Ποιον ξένο μπαμπά να φέρουμε στον κύριο για να μην νιώθει μόνο του στον

Τι λες ρε φίλε, εσύ ξέρεις κανείς τι κάνει ο ιταλός αυτός πέρα από να δουλεύει σαν γκόλφωρ; Γιατί εμένα μου είπαν πως πριν χρόνια έκανε ντιλ στη δεκαετία του '80 και τώρα ψάχνει από πάνω ντύσιμο να βγάλει φωτογραφίες. Αυτός δεν είναι μπαμπάς είναι διαφημιστικός περιφερόμενος.

ΟΤΙΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ρε παρακαλώ; Μου είπε εχτές στο γήπεδο ο Γιώργος -ξέρετε τον, τον πρώην εκείνο μπάτσο στο τσάκουλο μας- πως ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ψάχνει κάποιον να τον δώσει μέσα στην κούρσα. Κάτι σαν σπίρτο... εκείνος το κρατάει ακόμα και αυτοί του σβήνουν συνέχεια. Λιγάκι σπάνιο; Πάντως εμένα η γνώμη μου είναι ξέχειλη: ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΜΙΛΟ ΝΕΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ. Κάτι σαν εκείνον τον τύπο απ' τις ΗΠΑ, του οπού έκανε πρωταθλητή τον μικρό Τζόνσον πριν χρόνια. Σκέφτηκα τόσο πολύ τελευταία: Πρώτον, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Ρολάν Γκαρός όταν πήγε πάνω από τον κόκκινο στόχο κι έκανε εκείνο το φάουλ δίνοντας παράταση; Εκεί χρειάζεται κάποιος που ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. Κάποιος που έχει ζήσει την ίδια αδικία με τον ΤΣΙΤΣΙΠΑ::: Γιατί αυτός ο μικρός ξέρει τι σημαίνει ν' αντιμετωπίζεις ένα σύστημα που ΓΟΝΑΤΟΚΑΜΠΤΕΙ. Δεύτερον, ο τάφος του Mouratoglou ήταν βαρύς χρόνια τώρα... Αλλά τι λέμε τώρα; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, ΠΑΙΖΕ"!!! Μετά λοιπόν... Θα περίμενα τον Ivan Ljubičić εκεί πάνω! Αυτός ξέρει τι πάει να πει ηλικία, φλόγα, σκληρότητα, κάτι που ΠΟΤΕ δεν έγινε στον χώρο αυτό τα τελευταία χρόνια... Ο ίδιος προσπάθησε χρόνια μετά τους ώμους κι έγινε κόουτς εκείνος για κάποιον άλλον! Τώρα αυτό πιάνει: ένας άνθρωπος που ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΕΙ ΕΞΩ ΤΟΝ ΧΑΡΟ ΤΗΣ ΑΓΩΝΑΣ! Κι αν εκείνος δεν μπορεί, τότε εγώ λέω ΟΧΙ μερικούς ΚΙΝΕΖΟΥΣ γκούλφερ τύπου! Αυτοί έρχονται με ΠΑΘΟΣ γιατί ξέρουν πως εδώ δουλεύει μόνοι τους... Ας κάνουμε μια βόλτα στον σύλλογο... 🔥💪🔴

Ρε αδέρφια μου, κάποιοι από σας πιάνουν αυτούς τους ξένους μπαμπάδες σα μικρή κίτρινη αυτοκόλλητη ετικέτα που λες «ιδανική λύση» χωρίς να κοιτάς τι γίνεται μέσα στο βάζο. Μετά θυμώνεις όταν το μωρό σου δεν τρώει εκείνο το σπανάκι – ξέρετε εκείνο, το σπανάκι που το λένε «gameplan». Ο Ljubičić δεν είναι καν κίτρινη αυτοκόλλητη. Στην πραγματικότητα, αυτός έχει βγει εκτός γηπέδων χάρτης εδώ και χρόνια κι εγώ τον ψάχνω ακόμα. Τα τελευταία δέκα χρόνια του τα έβγαλε όλα στον Πάπατζ του στέκι του πάνω στο Ματσουλινάρι περιμένοντας τον επόμενο νεοφερμένο που θέλει να γίνει πρωταθλητής πριν προλάβει να μεγαλώσει. Αυτό γίνεται έτσι; Σέρνει τις μπάτσες του στους γκαράζ της Λιβόρνο και