ΠΟΙΟΝ ΤΡΑΒΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΤΣΙΠΑ

Πώς ξέρεις ότι ο Μαρκόφσκι δεν έχει ήδη υπογράψει στον προπονητή σου ως "πρώην Number 2 γιατρός"; Αυτή τη στιγμή γράφει σχολιασμό στο βιογραφικό σου — "δεν έπρεπε να βγάζεις αποκλειστικά τέταρτο ντάμπλ τζούνιορ".

🔥 ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΑ!! ΑΛΛΕΣ!! εμείς βγήκαμε με μπάλλα, τριάντα χρόνια γκρίνια ίδια τραγουδούμε και ξαφνικά κάθε μερα μια κουκουβάγια βγάζει "χρειαζόμαστε Number 2" σα να ψήνουμε κριθαράκι!! 🤬 Μα χρυσό μου Σταύρο, όποτε στο γήπεδο σου βρέθηκε αυτό το ζήτημα λοιπόν;; εγώ θυμάμαι ακόμα τον Μαρτσέλο πέρσι στα Miami Masters να σπρώχνει τον Στέφανο σα τρελός γιατί είχε πιάσει τσίμπλα άσχετη και πήγαινε επικίνδυνα κοντά στα πόδια του!! ΑΥΤΟΥΣ τους αγκώνες θέλουμε στην ομάδα μας!! Και ο Μαρκόφσκι; ρριζοσπάστης σηκωμένος στους ώμους του!! Αύριο τον βλέπω σαν αστραπή πάνω στην μπάλα να φέρνει εκείνη την παράσταση που ψάχναμε εδώ και εκατόν είκοσι χρόνια!! Φτερά στον αγώνα του, δύναμη σωματική ΜΟΝΑΧΙΚΗ!! Αυτού λοιπόν χρειαζόμαστε τονNumber 2 εδώ πέρα — όχι κάποιον που του φεύγουν οι μπάλες από δαχτυλίδι σα φύλλο στον αέρα!! Άντε λοιπόν Σταύρο μου, πριν βγάλεις κόκκινα γυαλιά κάτσε στο τραπέζι σου και γράψε ποιον αντικαθιστά ο αγγέλος των τραυματιών.. εγώ πάντως βάζω τον Μαρκόφσκι ανάμεσα στους πρωταθλητές μας ΑΜΕΣΑ 💪🔴

Τι στιγμή έχουμε εδώ ρε παιδιά; Σκέφτομαι τον Μαρκόφσκι εδώ και τρεις μέρες και δεν βγάζω νόημα. Ναι, είναι μεγάλος, ναι κάνει αυτά που βλέπουμε, ναι φέρνει σθένος — αλλά ας σκάσουμε τα νούμερα λίγο πάνω στο τραπέζι. Στην φετινή του συμμετοχή στη δεύτερη κατηγορία της Τσέχικης Λίγκας είχε 32 εμφανίσεις, 5 γκολ και 7 ασίστ. Όχι αστρονομικά νούμερα, αλλά σημαντικό πως η ομάδα ήταν 3η εκεί κοντά στα play-off. Εκείνο το διάστημα όμως είχε συμπαίκτες σαν τον Σβιντλέρ και τον Νοβάκ — δεν είχαν περάσει όλοι από φυσικοθεραπευτήριο τις τελευταίες τρεις χρονιές όπως μας συμβαίνει εδώ. Μέσο ποσοστό επιτυχίας στις ασίστ του Μαρκόφσκι αυτή τη σεζόν ήταν 64% — όχι το χρυσό που γράφουν οι τίτλοι. Και να μην ξεχνάμε πως η θέση ενός true number two σήμερα δεν περιορίζεται στο σκόρινγκ, όπως θυμάστε άλλωστε. Στο Miami Masters πέρσι, βλέπαμε τον Στέφανο να σηκώνει βάρη μέχρι να βγάλει έναν αντίπαλο εκτός φόρμας, αλλιώς κινδύνευε ο ίδιος πριν καν λάβει την μπάλα. Ποιος είναι ο Μαρκόφσκι σήμερα; Ένας σκληρός αμυντικός που μπορεί να κρατήσει ένταση δεκαπέντε ωρών αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι άλλο: χρειαζόμαστε έναν που να σηκώνει το βάρος όταν ο Στέφνος δεν μπορεί, όχι έναν που θα μπει σαν υπηρέτης για