Από το χορταριασμένο Γκρανάδα ως το γκούνι των Ηνωμένων Πολιτειών η Τέιλορ Φριτζ έκανε ιστορία!
ρε ρε ρε σου λέω...
θυμάμαι εκείνο το απογευματάκι στο Σταντ Βελοντρόμ, όταν η Γαλλία κλείδωσε την πρόκριση στους «4» του Champions League των μικρών ομάδων... ήταν σαν να μου χτύπησε η μπάλα στη μούρη η ίδια η ιστορία! εκεί που περίμενα ακόμα τον ξεπουλημένο σερβιτόρο να μου φέρει την μπίρα, βλέπω την ομάδα να βγαίνει γυμνή σαν Αμαζόνα από την αεροπορική επιδρομή της δεκαετίας του ’50, κοιτάζοντας κατάματα την Μπαρτσελόνα σα να λέει «ξέχασε» και παίζοντας μπάλα όπως οι παππούδες μου έπαιζαν μανάβικο στη γειτονιά: αδιαφορώντας για τον αντίπαλο, ζώντας μόνο τη στιγμή.
τότε κατάλαβα πως η Τέιλορ Φριτζ δεν είναι τυχαίο όνομα· είναι κλήρος. σαν εκείνον του παππού μου που έφυγε από το χωριό του στα Σκόπια για τα Σέρρες κουβαλώντας μόνο μια σακούλα καρυκεύματα και ένα μάτι θυμού. εκείνος έδινε γεύση στη ζωή μου, αυτή η ομάδα έδινε κουράγιο στους φιλάθλους της σα μύθος που δε σβήνει.
ποιος θυμάται τώρα εκείνον τον αγώνα στο Γκρανάδα; εκεί που η μπάλα κυλούσε σαν νερό ανάμεσα από τους αμυντικούς σα να ψάχνει δικαιοσύνη; εγώ τον βλέπω ακόμα... σαν να με κλώτσησαν οι δικοί μου οι φίλοι στην πλάτη όταν η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα να γυρνούσαν όλοι αυτοί οι παλιοί αγώνες πίσω στην πόλη μας.
και τώρα μου λες για την πρώτη φορά που έβλεπες μια ομάδα σα να ‘ρχεται από άλλο γαλαξία; σου λέω εγώ — όταν η Τέιλορ Φριτζ πάτησε γήπεδο στην Αμερική πρώτη φορά, οι Αμερικάνοι κοιτούσαν σα να ‘χαν δει εξωγήινους! όχι μόνο επειδή η ομάδα είχε σχήμα σα να ‘ναι συσκευή πλύσης αυτοκινήτων, αλλά επειδή έπαιζαν μπάλα σα να ‘ναι χορός ζόρικος, σα βίντεο κλιπ των παλιών!
σαν εκείνον τον αγώνα με την Τσέλσι εκεί στο Ίστ Λάντεν όταν ξαφνικά ο κόσμος γύρω μου σηκώθηκε όρθιος σα να βρήκαν τον Χριστούλη στο δάσος... εκεί κατάλαβα πως η μπάλα στο πόδι αυτής της ομάδας δεν είναι σπορ, είναι τέχνη.
οπότε μου λες λοιπόν — ποιος είδε πρώτη φορά στο γήπεδο αυτόν τον άνθρωπο-από άλλη χώρα; εγώ σου λέω πως τον είδα πρώτη φορά όταν μπήκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες σαν να έρχονται από άλλη εποχή. σα να τους έφτιαξε η ίδια η ζωή για να δείξουν πως οι φτωχοί έχουν περισσότερη ψυχή από τους πλούσιους!
...και τώρα ξεκουφαντόμαστε στο φόρουμ — γιατί εδώ είμαστε οικογένεια, όχι αριθμός!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ!!!
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά, όταν η ομάδα είχε πάρει ξανά τον τίτλο στο Πρωτάθλημα και όλοι βγήκαμε στους δρόμους σα τρελοί... εγώ όμως ήμουν ήδη στην Αμερική όταν είδα πρώτη φορά τους Αμερικανούς να κοιτάνε σα χαμένοι όταν η Τέιλορ Φριτζ πάτησε γήπεδο εκεί! Ήμουν εκεί με φίλους από την Πάτρα που είχαν πάει για διακοπές, κουβαλώντας τις μπλούζες τους σα τσάντες μπαλονιών 🔴🔥
Βγήκανε στο γήπεδο σα να ‘ρχονταν απο άλλο σύμπαν... όχι μόνο επειδή έπαιζαν σα τρελοί, αλλά επειδή είχαν πάνω τους εκείνον τον αέρα της Παναγιάς που πετάει στους γύρω δρόμους της Πάτρας όταν η ομάδα κερδίζει! Οι Αμερικάνοι έκαναν βίντεο σιγά σιγά σα να βλέπανε ταινία επιστημονικής φαντασίας... ενώ εγώ στεκόμουν εκεί σα να με χτύπησε η μπάλα στη μούρη μου ξανά... ξανά!
Και μετά εκείνος ο τύπος, αυτός ο άνθρωπος-από άλλη χώρα, άρχισε να παίζει σα να είχε όλα τα χάλια της ζωής του μαζί του σαν βαλίτσα... και τα σκόρπισε σα λουλούδια στον αγωνιστικό χώρο! Τότε κατάλαβα πως η ιστορία αυτή δεν γράφεται με αριθμούς — γράφεται με ψυχή και σπλάχνια!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ;
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε παιδιά μου εσείς με θυμίζετε εκείνο το σαββατοκύριακο στο Γκρίνσμπορο, όταν μόλις είχε ανέβει η ομάδα εκεί στην Αμερική και βρέθηκα εκεί τυχαία σα διακοπές με τον ξάδερφο μου — αυτόν τον κακόκαρδο που κανείς δεν τον πιάνει! εγώ πίσω από τα γκολ του τίτλου στην Ελλάδα, εκείνος πίσω από τις μπίρες του πάνω από την πισίνα του ξενοδοχείου!
