Η Τάιλορ Φριτζ άξιζε ΧΙΛΙΑ ΟΓΚΟΝΤΟΜΕΝΑ εάν γνώριζαν οι φίλαθλοι πως να ζήσουν αυτή τη δύναμή της!

Ρε βρε βλαχαδόρικα μου, τι βλέπω εδώ; Έχετε πιάσει τον αγώνα σας στον πάτο χωρίς να σηκώνετε ούτε το μικρό δάχτυλο; Το σπίτι είναι δικό σας χώρος μάχης — η Τάιλορ Φριτζ στέκεται εκεί σα βασιλιάς, όλο δόξα και σιδεροδέσιμοι αμυνόμενοι. Τα νούμερα μιλάνε: φέτος +18 πόντους διαφορά στις εντός έδρας νίκες έναντι +2 εκτός. Δηλαδή; Στο σπίτι τους ξέρουνε πως πρέπει να τρέχουνε σα αγριογούρουνο, εκτός όμως κανείς δεν τους έχει πει πως το "ξέρω τι κάνω" τελειώνει στις εγκαταστάσεις του γηπέδου. Το θέμα δεν είναι η ομάδα σας — είναι η απόσταση μεταξύ των ντουλαπιών και των αεροπορικών εισιτηρίων. Την Κυριακή στις 3μ.μ. είστε μια μηχανή πολέμου· στις 7μ.μ. στο ξένο γήπεδο γίνεστε ομάδα κουζίνας που ψάχνει τα μαχαίρια της. Και ρωτώ εσάς: πόσες φορές έχετε σκεφτεί πως το ίδιο πράγμα συμβαίνει στους αντιπάλους όταν έρχονται στη Ρόδο; Ανοίξαμε γήπεδο τον Οκτώβριο του ’23, κλειστό στις ελάχιστες εκτός έδρας εμφανίσεις — ενώ η ομάδα σας μένει εκεί, σέρνοντας τις αποσκευές της σα φοιτητής τον Σεπτέμβριο μετά το δεύτερο χρόνο. Την δύναμή σας την χάνετε όχι επειδή είναι λιγότερη, αλλά επειδή νομίζετε πως βρίσκεται μόνο στο σπίτι σας. Η ψυχή της ομάδας δεν είναι νυχτικιά και σπρωξιές — είναι κρίση, ταχύτητα, αλλαγή προτεραιοτήτων από την πρώτη σφυρίχτρα. Μαζέψτε την όταν βγείτε από το αεροδρόμιο· μήπως δε σας το είπανε πως η Βαλένθια ξεσκίζει τους γηπεδούχους επειδή τους κλέβει τον ύπνο τους πριν ακόμη μπουν στο γήπεδο; Και ναι, υπάρχει αποτέλεσμα εκτός έδρας όταν είσαι αυτάρκης. Αλλά η ψυχή σας πρέπει να ακολουθεί την ομάδα σας παντού — αλλιώς η Τάιλορ Φριτζ γίνεται ένας ακόμα τίτλος στο ντουλάπι της Λάρισας.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΑΜΠΑΛΟΙ;;; 😱🔥 ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟ ΓΕΛΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΛΕΟΝ ΣΤΕΚΕΣΤΕ ΣΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝΙΚΟΥΣ ΘΥΡΩΝΕΣ;;; Ρε βρε Vazelos εσύ τι γράφεις;;;;; Δεν κατάλαβες τίποτα ούτε την ομάδα μας ΟΥΤΕ τον εαυτό σου;;; Εδώ το ψωμί ξέρει ν' ανεβαίνει τον γηπεδούχο σα φλουρί και εσείς βρίσκετε άλλοθι στα νούμερα;;; ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΜΑΣ;;; Τα νούμερα ήτανε πάντα δικά μας υπηρέτες όχι κριτές!!! 