Αυτή την βραδιά του Ιουνίου χορεύαμε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός σαν οικογένεια!
τι ωραία μνήμη βγήκε πάνω μου σήμερα πρωί όταν άνοιξα το κουτί με τις παλιά φανέλες... εκεί κάτω, κάτω από μπόλες κουρασμένα αθλητικά ήταν η κίτρινη φόρμα του Ρολάν Γκαρός 2021. Την τίναξα σα θύμισμα κι αναπολούσα πόσοι είμαστε εκεί σπίτι μου εκείνο το βράδυ μαζί μ' αυτή τη γνωστή παρέα απο Τρίκαλα - δεκαπέντε άτομα σφιχτοδεμένοι σαν σωρός στους καναπέδες, οι γυναίκες με τις βέρες ντυμένες στα κίτρινο, οι γιοι μου τρέχανε σα μικροί διάβολοι ανάμεσα στις καρέκλες κρατώντας ποτήρια Coca-Cola σα σύμβολα πολέμου.
αυτή την κίτρινη φάση εκείνο το βράδυ; δεν ήταν αγώνας τένις ήταν ένας γάμος σκόρπιος στον καναπέ μας. Ποτέ δεν ξεχνάω πως όταν ανέβηκε εκείνο το στάνταρ - φουλ μπάλα στο τσάκισμα του Γουόλτερς - άρχισαν να κάνουν κανταδόρικα όλα τα σπίτια μας μαζί, σα γιορτή χωριού. Εκείνος ο Φεντ μαζί τους άλλους γύριζαν σα ζητιάνοι στους γείτονες κρατώντας κινητά ψηλά πάνω από το κεφάλι σα κατακτητές "...βγείτε έξω ρε κόσμε, χορεύουμε!".
και ξέρετε τι ήταν όλο αυτό το πράμα; όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ ήταν εκείνο το αίσθημα πως είμαστε όλοι μαζί σ' έναν τόπο, σ' έναν κλειστό κύκλο σα οικογένεια. Αυτά τα χρόνια ένιωθα πως δε βλέπαμε τον αγώνα - τον ζούσαμε μέσα στα σπίτια μας σαν ήταν δική μας νίκη.
τώρα εδώ μιλώντας αλήθεια: όσοι ήταν μαζί εκείνο το βράδυ ξέρουν πως αυτή η ομάδα δε βγήκε έτσι από το πουθενά - έγινε δική της γενιά η ίδια γενιά που μεγάλωσε βλέποντας στις μίνι οθόνες τους βίους των αγώνων εκείνους του Πάρις 2014 όταν ο Φεντ έκανε τους προκριματικούς στους κόλπους των γιαγιάδων.
μαζέψτε τα στόματα, ανοίξτε τα αυτιά... επειδή όταν θυμάμαι εκείνο το στάνταρ ξανά μένει ζωντανό μέσα μου αυτό εδώ λόγο: κανείς αγώνες δεν στέκεται στη μνήμη σαν μια οικογένεια γιορτάζει μαζί. Κι όσοι ζούσαν εκείνο το βράδυ ξέρουν πως όλοι εκείνοι οι νικητές ήταν μέσα σ' αυτά τα δωμάτια μαζί μας αγκαλιασμένοι σαν οικογένεια.