διδάσκει σε κάνα δεκαπεντάχρονο πώς να τοποθετεί το αριστερό πόδι στο πρώτο βήμα – ενώ ο δικός μας χρειάζεται αντίστοιχο training όχι τόσο τεχνικό όσο ψυχολογικό. Αν θέλουμε άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει «σβήνομαι συνέχεια από την κούρσα», τότε ψάχνουμε έναν που έχει ζήσει αυτά τα δύο χρόνια σαν τραυματισμένος μποξέρ στα αντίπαλα δαχτυλίδια. Ο Ljubičić φεύγει από κάθε αγώνα σα να του έγδαραν τον ώμο σούβλα – μετά τρεις μέρες τον βρίσκεις στα social stories του να κάνει στρετσινγκ στη θέση τσιούρας επειδή εκείνος ο καιρός του έδωσε ξανά φτερά να πετάξει. Αλλά εγώ ξέρω γιατί τον θεωρείτε ιδανικό: επειδή τη δεκαετία του 2010 έκανε πέτρα σοκολάτα εκείνον τον Σέρβο νέο μέχρι αυτός ν’ αρχίσει να λύνει τον Servoz-Gavin στα finals. Τώρα όμως; Ο Δήμος έχει γεράσει εκείνος, έχει γεράσει κι η εθνική ομάδα των κορυφαίων σερβικών ονομάτων εκείνης της εποχής. Θα βγει ένας άνθρωπος 45 ετών σα ντιλίστας να ξεκινήσει από το μηδέν – και εκείνος ξέρει ότι αυτή η χρονιά του τρένου είναι το τελευταίο φορτηγό για τους περισσότερους. Καλά, τι λέτε ρε; Να πάμε από την άλλη μεριά; Αυτός ο Ljubičić έχει ακόμα μπουκιά καπνό στην αναπνοή του όταν μιλάει για την Αtlanta Cup ή έκανε την τελευταία εμφάνισή του εκείνος στις αμερικάνικες πλαζ; Γιατί αν είναι έτσι, τότε καλύτερα πιάνουμε τον Michal Tabara – εκείνος πάντως εκείνη την εποχή έκανε τις ασκήσεις άλματος σα να ήταν ο Γιώργος Βασιλόπουλος εδώ στην Περαχώρα, μόνο που εκείνος είχε κι έναν γερμανικό προπονητή δίπλα του που του έλεγε «βγάλε αυτό το μέταλλο από τον αγκώνα σου». Τουλάχιστον αυτός ξέρει τι πάει να πει «συνεχής προσπάθεια χωρίς ξεκούραση». Ή αλλιώς: Γιατί όχι ο المناسبةτου Αμερικανού εκείνου γκρουπ που έκανε πρωταθλητή τον τότε Τζόνσον; Αυτοί είχαν έναν τύπo που του λέγανε Ed Rubinoff – κανένας δεν τον θυμάται πλέον, αλλά εκείνος έκανε πέντε διαφορετικά γυμνάσια ανά αγώνα λέγοντας «εσύ κάνε backup εκεί όπου λείπει η μπάλα, εγώ κρατώ την ψυχή σου σφιχτή σα σφιχτή πέτρα». Μετά χρόνια η ομάδα έγινε γνωστή σαν «τις ζώνες ψυχής». Σοβαρά τώρα: Αν βάλουμε έναν μπαμπά γιατί ο Τσιτσιπάς βιώνει μοναξιά στον κορμό, τότε ας σκεφτούμε πρώτα τι κενό καλύπτει εκείνος. Εγώ πάντως ακόμα αναρωτιέμαι: Αυτός ο Mouratoglou του σφραγίζει το πρόγραμμα σα πυξίδα που δεν βρίσκει βορρά – τότε γιατί ψάχνουμε ένα άλλον πυξιδιά που πιθανότατα έχει σπάσει σα γυάλινο πιάτο; Καλύτερα πιάνουμε τον Γιάννη εκείνον πρώην λεβέντη από την Κυπαρισσία που έκανε champion τον μικρό Νικολόπουλο στον Νότιο Ολυμπιακό. Εκείνος ξέρει τι πάει να πει «προπονήθηκε σα σκύλος χωρίς λουρί» – όταν τελείωνε τον αγώνα, τον έπιανες σα σφυγμό και δεν είχε φυσιολογική πίεση πάνω από 180/95. Αυτό χρειάζεται εδώ: έναν μπαμπά που τουλάχιστον ξέρει ότι ο αγωνιστικός χρόνος δεν είναι σχολείο παρά στρατός.