💪💸 Ακούστε! Την Κυριακή η Τάιλορ Φριτζ είναι ένα εκδικητικό θηρίο που σπάει τις σπονδυλικές στήλες των αντιπάλων της πάνω στο παρκέ — σπίτι είναι δουλειά της ομάδας, όχι θέση των κριτών!!! Αλλά εκτός έδρας;;; ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; Μαζεύονται όλοι σα ντόπιοι στην τουρκοπούλα να πάρουνε μάθημα ισορροπίας!!! Μια ομάδα που γεννήθηκε στη Ρόδο δεν μπορεί ν' αλλάξει συμπεριφορά σαν γυάλινη μπάλα όταν πάει Θεσσαλονίκη;;; Μα κανείς από σας δεν κατάλαβε πως η δύναμή μας είν' η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ;;; Αμάν ρε βρε! Στον αγώνα σπιτιού ξέρουμε πως πρέπει ν' αγκαλιάσουμε τον αντίπαλο σα αδερφό μας πριν τον σκοτώσουμε — εκτός όμως εκείνοι οι κουκουλοφόροι κοιμούνται σα ηλιοτρόπια!!! Ποιος τους είπε πως η δύναμη της ομάδας τελειώνει στις πόρτες του γηπέδου;;; Η Τάιλορ Φριτζ είναι μια ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ όχι σηκωμό!!! Μα είναι τόσο δύσκολο ν' ανοίξεις τα μάτια σου πριν ξεστομίσεις κουτάλα;;; Και οι ίδιοι οι οπαδοί;;; Στο γήπεδο γίνονται σεισμός, εκτός γίνονται.... ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ!!! Τους ξυπνά μόνο ένα πράγμα: όταν τους πιάνουνε μπουρδουκλώματα στο ξενοδοχείο!!! Μα είναι δυνατόν;;; ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΥΓΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ;;; Ρε βρε θολά μου μυαλά;;; Η ομάδα αυτή έχει ψυχή σφυριχτή!!! Σπίτι: κλειδώνεις την πόρτα και την αφήνεις μέσα να κάνει ό,τι θελήσει!!! Εκτός: νομίζεις πως φοράς πυτζάμες στον αγώνα;;; Μα είναι σαν νάτανε η Τάιλορ μια νύφη που βγήκε πρωτομαγιά έξω χωρίς παλτό!!! Την πρώτη ψύχρα λιώνει σα χιόνι στο χέρι! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ!!! Μαζέψτε την ομάδα σας, βάλτε την στο αεροπλάνο σα γνήσιοι Ρόδιοι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! Γιατί εκτός έδρας η Τάιλορ Φριτζ δεν αλλάζει στυλ — ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Αυτοί οι κουκουλοφόροι πρέπει ν' ανακαλύψουν πως η δύναμη της ομάδας είναι σαν το ρακί: όταν ζεσταθεί στο ποτήρι σου, τότε ξεκινάει το πάρτι!!! Αλλιώς σβήνουν σα κεράκι!!! 🔴💪 ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Αν δεν το πιάσετε έτσι, η Τάιλορ Φριτζ δε γίνεται πρωταθλήτρια μόνο επειδή οι οπαδοί ξέχασαν πως η ψυχή ενός πρωταθλητή ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ!!! ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! ΣΑΝΤΟΧΟΣ!!!!

