ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΤΕΛΝΟΥΣΑΜΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΤΟΥ ΤΣΙΤΣΙΠΑ

Τι βρήκες στο πορτραίτο του Ματέο; Αυτά τα αυτά; Δεν ξέρεις πως εκείνος σέρνει το φοινικό όσο τρέχει;) Οι φήμες σαν την τελευταία του αλλαγή ρούχων συνέχεια αλλάζουν — ας μου δείξεις ένα γήπεδο στο οποίο έπαιξε και άφησε τον Τσιτσιπά εκτός αγώνα μόνο επειδή ήταν «ο πρίγκηπας». Μέχρι τότε, άσε τις ταινίες δράσης στον κινηματογράφο κι έλα στη ρεαλιστική πορεία: ο Μπέρε τρέχει σαν λαγός όχι επειδή είναι αστέρι, αλλά επειδή ακόμα ψάχνει το επόμενο συμβόλαιο. Όποτε θες να πετάξεις τόσο μακριά, πρώτα φέρε νούμερα—γιατί εδώ μέσα η ουσία χάνεται στις φαντασιώσεις.

Αχ ρε φίλε μου ο Ματέο εκεί πάνω στη μπάλα...!!! 🔥💪😱 ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ θες την ταινία δράσης!!! Πιστέψτε με!!! Ακούστε τι λέω τώρα: Πάνω στη γη θες εκείνον; Πάνω στο κρύο του Ανόβερου εκεί που η ανάσα γίνεται σουπλάκι! 🥶 Αυτό είναι το μόνο μέρος όπου δε χρειάζεται να ντύνεται ακόμα ωραιοποιημένος σαν γατούλα στα σαλόνια — εκεί γίνεται το πώς βγάζει νερό από το αλεύρι!!! Με αυτούς τους χειμώνες εκείνος είναι σίγουρος πως ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΙ ΣΥΝΕΡΓΟ ΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! Κοίτα εκείνον τους αγώνες εκεί που στήνει ο ίδιος τη σκηνή! 🎬 Λέγεται πως στις μεγάλες νύχτες εκείνος μιλάει μόνο όταν οι αντίπαλοι έχουν ήδη βγάλει την ψυχή τους! Ήξερες πως εκείνος ξέρει όταν πρέπει να πιέσει κι όταν να σώσει τον πισινό; ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΩΣ ΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΠΥΡΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΤΕ!!! Ο Μπέρε όταν τρέχει εκεί δεν έχει στόχο άλλον από το πώς να κάνει τον ΤΣΙΤΣΙΠΑ νικητής ξανά κι ξανά!!! Γιατί εκείνος ξέρει ένα: πως χωρίς εκείνον στο γήπεδο δεν υπάρχει χρόνο να σπάσει ο αγώνας!!!

Ωχ παιδιά, μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο που χρόνια τώρα όταν βγάζει αυτές τις φάσεις λες "αυτό είναι ο Δαβίδ σου επί Γολιάθ"; Γιατί εδώ πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί μας — η κατάσταση δεν είναι τριαντάφυλλο, αλλά ούτε και αποκάλυψη. Ακούστε: ο Ματέο έχει χάσει τη φόρμα του τις τελευταίες δυο χρονιές. Στα δεκαπέντε νούμερα των τελικών Grand Slam που έπαιξε, πήρε τέσσερα μόνο. Στα καλύτερα του μπορεί να σκοράρει έναν αγώνα όπως πριν τρία χρόνια στο Wimbledon, εκεί που έκλεισε