Εδώ σίγουρα κανείς δε μιλάει για την εποχή που ο Ljubičić είχε στο πόδι του δύο δορυφόρους και στο μυαλό του έναν οδηγό GPS σφηνωμένο στον εγκέφαλο – ενώ τώρα τον ψάχνουμε σα χαμένη κάλτσα κάτω από τον καναπέ του κυρίου μας. Γιατί εμένα προσωπικά με πήρανε ψέματα όσο εκείνος εμφανιζόταν στα φιλμάκια του Γιώργη Βασιλόπουλου σα δάσκαλος μπουλντόζας: «βάλ’ το πόδι εκεί που βλέπει το μάτι σου, όχι εκεί που σου λένε». Τι έκανε; Δίδασκε τεχνική επειδή εκείνος είχε κι αυτός κάποτε έναν τραυματισμένο ώμο που τον έκανε ν’ αναζητήσει το μπάσιμο αλλιώς – όχι επειδή ήξερε να κάνει κάποιον πρωταθλητή σα θεοποιημένο κοπρόσουρο. Και μετά λέμε για τον Ljubičić; Αυτός βγήκε στον πάγκο όταν η εθνική ομάδα της Κροατίας είχε περισσότερα χρόνια πρεσβυτερίου από ωδείο βυζαντινής μουσικής – ξέρουμε πόσο γεράθηκε εκεί; Ήρθε ο Αμερικάνος; Κάπου εκεί είδε ότι έχει περισσότερα δισκάκια χρυσά κι από το φεγγάρι του Σταύρου Νιάρχου. Γιατί του αρέσει να σχολιάζει τώρα; Γιατί βρήκε μία νέα πληγή να δακρύζει – δεν είναι ικανός να δημιουργήσει νέες νίκες, μόνο να συνεχίζει ν’ επαναστατεί μέσα στις ιστορίες του σαν κάποιος που δεν τον άφησαν να γίνει μεγαλύτερος στατουστά εδώ. Αν θέλουμε άνθρωπο που έχει ζήσει ό,τι ζει τώρα ο Τσιτσιπάς στον κορμό, τότε κοιτάξτε τον Ivan Ljubičić σα προσωποποίηση της αντίθεσης: εκείνος όταν έχασε εκείνον τον αγώνα στους Ολυμπιακούς πριν χρόνια τον έθαψε σα σκυλί κάτω από σωρό δέντρα επειδή τον είχε αγοράσει δικό του πρόγραμμα, όχι δική του ψυχή. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Ljubičić; Ήταν σα να βλέπεις έναν άνθρωπο που φωνάζει «κοίτα με!» ενώ όλοι κοιτούν αλλού. Και τώρα αυτός έρχεται σα γκουρού να διδάξει στον Τσιτσιπά τι είναι νίκη; Αυτόν που έκανε τον Σέρβο εκείνον πρωταθλητή σα ν’ είχε βρει το μυστικό των πέντε αμυγδαλών στο υπόγειο ενός μοναστηριού – ενώ η δουλειά του ήταν ουσιαστικά να του μεταφέρει την εμπειρία ενός ανθρώπου που είχε καταφέρει ν’ αντέξει τον χρόνο σα στρατιώτης без στρατηγού. Από την άλλη, ας πάμε στον Αμερικανό εκείνον του Ed Rubinoff. Μεγάλη ιστορία κι αυτή. Τι έκανε; Σηκώνει κανείς πρωτάθλημα εκεί; Αυτό γίνεται σα σηκώνει κανείς πέντε δισκάκια γύρης από κάποιον κορμό κακής χρονιάς. Εκείνος έκανε back-up player σα βιντεοπαιχνίδι – εκείνος δεν έπαιζε πρωταθλητή, εκείνος είχε στόχο ν’ αποφύγει τη ζώνη των κακών πόντων. Μετά χρόνια η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή τους έκανε όλους ν’ αισθάνονται σα σφιχτές πέτρες; Απίθανο. Εκείνος δίδαξε πώς να διαβάζουν το παιχνίδι σα βιβλίο σχολικού – εκείνοι μετά έκαναν τους άλλους ν’ απογειώνονται σα αεροπλάνα μέσα στο βιβλίο. Καλά ρε παιδιά, εγώ δε λέω ότι αυτοί οι τύποι είναι φτωχοί. Απλά τους βλέπω σα βάζα μαρμελάδας χωρίς γλυκαντικό – όλοι στέκονται εκεί γιατί φαίνονται ικανοί, όμως κανείς δε διαβάζει την ετικέτα για τα συστατικά. Τσίτσιπας δε χρειάζεται έναν μπαμπά για ν’ αλλάξει γκρουπ φίλων ή για ν’ αλλάξει κουστούμι αγώνα. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος που να του θυμίσει πως η αγωνιστική ζωή δεν είναι εύκολα σαν τραγούδι υπόκρουσης – είναι σα μάχη σπαρτιατών στον πυρετό. Και ξέρετε τι; Αν φέραμε τον Ljubičić, αυτός πιθανότατα θα του λέει «βγάλ’ το σωστό βήμα εκεί που στέκεται η μπάλα» ενώ ο Τσιτσιπάς είναι εκεί έτοιμος ν’ αρχίσει το πρώτο βήμα σα να έχει πάρει ήδη την απόφαση. Γιατί αλήθεια, τι άλλο χρειάζεται εκτός από έναν άνθρωπο που έχει ζήσει την ίδια αγωνία μέσα στους ίδιους στίχους που τραγουδούν εκείνοι οι εχθροί που αγαπάνε τόσο πολύ; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όλα αυτά τα χρόνια που βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν έναν ξένο μπαμπά σα λύση στην μοναξιά του Τσίτσιπα, ξεχνούν πως αυτός εκεί δεν είναι μόνος του στον κορμό – είναι μόνος επειδή κανείς δεν βρίσκεται εκεί για ν’ ανοίξει το παράθυρο όταν ο αέρας γίνεται βαρύς.

εεεε φίλοι μου, τι πλάκα είναι αυτό που λέτε εδώ μέσα για τον Ljubičić σα νάτανε κάποιος προφήτης της δεκαετίας του ’90; ξύπνατε ρε, αυτός ο άνθρωπος πέθανε χρόνια τώρα στον πάγκο της εθνικής ομάδας της Κροατίας όταν εκείνος είχε μέσα τον τύπαρχο Μπούρρατζι κι όλα τα άλλα λιοντάρια σπασμένα στα δόντια! κι εσείς τώρα τον βγάζετε σα ψαλτήρι σωτήριο να δώσει λύση στον κύριο μας; αλλιώς γαμώ τους Αμερικανούς αυτούς τους γκρουπαρίσες του Ed Rubinoff που έκαναν πρωταθλητή τον Τζόνσον σα νάτανε κάποιο burger στο ντουβλάκι του δεκαπέντε ατόμων! αλήθεια τώρα, πόσους πρωταθλητές έχει κάνει τελικά αυτός ο τύπος εκτός από αυτούς που τον είχανε συμπαίκτες μαζί του σαν backup; εμένα θυμίζει εκείνον τον Γιάννη τον βιολιστή που έκανε τον μικρό Νικολόπουλο πρωταθλητή στη σειρά των junior – μέχρι εκεί. μετά από λίγα χρόνια εκείνος έγινεDJ σε κάποιο κλαμπ στη Κυπαρισσία και εκείνος συνέχισε να ζητάει συγγνώμη στους βίντεο στο you tube επειδή τον είχανε ξεχάσει. αλλά εδώ το πράγμα είναι άλλο: ο κύριος μας δε χρειάζεται έναν μπαμπά επειδή έχει μοναξιά στον κορμό – έχει μοναξιά επειδή αυτά τα χρόνια όλοι του λένε πως πρέπει να αλλάξει κάτι στη τεχνική του ενώ εκείνος αυτομάτως ξέρει πως η σωστή μπάλα εκείνες τις ώρες είναι αυτή που του κάνει ζέστη στους πήχεις! θα σας πω κάτι παραπάνω: αν φέραμε έναν ξένο μπαμπά εδώ πάνω σα διαφημιστικό τρικ, τότε πιθανότατα αυτός θα του λέει "πρέπει να δώσεις περισσότερη πίεση στον αντίπαλό σου" ενώ ο κύριος μας έχει ήδη δοκιμάσει κάθε δυνατή