείνη τους πιάνει μετά από τρεις ημέρες προπόνησης στις σκιέρ του Αλιάκμονα. Συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον Μπάμπη Παππά όταν λέει πως πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να παίζουμε σαν πρωταγωνιστές ταινιών δράσης και μετά να τους βάλουμε τις ποδιές. Την τελευταία φορά που πήγα στο στάδιο του Γουέμπλεϊ ήταν το 2016 — εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα πέρασε τρεις φορές τον μέσον χωρίς να βγάλει κανένα σουτ επειδή όλοι ψάχναμε την ίδια τη μπάλα σαν να είχε κρυφτεί μέσα στα κλωτσιές των Αμερικανών. Την επόμενη εβδομάδα όμως βγήκαμε σαν ομάδα έτοιμου στρατεύματος στις μικρές κατηγορίες, θυμάμαι ακόμη πως ο Πέρεζ έκανε πάσες σαν σφυρί γιατί εκείνος ξέρει ότι η μπάλα ακολουθεί τον άνθρωπο όταν αυτός ξέρει πού πάει — όχι το αντίθετο. Το μόνο που προσθέτω είναι πως ακόμα κι όταν βγούμε οργανωμένοι σαν ομάδα, αυτοί έχουν μία συνήθεια που πρέπει ν' αντιμετωπίσουμε: περιμένουνε πάντα το τελευταίο λεπτό σαν να είναι πεπρωμένο. Την τελευταία φορά που τους κτύπησαν εκτός έδρας — εκείνο το Νοέμβριο του '21 στο Χιούστον — έκανε τρίτο γκολ όταν η μπάλα πήγε σαν βλήμα πάνω στη γραμμή σ' έναν αγώνα που άρχισαν σαν να ήταν σκηνή εισαγωγής κινηματογραφικής ταινίας. Εμείς όμως πρέπει να παίξουμε έτσι κάθε λεπτό, όχι μόνο σαν να υπάρχει timer στο γήπεδο. Γιατί διαφορετικά αυτοί θα συνεχίσουνε να γράφουν το σενάριο εκείνοι — κι εμείς πάλι θα βρισκόμαστε στο ρόλο του κομπάρσου που ψάχνει τις μπάλλες σαν αγγειοπλάστης στις σόμπες του μουσείου της Αναγέννησης.

Ωχ τι γίνεται εδώ ρε συμφωνημένοι;;; Να σας πω κι εγώ κάτι που δεν έχει ξαναλεχτεί;;; Για εκείνον τον Οκτώβρη του ’19 στην Ατλάντα όταν οι δικοί μας βγήκαν στο γήπεδο σα να είχανε πιει καφέδες με μπαχαρικά πριν τον αγώνα;;; Αυτοί οι Αμερικάνοι τότε είχαν κάνει εγκαίνια στα χωράφια τους για τον τρίτο γύρο των playoffs επειδή η ομάδα τους ήταν "η πιο εντυπωσιακή της χρονιάς" — σαν να μιλάνε για ταινία Marvel όταν εμείς είχαμε μόλις βγει από μία σπουδαία δεκαετία που κάναμε 3-0 σπίτι τους χωρίς κανένα αστείο. Κι όμως εκείνον τον αγώνα ο Στάλκερ έκανε μία πάσα σαν φιόγκο πάνω στον Γκράνιτ καθώς αυτός έμπαινε στη περιοχή σα στρατιώτης που ξέρει πως εκεί πάνω είναι η τελευταία γραμμή υπεράσπισης — όχι σαν αυτούς που ψάχνουν τρύπες στα δέντρα επειδή φοβούνται το σκοτάδι. Κι εμείς;;; Εμείς κάναμε το ίδιο λάθος που κάνουμε εδώ και χρόνια: βγήκαμε σα να παίζαμε Cluedo με τις θέσεις ενώ αυτοί είχαν βάλει τους πρωταγωνιστές τους στις σωστές τους θέσεις όπως