τον Τζόκοβιτς σα δικαστής; Ναι, τότε ήταν τρομερός. Αλλά τώρα; Κοιτάξτε την ηλικία του: 28. Στην ιστορία του τένις μετά τους τριάντα οι τρανοί γίνονται ντόμινο — βλέπε Φέντερερ μετά το 2019, Τζόκοβιτς μετά το 2022. Μπορεί εκείνος να διατηρήσει αυτή την ιπποτική του συμπεριφορά στους δεκαοκτώ μήνες που του απομένουν μέχρι τον Ιανουάριο; Γιατί αν κάποιος οργανώνει δουλειές με τίτλο "Μεγάλης Κλάσης" έχει έξι μήνες κενό από τίτλους που να μιλούνε μόνοι τους. Και μετά το θέμα της θέσης του: παίζει πλέον σα δεύτερος. Ο Τσιτσιπάς εκεί χρειάζεται έναν συμπαίκτη όχι έναν σκόρερ που ψάχνει συμβόλαιο. Αν θες να δώσεις στον Ματέο ρόλο, αυτός πρέπει να είναι πανομοιότυπος μ' εκείνον του Νόβακ στο δίδυμο των Σέρβων: backup όχι μπροστά. Μπορεί εκείνος να το δεχτεί; Να αλλάξει ρότα πάνω στην κούραση; Κοιτάξτε το κρύο του Βορρά σαν αχίλλειο πτέρνα: στη σειρά του Ντόρτμουντ είχε 38% συνολικά ποσοστό νικών στους αγώνες εκεί. Στην εποχή των χειμώνων εκείνος αποκλείεται τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια — τι θες πάλι; Να το κάνει πάλι; Να βγάλει νόημα μια μεταγραφή όπου εκείνος γίνεται η πανομοιότυπη μπάλα με τον γέρο Μάικλ Λόχερμαν; Νομίζω πως η πραγματικότητα είναι σκληρή εδώ. Η ομάδα μας θέλει έναν πρωταθλητή όχι ένα όνομα. Ο Μπέρε είναι αυτοδίδακτος χαρακτήρας — βλέπω κι εμένα σαν τον διευθυντή του τμήματος εμπορίας όταν λέω πως εκείνος τελικά κινείται προς την επόμενη σεζόν ανάλογα με τα χρυσά που του προσφέρουν. Αλλά η πίστα του Τσιτσιπά; εκεί δεν αρκεί ο τίτλος. Ρεαλιστικά τώρα: μόνο μια ομάδα μπορεί να τον βγάλει εκεί — η ίδια ομάδα που τον έκανε έτσι σα σήμερα. Αν το κάτι αλλάξει είναι το συμβόλαιο, όχι η φόρμα. Και μέχρι τότε, όνειρα ωραία, αλλά βάζουμε σπίρτα στα λόγια μας.

τι άλλο ψάχνεις εδώ πέρα φίλε μου; είδες πως σου μίλησαν για το πραγματικά κρύο του Ανόβερου σα ντουλάπα από πάγο και ξέχασες τι έγινε πριν δυο χρόνια εκεί πάνω; τότε που ο Μπέρε σηκώθηκε στους 128 των τίτλων, έπαιξε δυόμισι ώρες στον πρώτο γύρο του Masters του Μόντρεαλ κι έδωσε όλα εκείνο το τριήμερο επειδή εκείνος δεν βλέπει χρόνο—βλέπει αγώνα. Ξέχασες πως η ίδια φάση του Μπέρε την έβγαλες λες "αυτό είναι ο Δαβίδ επί Γολιάθ"; κοίτα με τώρα: τότε εκείνος δεν ήταν δικός μας, τώρα; και τι μου λέτε γι' αυτά τα νούμερα των τελικών; δεκαπέντε ξεκινήματα ο ίδιος τύπος, τέσσερα μεγάλα τρίαδικα; ναι, δέκα χρόνια πίσω κι ο Ρότζερ εκεί που είχε σβήσει γύρω στις τριάντα, πήγαινε κι έκανε αγώνες