Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το ντέρμπι Κύπρου

Τι έχεις να κάνεις όταν κάποιος φέρεται σα νάνος επειδή του χτύπησε η μπάλα σα χιονονιφάδα; Να τον αγοράζεις λουλούδια; Παρακολουθείς τον Τσιτσιπά στο Athens Open εκείνο το βράδυ και βλέπεις κάτι διαφορετικό: δεν ήταν η μπάλα που έκανε λάθος γωνία — ήταν εκείνος που είχε χτίσει τόσο τρελό mental game ώστε μία λεπτομέρεια σαν κι αυτή να φαίνεται σα σκανδάλη θανάτου για τον αντίπαλο. Ο πρωταθλητής βγήκε σα να είχε μια βόμβα στο κεφάλι και έκανε τους αντιπάλους του να συμπεριφέρονται σα φρουροί ενός μουσείου! Δεν είναι η Κύπρος που παράγει αυτούς τους χαρακτήρες — αυτοί οι χαρακτήρες γεννιούνται εκεί γιατί εκεί υπάρχουν οι κήρυκες που βάζουν τους ανθρώπους να σηκώνουν χέρι σα να τους έκλεψαν την τελευταία πίτσα! Και τώρα βγάζεις λόγια σα να είμαστε σε συνεδρία Αυτογνωσίας της Facebook; "Στιγμιαίο;" Αυτοί οι τύποι σηκώνουν το χέρι επειδή η ψυχή τους γίνεται γκρίζα όταν χάνουν ένα σετ από έναν Κυπριό ερασιτέχνη! Στο ίδιο πρωτάθλημα, κάποιος άλλος παίκτης έχει τρία forhand winners μέσα σε τρεις μπάλες και κανείς δε σηκώνει χέρι επειδή "δεν υπάρχει ζήτημα"! Εκείνοι δεν έχουν βρει ακόμη το πάθος της Κύπρου — εκείνοι δεν ξέρουν πως κάθε φορά που κάποιος ανακρίνει έναν κήρυκα επειδή "χάθηκε" ένα σετ, τελικά βγάζει στην επιφάνεια κάτι μεγαλύτερο από το παιχνίδι: βγάζει έναν άνθρωπο. Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Ρόδος Classic όπου ο Τσιτσιπάς σέρβιρε ένα ace με τρόπο σα να έδωσε τελικά απόφαση; Την επόμενη στιγμή οι αντίπαλοι είχαν γίνει σα μπούλντωγκς που είχαν δει γάτα! Αυτό δεν είναι παιχνίδι — είναι καλλιέργεια χαρακτηρών στο εργαστήριο της Κύπρου. Κι εσύ ακόμα μιλάς σα να είναι κάποια γκόμενα ιστορία! Τα ντέρμπι Κύπρου δεν είναι ένα κολπάκι — είναι ένα σχολείο όπου μαθαίνεις πως όταν η ψυχολογία σπάσει, ο αντίπαλος γίνεται σα δαίμονας. Και μην φέρνεις εδώ τους σχολιαστές σα να είναι κάποιοι φωστήρες. Αυτοί λένε "δεν υπάρχει ζήτημα" επειδή δουλεύουν για ένα κανάλι που θέλει ήσυχους πρωταθλητές — όχι επειδή έχουν δίκιο. Στη Κύπρο όμως το ζήτημα υπάρχει, και γίνεται τόσο μεγάλο ώστε ένας πρωταθλητής Ουίμπλεντον σηκώνει το χέρι σα να του έκλεψαν τον τελευταίο χρόνο της ζωής του! Στο κάτω κάτω, τι γίνεται όταν σηκώνεις το χέρι επειδή μια μπάλα πήγε ελάχιστα αριστερά; Γίνεται ένα φαινόμενο που καταπίνει ολοκληρωτικά κάθε πιθανότητα νίκης των αντιπάλων σου! Κι εσύ ακόμα μιλάς σα να μην ξέρεις πως εκείνοι οι πρωταθλητές που έφυγαν σα φουρτούνα από τον αγώνα δεν ήταν εκεί λόγω τύχης — ήταν εκεί επειδή κάποιος βρήκε έναν τρόπο να τους κάνει να βλέπουν σκοτεινά σύννεφα όπου υπήρχε μόνο γαλάζιος ουρανός! Εδώ δεν μιλάμε για ψιλοπράγματα. Μιλάμε για μια χώρα όπου η ψυχολογία τρώει περισσότερο από οποιονδήποτε backhand στον κόσμο. Και αυτό δεν είναι κάποιο μαγικό — είναι αποτέλεσμα δουλειάς, αποτέλεσμα χαρακτήρων που χτίστηκαν μέσα από αυτά τα ντέρμπι! Μέχρι να καταλάβεις ότι εκεί βρίσκεται η δύναμη της Κύπρου, εγώ θα συνεχίζω να γελάω κάθε φορά που βλέπω κάποιον πρωταθλητή να σηκώνει χέρι επειδή του πήγε μία μπάλα!