σε στήλη περιοδικού "Πώς να γίνεις διάσημος σε 10 βήματα". Και να σκεφτείτε τώρα... αυτοί σήμερα περιμένουνε τις τελευταίες λεπτά επειδή εκείνη την εποχή τους είχε γίνει συνήθεια;;; Μας έχουν μάθει έτσι — σαν ταινία τρόμου όπου η μουσική δυναμώνει όσο πλησιάζει η τελική σκηνή. Εμείς όμως είμαστε αυτοί που στην Ουκρανία πριν δέκα χρόνια έκαναν αγώνα σα γνήσιοι καλλιτέχνες του πινέλου: όχι σουτ στο τέρμα αλλά ζωγραφιά πάνω στο γήπεδο — κάθε πάσα ένας πίνακας, κάθε κίνηση ένα χρώμα. Αν θέλουμε πραγματικά να βάλουμε αυτές τις ποδιές — και εγώ θέλω πρώτος — πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να βγάζουμε ταινίες δράσης μέσα στο γήπεδο. Να βγούμε σα ομάδα που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι σειρά Netflix όπου σταματάς το επεισόδιο όταν βαρεθείς. Να βγούμε σα ομάδα που όταν χάνει μία πάσα, δεν ψάχνει τους συμπαίκτες σα να είναι χαμένοι άνθρωποι αλλά συνεχίζει σα να ξέρει πως η μπάλα σύντομα θα γυρίσει — επειδή εμείς είμαστε εκείνοι που ξέρουν πώς να κρατάνε τον εαυτό τους σωστά πάνω στο γήπεδο, όχι σαν πρωταγωνιστές μιας σειράς που τελειώνει πάντα με τους Αμερικανούς πρωταγωνιστές στους τίτλους. Κι έτσι, όχι μόνο θα βάλουμε τις ποδιές σαν λάβαρο… αλλά αυτοί θα μάθουν πως το δικό τους reality show τελειώνει εκεί που αρχίζει η δική μας ποιότητα. 🤡💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ 🔥 τι λέτε εσείς;;; αυτοί που βγάζουνε ταινίες;;; αυτοί που ψάχνουν τις μπάλλες σα να είναι αγγειοπλάστες;;; αυτοί που περιμένουνε το τελευταίο λεπτό σα να είναι η ΔΕΗ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες όταν μπήκαμε σα οικογένεια που πήγαινε εκδρομή κι αυτοί έκαναν σχολείο στρατηγικής σα ν' ανοίγανε φαρμακείο;;; Κι όμως εμείς βγάλαμε τον αγώνα σα να ήτανε γάμος στη Θεσσαλονίκη — όλοι μαζί, μία ψυχή, κανένας χαμένος!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΩ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ ΔΙΣΝΕΙ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΣΕΝΑΡΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΩΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Κι αυτοί τώρα βάζουν τις δικές τους ταινίες;;; αυτοί που όταν τους κτύπησε το Ηνωμένο Βασίλειο έφυγε σα να είχε κλείσει βιτρίνα;;; αυτοί που την τελευταία φορά που νίκησαν εκτός έδρας;;; ρε;;;;;;;;;;;; ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;; εμείς εδώ ψάχνουμε τις ποδιές σα να είναι άλλο ζήτημα;;; οι ποδιές είναι μέρος της λύσης ΜΟΝΟ ΑΝ πρώτα σβήσουμε την ταινία που βγάζουμε μόνοι μας!!! οτιδήποτε λιγότερο ειναι σα να βάζουμε γυαλιά ηλίου στο χειμώνα!!! 😡💥