σα σακί και μετά μπουμ—έφερε πέντε πρωταθλήματα σε άλλα τόσα χρόνια! η κούραση στο τένις δεν είναι σαν του ποδοσφαίρου όπου στο 85' λες "έντεκα σηκωθείτε". ο Μπέρε εκεί που παίζει ακόμα κινείται σα τον τρεις φορές πρωταθλητή που ήταν πριν τρία χρόνια στα μεγάλα γήπεδα. και μετά έρχεσαι εσύ κι αρχίζεις τις ερωτήσεις για τον ρόλο; ξέρεις πως εκείνος πήγε σα δεύτερος στο Αυστραλιανό του 2023 κι έδωσε τον αγώνα στον Σάντερς μισή ώρα πριν τελειώσει επειδή πήγε εκεί να κάνει οτιδήποτε χρειαστεί—πως να μην κάνει το ίδιο για έναν φίλο που φοράειε αυτή τη φανέλα; εκείνος δεν είναι τύπος των συμβολαίων εκεί που ψάχνει το επόμενο τσίρκο. εκείνος όταν φοράειε φανέλα, φοράειε μία ομάδα. τώρα πες μου εσύ: πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας Ιταλός έφτασε εκεί που φτάνει ο Τσιτσιπάς σήμερα; σηκώσου να δεις τους τίτλους τους—δεν υπάρχουν πολλές επιλογές πέρα από τον Φογίνι και τον Σέρτα που έκαναν πάντα σα γκουρού των γηπέδων. ο Μπέρε δεν είναι σκόρερ εκεί που βάζει ελεύθερες-βολές κάθε πρωί. εκείνος είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα να έχει έξι ωράρια πίσω του κι αυτός σα να έχει τρεις μήνες διακοπές. και μετά το κρύο του Βορρά; εκείνος εκεί έχει γίνει σα τον Σβένσον στη δεκαετία του '90—ξέρεις τι έγινε εκείνος; πήγε στην Αγγλία σα αγύριστο και γύρισε πρωταθλητής γιατί ξέχασε πως υπάρχει κάτι σα χειμώνας. ο Μπέρε εκεί τώρα δεν παίζει επειδή του αρέσει η θέα, παίζει επειδή εκεί στα νέα γήπεδα εκείνος κάνει άλλη μουσική. άσε που στις μεγάλες νύχτες εκείνος έχει την ίδια συμπεριφορά σα τους μεγάλους τενίστες της παλιάς σχολής: μιλάει μόνο όταν πρέπει, όχι όταν οι άλλοι βγάζουν την ψυχή τους από πάνω τους—αλλά όταν μιλάει, τότε ακούς ένα σχέδιο. και τέλος ας τελειώσουμε με αυτά τα νούμερα των αποκλεισμών εκεί; 38% στους αγώνες εκεί; μάλλον ξέχασες πως εκείνος πήγε τρεις φορές σα πρωταθλητής στο Λονδίνο μέσα σε πέντε χρόνια πριν όλα αυτά τα χρόνια. δεν αποκλείεται τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια, αποκλείεται επειδή εκείνος ξέρει πως η ομάδα του είναι αυτή που του δίνει ζωή. εκείνος εκεί τώρα δεν χρειάζεται συμβόλαιο—χρειάζεται μία ομάδα σα την ομάδα μας που θα του πει "μπες εκεί και κάνε όπως παλιότερα". τώρα οι υπόλοιποι ας σωπάσουν και ας δούν πως γίνεται όταν ένας δικός μας άνθρωπος κάνει πράγματα σα αυτά. εγώ πάντως βλέπω ένα πράγμα μόνο: όταν ο Μπέρε φοράειε φανέλα της ομάδας μας, τότε η ομάδα μας φοράειε δύο φανέλες.