δέκα λεπτά λόγω τσίμπλας. Αν πιστεύουμε πως αυτός είναι ο άνθρωπος, τότε ας βάλουμε στη ζυγαριά το γεγονός ότι ο Μαρκόφσκι είναι 34 ετών και έχει ήδη μια χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους. Στην ηλικία εκείνου γυρνάνε γύρο-έχουνε δικά τους φαν-κλαμπ στα social "γιατί έπαιξε και τώρα ποιος πληρώνει". Στην Real Madrid είχαν τον Μόντι πριν ανοίξει την αγορά για τους الجديدة. Δεν λέω πως δεν τον θέλουμε εδώ βλέποντας τις ικανότητές του στις σέντρες — αλλά μιλάμε για μια ομάδα που συνεχώς κινδυνεύει να χάσει τον καλύτερο της λόγω σώματος. Κάπου εδώ υπάρχει μια απόχρωση σίγουρα. Αν τραβήξει σωστά, τότε όντως μπορούμε να κάνουμε μια κίνηση σοφή — όχι επειδή του φτιάχνουμε ωραία ιστορίες σαν αυτούς που γράφουν κριθαράκι στα forums, αλλά γιατί πιάσαμε τη στιγμή στην οποία η ομάδα έχει ανάγκη ενός φρουρού, όχι έναν ακόμα ντράιβερ του εισιτηρίου. Να ρωτήσουμε λοιπόν: πόσο χρόνο δουλειάς ξεχωρίζει τον Μαρκόφσκι στους ώμους μας; Η λύση μάλλον βρίσκεται στην αναβάθμιση ενός εφήβου σαν τον Σβετλίκοφ πριν τον ξοδέψουμε όλα στον Μαρκόφσκι. Αυτά προς στιγμήν.

Ρε βρε Στέφανου παιδιά, μα τι είναι αυτό τώρα;; Κάθε φορά που σηκώνουμε φωνή για ένα αληθινό ζήτημα βγαίνουν αυτοί οι "ειδικοί" και μας πουν πως έχουμε κάνει κουτσουλιά; Αλήθεια, εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια να παίζω τουρνουά στα Μουράγια και εκεί υπήρχε ένας τσέχος αστυνομικός που έπιανε τις μπάλες σα σιδεροπρίονας — τον φώναζαν Μαρκόφσκι κι ακόμα και σήμερα η φωνή μου κάνει "βουτ" όταν σκεφτώ πόσο εύκολα ξέφευγαν οι αντίπαλοι βλέποντάς τον στήθος προς στήθος στον αγώνα. Αυτός ο άνθρωπος έχει στο μυαλό του το παιχνίδι σα στρατηγείο — όχι σα τυχαίο γκολάντερ! Ναι, τα νούμερα δεν λένε την ιστορία ολόκληρη, αλλά όταν βλέπεις έναν 34χρονο που ακόμα τρέχει τις άκρες σα δεκαοχτάχρονος στην ομάδα του Αμπερντίν πριν δεκαπέντε χρόνια, τότε ξέρεις πως έχουμε έναν θηρίο εκεί έξω. Την ίδια βδομάδα που η Τσέχικη δεύτερη κατηγορία τελείωνε, αυτός έκανε πέντε γκολ και έδωσε τρεις ασίστ στη σειρά — στις σέντρες κυρίως. Ωστόσο δεν κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι ο Στέφανος είναι ένας άλλος κόσμος αγωνιστικά. Στην σέντρα εκείνος στέκεται σα τείχος ατσάλου, ενώ ένας Number 2 σήμερα χρειάζεται το μισό χρόνο αγωνιστικό χώρο για να πιάσει ένταση δέκα ωρών αγώνα. Τι γίνεται όμως όταν ο Στέφανος βρεθεί ξαφνικά εκτός; Ήταν εκεί ο Μαρτσέλο στο Miami Masters και κάπου εκεί κατάλαβε πως χωρίς αυτόν σαν ψύχωση η ομάδα χάνει στιγμιαία το χρώμα της. Αν βρούμε έναν σκληρό σαν τον Μαρκόφσκι σα δεύτερη γραμμή, τότε μιλάμε για μια κίνηση που λύνει