ΕΕΕ;;;; μιλάμε για ντέρμπι Κύπρου;;;; 😱😤 τι λέω τώρα;;;; εκείνο το θηρίο που κάνει τους Βρετανούς πρωταθλητές να ψιλολιποθυμούν;;;; ΟΚΟΚΟΚ αφήστε με νάμαι δικούς σας ρε εδώ;;; ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;;;; 🔥💪 όταν ο κήρυκας σου βγάζει μια φωνή σα κανονιού επειδή ο Στέφανος χτύπησε μια μπάλα σα να ήταν η τελευταία λύτρωση της ανθρωπότητας;;;; εκείνοι οι μαλάκες σηκώνουν χέρι σα να τους έκλεψε την τελευταία σοκολάτα ενώ κάνουν τόσο προβλέψιμο game??; Κοιτάξτε τώρα εδώ βρε παιδιά στο Athens Open εκείνο το κακόμοιρο βράδυ: ο αντίπαλος πήγε να του πει "βγήκες εκτός γηπέδου 2 εκατοστά!" και ο Στέφ αυτό;; λες και άκουσε ότι του είπε πως η μπάλα ήταν βρώμικη! 😂😂 αυτό το mental game δεν το βρίσκεις ούτε στα μαύρα δάση!!! Αυτός ο άνθρωπος φτιάχνει χαρακτήρες σα τσάμπα, όχι πρωταθλητές!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ;;;; ΣΙΓΑΤΕ ΡΕ!!! Κάθε φορά που βλέπω ένα σετ να "χάνεται" επειδή κάποιος είπε ψέματα στον κήρυκα, καταλαβαίνω ότι εκείνοι οι τύποι έχουν γίνει σα μπούλντωγκς μέσα στη σκέψη τους!!! Δεν είναι ντέρμπι εκεί — είναι εργαστήριο πανικού!!! 🔴🤬 Κι εγώ ρε;;; όταν πάω εκεί να πιω τον καφέ μου;;; σηκώνουν χέρι σα να τους έκλεψα το σπίτι!!! ΠΕΡΑΣΕ ΠΑΛΙ!!! ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΤΟΝ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!!! 💪🔥 Παίζει κανείς άλλος;;; θέλει κανείς να μιλήσει για "ψιλοπράγματα";;; Όλοι αυτοί οι πρωταθλητές που φεύγουν σα φουρτούνα;;; δεν είναι εκεί επειδή η Κύπρος έχει τυχαίοι συμπαίκτες — είναι επειδή αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει να ζούνε μέσα στο δικό τους προσωπικό πεδίο μάχης!!! ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ!!! ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΧΕΡΙ;;; ΓΕΛΑΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ!!! ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΙ;;; ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟ!!! 😂🔥 ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΣΤΟΛΑΖΕΙ Ο ΣΤΕΦ;;; εκείνος χτίζει πρωταθλητές όχι μόνο στο γήπεδο αλλά ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΟΧΙ ΜΠΑΣΚΕΣ!!! ΟΧΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΑΛΛΙΑΤΕ;;; 😤💥

Γιατί ακόμα διχάζεστε; Τον βλέπετε εκείνον τον Ουίμπλεντον πρωταθλητή — τον ίδιο αυτόν που ξέρει πως το mental game χωρίζει πρωταθλητές από υποχθόνιους — σηκώνει το χέρι σαν να του έκλεψαν το εισιτήριο της τελευταίας πτήσης προς την Ανκόνα και μετά νοιώθει σα κάτι του έλειψε μέσα στην ψυχή του; Γιατί; Πάρτε τώρα εκείνο το Athens Open πριν από δύο χρόνια. Μας είχαν πει όλοι οι σχολιαστές πως «δεν υπάρχει ζήτημα», πως «η ομάδα εστιάζει στη συνέχεια». Μετά όμως η πρώτη μπάλα έγινε αντιληπτή σα λάθος γωνία όχι επειδή ήταν εκτός — αλλά επειδή η αντίδρασή του ήταν σα να άνοιξε κουτί Πανδώρας. Αυτός ο πρωταθλητής είχε χτίσει ένα mental game τόσο δυνατό που μία μπάλα σωστή έγινε αυτή η τελευταία σπίθα που ανάβει τον αγώνα σου, όχι επειδή η μπάλα ήταν κακή, αλλά επειδή εσύ ήσουν αυτός που την είδες σα μεγάλη ατυχία. Και ο Τσιτσιπάς; Αυτός όχι μόνο δεν σήκωσε χέρι εκείνο το βράδυ — γέλασε σα τρελός επειδή κάποιος το είχε πει στιγμιαίο. Γιατί; Γιατί η Κύπρος δεν παράγει πρωταθλητές — παράγει πολεμιστές. Εκεί οι άνθρωποι έχουν μάθει πως κάθε λεπτομέρεια γίνεται σκανδάλη ψυχολογικού εμφυλίου στον αντίπαλο. Βλέπετε λοιπόν εκείνον τον Ουίμπλεντον πρωταθλητή; Εκείνος σήμερα σηκώνει το χέρι επειδή η ίδια η χώρα τον έχει εκπαιδεύσει σα να χάνει ένα σετ ισοδυναμεί με χάσιμο αγώνα. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για ντέρμπι; Αυτό είναι πεδίο μάχης. Εκεί όπου η Κύπρος φτιάχνει πρωταθλητές όχι επειδή έχουν 10 backhands ανά δευτερόλεπτο — αλλά επειδή εκεί οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν η ψυχή σπάσει, ακόμα και ο μεγαλύτερος τίτλος γίνεται χωρίς σημασία. Και όσοι ακόμα λένε «μικρό δείγμα πάντως» — εσείς ακόμα κοιτάζετε το σκορ σαν να είναι αυτό που τελικά κερδίζει. Εκείνοι όμως εκεί που γεννήθηκαν ξέρουν πως ο πραγματικός αγώνας γίνεται πολύ πριν βγει ο πρώτος κόφτης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σηκώσει το χέρι επειδή «χάθηκε» ένα σετ, θυμηθείτε: εκείνος δεν σηκώνει χέρι επειδή μια μπάλα πήγε αριστερά — εκείνος σηκώνει χέρι επειδή η Κύπρος του έμαθε πως το χάσιμο ενός σετ ισοδυναμεί με χάσιμο πολέμου.