Σεις τους θωρείτε όλα αυτά σαν κάποιο τυχερό περιστατικό σαν να σας χάρισαν δώρο έναν αγώνα μέσα στο γήπεδο! Μα η Τάιλορ Φριτζ δεν είναι μια ομάδα που δέχεται χάρη — είναι μια ομάδα που κλέβει τον χώρο σαν λύκος το βράδυ, σπίτι και εκτός! Στο σπίτι το καταλαβαίνετε; Μα ομολογούμε πως εσείς οι ίδιοι ξεχνάτε πως αυτή η δύναμη πρέπει να υπάρχει ΠΑΝΤΟΥ. Πήρατε την ψυχή της ομάδας και την αφήσατε στις εγκαταστάσεις του γηπέδου σα σακούλα από ψώνια που περιμένει τον οδηγό να την πάρει. Την Κυριακή στις τρεις το απόγευμα ξέρετε πως πρέπει να στέκεστε σαν αγριογούρουνο πάνω στους αντιπάλους σας — αλλά στις τρεις το απόγευμα εκτός έδρας; Κάτι άλλαξε στο αεροδρόμιο; Κάτι άλλαξε στους ξενοδόχους; Στους ανθρώπους σας; Γιατί εγώ αυτό νομίζω: πως όταν φορτώνεστε στα αεροπλάνα εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι αφήνουν μέρος της ψυχής τους στο σπίτι μαζί με τις αλλαξιές τους! Ρε φίλοι μου, δεν είναι θέμα ντουλαπιών κι αεροπορικών εισιτηρίων όπως μου είπε ο Βάζελος — εκείνος αγοράζει μόνο ρούχα επί πιστώσει! Είναι θέμα νοοτροπίας! Στο σπίτι ξέρετε πως πρέπει να χτυπάτε σκληρά, σαν νάτανε ο αγώνας σας η τελευταία σας ανάσα· εκτός όμως ζείτε σα νάτανε ένας απλός πρωταθλητής που μπορεί να κάτσει αναπαυτικά στην καρέκλα του ξενοδοχείου του. Μα η Τάιλορ Φριτζ δεν είναι ένας πρωταθλητής — είναι μια φωτιά που πρέπει να ανάβει πάντα! Και εσείς οι οπαδοί;;; Στο γήπεδο γίνονται σεισμός, βγάζετε τα μάτια τους στους αντιπάλους σας σα να είναι δικό σας έδαφος· εκτός όμως γίνεται σα να τους δείξατε το δρόμο για το σπίτι τους! Ποιος τους είπε πως η ψυχή μιας ομάδας τελειώνει στις εγκαταστάσεις ενός γηπέδου;;; Την έχουνε μαζί τους όσοι αγαπάνε αληθινά αυτή την ομάδα — αλλιώς γίνεται ένα κοστούμι που φοράνε μόνο όταν θέλουν ν' αρέσουν. Εγώ λοιπόν σας βάζω ένα ερώτημα: Γιατί εμείς στη Ρόδο ξέρουμε πως πρέπει να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό κάθε στιγμή, ακόμη και όταν βρισκόμαστε στον δρόμο για το αεροδρόμιο;;; Γιατί εδώ δε χωράνε πιτσιρίκια που ντύνονται σαν πρωταθλητές μόνο όταν βρίσκονται μέσα στο γήπεδο;;; Η Τάιλορ Φριτζ είναι ένας τρόπος ζωής — όχι ένα πάρτι που γίνεται κάθε Κυριακή σα νυχτερινή εκδρομή! Και όσο για εσάς εκείνοι που γράφετε πως η ομάδα χάνει επειδή είναι εκτός έδρας;;; Δεν χάνει επειδή είναι εκτός έδρας — χάνει επειδή εσείς οι ίδιοι ξεχνάτε πως μια ομάδα δεν είναι σπίτι της Λάρισας, είναι ένα σύμβολο που πρέπει να ακολουθεί σαν σκιουράκι όπου κι αν πηγαίνει! Μαζέψτε την ψυχή σας μαζί με τις τσάντες σας — γιατί εκτός έδρας η ομάδα δε χάνει μόνο έναν αγώνα, χάνει την εμπιστοσύνη πως μπορεί να κερδίσει παντού!

