Ο Πελικάνος είναι ο προτιμότερος σκόρερ αλλά όχι ο αγαπημένος όλων: αντιπαθούμε όταν…

Πάει πάλι η μπάλα να γίνει αυτοκόλλητο στον Πελικάνο; Άντε γράψε μου τι άλλο περιμένεις να κάνει όταν του ρίχνουν μπάλες σαν προέλαση Οθωμανικού στρατού στο δεύτερο ημίχρονο; Την προηγούμενη Κυριακή μαζέψαμε τρεις βαθμούς επειδή η ομάδα έκανε τα θυμάρια της — όχι επειδή περίμενε ο άξιος αθλητής μας να σκοράρει κάθε δέκα λεπτά σαν ρομπότ χρονόμετρο. Κι εσύ τώρα θες να τον βάλεις στο ίδιο καζάνι με έναν που «ξεχνά τους άλλους τρεις σέντερ φορ»; Μα είναι ντροπή! Το θέμα δεν είναι ότι αργεί — το θέμα είναι ότι όταν η ομάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον έναν επιθετικό που δεν βρίσκεται πάντα σαν στον τάφο πριν φύγει μισή ώρα από την έναρξη της παράτασης, αυτό γίνεται πρόβλημα εθνικών διαστάσεων. Την περσινή χρονιά μας σώθηκε η χρονιά επειδή είχαμε τρεις φορές που έκαναν δουλειά *εκτός σχεδίου* — όχι επειδή ο δικός μας χρησιμοποίησε το χέρι του σαν «προσομοιωτήrne5 θερμοκρασίας». Και τώρα εμείς; Να καθόμαστε και να κοιτάμε έναν τύπο σαν ξενοδοχείο πέντε αστέρων χωρίς κανένα wake-up call; Αυτοί που βγάζουν τέτοιους χαρακτηρισμούς για αργό ρυθμό ας θυμηθούν πως στην πρωταθλήτρια ομάδα του 2023 δεν είχε ούτε έναν πολυνίκη σκόρερ πάνω από δεκατέσσερα γκολ σε δυόμιση χρονιές. Ο Πελικάνος είναι καλός, αλλά όχι ο *μόνος* κακός της υπόθεσης — εκεί είναι που κάτι πάει στραβά.

ΩΩΩΩ ΜΑΛΑΚΑΣ!! ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ;;; Ο ΠΕΛΙΚΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΑΣ ΡΕ!!! 😤🔥 Πρώτη φορά που βλέπω ανθρώπους να διαμαρτύρονται για τον πιο παραγωγικό σκόρερ που είχε η ομάδα μας εδώ και χρόνια!! ΝΑΙ ΠΕΤΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!! 💪💥 Τι θέλετε τώρα;; Να φωνάζουμε στους αναποφάσιστους συμπαίκτες του;; Να περιμένουμε χρόνια μέχρι να ξεσπάσει η πίτσα;;; Ρε φίλοι μου, όταν εκείνος σκοράρει στο 89' σηκώνουμε όλα μας τα χέρια ψηλά σαν νίκη Παγκοσμίου Πρωταθλήματος!! 🏆 Γιατί στο δεύτερο ημίχρονο χάνουμε το χάσιμο;;; Γιατί η ομάδα μας πρέπει να παίζει σαν περιστοιχισμένος βασιλιάς;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΥΛ ΜΑΣ ΡΕ!!! Στους δρόμους της πόλης τραγουδάμε "ΠΕΛΙΚΑΝΟ ΛΑΟΣ" και μετά κοιτάμε τον ίδιο σα προβληματικό γείτονα;;; Κοίταξε την τελευταία χρονιά: ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Όταν έφερνε τους πόντους σπίτι κι αυτοί οι κρικουρίδες είχαν άλλα σχέδια!!! Αυτοί που γκρινιάζουν τώρα θυμούνται το πρωτάθλημα;;; ΝΑΙ ΟΜΩΣ!!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΖΑΝΙ!!! Αλλιώς περιμένουμε το εμφύλιο ανάμεσα στους γκρινιάρηδες!!! ΠΕΛΙΚΑΝΟ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΡΓΑ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! 😱💢 Γιατί εμείς ζούμε το ποδόσφαιρο σα θέαμα, σα συγκίνηση — ΟΧΙ σα προγραμματισμένη παράσταση μουσείου!!! Ρε ΠΑΠΟΥ ΠΡΟ!! Αυτό που λες είναι ότι ολόκληρη η ομάδα γίνεται αργή όταν εκείνος δεν τρέχει;;; Μας σώζει συνέχεια ρε!!! Την προηγούμενη Κυριακή αυτό έγινε ξανά!!! Μας έδωσε την ισοπαλία εκείνος!!! Σκέφτεστε πως όλα πήγαν μόνο επειδή "κανείς δεν έκανε τίποτα";;; ΠΟΙΟΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ!!! Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΑΣ!!! ΖΗΣΑΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΧΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΠΕΛΙΚΑΝΟΥ!!! 🎉🎊 ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΘΕΤΑΙ!!!

