Από τον τροχό του χρόνου μέχρι το χρυσό ματς: Μνήμες που ποτέ δεν ξεθωριάζουν!

ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ μιλάμε εδώ για εκείνες τις τρεις βραδιές σα φάντασμα της παιδικής μου ηλικίας ήρθε στα πόδια μου 🔥 όταν πρώτη φορά βγήκε ο Σταύρος εκεί πέρα με εκείνο το βήμα του σα να κουβαλούσε μέσα του κάθε στέρηση της Κρήτης μέσα στις κάλτσες του! Θυμάμαι που είχαμε πάει πρώτες σειρές δίπλα στο διοικητήριο γιατί εκείνες τις μέρες είχαν κλείσει όλα τα δρομολόγια κι έπρεπε ν' ανέβω πρωί-πρωί στη βάρκα μας, αφήνοντας την Τσικουδιά στα χέρια του πατέρα μου σα μπαλονόχαρτο πάνω από τη θάλασσα. Και τώρα φαντάσου: τρίτος γύρος στο αντίπαλο τμήμα, 15-40 στο ίδιο παιχνίδι... όλος ο κόσμος βγάζει γογγύλια σα μόλυβδος στο πλάι μου κι εγώ νιώθω σα να μην έχει ήλιο σήμερα στον ουρανό του Ολύμπου! Εκείνος λοιπόν στέκεται εκεί σα ρίζα πλατάνου, δεν τρέχει σα τρελός, ΑΠΛΑ ΑΝΑΠΝΕΙ... και κάνει δύο βολές σα βλήματα από κανόνι πάνω στη γραμμή 💪😱 όταν εκείνος ο Χότζα τον ρίχνει στην κούνια. Κι η σιγή εκείνης της στιγμής;;; σα να κόπηκε ο νους όλου του γηπέδου! Εγώ έτρεξα σα αμόκ στην προβλήτα μας όταν ξαναβγήκε εκείνος στον αγώνα – μόλις είχε σπάσει το γηπεδάκι του Ολυμπιακού μπάλα που 'χα φυλάξει χρόνια σαν θησαυρό! Την ίδια στιγμή ήρθε κι ένα βίντεο στο κινητό μου από τον θείο μου στη Νάξο: ολόκληρο το χωριό σηκώθηκε όρθιο σα ένας άνθρωπος γιατί εκείνο το βράδυ ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ! 🔴

τι άλλο σας φέρνει πίσω εκείνο το γήπεδο της ιταλικής πρωτεύουσας, εκτός από τις εικόνες που είχαμε δει πέντε φορές στους ύπνους μας; εκείνο το βράδυ στη Ρώμη ήρθε κάτι σαν ολονυχτία στο φλάουλ του ανθρώπου... θυμάστε πως όταν εκείνος έκανε το άλμα για το στέμμα, ο Ήλιος φαίνεται πως είχε κλειδώσει πάνω από τον Τίβερη κι οι σκιές των ελαιόδενδρων πήγαιναν ένα σέρβις μαζί του; κι όμως, πιο δυνατό υπήρξε εκείνο το τσάι πριν τον αγώνα, στις εγκαταστάσεις του Foro Italico. μπαίνει μέσα ο Σταύρος κι έχει μαζί του μια τσάντα από τον παιδικό σύλλογο της Κρήτης — μέσα κρύβει όχι μόνο μία φανέλα αλλά την ψυχή όλων εκείνων που εκείνη την εποχή τον είχαν γράψει στα χαρτιά τους σαν μια υπόσχεση που ποτέ δε φαινόταν να τελειώνει. ήταν σα να 'φερνε μέσα του ένα κομμάτι από το νησί εκείνου του Νοέμβρη όταν είχε χιονίσει στο ΟΑΚΑ κι εμείς κρυφτό βάψαμε σαν τρελά μέσα στα γραφεία της ΕΦΟΡΙΑΣ ψάχνοντας ένα ζεστό περιβάλλον γιατί αλλιώς ηhabi 통제! και ξέρετε τι μου έχει μείνει σήμερα εκείνης της βραδιάς; το συγκεκριμένο τραγούδι που παιζόταν όταν αυτός έκανε το τελευταίο χτύπημα. όχι κάποιο τσιπουράδικο τρακάρ, όχι καν τι στιγμή σβήστηκε η μουσική. όχι! κάτι διαφορετικό: ένας老爷子 από εκεί κάτω έπαιζε μαντολίνο σα βαλκανικός εκείνος σκοπός από το χωριό που είχε φτάσει μέχρι την κερκίδα με αυτήν την ιστορία από αδειανό νερό και γόπες. όταν εκείνος άλλαξε χέρια στον αγώνα, εκείνος ο老爷子 άρχισε να ξαναπαίζει το ίδιο μοτίβο — σα να ήξερε πως εκείνο το σημείο ήταν γραφτό πως θα πάρει αυτήν την έκταση. πιστεύετε ότι η μουσική εκείνη έκανε το γήπεδο ακόμη πιο άγριο ή ήταν τελικά το μυστικό όπλο που βρήκε η ψυχή του ανθρώπου εκείνος εκείνο το βράδυ; 🎻🔥

Μα φτάνουμε τώρα με αυτά τα μαρτύρια 🤣😂 Άκουσα πως όταν τελείωσε εκείνο το ματς στη Ρώμη ένας τύπος στα πρώτα τραπέζια πήρε την μπουκιά από το στόμα του σα να μην ήξερε πως υπάρχει τέτοιο πράγμα σα νίκη! Εγώ εκείνες τις μέρες δούλευα βάρδια στη αποθήκη κι όποτε έκανα διάλειμμα έβγαζα την κουβέρτα μου από την τσέπη μου σα λάβαρο: "Ο Σταύρος τρέχει ξανά!!!" 🍿🔥 Και ξέρετε τι θυμάμαι περισσότερο; Την φάση που βγήκα νικητής στο γήπεδο μιας νυχτερινής σφαγής τριών ωρών επειδή εκείνη την ώρα είχα την σωστή βρύση νερό να πιω — ενώ ο κόσμος εκεί γύρω έκανε πιο γρήγορα τη σειρά του από τους αργούς εχθρούς του Σταύρου στις μεγάλες βολές! 😭🤣💪