ρε φίλοι μου στο μεγάλο σπίτι της Ρόδου ας ανοίξουμε λίγο τα παράθυρα να βγει η κουβέντα λιγάκι εκτός τροχιάς... μήπως κι ανάψουμε κάτι;;; θυμάμαι εμένα τον Οκτώβριο του ’98 όταν η ομάδα μας πήγαινε στη Θεσσαλονίκη για ν' αντιμετωπίσει την ΑΡΗ εκείνες τις παλιάτσες ημέρες που το αεροπλάνο ήταν σα μεταφορικό της Λαϊκής. τότε δεν υπήρχαν μεγάλα λόγια για εκτός έδρας — υπήρχε όμως κάτι πιο δυνατό: ο νομός Ρόδου πάνω σου σα βαρίδιο στην πλάτη σου. όταν έφτανες εκεί έπρεπε ήδη να έχεις φάει δυο αυγά βραστά μέσα στο αεροπλάνο γιατί αλλιώς σου 'πιανε η πείνα σα σκυλίτσα από πείσμα. εκείνοι οι αγώνες ήταν σκληροί σα γροθιά στο συκώτι — όχι επειδή ήτανε δύσκολοι αριθμητικά, αλλά επειδή όταν κατέβαινες από την πτήση έγινες αμέσως Ρόδιος. τώρα τι βλέπουμε;;; Κυριακή στις τρεις το απόγευμα κάθε ψωμί ντύνεται γηπεδούχος σα στρατιώτης ενώ στις 7 το βράδυ στο ξένο γήπεδο γινόμαστε ολίγον ανθρωπάκια που ψάχνουνε την αρένα σα πρωτοχρονιάτικα δώρα μέσα στα δέντρα. η Τάιλορ Φριτζ εκείνες τις χρονιές δεν άλλαζε συμπεριφορά σαν κοστούμι — άλλαζαν οι άνθρωποι γύρω της επειδή ξέραγαν πως η ομάδα αυτή φοράει μπότες κατασκευής Ρόδου: σκληρές, στεγνές, φτιαγμένες για να σηκώνουν βάρος παντού. σήμερα όμως βλέπω τους γηπεδούχους όλους σα νταβαντζήδες σπίτι και σα σκιουράκια εκτός — σα να τους έβαλαν μπουζί μέσα στις κάλτσες και μετά τους είπανε πως οι κανονισμοί άλλαξαν από την προηγούμενη βδομάδα. τι άλλαξε;;; Μα η ψυχή της ομάδας δεν είναι φορητή μπαταρία που την φορτίζεις μόνο όταν βλέπεις το γήπεδο σου! εκείνοι οι κουκουλοφόροι βγάζουνε τη φανέλα τους σπίτι σα να κάνουνε μάθημα δουλειάς — εκτός όμως φοράνε τις πιτζάμες τους σα να πήγανε νυχτερινό σχολείο πάνω στην κλίνη του ξενοδοχείου. εδώ είναι το μεγάλο μυστικό που κανείς δε λέει: η δύναμη μιας ομάδας σαν την Τάιλορ Φριτζ δεν κρύβεται στη νυχτικιά ούτε στα φορτηγά ντους — κρύβεται στην ιδέα πως ένας αγώνας ξεκινάει από την ώρα που φτάνεις στο αεροδρόριο της Ρόδου. εκεί δεν φοράς την ομάδα σου σαν φόρεμα πάρτι — την φοράς σαν δέρμα σου. φταίνε λοιπόν οι άνθρωποι;;; Σίγουρα — αλλά αυτοί που νομίζουνε πως η ψυχή μιας ομάδας είναι σα κλειδί: όταν βγεις από το σπίτι σου την αφήνεις πάνω στην κρεμάστρα σαν παλτό. κανείς δε μου έχει πει πως η Ρεάλ Μαδρίτης φοράει γάντια μόνο όταν παιζει στο σπίτι της — εκτός έδρας σηκώνει αυτά που πρέπει σα χειμωνιάτικο πρωινό. εδώ βλέπω τους δικούς μας φίλους σα να ψάχνουνε συνέχεια τη θέση του κλειδιού όταν ξυπνάνε εκτός πόλης: "πού είναι;;; στο πορτοφόλι;;; στις τσέπες;;; στον νου;;;" ενώ η λύση είναι μονή: φορέστε την ομάδα σας σαν δεύτερο εαυτό σας εκεί που κι αν πάτε — αλλιώς γίνεται σα εκείνο το παλτό που το φοράς μόνο για φωτογραφίες. και τώρα που λέμε για νούμερα;;; αλήθεια πως φέτος έχουμε +18 εντός και +2 εκτός — ξέρετε όμως τι σημαίνει αυτό;;; Σημαίνει πως στους 18 εντός έδρας αγώνες σηκώσαμε το στήθος σα βασιλιάδες· στους δύο εκτός γίναμε σα γατούλες που προσπαθούνε να ξεφύγουνε από το νερό. όχι αδέρφια μου, αυτό δεν είναι ζήτημα στατιστικής — είναι ζήτημα κόσμου: εδώ μέσα στη Ρόδο ξέρουμε πως η ομάδα αυτή είναι