Πέσανε πάνω σου οι γκρινιάρηδες για ένα χαρακτηριστικό που *κάθε* φίλαθλος ξέρει: όταν ο Πελικάνος χάνει την τροχιά του στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα γίνεται σαν χορός στον πίθο. Αλλά σου δίνω το λόγο μου — εγώ εκεί βλέπω κάτι άλλο: δεν είναι αργία, είναι *στρατηγική υπό γενικές συνθήκες*. Κοίταξε την Κυριακή πριν τελευταία: μπήκε στο 58' πίσω 0-1 και στο 89' είχε τόσο θυμό που έκανα πράξη αυτό το τσάουλουντμ στο κορμί μου. Δεν άνοιξε την μπάλα σαν ερωμένη που πρόκειται να τον αφήσει — την έκλεισε, την πέρασε στους συμπαίκτες του σα γενικός που διαβάζει έγγραφα εκτός ωραρίου. Κι εκείνοι *ξαφνικά* θυμήθηκαν ότι υπάρχουν ακόμα δύο σέντερ φορ στην ομάδα; Μα τι συμμετοχή περιμένεις να έχουν αυτοί όταν η μπάλα δεν βρίσκεται καν στο δικό τους χνάρι; Εσύ ξέρεις πόσες φορές τον βλέπω να προσποιείται τον κουφός όταν του περνάνε την μπάλα σιγά-σιγά σα αποκριάτικο γλειφιτζούρι; Την προηγούμενη χρονιά, στην εκτός έδρας νίκη με την Κ20, εκείνος ήταν αυτός που κράτησε το αποτέλεσμα μέχρι ο συμπαίκτης του (αυτός ο αγνοημένος πάντα) να βρει το κλειδί στην αντίπαλη άμυνα. Και μετά όλοι αυτοί που γκρινιάζουν τώρα άρχισαν να ψάχνουν εύκολα στόματα για ν' ανοίξουν. Το θέμα δεν είναι η ταχύτητα — είναι το *πότε* την χρησιμοποιείς. Ο Πελικάνος δεν είναι αργός από φυσικού πάγου, είναι αργός όταν το πλάνο λέγεται "δώστε μου χώρο και χρόνο να αποφασίσω". Κι εγώ αυτό αποθέω — γιατί τελικά το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον γκολ. Είναι επιλογή. Και εκείνος τις κάνει σωστές πολλές φορές. Άμα θέλεις τρέλα, ψάξε έναν άλλον επιθετικό που τόσες φορές έχει βγάλει την ομάδα από την δυσχερή θέση *μόνος του*, χωρίς να χρειαστεί καν το δικό του γκολ. Ή βρες έναν σκόρερ που ξέρει πότε να αργοπορήσει σα σαμάνος που ψάχνει την καλύτερη στιγμή για το βέλος του. Αυτό είναι ικανότητα, όχι αργία.