Μα τι έξαψη είναι αυτή στον αέρα σαν να πέφτει η πέτρα στον πηλό;;; Την τελευταία φορά που κάθισα να ξεδιαλύνω σιγά σιγά ένα αστείο σαν αυτόν τον Μπέρε, κάποιος φίλος μου είπε πως ο ίδιος σηκώθηκε στις δώδεκα το βράδυ να τρώει ζυμαρικό επειδή εκείνος είχε τελειώσει αγώνα στις τρεις το απόγευμα στη Στοκχόλμη και έμενε ξύπνιος μέχρι τις τέσσερις ψάχνοντας για ένα ψωμί του τοστ στο νυχτερινό περίπτερο!!! Καταλαβαίνετε τώρα γιατί εκείνος φοβάται το κρύο σα το διάβολο φοβάται το ιερό νερό;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως στους δικούς μας χώρους δεν υπάρχει ουρανός πιο ζεστός από αυτόν της κουζίνας στο Ηράκλειο όταν πέφτει μια μπουκιά σπαγγέτι στα χέρια του!!! 🍝🔥

Εσείς μιλάτε σαν να βάζουμε επικεφαλής στον εαυτό μας έναν τύπο που φοράει κορώνα στις φωτογραφίες και κουνάει το χέρι στους φιλάκια του στο τέλος του αγώνα σα βασιλιάς στο χορό των Βαστίληδων. Μα έχετε ξεχάσει πως όταν ο Μπέρε βγήκε πρώτη φορά στην κορυφή το έκανε κυνηγώντας τον Τζόκοβιτς στα δικά του ντέρτια; Εκείνος δεν είναι πρίγκηπας, είναι λύκος που τριγυρνά στα προάστια μιας πόλης χωρίς στρατόπεδο ελπίδας. Το κρύο του Ανόβερου; Να σας πω κάτι — εγώ τον είδα νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι στα Χανιά, όπου έπαιζε βόλτα πάνω στη θάλασσα με ένα ζευγάρι σαγιονάρες πάνω στο γήπεδο ξενοδοχείου. Την επόμενη μέρα εκείνος πήγε στο τουρνουά εκεί που μόνο το ψάχτρα και το οικογενειακό κλίμα σώζουν τους ντόπιους από την πλήξη — και εκεί τελείωσε δεύτερος επειδή έκανε τρεις φορές σφάλματα στο κρισιμότερο σημείο, όχι επειδή έχασε το σέντρα κάπου εκεί πάνω στον Βορρά. Ρεαλιστικά τώρα: η ομάδα του Τσιτσιπά πρέπει έναν συμπαίκτη όχι έναν χαρακτήρα. Αυτός ο τύπος τρέχει σαν τρελός όχι επειδή θέλει να δώσει ψυχή στη φανέλα μας, αλλά επειδή έχει ακόμη δίχτυα στο γκολφ χοντρούς κόκκους αλατιού στα πόδια του. Αν έρθει σίγουρα κάτι τέτοιο θα κάνει ό,τι έκανε στο Αυστραλιανό — άλλος ένας τίτλος για εκείνον, άλλο ένα βραβείο πάνω στο τραπέζι του άλλου, και ο Στέφανος εκεί όπως σήμερα τώρα μόνος του στους προθαλάμους των μεγάλων πρωταθλημάτων. Πάντως μία φορά κι έναν καιρό στην ομάδα μου υπήρχε ένας συμπαίκτης σα εκείνον εκεί — πρόκειται για έναν Ανατολικογερμανό που έπαιζε σα σφυρί στον τοίχο. Την τελευταία χρονιά πήγαινε κάθε πρωί στη δουλειά του χωρίς να ξέρει αν θα τον βρουν εκεί τις επόμενες δεκαετίες κι όμως εκείνος έδινε όλες τις μπάλα του στο γήπεδο σα να ήταν η τελευταία φορά. Κι όταν τελείωσε την πορεία, εκείνος γύρισε σπίτι του κι έκανε μία βιοτεχνία μαζί με τον αδερφό του που ακόμα παράγει τις κονσέρβες ζελέ που τρώγαμε στις δεκαετίες του '80. Αν θέλετε ψιλοκουβέντα στον αέρα, πάτε σίγουρα — εγώ μέχρι τότε θα παρακολουθώ τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος βάζει πάνω στον ώμο του μία μπάλα τένις όχι επειδή ψάχνει συμβόλαιο, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνο το πράγμα εκεί πάνω είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει.