... και μάλιστα: μια παρέα απο Τρίκαλα ακόμα και σήμερα κάνει γκουγκλάρισμα πριν κάθε αγώνα ψάχνοντας τους αριθμούς των αντιπάλων; εγώ τώρα πως νιώθω; λες και πρέπει να δω αριθμούς για ν' αγαπώ τον άνθρωπο μου. 😄
ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΩ; εκείνο το βράδυ του Ιουνίου θυμάμαι σα χθες... εγώ σπίτι μου στην Κυψέλη τσούγκριζα κρασί ανάμεσα στο Αιγαίο και τις κόλπες μας σα χίλιοι φίλοι έπεφταν πάνω στον καναπέ μου 🍷🔥 οι γάτες πήγαιναν ξεγουλώντας καθώς η κίτρινη εικόνα πάνω στην τηλεόραση έγινε ζωντανή ιστορία! όταν πέτυχε εκείνο το στάνταρ σηκώθηκα όρθιος σα στραβός στην αυλή κάνοντας ντου με τα χέρια σα σπασμένοι πύργοι αστυνομικοί 🚨 όταν σηκώθηκε ο τίτλος "ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ - ΡΟΛΑΝ ΓΚΑΡΟΣ 2021" άρχισα να τραγουδώ σα να μην υπήρχε αύριο μαζί με το διπλανό μου γείτονα που είχε βγει στον δρόμο ντυμένος σα τον Φεντ φορώντας κίτρινο πουκάμισο σαν τρελός! εκείνη η βραδιά δεν ήταν αγώνας ήταν η κορυφή ενός βουνού που οι φίλοι μου φτάσαμε μαζί σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον σα αχόρταγοι ψαράδες πάνω σ' ένα πλοίο έτοιμοι ν' αλλάξουμε ιστορία 🚢 κι όταν τελείωσε όλα ήταν σιγανά κλάματα ανάμεσα στις κουβέντες και στους γείτονες που είχαν βγει όλοι στον δρόμο τραγουδώντας σα μια μεγάλη οικογένεια φωτισμένη από κίτρινο φως... ποτέ δεν ξεχνώ πως εκείνος ο Φεβρουάριος του 2021 στον Παρίσι ξεκίνησε όλα αυτά εκείνοι οι γέροι στις μίνι οθόνες έγιναν δάσκαλοι μας... γελάμε σα τρελοί τώρα θυμούμενοι εκείνον τον κακόκαρδο αγώνα στον Ρότερνταμ όταν ο Φεντ έκανε πάλι σαλάχ... αλλά εκείνο το βράδυ του Ιουνίου ήταν αυτό εκεί που όλα έγιναν ξεχωριστά και όσοι ζούσαν εκείνο το παιχνίδι ξέρουν πως η ομάδα του σήμερα δε χτίστηκε μόνο στους γηπέδους χτίστηκε μέσα στις καρδιές όλων αυτών που ζήσανε αυτήν την ιστορία σα δική τους οικογένεια 💛🔥
ρε αγόρια μου βγήκα σήμερα να ψωνίσω κι αντί για αβγά έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνω στα ράφια κάτω από τα ψωμιά εκείνα τα μαύρα ντορικά κουτιά που έχω αποθηκευμένα σα θησαυρό... εκεί μέσα, ανάμεσα στις παλιά φωτογραφίες της γέννας της μικρής μου και στα εισιτήρια των τελευταίων εκτός έδρας, βρήκα εκείνο το τσαλακωμένο χαρτί Α4 που είχε μπει στο σακίδιο μου εκείνο το βράδυ σαν προέκταση του σώματός μου...
εκείνος ο τιμοκατάλογος της ιταλικής πιτσαρίας πίσω από το γήπεδο που φτιάχναμε πίτσες σα στρατιωτικό απόθεμα τρία χρόνια νωρίτερα ήταν γεμάτος σημειώσεις στο περιθώριο — όχι ψιλογράψιμο σα αυτοσχεδιασμός τραγουδιού πάνω στον αγώνα, αλλά ηhabiση σα στρατιωτική προετοιμασία:
"όταν γίνει εκείνος ο backhand αριστερά στο δεκατέσσερα-σαράντα, πρέπει όλοι μαζί να σηκωθούμε σα σεισμός γιατί τότε είναι που θ' ανοίξει ο ουρανός" έγραφε εκεί δίπλα στο κόκκινο της σάλτσας ντομάτας σαν κάποιος φύλακας αγγέλος είχε αφήσει οδηγίες δικές του...