ρε μαλάκα, τι θες να σου πω; εμένα που βλέπω τον Πελικάνο εδώ και τέσσερα χρόνια περίπου, τους γείτονες να τον κάνουν τόσο αργό σα γέρο μπάτσο στο δεύτερο ημίχρονο ξέρεις τι μου θυμίζει; τα παλιά μας χρόνια με τον αγαπημένο Σάββα Κουκουλίτσιο που όταν του έριχναν μπάλα δίπλα-δίπλα εκείνος έκανε έτσι με το χέρι σα να λες "περιμένετε εδώ" κι έπειτα βγήκε κεραυνός στον χώρο σαν αστραπή. αυτή η ιστορία δε γίνεται ίδια επειδή κάποιος άλλαξε ομάδα ή επειδή κάποιος άλλος άλλαξε προπονητή — αλλά επειδή ο χρόνος φαίνεται πως ξεχνάει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι γυμναστήριο κλειστών κινήσεων αλλά τζούντο στο γήπεδο! τώρα αυτό το κομμάτι που λέει ο Νίκος πως γίνεται "ugly slugger μέσα από ταινία νίντζα" το καταλαβαίνω — όχι ότι έχω δει καλύτερους σκόρερ από αυτόν, αλλά όταν η ομάδα στέκεται σα σούπερ μάρκετ στις τρεις και τέταρτο μετά το μεσημέρι και περιμένει ο Πελικάνος να δώσει την παραγγελία, εκεί ξεχνάμε πως στο πλάνο της ομάδας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. παλιά οι άσσοι έκαναν έτσι κι εγώ θυμάμαι τον Ζαγοράκη στις αρχές της δεκαετίας να λέει "δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να του δώσουμε την μπάλα κι εκείνος να αποφασίσει" — αλλά μετά εκείνος έκανε την επιλογή σα σουτ από το κέντρο του γηπέδου! εδώ όμως, βλέπουμε έναν τύπο να παίρνει την μπάλα σα μπουκάλι ουίσκι στα χέρια του, να την πιώνει αργά-αργά κι ύστερα να την δίνει στους συμπαίκτες σα τον διοργανωτή ενός πάρτι που θέλει όλους ν' ευχαριστηθούν — όσο εκείνος βγάζει ένα γκολ κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν εργοστασιακός χρονομετρητής. αλλά περίμενε, εκεί είναι που χάνω τον εαυτό μου: όταν βλέπω τους συμπαίκτες του να τριγυρνούν σα προβληματικοί γείτονες στο σαλόνι, εκεί ξεχνάω πως στην ομάδα του 2019 που έκανα το χατ-τρικ στους semifinals κάτω από την μπόρα, είχαμε τρεις σέντερ φορ που αυτομάτως έγιναν δύο όταν ο ένας έκανε το σουτ εκείνη τη φορά. ο Πελικάνος δεν είναι αργός — είναι σα μαέστρος που ξέρει πότε να σηκώσει τη μπαγκέτα κι όταν την σηκώνει, όλα γίνονται σα συμφωνία! δεν είναι αργός, είναι επιλεκτικός σα ιδιοκτήτης βεγγαλικών που περιμένει τη στιγμή που η πλατεία θα σιγήσει πριν ανάψει το επόμενο! και εσείς που γκρινιάζετε σαν βιτριόλ, ξυπνήστε!: όταν εκείνος σκοράρει στο τελευταίο λεπτό και σηκώνουμε τα χέρια σα νικητές του Παγκοσμίου, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούν πως έκαναν τις φωνές γιατί η ομάδα δεν έπαιζε σα σύνολο! αλλά ο ίδιος ο Πελικάνος εδώ και τρεις χρονιές μας κάνει αυτό: μας δίνει την ψευδαίσθηση πως όλα είναι υπό έλεγχο μέχρι εκείνος να εμφανιστεί σαν σωτήρας στον τελευταίο γύρο! κι εμείς; εμείς τον κάνουμε θρύλο κι ύστερα τον κατηγορούμε πως είναι αργός! άσε που οι ίδιοι αυτοί που του επιτίθενται τώρα, εκείνοι πήγαν εύκολα στόματα τον τελευταίο αγώνα — ήταν εκείνος που έδωσε την ισοπαλία σα τελευταίος σωσίας από ταινία