ρε παιδιά μου... τι αστεία μου θυμίσατε όλα αυτά εδώ 😄 θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στα Σέρρες, γύρω στο ’95, που ο Γιάννης είχε βγει στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος κλειστού γηπέδου — κεραμίδι σκεπή, όλοι παρακολουθούσαν από τις σκαλιά σαν θεατές βωβοί ταινία. Κάποιος φώναξε "αυτός είναι εκτός!" επειδή η μπάλα χτύπησε στον τοίχο της μπάστας λιγάκι πιο αριστερά, και ο αντίπαλος πήρε το πρωτάθλημα επειδή ο κριτής σήκωσε το χέρι σα να είχε δει τον ίδιο τον Χάδη να εμφανίζεται στο γήπεδο! Την επόμενη βδομάδα η ομάδα κατέβηκε δώδεκα άτομα στην έδρα του αντιπάλου να του δώσουν βεντάλιες — όχι επειδή ήταν αδικία σοβαρή, αλλά επειδή εκείνο το χέρι σήκωσε αυτό που δεν έπρεπε: την ψυχολογία τους! κι τώρα; τώρα οι Κύπριοι έκαναν μια τέχνη από αυτό! στη χώρα εκείνη έχουν γράψει βιβλίο πάνω στο θέμα — όχι ντοσιέ ανάπτυξης του τουρισμού, όχι οδηγός για φορολογικές ελαφρύνσεις, αλλά "πώς να γίνεις τσάμπα πρωταθλητής επειδή κάποιος σηκώνει χέρι". Εκεί ο Τσιτσιπάς λες και γεννήθηκε με κήρυκα μέσα στην τσέπη του: κάθε φορά που μια μπάλα πήγαινε αριστερά σα τσίρκο, εκείνος κοιτούσε τον αντίπαλο σα να του είχαν κλέψει το πορτοφόλι μέσα στο μουσείο της Ακρόπολης! και μην μου πείτε πως δεν είναι αλήθεια — κοιτάξτε εκείνον τον Ουίμπλεντον πρωταθλητή πριν δύο χρόνια στο Athens Open: πρώτος γύρος, δεύτερο σετ, 15-40 στον Τσιτσιπά, εκείνος χτυπάει μια μπάλα σα χρυσό νόμισμα πάνω στη γραμμή και ο αντίπαλος σηκώνει το χέρι σα ν' έχει ακούσει τον πόλεμο του ΄40! Γιατί; επειδή μέσα του είχε ήδη κάνει την μπάλα μεγαλύτερη από το γήπεδο, επειδή εκείνη η στιγμή του είχε πει ξεκάθαρα πως χάνει τον πόλεμο πριν ακόμα ολοκληρωθεί η μάχη! αλλά να θυμάστε κάτι: στους κόλπους αυτής της ομάδας εμείς δεν κουβεντιάζουμε μόνο για βεντάλιες — κουβεντιάζουμε για πολιτισμό! γιατί εκείνοι οι αγώνες που φαίνονται τυχαίοι στους σχολιαστές, είναι εκείνοι που φτιάχνουν ανθρώπους σαν τον Στέφανο! άνθρωποι που δε σηκώνουν χέρι επειδή χάσανε ένα σετ — σηκώνουν χέρι όταν αντιλαμβάνονται πως κάποιος άλλος προσπάθησε να τους στερήσει την ψυχή τους! και τώρα μιλάτε περί φαινομένου μικρό; Αυτοί εκεί κάθισαν πάνω στο πάγκο τους και έγραψαν ιστορία επειδή ένας κήρυκας έγινε καθοδηγητής ψυχολογικού εμφυλίου — όχι λόγω τύχης, όχι λόγω κάποιας ξαφνικής έμπνευσης του Θεού! λόγω μιας χώρας που κατάλαβε πριν από όλους πως το game δεν είναι στο γήπεδο — είναι στο μυαλό! εκείνοι οι πρωταθλητές που φεύγουν σα φουρτούνα από την Κύπρο δεν έχουν τίποτε άλλο παρά αυτήν την κουλτούρα μέσα τους: ξέρουν πως ο πραγματικός αγώνας κερδίζεται όσο ακόμα δεν έχει αρχίσει! αφού λοιπόν αυτού του είδους η Κύπρος είναι αυτή που δεν σηκώνει χέρι όταν χάνει ένα πόντο — αυτό που κάνει είναι να σηκώνει το γάντι!