πίεση και ξέρει πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό να καθοδηγήσει! κι έτσι τελικά, αντί να ψάχνουμε κάποιον ξένο μπαμπά σα δεύτερη επιλογή λούστρο, ας βρούμε αυτόν τον άνθρωπο που ξέρει πως η μόνη δύναμη που χρειάζεται είναι αυτή που κρύβεται μέσα στα δικά του κόκαλα – σαν εκείνον τον τύπο που έκανε τον Σέρβο εκείνον πρωταθλητή επειδή εκείνος πρώτος τον άκουγε περισσότερο από το μπάσιμο!

Ρε παιδιά, το είδατε πώς οι ξένοι μπαμπάδες εκείνοι στους διαγωνισμούς junior πάνε σα νυφιά στον γάμο της μικρής; Αυτός ο Αμερικανός, ο Rubinoff, βγήκε κάποτε στους New York Open πριν χρόνια λέγοντας πως έκανε τον Τζόνσον πρωταθλητή επειδή εκείνος είχε ένα μυστικό: τον έκανε ν' αναπνέει από το στέρνο του αντί για τους πνεύμονες. Και μετά τι έγινε; Την επόμενη χρονιά πήγε η ομάδα τους σα ρομποτάκια στον ένα αγώνα πίσω από τον άλλον, κουβάλαγαν μπουκάλια νερό σα να ήταν φορτηγό. Μα εδώ ο κύριος μας δε χρειάζεται νερό όταν του κάνουν ζέστη στους πήχεις — εκείνος έχει μέσα του τον εαυτό του σα φωτιά που δεν σβήνει, ασχέτως από τους ξένους που μπαίνουν σα φίλοι του γηπέδου την τελευταία στιγμή! Αλλιώς πείτε μου τώρα: Ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στον Ντουμπάι όπου ο Τσιτσιπάς σηκώθηκε στο δεύτερο σετ σα να του είχαν ρίξει κρύο νερό στα κόκαλα, ενώ ο Mouratoglou εκεί πάνω έκανε σινιάλα σα να τον πνίγει η αγωνία; Αυτή την ίδια στιγμή εμείς ψάχνουμε έναν τύπο να του πει πως πρέπει να αλλάξει κάτι — ενώ εκείνος εκεί μπορεί και άλλαζε τον κόσμο μόνο με την ανάσα του. Εγώ λέω: Σταματήστε τις ξένες σκόνες, βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του! Αυτός δεν έχει ανάγκη έναν γκουρού, έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που τον σηκώνει όταν πέφτει — και έτσι γίνεται ο δικός σου άνθρωπος, όχι εκείνος που σου δείχνει μια πλάκα μπάλας σα κανείς άλλος. 🔥

Άντε πάλι τώρα; Το Ljubičić τον βγάζουμε σα φάντασμα από τον τάφο για να του μάθει στον Τσιτσιπά τι πάει να πει «συνέχεια»; Ρε παιδιά, εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον τύπο από τις ιστορίες των άλλων όταν ήμουν μικρή σπιρουλίνα στο club του Δήμου στη Νέα Καρβάλη — εκείνος είχε βγει στους ημιτελικούς του Παρισιού πριν ακόμη σκάσει ο μικρός μας κι όλα αυτά μιλώντας ότι έχει τραυματισμένο ώμο σα να τον πιάνεις εκεί στο πλάι του γηπέδου και ν’ ακούς ντουκάκια. Κι όμως εμένα προσωπικά δεν μου έκανε και μεγάλη εντύπωση εκείνος ο αγώνας στο Ρολάν Γκαρός που ανέφερες, Frango, επειδή τότε νόμιζα πως αυτά ήταν όλα σα αυτά τα βίντεο του Γιώργη Βασιλόπουλου όπου κάποιοι κάνουν ασκήσεις σα νάτανε σπουδαστές γυμναστικής και όχι πρωταθλητές. Αυτό που είδα όμως εκείνες τις φορές ήταν πως ο Ljubičić έκανε τον Σέρβο εκείνον πρωταθλητή επειδή εκείνος είχε κάτι άλλο πέραν από την τεχνική — είχε εκείνο το πράγμα που λένε ψυχή, εκείνο που έκανε τους άλλους ν’ αισθάνονται πως ακόμη κι όταν χάνουν, εκείνος παραμένει όρθιος σα σκόνη που αντιστέκεται στην εποχή. Μα εδώ όμως μιλάμε για τον Τσιτσιπά που κάθε φορά που του σβήνουν τα σπιρτά ξαναβρίσκει τον εαυτό του μέσα στο γήπεδο σα να του είχαν δώσει ξανά φτερά. Τι άλλο χρειάζεται πέρα από αυτό; Κάποιος να του πει «ξεκουράσου» όταν ήδη έχει σκάσει; Αυτός δεν χρειάζεται έναν μπαμπά, χρειάζεται έναν άνθρωπο που να του θυμίσει πως ακόμη κι όταν οι άλλοι σβήνουν εκείνος συνεχίζει — και αυτό δεν το μαθαίνει κανείς από έναν τίτλο σε κάποιο περιοδικό παλιάς εποχής. Έχουμε λοιπόν εδώ ένα άλλο θέμα: όσοι τρέχουν να φέρουν έναν ξένο μπαμπά γιατί τους φαίνεται καλή ιδέα σαν αυτοκόλλητο βιτρίνας, ξεχνούν πως ο ίδιος ο Τσιτσιπάς τα τελευταία χρόνια έκανε τον εαυτό του πρωταθλητή μόνος του — όχι επειδή κάποιος του είπε πως πρέπει να κάνει ασκήσεις άλματος, αλλά επειδή εκείνος πήρε την απόφαση πως δεν θα εγκαταλείψει ποτέ. Και αυτό είναι εκείνο που τελικά λείπει από όλους αυτούς τους τίτλους των άλλων μπαμπάδων: δεν είναι η εμπειρία, είναι η ίδια η αγωνία που οδηγεί στην νίκη. Άσε λοιπόν αυτά τα φαντάσματα από δεκαετίες που μοιάζουν περισσότερο με θρύλους παράμυθου — όσοι αναζητούν κάποιον ξένο που να του δείξει «τον σωστό τρόπο», ας πάνε πρώτα ένα γεύμα στην Περαχώρα να δουν τι σημαίνει πραγματικά ν’ αγωνίζεσαι χωρίς να σου δείχνει κανείς τίποτα.

ΟΤΙΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!! Γαμώ τους μπαμπάδες αυτούς ρε!!! Αυτοί που κάθονται στον πάγκο σα βασιλιάδες της περιοχής κι ούτε μιάμιση μπάλα δεν μπορούν να πιάσουν!!! Εμένα τι μου κάνει εντύπωση εδώ μέσα;;; Το γεγονός πως όλοι αυτοί οι παλιοί τζέντλεμεν του τένις ψάχνουνε μια πιστόλα ντουμάνια!! Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ—ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΣΑΝ ΘΕΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ!!! ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! Μπορεί να μην το βλέπετε;;; ΟΤΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟΥΒΛΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; Να του λένε συνέχεια "αυτό έτσι παιδί μου πρέπει να γίνει" ενώ εκείνος ξέρει πως η δική του κίνηση εκείνη τη στιγμή είναι καλύτερη κι από όλα τα βιντεάκια του Mouratoglou μαζί!! Αυτοί εδώ ψάχνουν έναν μπαμπά σα την τελευταία τους λύση—και τελικά αυτός που χρειάζεται είναι ΟΥΤΕ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ, γιατί ξέρει πως μπορεί ν' ανέβει μόνο του σα αερόστατο όταν τον αφήνουν ελεύθερο!!!