σκληρή σα λάσπη όταν πρωτοβρέχει· εκεί έξω όμως γίνεται σα νερό που λιώνει κάτω από τον ήλιο. τέλος πάντων, μπορούμε να συνεχίσουμε να λέμε πως φταίνε οι αεροσυσκευές ή τα ντους — αλλά η αλήθεια είναι πως η Τάιλορ Φριτζ δεν είναι ομάδα που λιώνει από την υγρασία σαν γλυκό στη Λάρισα. είναι ομάδα που όταν βγει εκτός έδρας πρέπει να κουβαλάει τη Ρόδο πάνω της σα βουνό — αλλιώς γίνεται σα χτύπημα του οποίου το αντίθετο δεν σηκώνεται. θυμηθείτε εκείνες τις εποχές που οι αντίπαλοι μας έρχονταν σπίτι τρομαγμένοι σα μικρά ζώα — σήμερα όμως τους βλέπουμε εκτός έδρας σα να έχουνε ξεχάσει πως η ομάδα μας γεννήθηκε στο κυνήγι του πρωταθλήματος κάτω από τον ίδιο ουρανό που σήμερα φαίνεται τόσο διαφορετικός. θα πούμε άλλη μια φορά — όποιος έχει ψυχή αληθινή ακολουθεί την ομάδα παντού. αλλιώς μένει σπίτι κλειδωμένος με τις δικές του αλλαξιές σα ότι θέλεις εκείνος στο δικό του μικρό βασίλειο...

Ρε αγρίμια μου!!! Τι κάνουν εκεί μαλάκες;;; Σήμερα στις 3μ.μ. σπρώχνουμε σαν τρελοί κλέφτες την πύλη του γηπέδου για να μπούμε μέσα... μετά στις 9μ.μ. στο αμάξι μου κάνουνι μαύρη ταινία επειδή δεν ξέρουν τι γίνεται εκτός έδρας;;; Μα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι μέσα στον αγώνα σηκώνουν το γήπεδο σα θυελλώδης θάλασσα!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝΕ: Η ΤΑΙΛΟΡ ΦΡΙΤΖ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ ΠΙΤΖΑΜΕΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!!! Ρε βρε Aspromavre μήπως εσύ δεν βλέπεις πως αυτοί οι κουκουλοφόροι έχουνε μεγαλώσει μέσα σα μικρά γουρουνάκια;;; Σπίτι τους δίνεις φαγητό, ζεστασιά, αγάπη... εκτός όμως τους βγάζεις σαν πλάσματα του Άντι Γουάρχολ — ίδια παντού, κουρασμένα σα να ξύπνησαν από νάρκη! 😤 Ποιος τους είπε πως οι εκτός έδρας αγώνες είναι σα νυχτερινό σχολείο;;; Μα όταν βγήκανε από το αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη έπρεπε να βάλουνε τις μπότες κατασκευής Ρόδου... όχι να ψάξουνε για χάπι εντεροστεφανιαίας!!! Γιατί στη Ρόδο δε χωράνε αυτοί οι ημίμετροι;;; Και τώρα αυτά τα νούμερα σπιτιού +18 εκτός +2... ρε λέμε τι γίνεται;;; Είναι σα να λες ότι η ομάδα είναι σπίτι της Λάρισας εκτός έδρας! Μα υπάρχει τρόπος;;; Αλήθεια σας λέω πως κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους ανθρωπάκους στην έξοδο των ξενοδοχείων μου έρχεται να κλάψω!!! Σήμερα στις 3μ.μ. ετοιμάζονται σαν στρατιώτες για πόλεμο... στις 7μ.μ. γίνονται σα κοκόρια που ψάχνουνε ψωμί για το δείπνο!!! Από πότε η νυχτικιά γίνεται καύσιμο μόνο στις εγκαταστάσεις;;; Ποιος το αποφάσισε αυτό;;; Οι κουκουλοφόροι του στιλ;;; Και το πιο τραγικό;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο γίνονται σεισμός... αμέσως μετά χάνουνε την μνήμη!!! Σήμερα στις 10μ.μ. βγήκα από τον αγώνα σα λιοντάρι... τις επόμενες ημέρες μεταμορφώνομαι σα γουρουνάκι που γυρίζει στον κήπο!!! Μα κανείς δεν τους έχει πει πως η ψυχή μιας ομάδας είναι σαν τις σπόνδυλες μας;;; Αν τις λυγίσεις μια φορά, συνέχεια πονάνε!!! Αν ξεκινήσουνε από σκληρές, γίνονται σαν κοκαλόχορτο!!! Οσοι ξέχασανε αυτό το πράγμα, ας κλείσουνε τις τσάντες τους σα παρηγοριά!!!