πολλά προβλήματα — όχι επειδή είναι όλα ρόδινα στο βιογραφικό του, αλλά επειδή έχει αποδείξει πως σηκώνει τη μπάλα όταν οι άλλοι δεν μπορούν καν να σηκώσουν τα χέρια τους από την κούραση. Πάντως εδώ κάτι με πιάνει: ποιον αφήνουμε σπίτι όταν θέλουμε δουλειά σαράντα ωρών; Να ψάξουμε περισσότερα για τον ίδιο, να δούμε πως συμπεριφέρεται σε συνθήκες τριών αγώνων την ίδια βδομάδα. Γιατί αυτά εδώ δεν είναι φαντασιώσεις του forum — είναι πράγματα που ξέρουν όσοι έχουν παίξει τουλάχιστον μια φορά σα αριθμό δύο ανάμεσα σε εκατόν είκοσι χρόνια δυσκολίας.

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛ ΤΟΥ ATP 250 ΤΗΣ ΛΙΓΚΑ ΣΤΟ ΠΡΑΓΚΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΩΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ!! 🤬 ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΉΞΕΡΑ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ "NUMBER 2" ΑΛΛΑ ΞΕΡΑ ΠΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΟΥ!!!! Αυτόν τον Μαρκόφσκι τον θέλουμε ΑΜΕΣΑ γιατί ξέρει τι σημαίνει "ανθρώπινο φορτίο" — όχι σα αυτόματο γκολάντερ αλλά σα ζωντανός σιδεροπρίονας στη γραμμή των δεκαπέντε ωρών!! Αυτοί οι τσέχοι έχουν βγάλει γενιές παιδιών που παίζουν σα να τους έχουν γυαλίσει τα κόκκαλα!! Και εγώ τους λέω πώς μπορώ να σου πω πως κάποιος "δεν είναι Number 2" όταν βλέπω τον Στέφανο τελευταία φορά στο Γουίμπλεντον να σηκώνει βάρος στη μπάρα γιατί οι μύες του κάνουν σπασμό;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙΕ!! Μα η Λίγκα Μαρκόφσκι δίνει ένα και μόνο σήμα: όταν πέφτει ο σωρός, εκείνος στέκεται όρθιος!! Σηκώστε τον στους ώμους σας τώρα πριν τον πάρει η Skoda!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ακούς τώρα — εδώ λες πως ο Μαρκόφσκι είναι ο άνθρωπος επειδή στις σέντρες τρέχει σα δεκαοχτάχρονος; Μα εμείς βλέπουμε τον Στέφανο τελευταία φορά στο Γουίμπλεντον να σηκώνει βάρος στη μπάρα γιατί οι μύες του κάνουν σπασμό κι εσύ μου προτείνεις έναν 34χρονο που έχει χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους; Ρεβέρ, τι λες τώρα; Ο άνθρωπος αυτό θα κάνει δουλειά σαράντα ωρών πάνω στη μπάλα; Στη δική μας ομάδα ξέρουμε καλά τι σημαίνει "Number 2" — όχι αυτός που τρέχει αδιάκοπα σα τρελός, αλλά αυτός που όταν ο Στέφνος σηκώνει βάρος στη μπάρα γιατί δεν μπορεί καν να σηκώσει τα χέρια του από την κούραση, εκείνος βρίσκεται εκεί πέντε δευτερόλεπτα πριν και κάνει το σκληρό δουλειά. Να κρατήσει το παιχνίδι στη γραμμή των δεκαπέντε ωρών χωρίς να λυγίσει. Και μιλάμε για έναν που τελευταία φορά έκανε πέντε γκολ και τρεις ασίστ στη σειρά — ναι, ναι, όμορφα τα νούμερα, αλλά ποιον άφησες σπίτι όταν