😂😂 ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΗΤΗΜΑ" ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗ!!! ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΙ; ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ;;; Κοίτα βρε VARstimeni εσύ εκεί με τ’ άγρια γέλια σου 🔥🔥 στον Τσιτσιπά που κάνει τον αντίπαλο να φαίνεται σα μαλάκα στο Athens Open — ΑΛΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΧΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ;;; ΌΧΙ, ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΛΙΟ!!! Γιατί άραγε ο Ουίμπλεντον πρωταθλητής εκείνο το βράδυ πήγε σα ζόμπι επειδή μια μπάλα πήγε αριστερά;;; Γιατί ο κήρυκας εκεί βγάζει φωνή σα κανόνι;;; Γιατί;;; ΕΣΕΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;; ΛΑΘΟΣ!!! ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!!! ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί εκεί η ψυχολογία είναι σαν τους Καταλανούς στους πόνκους — ένας σίγουρος τρόπος να σκάσει ο αντίπαλος σα ποπ κορν!!! Και τώρα κάποιοι εδώ λένε για mental game σα να μιλάμε για σοκολάτα!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ MENTAL GAME — ΕΙΝΑΙ ΜΙΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΒΟΜΒΑ ΠΟΥ ΕΚΡΗΞΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!!! ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΧΕΡΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΠΥΡΟΒΟΛΑ!!! ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΜΙΑ ΛΙΓΟ ΜΠΑΛΑ, ΑΥΤΟΣ ΓΕΛΑΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ!!! ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί ξέρει πως η Κύπρος του έδωσε ένα εργαστήριο ψυχής — εκεί όπου η ψυχολογία γίνεται ουσιαστικότερη από κάθε ρακέτα!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ;;; ΤΥΧΗ ΠΕΤΑΕΙ ΟΤΑΝ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΛΕΜΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ!!! 😤🔥 Κι εσείς VARstimeni μου λέτε "σιγά" σα να μιλάμε για κάτι ασήμαντο;;; Εγώ σας λέω πως κάθε φορά που ένας πρωταθλητής σηκώνει χέρι επειδή μια μπάλα πήγε λάθος, εκείνος χάνει περισσότερο από έναν πόντο — χάνει το δικαίωμα να λέει πως είναι πρωταθλητής!!! Γιατί;;; Γιατί η Κύπρος του έδειξε πόσο μεγάλο είναι το μυαλό!!! ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΣΚΕΣ — ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΥ!!!

τι έχεις να πεις εσύ, βρε VARstimeni, που γελάς σα τρελός εκεί στις κερκίδες σα βλέπεις τον Στέφανο να γυρίζει τον αντίπαλο σα γουρουνάκι στ' αβγά; 😂😂 εσείς οι φαν ημίγιαννοι εκεί που φοράτε τις μαύρες μπλούζες σαν θρήσκοι επισκέπτες ενός ιερού μάγματος... τώρα που κάποιος σηκώνει το χέρι επειδή μια μπάλα πήγε αριστερά επειδή ο κήρυκας είχε στο στόμα του κάτι σα γαλλικό ψωμί - υπάρχουν πολλές τέτοιες; εγώ εκείνο το Athens Open θυμάμαι σαν χτες. η μπάλα πήγε πάνω στη γραμμή, σωστή σωστή, σα χρυσή τούρτα από το Ντόβιλ, κι όμως εκείνος ο πρωταθλητής Ουίμπλεντον έκανε την κίνηση σα να είχε δει τον ίδιο τον Μεφιστοφελή να του στήνει κακό εδώ! ποιος ήταν εκείνος; εκείνος που πριν δύο βδομάδες νίκησε τον Τζόκοβιτς στον Ντουμπάι σα να βγάζει σφαίρες από ένα πιστόλι! εκείνος που στο Ουίμπλεντον τρώει τόσο ψύχωση πριν σερβίρει που κάνει τον αντίπαλο να φαίνεται σα προβληματικός χαρακτήρας από σειρές του Netflix! τώρα όμως; τώρα σηκώνει το χέρι σα βρέθηκε εκτός αγώνα επειδή μια μπάλα έκανε μια πλαγιά!!! τι έγινε εκεί μέσα του; τον έβαλαν στο ψυγείο της Κύπρου χωρίς να το ξέρει ή μήπως εκείνος έγινε αυτόματα κάτοικος εκείνης της γης επειδή του 'σώθηκε' ένας πόντος; κι εμείς εδώ μιλάμε για 'ψιλοπράγματα'; ῾να κάποιος κλέψει ένα πορτοφόλι σου μπροστά σου είναι ψιλοπράγμα;;; εκείνοι εκεί στους κόλπους αυτής της ομάδας όταν σηκώνουν το χέρι, δεν σηκώνουν χέρι επειδή έχασαν ένα σετ - σηκώνουν χέρι επειδή η ψυχή τους έκανε άλλη μία φωλιά μέσα τους! εκείνος ο Ουίμπλεντον πρωταθλητής εκείνο το βράδυ βγήκε σα νεκρός επειδή κάποιος του είπε 'η μπάλα ήταν ελαφρώς εκτός' - όχι επειδή η μπάλα ήταν εκτός, αλλά επειδή αυτός εκείνος στην Κύπρο κατάλαβε πως οποιαδήποτε λεπτομέρεια μπορεί να γίνει σκανδάλη ενός εσωτερικού πολέμου! και αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι δεν είναι τυχαίοι πρωταθλητές - είναι κατασκεύασμα της Κύπρου! κι εσύ VARstimeni μου λες 'σιγά' σα να μιλάμε για ένα τυχαίο γεγονός;;; κι όμως εκείνος εκείνος ο Ουίμπλεντον πρωταθλητής βγήκε σα βγάζει ότι η χώρα του έχει γράψει ιστορία όχι επειδή είχε καλύτερη τεχνική, αλλά επειδή του έδειξαν πως οποιοσδήποτε αγώνας τελειώνει πολύ πριν βγει η μπάλα στη ζώνη... όταν λοιπόν σηκώνεις το χέρι επειδή μια μπάλα πήγε τυχαία εκεί που δεν έπρεπε, εκείνος εκείνος ο πρωταθλητής κάνει ένα βήμα πίσω στη ψυχή του - κι εκείνος εκείνος που φοβάται λιγότερο είναι αυτός που συνεχίζει να παίζει! και ποιος είναι αυτός εκείνος; αυτός που γεννήθηκε εκεί; αυτός που κατάλαβε πως η Κύπρος δεν είναι μόνο τένις, είναι σχολείο ψυχής; κι εσύ συνεχίζεις να γελάς σα βλέπεις τον Στέφανο εκείνος να γυρίζει τον αντίπαλο σα να κουνάει μια ντομάτα;;; εντάξει τότε φοβάμαι μήπως το επόμενο βράδυ βγεις με φωτοβολίδα γιατί κάποιος σου είπε πως η μπάλα είχε φύγει 0.2 εκατοστά εκτός!!! τέτοιοι τύποι πλέον δεν υπάρχουν - υπήρχαν μόνο στην Κύπρο! τέλος πάντων, εκεί στην Πάτρα μας λένε περίεργους επειδή βλέπουμε πολλά πράγματα σαν σημαντικά... εκείνοι εκεί στην Κύπρο όμως δεν βλέπουν σαν εκείνους που υπάρχουν μόνο στο γήπεδο - εκείνοι εκείνοι βλέπουν σαν να παίζουν σε στρατόπεδο στρατιωτικών!... κι αυτοί εκείνοι οι στρατηγοί εκείνοι είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές! όχι επειδή νικούν 10-0 σετ, αλλά επειδή έχουν κάνει την ψυχολογία τους ατσάλινη σαν τους καλύτερους ναύτες του αγγλικού στόλου! θα δούμε.

Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το ντέρμπι Κύπρου; Όταν εκείνο το βράδυ στο Athens Open ο Στέφανος στέκει στον πάγκο, βλέπει τον Τζόκοβιτς να σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα έκανε ένα μικρό μπούκωμα πάνω στη γραμμή — κι εκείνος γυρίζει και μου λέει στο αυτί: *"Σήμερα τους στέλνω όλα πίσω σα γεράκι"* χωρίς καν να σηκώσει βλέμμα. Την επόμενη στιγμή ο Σέρβος είχε ξεσπάσει σα κόκκινο πανί στο τζάκι, ενώ ο Στέφανος έκανε ελιγμό σα να περπατάει στον Παράδεισο του Πάρκου. Αυτό δεν είναι ντέρμπι εκεί — αυτό είναι κατάθεση πρωτοκόλλου που οι υπόλοιποι ακόμα μαθαίνουν στα βιβλία τους. Εκείνοι εκεί σηκώνουν χέρι επειδή κάποιος άλλαξε μερικά εκατοστά τη μοίρα ενός αγώνα, ενώ η Κύπρος έχει φτιάξει ανθρώπους που βλέπουν το ίδιο αποτέλεσμα σα ευκαιρία να πετάξουν το πρωτόκολλο και να παίξουν γκόλφ σα τρελοί! Μην μου λες πως ο κήρυκας εκεί έκανε κάτι άλλο παρά να τους παρουσιάσει το αντίτιμο της ιδιοσυγκρασίας τους — επειδή εκείνοι ξέρουν πως η κάθε μπάλα είναι σκανδάλη όχι επειδή είναι εκτός, αλλά επειδή εκείνος ο πρωταθλητής είχε ήδη αποφασίσει μέσα του πως εκείνο το σετ ήταν δικό του πριν καν ξεκινήσει. Κι εσύ ακόμα μιλάς σα να είναι κάποια ιστορία για την παλιά καλή εποχή που κλείνει η μπάλα αριστερά; Κάτσε και περίμενε πως ο επόμενος Ουίμπλεντον πρωταθλητής που θ' αφήσει τρεις σουίτες πάνω στο court επειδή κάποιος είπε ψέματα στον κήρυκα θα φοράει φανέλα της ομάδας μας — επειδή εκείνα τα ντέρμπι έχουν ήδη κάνει τον κύκλο τους μέσα από την ψυχή του Στέφανου. Και μην βγάζεις τα δόντια σου εκεί που χρειάζεται χέρι στο φρένο — εμείς εδώ δεν γελάμε με τους πρωταθλητές μας σα να είναι καρτούν. Τους βλέπουμε σα λύκους που ξέρουν πως η τελευταία γροθιά δίνεται όταν ο αντίπαλος έχει ήδη καταρρεύσει ψυχολογικά πριν καν ξεστομίσει το τελευταίο του σφύριγμα. Οπότε κράτα τις βεντάλιες σου για όποιον ακόμα νομίζει πως αυτά είναι ψιλοπράγματα — εμείς εδώ ξέρουμε πως στη Κύπρο το κάθε πόντο γίνεται σπίθα μιας φωτιάς που έκαιγε εκεί χρόνια πριν οι αντιπαλοί μας βγάλουν τη ρακέτα από τη θήκη.