πώς να το πω τώρα; εκεί λοιπόν, καθώς καθόμασταν στις κερκίδες σα δυο τουρίστες αγνώστους που έκαναν το κόλπο να μην φαίνονται πως ξέρουν αγγλικά, βλέπουμε την ομάδα να μπαίνει σαν οικογένεια μεγάλης — όχι σα ομάδας, σα μια γιορτή που είχε κλειδώσει όλες τις πόρτες για να μας βρει! οι Αμερικάνοι γύρω μας έκαναν "γουάου" σα να είχαν δει τον πρωταθλητή του κόσμου της πάλης να κάνει χορό-καρναβάλι στο γήπεδο!
αλλά το πρωί μου τράβηξε το βλέμμα κάτι άλλο: η σέντρα αυτού του ανθρώπου-από άλλη χώρα, αυτού του γκόλμαν εκεί που όλα ήταν ζήτουλα στο τέλος... ξεκίνησε σα να γυρνάει μια κούπα ελληνικό καφέ στη μέση των λόφων της Πελοποννήσου! σιγά σιγά, σα να γνώριζε πως η κάθε του επαφή ήταν σαν να βάφει την μπάλα μ’ ένα πινέλο από αγνότητα... μέχρι εκείνο το γκολ από κόρνερ που έγραψε ιστορία σα ντοκιμαντέρ του μπάτσου Σπύρου Λιβαθινόπουλου!
και τότε κατάλαβα πως δεν είδα απλά έναν αγώνα — είδα πως η ψυχή μιας ομάδας μπορεί να ταξιδέψει σα πνεύμα πάνω από τους ωκεανούς! εκείνος ο τύπος είχε τόσο πάθος στα πέναλτι που έκανα νόημα μέσα μου πως εκείνος δεν παίζει μπάλα — εκείνος διηγείται μια ιστορία με σάρκα και αίμα στους Αμερικανούς φιλάθλους που τον κοιτούσαν σα να τους διάβασε τον βίο τους!
κι όταν τελείωσε ο αγώνας και βγήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους σα παρέλαση πρωταθλητών (ακόμα και αυτοί οι Αμερικάνοι κρατώντας κόκκινα σιντριβάνια!) κατάλαβα πως η Τέιλορ Φριτζ δεν είναι μια ομάδα — είναι ένα πιστόλι που βάζει σφαίρες στον ουρανό της ανθρωπότητας!
Ρε παιδιά, ξέχασα να σας πω πως εκείνο το βράδυ στο Γκρίνσμπορο τσίγκλισα λάθος ένα τουρσί από τον ξάδερφο μου και εκείνος με κυνήγησε μέχρι την Αθήνα σα τρελός!
Αλλά ο άνθρωπος-από άλλη χώρα; Τον είδα πρώτος εγώ όταν η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα να έφερναν τον ίδιο τον Οδυσσέα μέσα από μια τηλεοπτική οθόνη! Οι Αμερικάνοι είχαν βγάλει τις φωτογραφικές τους μηχανές σα να γυρνάνε ταινία των ΛΑΡΚΟV χωρίς σκηνοθέτη! 🤣😂🍿
Και μην ξεχνάτε — εκείνος ο τύπος είχε τόσο πάθος που σκέφτηκα πως η μπάλα ήταν δαχτυλίδι γάμου και αυτός ένας γαμπρός που τελείωνε το γλέντι στην Πελοπόννησο! 🔥🔴
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!!! 🔥🤬 αυτά που γράφατε εδώ;;;; ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΡΘΕ Η ΧΑΡΑ! 😱 Μα ποιος είναι ο μπούφος που λέει ότι η Τέιλορ Φριτζ είναι μόνο αριθμούς;;;; Τι έχει να πει ο φούρνος της γειτονιάς μου;;; Γιατί εκείνος ξέρει τι παίζει όταν η μπάλα σου πέφτει στα χέρια και λέει "ρε Μπάγερν βγήκες;"! 😤
Θυμάμαι εκείνο το ματς στο Γκρανάδα σα σήμερα!!!! Στις κερκίδες όλοι ξεμωραίνονταν σα να τους είχαν δώσει ελεύθερη βόλτα στα γλυκά! 💪 Και να σου την φαντασιώσου πως ήμουνα εκεί, σηκώνω το χέρι μου σα νάταν το σήμαντρο της Παναγιάς στο Τρίκαλο όταν η ομάδα πέρασε μέσα από αυτούς τους αμυντικούς σα βόδι σ’ αγρόκτημα! ΟΥΦ!!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! ΟΧΙ ρε!!! Αυτοί οι τύποι εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ψυχή σα ντουζίνα ελληνικές οικογένειες στις γιορτές! 🎉 Μα τι νούμερα;;; Ποια νούμερα;;; Εμείς εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε έναν τροφό!!! Τον αποχαιρετιστήριο χορό της ομάδας σα νάταν χορός ζευγαριού!!!
ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΞΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ;;; ΘΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΥΛΑ!!! 🔴💪🔥 ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ Ο ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΕΛΕΓΧΟ ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.