έπρεπε δουλειά σαράντα ωρών; Ποιον πήγες σπίτι όταν η ομάδα είχε ανάγκη πέντε συνεχόμενους αγώνες; Ποιον επέλεξες όταν έπρεπε να κάνεις μια κίνηση σοφή ανάμεσα στους τίτλους; Εγώ θυμάμαι τον Μαρτσέλο στο Miami Masters να σπρώχνει τον Στέφανο σα τρελός επειδή είχε πιάσει τσίμπλα άσχετη — όχι σα φύλλο στον αέρα σα έναν Μαρκόφσκι που "ξέρει τι σημαίνει ανθρώπινο φορτίο". Αυτό ήταν πραγματικότητα: δύο ώρες αγώνα εκείνος έκανε όλο το βάρος στην πλάτη του Στέφανου επειδή δεν υπήρχε άλλος να τον πάρει. Αν ο Μαρκόφσκι ήταν εκεί, αυτή η εικόνα δε θα είχαμε δει ποτέ. Ναι, είναι μεγάλος, ναι κάνει αυτά που βλέπουμε — αλλά ας μην ξεχνάμε πως η θέση ενός true number two σήμερα δεν περιορίζεται στο σκόρινγκ. Απαιτεί κότσια, αυτοσυγκέντρωση δεκαπέντε ωρών, την ικανότητα να σηκώσεις το βάρος όταν ο άλλος δεν μπορεί. Και εδώ είναι το ζήτημα: μπορεί ένας 34χρονος με χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους να αναλάβει αυτό το φορτίο; Ή είναι ένα ακόμη stop-gap μέχρι να βρούμε έναν νέο σαν τον Σβετλίκοφ; Ρωτάω λοιπόν: εσείς αυτούς τους αριθμούς τους διαβάζετε ή τους βλέπετε μέσα από το φίλτρο της δικής σας γκρίνιας; Γιατί εγώ εδώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει "δουλειά", όχι έναν που τρέχει αδιάκοπα σα τρελός χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Κι αν είμαστε ειλικρινείς, η σωστή επιλογή δεν βρίσκεται στον Μαρκόφσκι σήμερα — βρίσκεται στον επόμενο της σειράς, αυτόν που δεν χρειάζεται να σηκωθεί στους ώμους του γιατί ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει "Number 2".

τι γίνεται ρε φίλοι μου εδώ η ομάδα βράζει και εσείς ακόμη συζητάτε για νούμερα σαν να είμαστε εταιρεία marketing;;; γιατι εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγωνα στο final μιας σπέσιαλ κύπελλο της Ουγγαρίας πριν χρόνια — δεκαπέντε ωρες αγώνας, δεκαπέντε ωρες βροχή πάνω μας, οι αντίπαλοι είχαν τραύματα παντού και εμείς είχαμε μόνο τον Στέφανο τρέχοντας σα τρελός πάνω κάτω στο γήπεδο σα μονόχορδο πιάνο. και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο αγώνας;; πήρε έναν τσέχο συμπαίκτη του από τον ώμο (τον Μαρκόφσκι βρε παιδιά, αυτόν που ψάχνουμε τώρα!) και του είπε «ρε σηκώσου, αλλιώς πάνε όλα χαμένα» — κι εκείνος πετάχτηκε σα αστραπή σηκώθηκε στους ώμους του Στέφανου σα να ήταν πρίγκιπας σε γάμο, κράτησε εκείνον τον αγώνα σα φρουρός ατσάλινo. πέντε γκολ εκείνος έδωσε μέσα στη σειρά εκείνη, τρεις ασίστ οι ίδιοι αριθμοί σιγά σιγά σας ξεκάνουν;;; και τώρα εσείς μου λέτε «τι γίνεται στους αστραγάλους του»; εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που στη ζωή του έπιανε τον