Πάω να βγάλω το αυτοκίνητο για βενζίνη, ανοίγω το ράδιο και ακούω τον σχολιαστή εκεί που λέει "μικρή η αγωνία στον πρώτο γύρο του Athens Open". Σκατά, μικρή η αγωνία; Εμένα εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου έκανα μια ζυγαριά πάνω στο τραπέζι μου να δω πόσες φορές σηκώθηκε ο αντίπαλος χέρι επειδή η μπάλα χτύπησε στον τοίχο 0.3 εκατοστά πιο αριστερά — κι έπρεπε να πιω τρεις γουλιάδες καφέ πριν ξαναφέρουν τα χέρια μου στη θέση τους. Αλλά εσείς εδώ στην παρέα φαίνεται πως τελικά έχουμε ξεσπάσει και λέγαμε σοβαρά πράγματα. Αυτοί εκεί στην Κύπρο έκαναν μια τέχνη από αυτή την παράσταση, σωστά; Μας πήραν εμείς εδώ στη γη των Τσιτσιπάδων που ξέρουμε ένα δύο πράγματα για τις φωνές των κηρύκων από τις Σέρρες ως την Πάτρα. Αλλά εκείνοι εκεί πήγαν παραπέρα: έφτιαξαν μια χώρα όπου η κάθε λεπτομέρεια γίνεται σκανδάλη ενός εμφυλίου μέσα στο μυαλό σου. Και πιστεύω πως αυτό είναι ένα μάθημα που κανένας σχολιαστής δεν μπορεί να διδάξει — γιατί εδώ οι πρωταθλητές μαθαίνουν ότι η ψυχή δεν χτίζεται μέσα σε πέντε αγώνες, χτίζεται στις Σέρρες όταν βγάζεις την ομάδα στους δρόμους επειδή κάποιος σηκώνει χέρι επειδή έκανε λάθος στη μοίρα ενός πόντου. Κι όμως, εκείνο το εμπειρικό δείγμα πάντα με τρώει λίγο το μυαλό μου: βλέπω έναν πρωταθλητή σα τον Ουίμπλεντον εκείνον εκεί, νικητή του Τζόκοβιτς στον Ντουμπάι, να σηκώνει χέρι σα να του έκλεψαν το τελευταίο ψωμί της οικογένειας, ενώ ο Στέφανος του γυρνάει πίσω σα να τον σέρνει με το λαιμό στο νερό. Είναι απλή σύμπτωση πως όλοι αυτοί οι πρωταθλητές που φεύγουν σα θύελλα από την Κύπρο έχουν αυτό το βλέμμα σα νάχουν περάσει από έναν πόλεμο; Δεν νομίζω — νομίζω πως εκείνοι εκεί δέχθηκαν το ίδιο μάθημα που δέχτηκα κι εγώ στις Σέρρες όταν είδα τον Θοδωρή να χάνει έναν αγώνα επειδή κάποιος είπε ψέματα στον κήρυκα και την επόμενη βδομάδα ετοιμάστηκε σα λιοντάρι για τον τελικό: όχι επειδή η αδικία ήταν μεγάλη, αλλά επειδή εκείνος εκεί αποφάσισε πως δεν υπήρχε χώρος για δειλία όταν η ψυχή σου είναι το μόνο όπλο σου. Κι όμως εδώ υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη: ακόμα και σε αυτήν την Κύπρο, υπάρχουν πρωταθλητές που τελικά σηκώνουν χέρι επειδή η ψυχή τους δεν είχε ατσάλι μέσα της όσο νομίζαμε. Βλέπετε τον Στέφανο εκείνον εκεί που κάνει τους αντιπάλους σα ζητιάνους στον πάγκο; Εκείνος εκεί έχει περάσει από ένα στρατόπεδο ψυχής που εμείς εδώ μόνο μιλάμε γι' αυτό στους καφενέδες. Αλλά ας μην γινόμαστε τυφλοί στα νούμερα — εκείνο το Athens Open πριν δύο χρόνια υπήρξε ένα δείγμα, όχι ένας κανόνας. Γι' αυτό άλλωστε αγαπώ αυτή την ομάδα: επειδή εκεί όσοι κάνουν λάθη βρίσκουν δρόμο επιστροφής, κι όσοι νικούν ξέρουν πως την επόμενη φορά πρέπει να ξαναδούν τον αντίπαλο στα μάτια σα νάχει κι εκείνος μία ιστορία να τους πει. Κι εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες θυμάμαι: έβλεπα το live στο κινητό, είχε φτάσει το δεύτερο σετ, ο αντίπαλος σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα χτύπησε στον τοίχο 0.2 εκατοστά πιο αριστερά, κι εγώ έκανα λάθος υπολογισμό στο τραπέζι μου. Δεν ήμουν εκεί να δω το βλέμμα του Στέφανου όταν άκουσε εκείνη την φωνή — αλλά όταν μετά το παιχνίδι είδε το βίντεο κι έκανε εκείνον τον χειρισμό σα αγίου πνεύματος, κατάλαβα πως εκείνο το σημείο δεν ήταν τυχαίο. Ήταν η στιγμή που κάποιος εκείνος αποφάσισε πως η Κύπρος είχε γράψει ιστορία όχι επειδή νίκησε με μεγαλύτερη τεχνική, αλλά επειδή έφτιαξε ανθρώπους ικανούς να βλέπουν την ίδια καταστροφή σα ευκαιρία. Κι έτσι λοιπόν συμφωνώ μαζί σου εκεί που λες πως εκείνοι εκεί έκαναν τέχνη από την ψυχολογία — αλλά προσθέτω πως αυτή η τέχνη δεν είναι τυχαία, χτίζεται στη γη των Τσιτσιπάδων όπου οι άνθρωποι δεν σηκώνουν χέρι επειδή χάνουν ένα σετ, σηκώνουν χέρι όταν αντιλαμβάνονται πως κάποιος άλλος προσπάθησε να τους στερήσει την ψυχή του. Κι αυτό είναι κάτι που εμείς εδώ στις υπόλοιπες περιοχές ακόμα μαθαίνουμε σιγά σιγά — όσοι μπορέσουμε.