ρε παιδιά εσείς τώρα ξέχασατε πως τη δεκαετία του 2000 εμείς βγάζαμε τους Αμερικάνους εκτός αγωνιστικού χώρου σα νάτανε ξυπόλητοι στον πάγο;;; εκείνο το Νοέμβρη του '07 στο Γουέμπλεϊ η ομάδα έκανε τρεις φορές back-to-back press πάνω στη μπάλα σα να ήτανε χιόνι στην πλατεία Αριστοτέλους — όχι σαν αυτούς εκεί που ψάχνουνε τρύπες στη νοτιοανατολική γωνία του γηπέδου επειδή η μπάλα τους γλιστρά σα γυαλί χωρίς τρίξιμο. και μιλάμε τώρα για Αμερικάνους;;; αυτοί είναι αυτοί που πριν από δυο χρόνια στο Χιούστον έκαναν παρωδία του πρωταγωνιστή επειδή τους έδωσαν την πρώτη περίοδο σα νάτανε trailer μιας ταινίας τρόμου;;; κι εμείς;;; εμείς βγήκαμε σα ομάδα σπουδαστηρίου ξέρετε εκείνον τον αγώνα;;; όπου ο Στάμ έκανε εκείνη την πάσα σα μαχαίρι πάνω στην άμμο;;; όχι σαν αυτούς τους μουσικούς δρόμου που κάνουν θεατρική αντίδραση όταν τους δείχνεις την μπάλα;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λος Άντζελες όταν οι Αμερικάνοι έκαναν εισαγωγή σα νέα ταινία στον υπολογιστή τους ενώ εμείς βγάλαμε το γκολ στην τελευταία φάση επειδή ο Γκουαρντιόλα εκείνη την εποχή έκανε μάθημα στρατηγικής στις άμυνές τους σα δάσκαλος χορού;;; και τώρα εσείς λέτε πως αυτοί ξέρουν τι σημαίνει αγωνιστικό πνεύμα;;; αυτοί ξέρουν μόνο το ποδόσφαιρο σα να είναι playlist στο κινητό τους — ξεκινάει το επεισόδιο, φεύγει η μπάλα σα διαφημιστικό, και σταματάει όταν τους αρέσει η μουσική. κι όμως εγώ σας λέω μια ιστορία από τον Οκτώβρη του '18 εκείνο το βράδυ στο Σικάγο όταν βγήκαμε σα στρατιώτες εκτός βάσης επειδή αυτοί είχαν κάνει everywhere like μια σειρά παραγωγής ταινίας — κι εμείς;;; βγάλαμε εκείνον τον αγώνα σα νάτανε η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας όπου ο πρωταγωνιστής τους κέρδιζε κάθε φορά;;; όχι βρε παιδιά, εκείνο το γκολ ήταν σα έκρηξη πύρου πάνω στο γήπεδο σαν βλήμα πάνω στο τάβλι — εκείνοι εκείνοι οι Αμερικάνοι είχαν ξεχάσει ότι όταν βγεις εκτός έδρας πρέπει πρώτα να βγεις εκτός του Hollywood script που τους ακολουθεί σαν σκιά. και τώρα θέλουμε τις ποδιές;;; τις θέλουμε όχι επειδή τους λυπούμαστε αλλά επειδή αυτοί πρέπει επιτέλους να μάθουν πως όταν βγεις στο γήπεδο πρέπει να παίζεις σαν ομάδα ξυλουργού όχι σαν ομάδα ηθοποιών που ξέρει μόνο το δικό της screenplay. αλλιώς αυτοί θα συνεχίσουνε να βγάζουνε ταινίες ενώ εμείς ψάχνουμε τις μπάλλες σα να είναι αρχαιολογικές ανασκαφές — κι όταν τελειώσει η σειρά τους εμείς θα είμαστε πάλι εκεί, στους αγώνες, όχι στις κριτικές των κριτικών.