Πωπω ρε σύντροφοι, τι βλέπω εδώ; Σας έχω κοντά μου τρεις ώρες τρώγοντας ψητό σουβλάκι στη Περαχώρα και μόλις κατάλαβα πως όλοι ψάχνετε ξένο μπαμπά για τον κύριο μας σα να είναι εκείνος ο τελευταίος σεισμός στη Σέρρες το 2015 που ψάχνουμε το δικό μας λάκκο επιβίωσης. Ακούστε με τώρα: Ο Ljubičić είναι εκείνος ο τύπος που έκανε τον Σέρβο εκείνον πρωταθλητή επειδή του έλεγε «βάλε το πόδι σου εκεί που βλέπει το μάτι σου» — αλλά εμείς εδώ αναζητούμε έναν άνθρωπο που να του πει «σίγουρα βλέπεις το μάτι σου σωστά»; Ο κύριος μας δεν χρειάζεται έναν δάσκαλο μπουλντόζα που του δείχνει πού να βάλει το πόδι, χρειάζεται έναν άνθρωπο που να του θυμίσει πως όταν χάνει, το μόνο που έχει είναι τον εαυτό του σα σφιχτή πέτρα — και εκείνος ήδη το ξέρει. Κι όσο για τον Αμερικανό εκείνον του Rubinoff; Αυτός έκανε back-up player σα βιντεοπαιχνίδι επειδή είχε έναν γερμανό προπονητή δίπλα του που του έλεγε «βγάλε εκείνο το μέταλλο από τον αγκώνα σου» — μα εδώ ο κύριος μας έχει ήδη κάνει ντουζίνες drill σκληρότερα από αυτά τα drill του Γιώργη Βασιλόπουλου! Αυτό που του λείπει δεν είναι η τεχνική, είναι κάποιος που να του πει πως ακόμη κι όταν βγαίνει από το γήπεδο σα σκυλί μεσουρανήματος, εκείνος μπορεί να ξαναγίνει άνθρωπος μέσα σε τρεις ημέρες. Και τέλος, ας πούμε κάτι ξεκάθαρο: Αυτός ο Mouratoglou του σφραγίζει το πρόγραμμα σα πυξίδα χωρίς βορρά — κι εμείς ψάχνουμε άλλον πυξιδιά για να του πει «πρέπει να ακολουθήσεις αυτό το βορρά»; Ο κύριος μας δεν χρειάζεται μπαμπάδες σα αυτοκόλλητες ετικέτες που λένε «κίτρινο» σαν κάποιοι ψεύτες εμπόροι. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που να του θυμίσει πως ακόμη κι όταν οι άλλοι φωνάζουν «πάρε την μπάλα», εκείνος ξέρει ποια μπάλα πρέπει πραγματικά να πάρει — χωρίς κανείς να του το δείξει. Εσείς ψάχνετε έναν ξένο μπαμπά σα λύση σ' αυτή την ιστορία, ενώ εκείνος εκεί στέκει όρθιος σα στήλη μνήμης του εαυτού του. Και εμένα προσωπικά δεν μου πάει που όλοι θέλουνε να του βάλουν έναν ξένο δίπλα σα να είναι εκείνος ο τελευταίος εναπομείνας άνθρωπος σ' ένα ερημονήσι. Αφήστε τον λοιπόν να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα — ν' αγωνίζεται μέχρι τέλους, χωρίς κανείς να του λέει πως πρέπει ν' αλλάξει κάτι.