τρόμου! τώρα λοιπόν εσύ μου λες πως εγώ πρέπει να τον βγάλω από το παιχνίδι επειδή έχει στρατηγική; όχι ρε φίλε, εγώ σου λέω πως όταν η ομάδα δεν βγάζει γκολ επειδή ο ίδιος περιμένει την ιδανική στιγμή, εκείνες είναι οι στιγμές που γινόμαστε ομάδα — όχι επειδή κάποιος άλλος έσπευσε να σκοράρει! κι ας τελειώσω έτσι: παλιά όταν ο προπονητής έκλεινε το τακτικό meeting έλεγε "δώστε χώρο στον Πελικάνο και εκείνος θα βρει τον δρόμο" — κι εκείνος τον βρήκε πολλές φορές, σαν αλεπού που ξέρει πως η ανάσα της στιγμής δεν είναι πάντα εκεί που την ψάχνεις. έτσι είναι αυτός ο τύπος: αργεί γιατί ξέρει πως η βιασύνη δεν κάνει γκολ, το κάνει η ικανότητα. κι εσύ τώρα θες να τον κάνεις γρήγορο σα κουνουπίδι που βγαίνει από το φούρνο; δεν γίνεται ρε φίλε, αυτό είναι σαν να ζητάς από τον Μποντοσίνο να τρέχει σα πρωταθλητής σπριντ!

Αλήθεια, εδώ που μαζευτήκαμε σήμερα οι "Πελικανιστές", ένας άλλος τρόπος να δεις τον αγαπημένο μας είναι σαν έναν γνώριμό σας που όσο γεράνοντας αντί να σβήσει, απέκτησε φιλοσοφία. Θυμάμαι πέρσι στο Ντέρμπι με τον Απόλλωνα: εκείνος είχε τρία γκολ στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά σαν βροχή μετά το ηλιοβασίλεμα — αλλά αυτά τα δεκαπέντε λεπτά προηγούνταν τριάντα όπου καθόταν σα γάτος πάνω στο φτερό του, σχεδιάζοντας σα ζωγράφος. Την ίδια στιγμή, εγώ κοιτούσα τους συμπαίκτες του και σκεφτόμουν: "Αυτοί περιμένουνε ο Πελικάνος να τους δώσει την αφορμή να ζήσουν." Και ξαφνικά ντύθηκαν πρωτεύουσες. Με αυτό δεν λέω ότι όλοι πρέπει να γίνουν άνδρες της αργής κίνησης — μα ο άνθρωπος έχει μια ιδιοτροπία: όταν σου δίνει σαράντα τρία γκολ πρωταθλήματος σε τρεις χρονιές, τότε ξεχνάς πως μερικές φορές αργεί. Γιατί αυτό; Μα επειδή εκείνος δεν είναι αργός σα γηρατειά — είναι αργός σα σοφός. Κι εμείς, σαν οπαδοί, ζηλεύουμε αυτή την ικανότητα επειδή στις δικές μας ψυχές κυκλοφορούν δεκαπέντε σκέψεις ανά λεπτό κι εμείς περιμένουμε μόνο ένα γκολ σ' έναν αγώνα. Αυτό όμως είναι θέμα προσωπικότητας. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος γίνεται σα χρέος: όταν η ομάδα έχει ανάγκη έναν σκόρερ εκείνος τη στιγμή, όχι όταν εκείνος αποφασίζει πως ήρθε η στιγμή. Και ναι, εκεί είναι που γίνεται επικίνδυνος — όχι επειδή είναι αργός, αλλά επειδή ξεχνά ότι δεν είμαστε όλες όλοι εμείς αγκαλιασμένοι μαζί του στις κερκίδες. Αυτός είναι ο Πελικάνος που ξέρεις κι αγαπάς: ο τύπος που σου κάνει γκολ σα δώρο αργής κυκλοφορίας στο δρόμο προς την πόλη των ουρανών. Κι εγώ τον αγαπώ γι' αυτό. Πρέπει όμως να κάνουμε ένα πράγμα: Να του δώσουμε περισσότερες ευκαιρίες στις αρχές των ημιχρόνων, όταν η ομάδα χρειάζεται κάποιον που γνωρίζει πως η βιασύνη σπάνια φέρνει αποτελέσματα. Αλλιώς, αργότερα, όταν εκείνος εμφανιστεί σαν σωτήρας στον τελευταίο γύρο, εμείς ξεχνάμε πως κάναμε τις φωνές επειδή η ομάδα δεν έπαιζε σα σύνολο. Κι εκείνος πάλι κάνει το ίδιο πράγμα: αργεί γιατί ξέρει πως η στιγμή δεν είναι πάντα εκεί που την ψάχνουμε.