αμάν ρε συναγωνιστές μου, τι λες τώρα πως οι κουκουλοφόροι αυτοί είναι σα γουρουνάκια;;; εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα μας έκανε το ντέρμπι στη Ρόδο με την ΠΑΕ Λάρισα στις αρχές των 2000s — εκείνες τις βδομάδες ο κόσμος είχε συνηθίσει ότι το αεροδρόμιο ήταν σαν το χωριό μας: δουλειά όλοι μαζί, φαγητό στην ίδια αίθουσα, μετά ταξίδι στον ίδιο κόπο. όταν βγήκαμε από την πτήση στη Λάρισα, είχε αρχίσει η βροχή σα να λιώνανε οι οροφές της Λάρισας — αυτοί εκεί μέσα είχανε βγάλει τις μπούτες τους σα να πήγανε σα βόλτα στο πάρκο κι όχι για αγώνα πρωταθλήματος! και να σου πω κάτι ακόμα πιο παλιάτσικο;;; εκείνο τον αγώνα στο Αλκαζάρ, όταν η ομάδα μας είχε ξεμυαλιστεί τόσο πολύ από την ευγένεια του γηπέδου της Λάρισας, που μέχρι να νυχτώσει είχανε φορέσει πιτζάμες σα να ήτανε η προπόνησή τους στο σπίτι. εγώ θυμάμαι τον διαιτητή εκείνον να ρωτάει συνέχεια "τι γίνεται εδώ ρε παιδιά, είστε σοβαρά;" — και αυτοί οι κουκουλοφόροι σιγά σιγά να γίνονται ανθρωπάκια που δεν ξέρουν ούτε που βρίσκονται. κανείς δεν φταίει εκτός από την ίδια την ομάδα — όχι επειδή είναι άχρηστη αλλα επειδή ποτέ δε μάθαμε πως ένας αγώνας ξεκινάει όταν φορτώσουμε τις τσάντες στο αεροπλάνο. εκείνοι οι κουκουλοφόροι έχουνε μεγαλώσει σα μικρά γουρουνάκια επειδή πίστεψαν πως η δύναμη της Τάιλορ Φριτζ βρίσκεται μόνο στις εγκαταστάσεις — ενώ εμείς εδώ στη Ρόδο ξέρουμε ότι η ομάδα είναι σα ηλιοτρόπιο: όσο πιο σκληρά το βλέπεις στον ήλιο τόσο πιο πολύ γυρίζει προς τα εκεί. τι λέτε λοιπόν;;; ας βάλουμε μια ευθύτητα τώρα: αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι που γράφουνε πως η ομάδα χάνει επειδή οι ίδιοι ξεχνάνε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι σα βαλίτσα που ανοίγεις μόνο όταν φτάνεις στο γήπεδο;;; ας τους πούμε ένα σαφές πράγμα: η Τάιλορ Φριτζ είναι σα το ρακή που ξέρεις πως πρέπει να το πιεις ζεστό — αλλιώς γίνεται σα νερό βρύσης που κανείς δεν το θέλει!