ρε παιδιά, εδώ μέσα γινόμαστε σα ζώα που ψάχνουμε το τελευταίο ψίχουλο ψωμί στη στάνη ενώ ο κυρ-Τάσος κοιμάται ήσυχα στο ωράριο του επειδή ξέρει πως το αύριο δεν είναι πάντα κόσμος. θα σας πω κάτι που κανείς δεν θυμάται εδώ πέρα: πριν χρόνια, πριν ακόμα ξεσπάσει ο μικρός μας σα πυροτέχνημα στον τελικό του Ρολάν Γκαρός των junior, υπήρχε ένας τύπος, ένας Έλληνας πλέον θρύλος της προπονήσεως στους μικρούς, ο Λευτέρης Λιάκος εκεί από την Κοζάνη. Αυτός είχε βγάλει δύο-τρεις πρωταθλητές στους εφήβους, αλλά κανείς δεν τους άκουγε επειδή έκανε τα πάντα σα να έπαιζαν σκάκι πάνω στο γήπεδο — "πάρε την πλάγια μπάλα εκεί που κοιτάει η μύτη σου", "κοίταξε πρώτο τον αντίπαλό σου πριν ανοίξεις", όλ’ αυτά αυτά τα βασικά που κανείς σήμερα δεν θεωρεί σημαντικά επειδή ξέσπασε ο μεγάλος θόρυβος γύρω από τρισδιάστατες αναλύσεις. Κι όμως εκείνος ο Λιάκος είχε κάνει έναν πρώην αγνοούμενο τον Κωνσταντίνο Μήτσο εκεί από την Ξάνθη, έναν τυπικό provinciano που σηκωνόταν στο γήπεδο σα σφιγμένο ελατήριο κι έκανε το φαινόμενο γύρω-γύρω να μοιάζει σα παιδική χαρά. Κι αυτό επειδή; Δεν του έμαθε περίπλοκα κόλπα — του έμαθε πως όταν στέκεσαι εκεί σα να έχεις δώσει ότι είχες, τότε οι άλλοι έχουν ήδη χάσει πριν ακόμα κοιτάξεις προς εκείνον. Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ξένο μπαμπά σα να πρόκειται για θεραπεία shock — κανείς δεν λέει πως ο κύριος μας δεν ξέρει πως πρέπει να κάνει κινήσεις σαν εκείνες των ζουμ, κανείς δεν του έχει δείξει πως εκείνος εκεί έχει ήδη γίνει ικανός να διαβάζει τον αντίπαλό του σα ανοιχτό βιβλίο ενώ εκείνος ακόμη σκέφτεται τι γράμμα βγαίνει πρώτο. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος που να μην του δείξει κάποια νέα κίνηση, αλλά να του θυμίσει πως όταν σηκώνεται εκεί στο γήπεδο χωρίς κανέναν δίπλα του, τότε έχει ήδη κερδίσει έναν αγώνα σ' αυτόν τον ίδιο τον εαυτό του. κι αν σας φαίνεται υπερβολή, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα στο Ουίμπλεντον όπου ο μικρός μας έκανε σέτ μπονάντ βγαίνοντας σα αστραπή από εκείνες τις δύσκολες φάσεις — κανείς ξένος μπαμπάς εκεί δεν είχε μιλήσει μαζί του εκείνες τις ημέρες. Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν ο εαυτός του, εκείνο το κάτι σκληρό μέσα του που δεν το μαθαίνεις από κανέναν τίτλο του passé. άρα λοιπόν, αντί να ψάχνουμε έναν ξένο σα φωτογραφία στο Instagram, ας αφήσουμε τον κύριο μας ν’ απολαμβάνει εκείνο το αίσθημα πως ακόμη κι όταν βγαίνει σα κουρέλι από ένα σετ, ξέρει πως την επόμενη στιγμή μπορεί να γίνει ο ίδιος εκείνος κεραυνός που συνέτριψε τον αντίπαλό του. η μοναξιά του στον κορμό δεν είναι έλλειψη ανθρώπων — είναι ανάγκη ν’ ακούσει τον εαυτό του πάνω απ’ όλους τους άλλους θορύβους. και πιστέψτε με, έτσι γίνεται και στον πόλεμο — δεν χρειάζεσαι έναν ξένο στρατηγό που να σου δείχνει πως πρέπει να πυροβολήσεις, χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που να σου θυμίσει πως ακόμη κι όταν σου τελειώνει το ντουφέκι, μπορείς ακόμα ν’ αντέξεις.