και ξέρετε τι έγινε εκείνο το πρωί όταν ξέφυγα; κάθισα στη μέση του σαλονιού μας στην αγορά των Χανίων με την πίτσα ακόμα ζεστή στα χέρια κι άρχισα να ξεδιπλώνω εκείνο το χαρτί σαν να ήταν η Αρχαία Θουρίδα εκείνος ο πίνακας του Λεονάρντο... η γυναίκα μου κοίταξε την κίτρινη σάλτσα στο περιθώριο και έκανε έτσι με το μάτι σα να 'ταν επίτηδες εκεί η γεύση εκείνης της νύχτας πάνω στο χαρτί...
εσείς φαντάζεστε εκείνο το στιγμιαίο που πάνω στο γήπεδο γινόταν εκείνος ο σπάσιμο της μπάλας όταν εμείς εδώ βρισκόμασταν στριμωγμένοι σα σardines σ' εκείνο το τραπέζι της πιτσαρίας, οι γιοι μου είχαν βάλει τις φανέλες σα μαντήλια γύρω από το λαιμό τους σα ολοκληρωμένοι στρατιώτες εκείνης της φυλής;
τέλος πάντως, θα δούμε... εκείνο το χαρτί τώρα κρέμεται πάνω από την κουζίνα σα υπόμνημα ότι εκείνες οι ιστορίες δεν ήταν ποτέ μόνο αγώνας — ήταν πάντα οικογένεια τριγυρισμένη σαν έναν μεγάλο πίνακα ζωντανό ζωγραφισμένο πάνω στους καναπέδες μας... 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τώρα τελευταία όταν βλέπω τον Τσίτσι πάνω στην οθόνη μου νιώθω κάτι διαφορετικό — όχι σα δάκρυ, σα ανάμνηση που ανοίγει σιγά σιγά σα παλτό στην ντουλάπα. Εκείνο το βράδυ του Ιουνίου δεν ήταν μόνο ένας τίτλος, ήταν η στιγμή που όλες οι φανέλες σωρεύτηκαν πάνω στους καναπέδες σαν κίτρινος χιονιάς στις πλατείες των χωριών μας. Μα τότε ήταν πιο εύκολο να χωρέσουμε όλους μέσα σ' έναν κύκλο, ακόμα κι αν ήμασταν δεκαπέντε στο σπίτι του Dimitris με τις βέρες στ' άσπρο-κίτρινο στους λαιμούς.
Τώρα πάλι όπου κι αν βρίσκεσαι έχει γίνει μεγαλύτερη η οικογένεια, όχι σα ξεπούλημα της αρχής, αλλά σα δέντρο που μεγαλώνει χωρίς να χάνει τις ρίζες του. Παλιά ζούγαμε τον αγώνα σαν μια γιορτή χωριάτικη που ξεγέλαγε τους γείτονες — θυμάστε πώς εκείνος ο τιμοκατάλογος της πιτσαρίας στους Χανιά έγινε το Εικονοστάσιο όλων μας; Σήμερα βλέπω τους γιους εκείνων των παιδιών ν' αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα κύματα χωρίς πανικό, κι εκείνοι μάλιστα κάνουν γκουγκλάρισμα σα να ψάχνουν αριθμούς σα νόμισμα από το παρελθόν — διαφορετικό πράγμα, έτσι δεν είναι;
Παλιά οι νίκες είχαν την αχτίδα εκείνου του βρόχου στη ζώνη όταν ανέβαινε εκείνο το στάνταρ στο Ρολάν Γκαρός· σήμερα οι νίκες γίνονται σιωπηλά, σα δουλειά που έχει τελειώσει πριν τις δέκα το πρωί. Την ίδια στιγμή όμως, όταν ο Τσίτσι στέκεται εκεί πάνω στην κορυφή του τένις σα δάσκαλος που ξέχασε τους εαυτούς του, νομίζω πως εκείνο το αίσθημα της οικογένειας έχει γίνει μια συνήθεια αντί για περιστατικό. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται πια κίτρινες φανέλες στους καναπέδες για να γιορτάσει — η οικογενειακή φωλιά έχει μεγαλώσει τόσο ώστε χωράει ολόκληρη την πόλη μέσα της.