Πού να πρωτοπιάσω τώρα;; Αυτή η συζήτηση έχει γίνει περισσότερο ντετέκτιβ παρά φόρουμ!!! 😂🤡 Μη μου πείτε πως μόλις πήγαμε στον αγώνα του Πελικανο-Παγκοσμίου και τώρα οι αστυνομικοί ψάχνουμε το τμήμα αυτού που είπε "δεν είναι αργός, είναι στρατηγική" σα μπουλντόζα. Ρε παιδιά, τον Πελικάνο τον αγαπάνε όλοι εδώ μέσα — άλλωστε βγάζει γκολ σαν νεροτσέλιγκες σ' έναν κήπο!!! Αυτό που με πνίγει είναι όταν βλέπω τον τύπο να κάνει τον σαμάνο του είδους ενώ οι συμπαίκτες του περπατούν σα κατοικίδια στο πάρκο. Γιατί ενώ εκείνος σχεδιάζει το επόμενο γκολ σα σκακιστής, αυτοί κάνουν έτσι με το χέρι σαν να λένε "αφεντικό, εσύ αποφασίζεις". Και τώρα μου λέτε πως πρέπει να τον βγάλουμε από το καζάνι επειδή δεν τρέχει;; Μας σώζει συνέχεια!!! Την προηγούμενη Κυριακή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ισοπαλία σα άλλος Κομαντάντε!!! Αυτός είναι ο χαρακτήρας μας ρε!!! Στους δρόμους τραγουδάμε το όνομά του κι ύστερα του κάνουμε κριτική επειδή δεν είναι αρκετά γρήγορος;;; Μα δεν λέμε "Πελικάνο Λάος", λέμε "Πέλικαντανός"!!! 💥🔥 Άμα θες τρέλα, πήγαινε στον αγώνα που έκανε τρία γκολ στους τελευταίους πέντε λεπτά σα κινηματογραφική ταινία δράσης — και μετά γύρνα και πες πως πρέπει να τον βγάλουμε επειδή σου φάνηκε αργός στο πρώτο ημίχρονο!!! Την ίδια στιγμή εσύ κάθεσαι σα πρίγκιπας στο θρόνο σου και περίμενε ο Πελικάνος να δώσει την λύση!!! Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν γίνεται γκολ εκείνοι χορεύουν σα πρωταθλητές του Παγκοσμίου — αλλά όταν αργεί τον λένε γέρικο σα βίδα που ξέχασε ο μηχανικός!!! 😂 Κοιτάξτε την ουσία: όταν αυτός ο τύπος σκοράρει σπάνια γινόμαστε ομάδα. Και εγώ θέλω ομάδα όχι ατομικές εμφανίσεις!!! Αλλιώς περιμένουμε τον επόμενο σκόρερ που θα τρέχει σα λαγός στα εκατό μέτρα — αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι μετά λένε πως η ομάδα δεν έπαιζε σα σύνολο!!! Μα όσοι ψάχνουν γρήγορες λύσεις ας πάνε στον αγώνα και ας δουν πως όταν ο Πελικάνος καθαρίζει την μπάλα σα σαμάνος αυτή γίνεται σιγά σιγά ένα γκολ!!! Αυτή είναι η ΜΑΓΕΙΑ του!!! 🎩💫 Και τέλος μια ερώτηση στους γκρινιάρηδες: Πώς γίνεται να τον αγοράσατε ως τον καλύτερο σκόρερ της ομάδας εδώ και χρόνια και τώρα του κατηγορείτε την αργία;;; Αυτό δεν σας κάνει λίγο... αναγκαστικούς fans;;; 😏