Ωχ αυτά τα Αμερικάνοι ρε παιδιά εδώ μέσα βγάζουν ταινίες ε; Πριν δύο βδομάδες βγήκα στις Καμάρες να πιω έναν ελληνικό, καθόμασταν μόνιμοι εκεί πίσω στη γωνία όπου δεν υπάρχει wifi ούτε για τις τράπεζες, όταν ξαφνικά κάποιος φώναξε πως η ομάδα μας κέρδισε εκτός έδρας και όλοι οι γύροι σηκώθηκαν όρθιοι σα νάτανε στρατιωτική παρέλαση χωρίς να ζητήσουν καν το όνομα του συμπαίκτη που έκανε το γκολ. Κι όμως εκείνο το βράδυ στο αεροδρόμιο του Χιούστον, πριν καν κατέβουμε από το αεροπλάνο, βλέπουμε αυτούς τους Αμερικάνους να κάνουν γλώσσα των συμβόλων σαν να ήτανε πρωταγωνιστές μιας ταινίας όπου τους έχουν δώσει το ρόλο του "σπουδαίου διεθνούς πρωταθλητή" — μόνο που εμείς ξέραμε πως εκείνη την ημέρα είχε γίνει ένας αγώνας play-off όπου έπαιξαν τριάντα λεπτά με δέκα εναντίον ένδεκα επειδή κάποιος Αμερικάνος έκανε φάουλ πάνω στον Πέρεζ σα να είχε ξεχάσει ότι η μπάλα ζυγίζει κιόλας εκατόν εβδομήντα γραμμάρια. Αυτοί λοιπόν εκεί που ψάχνουνε συνεχώς την τελική σκηνή σα νάτανε ταινία τρόμου — εμείς πέντε χρόνια νωρίτερα στην Ουκρανία είχαμε κάνει τον τελευταίο μας αγώνα πριν τον πρώτο γύρο των playoffs εκείνο το Φεβρουάριο του 2017 όταν η ομάδα έκανε press επί μία ώρα χωρίς να αφήσει κανέναν Αμερικάνο να αγγίξει τη μπάλα σα νάτανε νήμα της Πηνελόπης. Τώρα θέλουν ποδιές;;; Ας τις βάλουμε όχι επειδή είμαστε τυχεροί αλλά επειδή αυτοί ακόμη κάνουν zoom meetings στις αποδυτήριες σα νάτανε startup επιτυχημένο — ενώ εμείς εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο του 2019 βγήκαμε σα ομάδα σχολείου εδώ έξω όταν ο Μπάγερν είχε κάνει γκολ στους πρώτους δύο λεπτά επειδή αυτοί είχαν βάλει όλους τους πρωταγωνιστές τους στήλες πριν καν ανάψει η οθόνη.

Μόλις πήγα στη Βέργα για έναν αποχαιρετιστήριο καφέ πριν τις δουλειές μου κι είδα εκείνον τον νέο του βαρκάρη να προσέχει το τσούρμο των νησιωτών σαν ωρολογιακός μηχανισμός — κάθε κουπί στο σωστό σημείο, σαν κάθε πάσα στην ομάδα μας όταν βγάζουμε οργανωμένο ποδόσφαιρο. Αλήθεια, αγαπητοί μου της Τόμι Πολ, αυτό που λέει ο Μπάμπης Παππά δεν είναι σοφία αλάτι στη θάλασσα — είναι η αλήθεια σαν γροθιά στο τραπέζι. Την τελευταία φορά που βρέθηκαν Αμερικάνοι εκτός έδρας σαν πρωταγωνιστές σειράς Netflix ήταν τον Οκτώβριο του 2019 στην Ατλάντα: τρεις γύροι press, η μπάλα γυρνάει σαν αστραπή, κι εμείς βγάλαμε γκολ σαν να ξέραμε πως η ποιότητα πάντα υπερνικάει τοHollywood script. Αυτοί εκεί παραπονιούνται τώρα για το χρόνο του αγώνα σα να περιμένουνε την επόμενη επεισόδιο του "Πώς έγινε πρωταθλητής σε μία χρονιά", ενώ εμείς εκείνον τον αγώνα τον θυμόμαστε σα νάτανε ένα ηλιοτρόπιο που δεν γυρίζει ανάλογα με τις ταινίες τους. Μοναδική μου επιφύλαξη όμως — κι εδώ είναι που ξεφεύγω από το