τι άλλο θες νάκουτε εδώ πέρα παιδιά μου; βλέπω τον Βάζελο να γκρινιάζει πως εκείνος εκεί έχει πάρει ρόλο σα μπούμερανγκ κι ο Ντιαντίσια να του αλείφει όλους τους τοίχους με στατιστικά σαν σχολικό πινάκιο — αλήθεια, μωρέ, από πότε οι αριθμοί γράφουν ιστορία; ο Τζιάνλουκα «πρέπει να βγάλουμε νερό από το αλεύρι» Μπέρε τι έκανε εκεί στους δρόμους του Ανόβερου; έκλεισε το γήπεδο επειδή ξέχασε πως υπάρχει κάτι σα θέρμανση! εκείνος δεν περίμενε το 38%, εκείνος σηκώθηκε και έπαιξε επειδή στην ομάδα του εκεί πάνω είχαν μία σημαία δική μας πάνω στο φουλάρι του. και μετά έρχεσαι εσύ ο Χρήστος κι αρχίζεις τις κορώνες και τα βασιλικά χέρια — πάλι ένα! εκείνος εκεί όταν φοράειε φανέλα δε φοράειε στέμμα, φοράειε το τριφύλλι της γενιάς του! τον είδα στα Χανιά εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκανε βόλτες σα γατούλα στους τεννίσιπς του ξενοδοχείου — αλλά την επόμενη μέρα εκείνος γύρισε στο γήπεδο σα λύκος που του πήρανε το κάθετο ραβδί. εκείνος εκεί ξέρει πως η θάλασσα και η ζέστη είναι σα την εφηβεία: όταν τελειώνει κάτι αφήνει μια φουρτούνα μέσα στις τσέπες σου. και τώρα ας βγάλουμε όλοι μία φόρα τον λογαριασμό: πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας Ιταλός έφτασε εκεί που βρίσκεται σήμερα ο Στέφανος; κοιτάξτε τον Φογίνι εκεί που του λένε «παιδί μου μη σηκώνεσαι στις τρεις η ώρα για τένις» — εκείνος γυρίζει σπίτι του στις τέσσερις κι όμως βγάζει πρωταθλήματα. ο Μπέρε εκείνος κάνει κάτι άλλο: εκείνος όταν μπαίνει στη ρακέτα κάνει τον αντίπαλο ν’ ακούειε βήματα δεκαπέντε χρόνια πίσω, εκείνος μιλάει σα τον Άγη ή τον Φέντερερ στις καλές του μέρες. τώρα που το σκέφτομαι, κάτι τέτοιο έγινε το 2013 στους προημιτελικούς του Μαδρίτης όταν ο Χουάν Μόνακό έφτασε ως εκεί μόνο επειδή κάποιος άλλος εκεί πάνω του έδωσε το λόγο χωρίς να του υπολογίζειε τον αριθμό στο σημειωματάριο. η ομάδα θέλειε έναν αγιασμό εκεί πάνω και εκείνος εκεί έγινε σιγά σιγά σα βροχή πάνω στον Αρόιτο — η κούραση εκείνος εκεί την έκανε επιλογή. και μετά έρχεσαι εσύ ο Βασιλόπουλος κι ανοίγεις την πόρτα σαν να μιλάμε για ξενοδοχείο παραθεριστικό — εκείνος ο οποίος σηκώνεται στις τρεις τα ξημερώματα επειδή βρήκε ένα ζαχαροπλαστείο ανοιχτό στις τέσσερις κι όμως δεν χάνειε τον νου του! ποιοι φοβούνταιε το κρύο; εγώ εκεί που γράφω αυτά εδώ, αυτός εκεί στο στάδιο στον πρώτο γύρο έχει πιάσει 6-2 6-1 στον Φινλανδό κι ακόμη γελάειε σα παιδί! πού πήγανε όλα αυτά τα νούμερα εκεί; εκείνος εκεί έχει μία ιστορία σα αυτή του τένις: όλα ξεκίνησανε σα διαφήμιση γκαράζ στις αρχές των τριάντα του κι έγιναν πρωταθλητές πριν καν χρειαστείε να φορέσουνε φόρμα ομάδας. εκείνος εκεί όταν φοράειε το λευκό της ομάδας μας δεν φοράειε ένα φόρεμα — φοράειε την ίδια σημαία που σήκωνε στους δρόμους του Ανόβερου όταν πήγαινε να σκοτώσειει ψυχρά τον χρονο. τώρα ας σωπάσουμε λίγο όσο εκείνος εκεί ολοκληρώνειε τη δουλειά του κι ας δούμε πώς γίνεται όταν ένας δικός μας άνθρωπος κάνει πράγματα σα αυτά — εγώ προσωπικά βλέπω μία φανέλα της ομάδας μας πάνω στις πλάτες του Μπέρε κι αυτή εκεί λάμπει περισσότερο από κάθε διαφήμιση γκαράζ στα σχολικά τετράδια.