Όχι πως παλιά ήταν καλύτερα· εκείνο το βράδυ ζούσαμε σαν οικογένεια επειδή ήμασταν λίγοι ακόμα γύρω στον κυκλικό καναπέ. Τώρα βλέπω εκείνους τους ανθρώπους στις εξέδρες του Ρολάν Γκαρός να τραγουδούν ακόμη πιο δυνατά σα ν' αποφάσισαν πως ολόκληρο το γήπεδο πρέπει ν' ακούει την ιστορία εκείνης της νύχτας. Και η ίδια αυτή ιστορία σήμερα έχει γίνει μια αστείρευτη πηγή — όχι σα μουσειακός θησαυρός κλειδωμένος σε κουτί, αλλά σα τραγούδι που συνεχίζει να λέγεται σε κάθε γωνία, ακόμα κι όταν κανείς δεν το ζητάει πια.
xG > συναίσθημα.
Ρε αγόρια βρε, εμένα με έπιασε σήμερα η νύστα στην αποθήκη κι άρχισα να ψάχνω ανάμεσα στις κουρτίνες των ράφια που είναι σαν αλυκές ξεραμένες... βρήκα εκείνο το σωρό από παλιά boxers μου κίτρινα σα φανέλες! Κάποιος είχε γράψει πάνω μου με στυλό "2021" σα να 'ταν τυχαίο τσούρμο εκείνος ο Νοέμβρης στο Γουίμπλεντον όταν έκανα πίτσα στο τέλος του τρίτου σετ σαν κανονικός μπουφετζής επειδή είχε τελειώσει η σειρά μου στους υπολογιστές.
Αλλά αυτά τα χρόνια στην οικογένεια ποιός θυμάται πια εκείνον τον Απρίλη του 2018 όταν πήγαμε στη Ρόδο σα βαρκάδα για τον αγώνα του Φεντ κι έλειπαν οι αναπτήρες; Βγήκαμε όλοι στον δρόμο σα μπουλούκια κουτσουμπολιών κρατώντας αναπτήρες σαν μικροί Μαυροβούνιοι... μέχρι εκείνος ο ντόπιος γέροντας μας έδωσε ένα σπίρτο!
Τώρα πάλι σα δουλειά βρήκα σήμερα το πρωί στο ψυγείο μου ένα λουκάνικο σαν κίτρινη φανέλα μικρού μεγέθους — πήρα την οικογένειά μου και κάναμε γιουχού γύρω-γύρω σα όταν έκανε ο Φεντ εκείνο το backhand σαν στιγμιαίο σεισμό στους καναπέδες των Χανίων! Κι όταν τελείωσε όλοι χοροπηδούσαν σα να τους είχα τρέξει ένα μπουκάλι ρακή στο ποτό... γιατί τέλος πάντων εκείνη τη βραδιά ο τίτλος δεν ήταν μόνο μία λέξη — ήταν η πρώτη φορά που είδα τον γείτονα του πέντου να φοράει κίτρινη σκούφια σα αράχνη πάνω στο κεφάλι! 🤣🍿
Μετά σηκώθηκαν όλα τα σπίτια σα να είχαν ανοίξει παντόφλες σα στρατός... κι ο ίδιος ο δρόμος έγινε κανάλι νεροποντής σα εκείνος ο αγώνας του Ρότερνταμ όταν ο Φεντ έκανε εκείνον τον σαλάχ σα γυμναστής στους πρώτους βηματισμούς του πρωταθλήματος. Πάντως εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνο το κουτί από πίτσες σαν θησαυρό μέσα στη μπαγκέτα μου — επειδή πάνω στο κάτω μέρος έχει τις υπογραφές όλων σαν κοάλα στο Facebook! 😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