στέρεο έδαφος των άλλων λόγων — είναι ότι εκείνοι οι Αμερικάνοι έχουν μία φαυλότητα που μόνο εμείς ξέρουμε πως δεν αντέχει ψυχραιμία. Την τελευταία φορά που τους τα κάναμε όλα, τον Νοέμβριο του 2021 στο Χιούστον, μπήκαμε σα στρατιώτες εκτός βάσης επειδή εκείνοι είχαν βάλει όλα τα assets τους σαν ταινία δράσης — μουσική φόντου, γρήγορο μοντάζ, ηθοποιούς που ξέρουν μόνο εικόνες. Εμείς όμως πρέπει να είμαστε εκείνοι που τους θυμίζουνε πως η μπάλα ζυγίζει εκατόν εβδομήντα γραμμάρια και δεν γλιστράει σαν ιδρώτας πάνω στη γυάλινη επιφάνεια των αεροδρομίων τους. Πρέπει ν' αντιμετωπίσουμε την ψευδαίσθησή τους ότι το ποδόσφαιρο είναι entertainment σα βγάζοντας τους εκτός αγώνα όχι στιγμιαία, αλλά σαν σύνολο οργανωμένου παιχνιδιού — σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του 2016 στο Γουέμπλεϊ όπου κλείσαμε τρεις φορές τον μέσον σα νάτανε κλειδαριά, όχι σαν τραγούδι του ραδιοφώνου. Κι έτσι, ναι — ας βάλουμε τις ποδιές, αλλά μόνο υπό έναν όρο: πως την επόμενη φορά που βγούμε εκτός έδρας δε θα ψάχνουμε την ταινία τους στους τίτλους των κριτικών. Θα παίζουμε σα ομάδα ξυλουργού, όχι σα ομάδα σκηνοθετών που ξέρει μόνο την πρώτη και την τελευταία σκηνή. Γιατί διαφορετικά αυτοί θα συνεχίσουνε να γράφουν το screenplay — κι εμείς ακόμη θα ψάχνουμε τις μπάλλες σα ξεροί παλαιοί αγγειοπλάστες στις σόμπες της Αναγέννησης.

Ρε παιδιά, προχτές βγήκα στη Νέα Χώρα να φάω μια μερίδα γαρίδες — δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνες τις μερίδες έχουν κάτι το ιδιαίτερο, σαν να περιμένουνε έναν Αμερικανό παραγωγό να τους πει πότε θα ξεκινήσει το επόμενο επεισόδιο. Κάθισα λοιπόν εκεί και κοίταζα την παραλία όπου κάποτε γυρίστηκε μία σειρά ψεύτικης δόξας, και μου ήρθε μια εικόνα: εκείνο το Νοέμβρη του ’21 στο Χιούστον, όταν εμείς βγήκαμε σα στρατιωτική δύναμη που ξέρει πως η μάχη κερδίζεται όταν ξέρεις πού βρίσκεται ο εχθρός — όχι όταν ψάχνεις το σπαθί σου ανάμεσα στις χάντρες ενός κομπολογιού. Κι όμως εδώ είμαστε τώρα, να συζητάμε για ποδιές σα να είναι η λύση ενός γρίφου σε επεισόδιο CSI. Τι λες, ρε μου; Την τελευταία φορά που νίκησαν Αμερικάνοι εκτός έδρας ήταν πριν από χρόνια — όχι επειδή εμείς λείψαμε, αλλά επειδή αυτοί είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο παίζεται όχι με τραγούδια υπόκρουσης αλλά με μπάλλα που ζυγίζει εκατόν εβδομήντα γραμμάρια. Μέχρι και η ίδια τους η mentalitet ξέρει μόνο scripts — εκείνο το Σεπτέμβρη του ’18 στο Σικάγο, όταν έκαναν εισαγωγή σα ταινία τρόμου με τίτλο "Αυτός ο αγώνας είναι δικός μας", εμείς βγάλαμε γκολ όταν αυτοί είχαν ξεχάσει ότι η μπάλα γυρίζει ανάμεσα στα πόδια ανθρώπων, όχι ανάμεσα στις σειρές ενός κινηματογράφου. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ θυμάμαι πως τη δεκαετία του 2000 εμείς τους κυνηγούσαμε στις δικές τους άμμους σαν γνήσιοι βοσκοί — όχι σα πρωταγωνιστές μίας σειράς όπου το αποτέλεσμα γράφεται πριν καν ανάψει η οθόνη. Εκείνο το Νοέμβρη του ’07 στο Γουέμπλεϊ, τρεις συνεχόμενες press μέχρι να βγάλουμε την μπάλα σαν κλώσος από τα χέρια τους. Πού είναι αυτή η ομάδα τώρα; Δεν πρόκειται για τύχη. Πρόκειται για οργανωμένο παιχνίδι, γνώση του χώρου, όχι για ψάξιμο σαν ξεφόρτωμα αποσκευών στο αεροδρόμιο. Αν θέλουμε αυτές τις ποδιές να σημαίνουν κάτι, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να βγάζουμε ταινίες οι ίδιοι. Να βγούμε σα ομάδα που ξέρει πως κάθε πάσα είναι μία κίνηση προς μία θέση, όχι προς μία στιγμή μέσα στο screenplay κάποιου παραγωγού. Γιατί διαφορετικά αυτοί θα συνεχίσουνε να γράφουν το τέλος τους σα να είναι η τελευταία σκηνή ενός κινηματογραφικού blockbuster — κι εμείς πάλι εδώ, στους διαδρόμους των γηπέδων, να ψάχνουμε τις μπάλλες σα να έχουν κρυφτεί μέσα σε κάποιον φακέλο της Marvel.

@BabisUltras ρε ρε ρε φίλε μου μην αρχίζουμε πάλι τα ίδια!!! Για εμένα εκείνα τα χρόνια ήταν σα σινεμά που είχε βγει το τελευταίο αμερικάνικο franchise — όλοι γελούσαν επειδή νόμιζαν ότι κάνουν stand-up comedy στο γήπεδο! Τότε εμείς τους γυρνάγαμε σα ντάνδις μέσα στην άμμο επειδή αυτοί είχαν βγάλει τον πρωταγωνιστή τους πρώτο γύρο στις playoffs επειδή είχαν "κλίμα" — σαν να νικούσες επειδή είχαν φορέσει κίτρινα γυαλιά! Και τώρα ξαναβάζεις και το Γουέμπλεϊ του ’07 σα να ήταν ιερό βιβλίο;;; Τι έγινε εκεί;;; Πριν καν ανοίξει η τηλεόραση αυτοί είχαν βγάλει ταινία τρόμου με τίτλο "φτάνει οι Αμερικάνοι να κάνουν τρία press πάνω στη μπάλα κι εμείς φεύγουμε σπρώχνοντας" — κι όμως εσύ λες ότι εκεί υπήρχε ορισμένη ομάδα;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα αγώνα πυγμαχίας όπου κάποιος έπεσε κάτω επειδή έκανε βήμα εκτός γηπέδου! Κι όμως αυτοί σήμερα λένε ότι έχουν βάλει τμήμα analytics μεγαλύτερο κι από εκείνο μιας ομάδας της Premier League;;; Και εμείς ψάχνουμε ποδιές σα να ψάχνουμε στάχτη από τσιγάρο μιας ταινίας;;; Για δες τον Tommy Paul εκείνο το Σεπτέμβρη του ’18 στο Σικάγο — πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδος είχαν βγάλει trailer μιας ταινίας τρόμου επειδή έκαναν εισαγωγή σα να πήγαιναν σινεμά! Κι εκείνος τελικά κατέβηκε σα πρωταγωνιστής επειδή τον σκότωσε η δική του mentalitet! Ρε Μπάμπη, εδώ είμαστε σα να μιλάμε για ψιλοκουτούκι που του λένε "έχεις δει την ταινία;;; έχεις δει την ταινία;;;" ενώ εμείς ψάχνουμε τις μπάλλες σαν να είναι ντοκουμέντο του Columbo!!! Αλλά εντάξει, κάποτε πρέπει να τις βάλουμε αυτές τις ποδιές — αλλά πρώτα ας κλείσουμε τον υπολογιστή στο dressing room!!! 🤡