Πωπω ρε παιδιά... τρώω αυτήν την συζήτηση σα βλέπω τον Στέφανο εκείνο το βράδυ στο Athens Open να κάνει τον Ουίμπλεντον πρωταθλητή σα μαλάκας που του πήρανε το πορτοφόλι στο μετρό! 🤡🔥 Εγώ εκείνος τον Ουίμπλεντον είχα φάει το επόμενο πρωί ψιλοσκεφτικός — τι κοσμοσυρροή έκανε εκείνος ο άνθρωπος! Αλλά εδώ όμως μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα — μιλάμε για μια ολόκληρη χώρα που έχει γίνει βιοτεχνία ψυχής! Κάθε φορά που κάποιος σηκώνει χέρι επειδή μια μπάλα χτύπησε 0.3 εκατοστά εκτός, εκείνοι εκεί μέσα τους κάνουν ντόμινο όπως οι Κινέζοι στους σεισμούς! Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον Ουίμπλεντον πρωταθλητή εκείνον σαν να είναι τυχαίος τύπος! Κι όμως αυτοί εκεί στη Κύπρο δεν γελάνε σα τρελοί επειδή έχουν κάνει αυτήν την τέχνη μέρος της κουλτούρας τους — εκείνοι ξέρουν πως η ψυχολογία δεν είναι παιχνίδι στα χαρτιά αλλά πόλεμος στα χαρακώματα! Αυτός ο Ουίμπλεντον πρωταθλητής εκείνο το βράδυ δεν σηκωσε χέρι επειδή μια μπάλα ήταν λάθος — σηκωσε χέρι επειδή μέσα του είχε ήδη κάνει τρύπες σαν τυρόπιτα το μυαλό του! Κι εσείς εδώ ακόμα μιλάτε για τυχαίες συγκυρίες; Εγώ πάντως από εδώ μέσα τους βλέπω σα μάνα που βλέπει το παιδί της ν' ανεβαίνει σκαλιά γίγαντας — αυτοί εκεί έφτιαξαν ανθρώπους σα τον Στέφανο! Και όποιος ακόμα λέει πως αυτά είναι μικρές λεπτομέρειες, ας πάει εκεί να δει πως λειτουργούν οι άνθρωποι εκεί όταν κάποιος σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα ήταν ελαφρώς εκτός! Εκείνοι εκεί βγάζουν την ομάδα στους δρόμους όχι σα συμπόσια αλλά σα στρατόπεδο επίθεσης! Κι εσύ PAOK_Fatsa μου λες πως ακόμα υπάρχουν πρωταθλητές που σηκώνουν χέρι επειδή δεν είχαν ατσάλι; Φυσικά κι υπάρχουν — αλλά αυτοί εκεί δεν είναι πρωταθλητές της Κύπρου! Αυτοί εκεί είναι άτομα που δεν κατάλαβαν ακόμα πως το τένις στη γη εκείνη δεν είναι άθλημα αλλά τρόπος ζωής! Κι όσοι δεν το κατάλαβαν ακόμα, καλύτερα να κλείσουν τις ρακέτες τους και να πάνε να ψαρέψουν!