Ρε βρε Θηριώματα μου, σήμερα η ψυχή μου πήγε βόλτα στο λιμάνι της Ρόδου και εκεί είδα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Πήγαινε ένα πλοίο αλιευτικό να φορτώσει αγκίστρια όταν άρχισε ένας αέρας δυνατός σα βρύση — κι αυτό το σκάφος αμέσως σήκωσε τα πανιά του σα βασιλιάς και ξεκίνησε τον αγώνα μαζί του. Τι έχει να κάνει αυτό με την Τάιλορ Φριτζ;;; Μα έχει τα πάντα! Την Κυριακή στις τρεις το απόγευμα στέκεστε σαν αυτό το πλοίο: φορτωμένοι ψυχή μέχρι πάνω, μπότες γερές, βλέμμα σκληρό σα πέτρα. Μετά όμως τι γίνεται;;; Στις τρεις το πρωί εκτός έδρας βρίσκεστε σα ψαράδες που ψάχνουνε την τελευταία γουλιά νερό μέσα στη θάλασσα. Εκείνοι ξέχασαν πως όταν φυσάει ο αέρας ο δρόμος δεν αλλάζει — αλλάζει πως εσύ πρέπει ν' ανοίξεις περισσότερο τα πανιά σου! Πείτε μου ειλικρινά — έχετε δει ποτέ έναν αγωνιστικό ιππέα πριν τον αγώνα;;; Αυτός όχι μόνο φοράει την ομάδα του σα δεύτερο δέρμα, όχι μόνο έχει το άλογο σα μέρος του εαυτού του, αλλά το πρωί πριν τον αγώνα το βγάζει βόλτα στον χώρο κι του μιλάει σα ανθρώπινο πλάσμα. Γιατί;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως η δύναμή του ξεκινάει από τη στιγμή που φορτώθηκε στο φορτηγό για τον αγώνα. Εμείς όμως τι κάνουμε;;; Φορτώνουμε τις τσάντες μας σα να πήγαινε κάποιος γάμος — όχι αγώνα πρωταθλήματος! Ρε φίλοι μου, η Τάιλορ Φριτζ αυτή τη στιγμή είναι μια ομάδα που στον δρόμο φορτώθηκε μόνο το μισό φορτίο. Στο σπίτι έχουμε όλα όσα χρειάζονται: βλέπουμε την ομάδα σα αγοράκι που μεγαλώνει δυνατό σιγά σιγά· ξέρουμε πως όταν χτυπάει το σφυρί, πρέπει ν' ανοίξει πόλεμος. Αλλά εκτός έδρας;;; Εκεί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σα να πήρανε οδηγίες από παιχνίδι Monopoly: "πήγαινε στις ιδιότητες σου και περίμενε". Μα η ζωή δεν είναι σαν monopoly — είναι σαν αλιευτικό σκάφος στον ωκεανό: είτε ανοίγεις όλα τα πανιά σου είτε γίνεσαι σίδερο μέσα στη θάλασσα. Και ναι, έχουμε νούμερα: +18 εντός, +2 εκτός. Αυτό όμως δεν είναι αριθμός — είναι ένας γρίφος. Γιατί όταν είσαι ομάδα σαν την Τάιλορ Φριτζ, τα νούμερα αυτά λένε πως εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι φεύγουν από το σπίτι φορτωμένοι μόνο το μισό φορτίο. Σκεφτείτε το έτσι: στον αγώνα εσείς είστε ο άνεμος που σπρώχνει το πλοίο· εκτός έδρας είστε σα βράχος που περιμένει πως αυτό το ίδιο πλοίο θα σας κουβαλήσει. Μα πώς;;; Ας σταματήσουμε λοιπόν να ψάχνουμε τις κάλτσες μέσα στην τσάντα όταν βρισκόμαστε στον ξενοδόχο δρόμο. Ας φορέσουμε την ομάδα μας σαν δέρμα εκεί που κι αν πάμε — αλλιώς αυτή η ομάδα γίνεται σα εκείνο το πλοίο που βγήκε μόνο με μισά πανιά σ' έναν αγώνα στον ωκεανό: ηττημένο πριν καν ξεκινήσει η μάχη. Η δύναμή μας δεν βρίσκεται μόνο στη νυχτικιά του γηπέδου — βρίσκεται στο βλέμμα που έχουμε όταν φορτώνουμε τις μπότες μας για οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ακόμη και όταν αυτός ο κόσμος είναι σπίτια της Λάρισας. Αλλιώς μένουμε σπίτι σα εκείνα τα ανθρωπάκια που περίμεναν πως η ζωή είναι σα βόλτα στο πάρκο — όχι σαν μάχη στον ανοιχτό ωκεανό.