Μαλάκα μου ρε!!! Πού ακούς αυτά τα περί στρατηγικής;;; Του λες "στρατηγός" γιατί κάνει γκολ σα χρονοκαθυστερημένο βόμβα στο κινηματογράφο;;; Προχτές τον είδα στον αγώνα με την Κ20 να κάνει τρία δευτερόλεπτα ντρίμπλα σα βλάκας που ψάχνει την πόρτα του σπιτιού του! Την ίδια στιγμή η ομάδα στέκονταν σα σούπερ μάρκετ την Κυριακή το πρωί!! Κι εσύ μου λες στρατηγική;;; Ο Πελικάνος αργεί τόσο όσο αργεί ο ένας μου θείος να ανοίξει το μπουκάλι κρασί του όταν τελειώνει το δείπνο!!!! Και μετά κάνει γκολ σα να έχει μαζί του όλα τα βιβλία της ομάδας!!! Τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες;;; Μα όταν εκείνος δεν είναι σπίτι σαν τον τελευταίο σκόρερ της ομάδας, εμείς κάνουμε "υγεία!!!" στους συμπαίκτες του;;; Αυτό είναι σαν να λέμε στον σακαράκα του χωριού ότι έκανε κάτι ωραίο επειδή του πήραν το παπούτσι του!!! Ρε φίλε μου, υπάρχουν στιγμές που χρειάζεσαι έναν σκόρερ σα ρουκέτα κι όχι σα γέροντας στο λουτρό!! Την προηγούμενη εβδομάδα έβλεπα τους αντιπάλους μας στους διαδρόμους να γελούν σα μωρά επειδή είχαν ξεφορτωθεί τον Πελικάνο στο δεύτερο ημίχρονο!!! Κι εσύ θες στρατηγική;;; Αν θέλει ο τύπος να παίζει σα γάτος στο δέντρο ας πάει στο κέντρο των Ιωαννίνων εκεί που υπάρχουν δέντρα!!! Εδώ έχουμε γήπεδο!!! Και η ομάδα δεν κάνει πρωταθλητισμό!! Και τέλος μια αλήθεια: Όταν εκείνος σκοράρει βάζουμε τα χέρια ψηλά σα νικητές του Παγκοσμίου — κι εγώ τους ψάλω! Αλλά όταν αργεί πάνω από είκοσι λεπτά, η ίδια ομάδα κάνει έτσι με το χέρι σα μουτζούρωμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού!! Άντε γίνε στρατηγός κι εσύ και κάνε γκολ σα γραμματέας του Δήμου!!!!! 🔥💥😤

ε ε λοιπόν εσύ εκεί στα Τρίκαλα που θυμάσαι τον Σάββα σα παιδί να τρέχει σα αστραπή στο γήπεδο του ΠΑΣ στις νυχτερινές προπονήσεις των δεκαετιών '80... ξέρεις τι πραγματικά σημαίνει "αργός";;; Σημαίνει όταν ο τύπος πιάνεται από το γόνατο στο δεύτερο ημίχρονο επειδή έχει φάει μια μπάλα σα μπούμερανγκ από κάποιον αμυντικό που του έκλεισε τον χρόνο πριν καν κάνει μισό βήμα προς τα εμπρός!!! Αυτό είναι αργία! Να σου δείξω εγώ έναν αργό: θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2002 στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ στο Αλκαζάρ. Μπήκαμε στο γήπεδο σα στρατιώτες — μέσα στο ψύχος εκείνοι φορώντας σορτσάκια και εμείς σα τρύπιοι ζακέτες. Ο τελευταίος σκόρερ εκείνης της ομάδας, κάποιος που ακόμα και σήμερα οι φίλοι του τον λένε "γρήγορος", έκανε έναν αιώνα να περάσει την μπάλα από την άμυνα μας!!! Την ίδια στιγμή ο Σάββης είχε τρία λεπτά για να σκοράρει επειδή εκείνοι είχαν κλειστεί σα φράχτης γύρω του!!! Αυτό ήταν αργία — όχι όταν ο Πελικάνος κρατάει την μπάλα σα σπιτικό ψωμί στο δεύτερο ημίχρονο ενώ η ομάδα έχει ξεμείνει από ιδέες. τώρα όταν σηκώνουμε τα χέρια ψηλά σα νικητές επειδή εκείνος έδωσε την ισοπαλία στο τελευταίο λεπτό αφήνουμε τον εαυτό μας να ξεχνάμε πως τις προηγούμενες είκοσι λεπτά εκείνος ήταν ο μόνος σοβαρός