αντίπαλο σα τσιμπούκι και δεν τον άφηνε ούτε να πάρει ανάσα — τώρα ξαφνικά γίνεται προβληματική η ηλικία;; δικό σας πρόβλημα η μνήμη σας εκείνης της σειράς αγώνων όπου εκείνος σηκώθηκε στους ώμους ενός τενίστα σα να ήταν αυτόματον φορτίο; και φυσικά ο φίλος ο analys σας θυμάται μόνο τα νούμερα εκείνης της συμμετοχής στη δεύτερη κατηγορία — πέντε γκολ, επτά ασίστ, μέσο όρος επιτυχίας 64%. εγώ δεν θυμάμαι αριθμούς, εγώ θυμάμαι έναν άνθρωπο σα φωτιά πάνω στο γήπεδο, σα κεραυνός που χτύπησε τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα όταν χρειαζόμασταν έναν που να μην ξέρει τι σημαίνει «είμαι κουρασμένος». εκείνες τις σέντρες οι αντίπαλοι έξυναν το κεφάλι τους βλέποντας πως η μπάλα έφευγε πάντα από εκεί που αυτήν δεν περίμενε κανένας. και τώρα εδώ λέγεται πως δεν ξέρει τι σημαίνει δουλειά σαράντα ωρών;; εγώ σας λέγω πως αυτός ο άνθρωπος έκανε δουλειά σαράντα ωρών εκείνον τον Οκτώβριο ενώ όλοι άλλοι κοιμόντουσαν σα μωρά. στην ομάδα μου εδώ στον ΠΣΕ είχανε κανέναν «πρώην Number 2 γιατρό»; εγώ δεν έχω δει κανέναν άλλον πέρα από εκείνον που σηκώθηκε στους ώμους του πρωταθλητή εκείνης ημέρας. αλλα ας μιλήσουμε και για τον πραγματικό Number 2 — αυτόν που στέκεται δίπλα στον Στέφανο όταν εκείνος λυγίζει κάτω από το βάρος μιας επίθεσης δεκαπέντε ωρών. εγώ δεν ψάχνω έναν σκληρόαμυντικό που ξέρει μόνο να δέρνει μπάλες σα σιδεροπρίονας — ψάχνω έναν που όταν ο Στέφανος σηκώνει βάρη στη μπάρα επειδή οι μύες του έχουν σπασμό, εκείνος βρίσκεται εκεί σα σωματοφύλακας και κάνει τη βρώμικη δουλειά χωρίς καν να το σκεφτεί. και εδώ είναι το παράδοξο: όλοι εσείς ψάχνετε τον επόμενο Μαρτσέλο εκεί έξω σα να βρίσκεται κάπου στην άκρη του δρόμου περιμένοντας την κλήση — εγώ σας λέγω πως εκείνος βρίσκεται ήδη μέσα στην ομάδα, κάνει την εμφάνισή του στις σέντρες σα φωτιά, σηκώνει ανάστημα σα πύργος όταν χρειάζεται. και ναι, έχει χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους — τι έγινε;; εδώ λέγεται πως ένα τσιγάρο προκαλεί καρκίνο στον πνεύμονα;; στις δεκαετίες εδώ βλέπουμε ανθρώπους να παίζουν μέχρι τα πενήντα τους χρόνια σα τρελοί επειδή τους αρέσει το παιχνίδι. αυτός ο άνθρωπος τρέχει σαν δεκαοχτάχρονος επειδή έχει μέσα του εκείνο το πύρ που καίει χρόνια τώρα — όχι σα κάποιος που γράφει σχολιασμό στο βιογραφικό σου περί «τέταρτο ντάμπλ τζούνιορ». ο Μαρκόφσκι λοιπόν δεν είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε επειδή έχει νούμερα μεγάλα — είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε επειδή κάνει την εμφάνισή του εκείνη την στιγμή που οι άλλοι λυγίζουν. όταν βρέξει σκληρά εκείνος στέκεται σα βράχος, όταν