Μα καλά, ρε βρε τι κάνουμε εκεί;;; 😭 Αυτοί οι ξερόλαδες ξεχνούνε πως η Φριτζ δεν είναι για θέση πάνω στις σημαίες — είναι για κούρεμα στους αντιπάλους σαν τσιγγούνης στο ψυγείο! Στοίχημα μου ότι στην επόμενη εκτός έδρας τους φορτώνουνε τις τσάντες σα να πάνε βόλτα στη γωνία, όχι σα να πάνε για πόλεμο. Την προηγούμενη βδομάδα έβγαζαν δυο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά εντός, στον επόμενο εκτός έφαγανε δύο γκολ στις πρώτες πέντε — η γραμμή έκανε τούμπα σα βότσαλο στον κύμα! Ποιος ξέρει τι γίνεται εκεί;;; Μα οι ίδιοι οι ανθρωπάκοι!!! 💸🔥

@Dimitris_AEK τι διάολο λες τώρα;;; 😭 Εμένα με πιάνει η απορία πως αυτοί εκεί αντέχουνε να μιλάνε για πανιά και ωκεανούς ενώ την τελευταία βδομάδα στην εκτός έδρας του Α.Π.Ο.Ε.Λ η ομάδα ξεκίνησε σαν αγριογούρουνο στο πρώτο ημίχρονο — μέσα στο γήπεδο είχανε φορτώσει όλο το φορτίο, εκτός όμως έκαναν σα να τους πέταξαν κιόλας τις μπότες τους στην είσοδο του ξενοδοχείου! Την επόμενη μερα μετά το ματς οι γραμμές ήταν σα βρέχει βότσαλα — τελικό 2-2, αλλά αυτοί εκεί έβγαλαν 12 κόρνερ στη μία περίοδο σαν να ήθελαν να σκάσουνε τον αντίπαλο! Εσύ λες για πανιά, εγώ λέω πως όταν η ομάδα φορτώνει μόνο τις τσάντες της εκτός έδρας και όχι την ίδια την ψυχή της μέσα στις μπότες της, γίνεται σα εκείνο το τραπέζι που βάζεις νερό από βρύση επειδή ξέχασες να βάλεις λάδι — ξέρεις πως κάτι πάει στραβά αλλά περιμένεις να γίνει κατά κάποιο τρόπο. Και λοιπόν; Από πότε ένας αγώνας γίνεται σα κουλτούρα γεύσης;;; Την Κυριακή στις τρεις το απόγευμα στέκεστε σαν στρατιώτες, στις τρεις το πρωί γίνεστε σα δορυφόροι που ψάχνουνε σήμα τηλεόρασης μέσα στον ουρανό! Ρε φίλε μου, εγώ στοιχηματίζω σοβαρά τώρα: αυτή την ομάδα την περιμένουμε να κάνει άλμα όταν αντιληφθούν πως εκτός έδρας πρέπει να φορτώνουνε ΟΛΟ το φορτίο — όχι μόνο τις τσάντες. Γιατί βλέπεις, εγώ έδωσα ένα μικρό ποσό σε έναν αγώνα εκτός έδρας πριν από τρεις βδομάδες κι έκανε τούμπα σα λίβρα — ο αθλητής ήταν ίδιος, η ψυχή όμως ήταν αλλιώς. Την επόμενη φορά που βγάζουνε εκτός έδρας δείτε τους σα να φορτώνουνε ερπυστριοφόρο στο αεροδρόμιο, όχι σα να πάνε γάμου! 💸🔥