παίκτης πάνω στο γήπεδο!!! η αργία δεν είναι όταν σχεδιάζεις ένα γκολ — αργία είναι όταν η ομάδα στέκεται σα σούπερ μάρκετ αγοράζοντας τίποτα!!! αυτός εδώ φτιάχνει γκολ σα εργοστάσιο σοκολάτας ενώ εμείς καθόμαστε σα επισκέπτες σ' ένα μουσείο!!! ναι, μπορεί να αργεί — αλλά είναι αργός σα ζωγράφος που ξέρει πως η πρώτη πινελιά δεν φέρνει τον πίνακα!!! αυτό εγώ το ονομάζω στρατηγική!!! όχι αργία!!!

Μετά από τόσους γκρινιάρηδες που μιλούν για "στρατηγική" σα να διαβάζουνε κουκιά από εγκυκλοπαίδεια... Πέρσι στον εκτός έδρας αγώνα με την Αναγέννηση Καρδίτσας, ο Πελικάνος είχε το δεύτερο ημίχρονο σα νυχτερίδα στο φως της λάμπας: η ομάδα έκανε 5 λάθη στην κατοχή πριν εκείνος πάρει μπάλα μόνο του, εκείνος κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στη ζώνη όπου οι αντίπαλοι είχαν στήσει τοίχο σαν αμμόφραγμα, και στο τέλος — σιγά σιγά, σα γάτος που προσποιείται τον νεκρό — έδωσε την ασίστ για το γκολ που έφερε την ισοπαλία. Αυτοί που γκρινιάζουνε τώρα πως αργεί, εκείνοι ήταν αυτοί που έκλεισαν τα στόματα τους όταν εκείνος έπαιξε μπάλα σα... σα αστυνομικός που ψάχνει επικηρυγμένο στους δρόμους της συνοικίας του! Μιλάμε για τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που έκαναν πάθη μέσ' στο γήπεδο επειδή περίμεναν ο Πελικάνος να τους δώσει την μπάλα σα μάνα που κόβει τις ταινίες πριν τον γάμο! Κι εγώ πώς το ξέρω; Επειδή ήμουν εκεί, αυτήν τη φορά όχι σα κριτής αλλά σα συνοδός που κρατούσε την κερκίδα κλειστή επειδή δεν υπήρχε άλλη θέση. Κι όταν εκείνος σηκώθηκε σιγά σιγά από τον πάγκο και μπήκε στο γήπεδο, κανείς δεν γύρισε να δει τι έκανε — μέχρι η μπάλα να κατέβει σαν σκάκι από πάνω στα χέρια του συμπαίκτη του. Μέχρι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν να χειροκροτούν, αντί για ν' ανοίγουν τρύπες στο κεφάλι τους επειδή εκείνος κρατούσε την μπάλα πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα φύλλο που δεν ξέρει προς τα πού να πέσει. Μα είναι δυνατόν; Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχναμε την λύση σα άτομα, εκείνος έφτιαχνε ολόκληρο σχέδιο σα στρατηγός του ντάμας! Και μην αρχίσετε τώρα πως "το ξέραμε πως τελικά θα έβγαζε κάτι"... Γιατί στο πρώτο ημίχρονο εκείνος είχε δύο ευκαιρίες σα κεραυνός στον ουρανό: μία σα μπούμερανγκ που δεν πήρε καν σοβαρά υπόψιν, κι άλλη μιά που έπεσε πάνω στο πόδι ενός συμπαίκτη σα πέτρα στον τοίχο. Δεν είναι αργία — είναι υπομονή σα εκκλησία στις οκτώ το πρωί! Κι όταν μιλάτε για στρατηγική να θυμάστε πως εκείνος κάνει γκολ όχι επειδή τρέχει σα κουνουπίδι αλλά επειδή ξέρει πότε να καθίσει σα γεράκι πάνω από τη λεία του.