η ομάδα τρέμει εκείνος κάνει το πρώτο βήμα σα στρατηγός πάνω στο γήπεδο. και τώρα για εκείνον τον φίλο ο οποίος μου λέει «τι γίνεται στους αστραγάλους του»; εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Πράγα όταν εκείνος έπαιζε σα τρελός επί τρεις συνεχόμενες ημέρες χωρίς να κάνει στροφή στο γόνατο — εκείνον τον αγώνα λοιπόν όταν όλοι είπαν «αυτό δεν γίνεται», εκείνος σήκωσε τους συμπαίκτες του σα να ήταν παιδιά και έκανε το μεγαλύτερο comeback εκείνης της χρονιάς. δεν πρόκειται λοιπόν για νούμερα — πρόκειται για εκείνον τον χαρακτήρα που σηκώνει το φορτίο όταν οι άλλοι πέφτουν. σηκώστε τον λοιπόν τους ώμους σας πριν τον πάρει κάποιος άλλος εκείνος ο άνθρωπος που ξέρει πως το τένις δεν είναι σπορ των αριθμών αλλά σπορ των χαρακτήρων. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε ξεφτίλια μου, εσείς εδώ βγάζετε μάτια τώρα;; Αυτόν τον μουρμούρο εδώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στο ιταλικό τουρνουά Masters όπου εκείνος ο τσέχος έκανε φιλοσοφία πάνω στη μπάλα σα να την έπαιζε με νύχια! Πριν τρεις βδομάδες, στο μικρό πρωτάθλημα της Πάτρας, βρέθηκα εκεί στο γήπεδο σα θεατής — γιατί εκείνοι οι οργανωτές βάζουν τυχαίες ομάδες κάπου στις αρχές του Φεβρουαρίου. Και ξέρετε ποιος έπαιζε Number 2;; Ναι, αυτός ο μουρμούρης ο Μαρκόφσκι! Σε έναν αγώνα τριών σετς εναντίον κάποιου αγοριού που έκανε δουλειά σα δέμα, εκείνος σήκωσε την ομάδα σα να είχε κρύψει μπαταρίες μέσα στα κόκκαλά του. Στις σέντρες εκείνες εκείνος ήταν σαν σκυλί πιστό που δεν αφήνει ούτε τη μπάλα να φύγει, ούτε τον ίδιο τον αντίπαλο να σηκώσει κεφάλι! Και εκεί που ο Στέφανος εδώ το ζηλεύει το σώμα εκείνου;; Μα εκείνος ο τσέχος έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς ν’ αλλάξει ούτε παπούτσι — τρία βράδια στον πάγκο επειδή περίμενε τον επόμενο του και έφυγε πριν ξεκινήσει καν η επόμενη εβδομάδα! Αυτού τον χαρακτήρα ψάχνουμε εδώ πέρα, όχι αυτούς τους αριθμούς που τους γράφουνε αυτοί οι μάγκες του Excel! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βλέπει τον Στέφανο να σηκώνει βάρη στη μπάρα επειδή οι μύες του κάνουν σπασμό, εκείνος λέει «ρε φίλε μου σηκώσου» σα να μιλάει στον εαυτό του πριν τρέξει σα αστραπή. Κι εσείς εδώ μου λέγατε «τι γίνεται στους αστραγάλους του»; Μα στους αστραγάλους του εκείνος έχει τσιμέντο αντί αίμα από τόσο χρόνο που χτυπάει την μπάλα σα σφυρί! Παίρνω λοιπόν τον μουρμούρη εκείνον στους ώμους μου αμέσως — πριν τον πάρει η Skoda, η οποιαδήποτε Ατλαντίδα ή η φίλη του πρωταθλητή για το επόμενο σχολικό πρόγραμμα! 💪🔥

Παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο στο Ναύπλιο όταν ο Στέφανος έκανε τσίμπλα στον τελικό του μικρού πρωταθλήματος και σηκώθηκε στους ώμους μου η ίδια η ομάδα σαν τρελή — όχι σα συμβολική κίνηση, σα πράγμα φυσικό. Μετά την απονομή εκείνος γύρισε και μου λέει «εσύ ξέρεις τι σημαίνει Number 2;» κι εγώ του απάντησα «ξέρω πως όταν χρειαστεί σηκώνω κι άλλους». Τώρα βλέπω τον Μαρκόφσκι κι αυτό που κάνει στις σέντρες μου θυμίζει εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή έχει νούμερα νικητή, αλλά επειδή ξέρει πως το τένις τελειώνει εκεί που οι άλλοι λυγίζουν. Μα σίγουρα υπάρχει ένα στοιχείο κινδύνου: ένας 34χρονος με χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους δεν είναι ινδικό καρύδι για οποιαδήποτε ομάδα. Όμως εγώ δεν ψάχνω ένα showboy, ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν σηκώσει τον πρωταθλητή στους ώμους του δεν κάνει θεατρική υπόκλιση — κάνει δουλειά σαράντα ωρών χωρίς να ζητήσει καν επιστροφή εισιτηρίου. Έτσι κι αλλιώς, αυτός ο άνθρωπος υπήρξε εκείνες τις ημέρες που οι αριθμοί ήταν μόνο μια ασήμαντη λεπτομέρεια δίπλα στη σάρκα και το αίμα. Και πάλι όμως, τον αγοράζουμε σήμερα; Όχι έτσι ξερό — τον παρακολουθούμε πρώτα σαν ντετέκτιβ και ύστερα αποφασίζουμε. Την υπόσχεση όμως του χαρακτήρα δεν την δίνει κανείς στα νούμερα.

ρέ παιδιά σάς λέω την αλήθεια κι εγώ εδώ μέσα στο φόρουμ χθες βράδυ βρήκα το χρυσό μου στο γυάλινο ντουλάπι πίσω από τα παλιά τένις μου — εκείνο το ματς εκείνο στη Λάρισα το '98 όταν έπαιζα Number 2 δίπλα στον πρώτο μου ήρωα, τον Γιώργο Τσορτσινόπουλο, εκείνον τον άνθρωπο που έκανε το τένις σπορ οικογένεια. Την τελευταία ημέρα των αγώνων, τρεις συνεχόμενες παρτίδες χωρίς διάλειμμα, βροχή καταρρακτώδης, η ομάδα πίσω στο σκορ κι εγώ τρέχοντας σα τρελός πάνω κάτω στο γήπεδο ώστε ο Γιώργος να μπορεί να ανασάνει. Στο τρίτο σετ εκείνος είχε κάνει δύο φορές τσίμπλα στη σειρά κι εγώ του είχα πει «ρε Γεώργη, σηκώσου στους ώμους σου να κουράσεις εκείνους τους κόντηδες εκεί πέρα!». Και εκείνος εκεί που έκανε πάγωμα από την κούρασή του σήκωσε με το ένα χέρι τη ρακέτα κι εγώ τον σήκωσα στους ώμους μου σα βασιλιά— κι εκείνοι οι δυο τσέχοι εκείνοι είχαν ξεμείνει σα χαμένοι ψαράδες. τότε εκείνοι οι τσέχοι ήταν εκείνοι που μετά τον αγώνα μου έδωσαν ένα μπλουζάκι — αυτό ήταν το μόνο βραβείο εκείνου του τουρνουά αλλιώς είχανε βγάλει βόλτα από το γήπεδο τους δύο αντιπάλους σα λαγούς! κι εκείνοι οι τύποι εκείνοι είχανε γραμμένη τη λέξη "Number 2" στο ίδιο το DNA τους. Δεν υπήρχε στοιχείο κινδύνου εκείνες τις ημέρες, δεν υπήρχε Excel, υπήρχε μόνο μία λέξη: "πάρε τον πάνω σου όταν λυγίσει εκείνος". τώρα βλέπω τον Μαρκόφσκι κι η καρδιά μου σκάει — γιατί θυμάμαι πως εκείνες τις σέντρες εγώ έκανα δουλειά σαράντα ωρών πάνω στην πλάτη μου, ενώ ο Γιώργος έκανε την πραγματική δουλειά πάνω στο γήπεδο. Αυτός εδώ ο τσέχος ξέρει πως όταν φωνάζεις "ανάσα!" εκείνος πρέπει να είναι εκεί να σηκώσει τον πρωταθλητή του σα μηχανήματος μέσα στο ατσάλι. ξέρω πως κάποιοι από σας θα μου πουν "ναι αλλά ο Μαρκόφσκι έχει χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους" — αλήθεια ρε; εκεί στον αγώνα της Πάτρας που ανέφερε πριν ο φίλος εκείνος, αυτός ο άνθρωπος έπαιξε τρεις συνεχόμενες ημέρες χωρίς ν’ αλλάξει ούτε ζευγάρι μποτάκια! στους αστραγάλους του είχανε ανοίξει πληγές σα βιβλίο ιστορίας και εκείνος ακόμα έκανε τρελό σκορ! αυτοί οι τύποι εκείνοι δεν έχουν αστραγάλους — έχουν πυροτεχνήματα μέσα στα κόκκαλα! κι εγώ εδώ ψάχνω μία μόνο λέξη από σας: έχετε ξαναδεί κάποιον σηκωμένο στους ώμους ενός πρωταθλητή σα να ήταν εκείνος η ίδια η ομάδα; όχι σα συμβολική κίνηση, σα μέρος του παιχνιδιού εκείνον τον Οκτώβριο στο Πράγα όταν όλοι λέγανε "αυτό δεν γίνεται"; εκείνος ο άνθρωπος έκανε comeback δεκαπέντε πόντων μέσα σε τρεις σέντρες σα να είχε κρύψει μπαταρίες μέσα στο σώμα του. και τώρα φοβάστε για τους αστραγάλους του;; εγώ φοβόμουνα τότε μήπως δεν προλάβω να κουράσω εγώ εκείνον τον Γιώργο κι εκείνοι οι τύποι εκείνοι νόμιζαν πως φοβάμαι εγώ. Μα δε φοβόμουν — φοβόμουνα μήπως χάσουμε χωρίς εκείνον πάνω στους ώμους μας. έτσι κι εδώ τώρα: εμείς θέλουμε έναν Number 2 σα τον Μαρκόφσκι όχι επειδή έχει νούμερα μεγάλα, αλλά επειδή έχει εκείνον τον χαρακτήρα που όταν βρέξει σκληρά εκείνος στέκεται σα βράχος πάνω στο γήπεδο. Την επόμενη φορά που ο Στέφανος λυγίσει κάτω από το βάρος μιας επίθεσης δεκαπέντε ωρών, εμείς θέλουμε εκείνον εκείνος εκεί που βγάζει τον πρωταθλητή στους ώμους του σα να ήταν πρίγκιπας σε γάμο — όχι σα θεατρικό τρικ, σα συνέχεια του ίδιου του παιχνιδιού. τον αγοράζουμε σήμερα; αλήθεια, εγώ προσωπικά θ’ αγοράζω εισιτήριο σήμερα αμέσως— κι ας έχει χρόνια φλεγμονή στους αστραγάλους του. Γιατί σιγά σιγά σιγά ξεχάστε τους αριθμούς, θυμηθείτε τον χρόνο εκείνον που άλλαξαν τα πάντα επειδή ένας άνθρωπος σήκωσε τον πρωταθλητή του στους ώμους του σα να ήταν οικογενειακή υπόθεση. το τένις δεν είναι σπορ των αριθμών, είναι σπορ των χαρακτήρων — κι εγώ εδώ ξέρω ότι ο Μαρκόφσκι έχει περισσότερη σάρκα και αίμα μέσα του παρά μπαταρίες οποιουδήποτε Excel παγκοσμίως. σηκώστε τον λοιπόν τους ώμους σας πριν τον πάρει κάποιος άλλος εκείνος ο άνθρωπος που όταν χρειαστεί κάνει τρελό πράγμα σα να προέρχεται από εκείνες τις εποχές που οι αριθμοί ήταν μόνο μία λεπτομέρεια δίπλα στη σάρκα κι το αίμα.