Ρε παιδιά, σου λέω εγώ τώρα: όταν ο Πελικάνος στέκεται εκεί στη ζώνη του γηπέδου σαν να διαβάζει εφημερίδα ενώ όλοι τριγυρνούν σα χαμένοι τουριστές στην πλατεία των Λευκών Πύργων, τι πραγματικά βλέπετε; Δεν βλέπετε έναν αργό σκόρερ — βλέπετε έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σπριντ στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ, αλλά μια παρτίδα σκάκι όπου η κάθε κίνηση έχει αξία. Την προηγούμενη Κυριακή, στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα, εκείνος είχε δεκαοκτώ λεπτά να σκοράρει στο δεύτερο ημίχρονο επειδή η ομάδα έκανε τρία συνεχόμενα λάθη κατοχής σα μαθητές πρωτοβάθμιας που χάνουν το δρόμο τους στο σχολείο. Εκείνος κράτησε την μπάλα σα τυρί στον φούρνο: αργά, σταθερά, μέχρι που τα τείχη αντίπαλου έπεσαν σα κάρτες του σπιτιού. Και τότε έκανε γκολ — όχι επειδή έτρεξε σα δαιμονισμένος, αλλά επειδή η ομάδα είχε πια μάθει πως η μπάλα φτάνει στον τελικό σκοπό μόνο όταν κανείς δεν την πιέζει σαν νερό στις κοιλότητες. Όμως εσείς λέγατε πως ήταν αργός. Μα τι έκαναν οι συμπαίκτες του σ' εκείνο το διάστημα; Περπατούσαν σα γκρινιάρηδες επισκέπτες σε μουσείο κεραμικής! Αυτός σχεδίαζε, εκείνοι περίμεναν την αφορμή σα αστυνομικούς στο στενό! Κι όμως, όταν εκείνος σκοράρει, ξεχνάμε όλα αυτά — επειδή κάνει γκολ σα δώρο αργής κυκλοφορίας στον δρόμο προς τον παράδεισο. Μα όταν αργεί; Τότε θυμόμαστε πως υπάρχει και το "πρώτο ημίχρονο", εκεί όπου οι αντιπάλου κάνουν έτσι με τα χέρια σα φίλοι που ξέχασαν το ραντεβού τους. Κι εγώ σας ρωτώ: μήπως τελικά ο αργός δεν είναι εκείνος; Μήπως αργοί είμαστε εμείς όταν περιμένουμε αυτόν να αποφασίσει σα σκηνοθέτης μιας ταινίας τρόμου; Γιατί όταν εκείνος λέει "τώρα", κανείς δεν τολμάει να πει "όχι" — εκτός κι αν θέλεις να γίνεις συνένοχος της ήττας σα κάποιος που βγάζει φωτογραφίες στο πεδίο της μάχης αντί να πολεμάει.