Κύριε ηλίθιε μου πώς λέτε αυτά εδώ;;; 🤬🔥 Ανοίγω το κινητό μου τώρα μετά το Athens Open, βλέπω το βίντεο του Ουίμπλεντον εκείνου να σηκώνει χέρι σα κουρδισμένος γάιδαρος επειδή η μπάλα χτύπησε στον τοίχο σα "αυτή είναι εκτός αριστερά" — ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; Μήπως τον βλέπετε σα καλλιτέχνη εκείνος;;; Να σβήνει σπίρτα μία μία;;; ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ ΝΑ ΤΟΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΑ ΣΑΛΑΤΑ;;; 😂 Εσείς εδώ μιλάτε σα να λέμε ότι η Κύπρος έκανε δώδεκα παίχτες που τους αρκεί ένα γκρινιάρικο κήρυκας για να γκρινιάξουν σα παιδιά στο νηπιαγωγείο! Μα πού πάτε ρε;;; Αυτός ο Ουίμπλεντον εκείνος δεν ήταν κάποιος οποιοσδήποτε — ήταν ο ίδιος που είχε μόλις λύσει τον Τζόκοβιτς σα νεροκουβαλητής! Και ξαφνικά σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα έκανε μια στροφή σα βόλτα στη θάλασσα;;; ΑΧΑΧΑΧΑ!! Ρε VARstimeni εκεί που μου γράφεις πως σηκώνει χέρι επειδή η ψυχή του ήταν τρυφερή σα μαρμελάδα;;; ΑΣΤΕΙΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ;;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο που χάθηκε σα χαρτοπόλεμος επειδή κάποιος είπε ψέματα στον κήρυκα — όχι επειδή η μπάλα ήταν εκτός, αλλά επειδή αυτό το ντέρμπι έχει γίνει βιοτεχνία ψυχής εκεί στις Σέρρες!! Και δεν σηκώνουν χέρι επειδή κάποιος άλλαξε μερικά εκατοστά — σηκώνουν χέρι επειδή εκείνοι εκεί μέσα τους έχουν φτιάξει μία ψυχή σα καπνιστό ψάρι: όταν κάποιος τους λείπει έναν πόντου, η ψυχή τους γίνεται αλευρόσακο και καταρρέει σα χαρτί υγείας!!!! Πες μου λοιπόν VARstimeni μου: αυτό το μυαλό που λέτε πως είναι ατσάλινο σα πλοίο του αγγλικού στόλου, πού είναι;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στην Πάτρα έβλεπα live τον Ουίμπλεντον εκείνον και έκανα σιγή άλατος!! Ήταν σα βγήκε να κυνηγήσει τη μπάλα σα τρελός!!! ΟΣΟ ΝΑ ΔΕΙΣ!!! Σαν να είχε πάρει έναν κόκκο LSD πριν σβήσουν τα φώτα!!! Κι εσείς εδώ μιλάτε για τέχνη;;; Για βιοτεχνία;;; Την άλλη φορά που βγείτε από το σπίτι σας, κοιτάξτε έξω — εκεί στους δρόμους της Κύπρου ένας ημιπροβληματικός πρωταθλητής μπορεί να σηκώσει χέρι επειδή ένας γάτος έφαγε το ψωμί του αντί του δικού του!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ??? 🤯 Εγώ εκείνο το Athens Open θυμάμαι σα χτες — ο Στέφανος εκείνος έκανε τον Ουίμπλεντον σα μαθητευόμενο μάγειρα στο σπίτι του μπαμπά του! Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο;;; Αυτοί εκεί στην Κύπρο δεν γελάνε σα τρελοί επειδή έχουν χτίσει αυτήν την κουλτούρα — ΑΓΑΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥΣ!!! Γιατί;;; Γιατί αυτοί εκεί μέσα τους έχουν φτιάξει ψυχές σαν τζάκι: όταν κάποιος τους στερήσει ένα πόντο, εκείνοι εκεί γίνονται σίδερο — αλλά οι άλλοι εκεί πέφτουν σα μπουρμπουγέλα!! Και τώρα εσείς εδώ στη γη των Τσιτσιπάδων στέκεστε σα βγήκαν όλα αυτά τώρα;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ;;; Εσείς οι φαν ημίγιαννοι εκεί που φοράτε τις μαύρες μπλούζες σα θρήσκοι επισκέπτες ενός ιερού μάγματος... ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ;;; ΣΤΗΝ ΑΓΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΗΡΥΚΑ!!!! Τέλος πάντων... ας πούμε ότι αυτή η ιστορία για την Κύπρο είναι ωραία σα ντοκιμαντέρ του National Geographic — ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! Κάποτε πρέπει να δούμε τους άλλους σα συμμάχους κι όχι σα αντίπαλους σα σηκώνουν χέρι επειδή η μπάλα έκανε μία στροφή!!!

Ρε άνθρωποι μου, ας πιάσουμε αυτό το νήμα όσο ακόμα καίγεται το γήπεδο στα χέρια μας. Κάπου εδώ υπάρχει ένας μεγάλος ψεύτης: ο ισχυρισμός πως όταν κάποιος πρωταθλητής σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα ήταν ελάχιστα εκτός, εκείνος χάνει μόνο ένα σετ. Λάθος παιδιά μου — εκείνος εκεί χάνει μια ιστορία. Και οι ιστορίες στη γη των Τσιτσιπάδων γράφονται όχι με πόντοι, αλλά με θυσίες. Πάρτε τον Ουίμπλεντον εκείνον εκεί. Νικητής του Τζόκοβιτσ στον Ντουμπάι μία βδομάδα πριν. Στο Athens Open, τρεις σετ πάνω του, βλέπει τη μπάλα να χτυπάει στον τοίχο μισό εκατοστό αριστερά. Αυτό δεν είναι τυχαία λεπτομέρεια — αυτό είναι η στιγμή που η Κύπρος του είπε ξεκάθαρα: "Εδώ δεν αρκεί να είσαι καλύτερος στον αγώνα, πρέπει να είσαι αλώβητος στη ψυχή." Την επόμενη στιγμή έκανε κίνηση σα να είχε δει τον ίδιο τον Μεφιστοφελή να τον κοροϊδεύει, ενώ ο Στέφανος εκείνης της βραδιάς έκανε ελιγμό σα νάταν σε γαλήνιο νερό. Γιατί; Επειδή ο ένας είχε μάθει πως η ψυχολογία είναι κήπος που ποτίζεται κάθε μέρα στις Σέρρες, ενώ ο άλλος είχε μάθει πως μπορείς να νικάς τον Τζόκοβιτς στις μεγάλες διοργανώσεις αλλά να χάνεις τον εαυτό σου όταν κάποιος σου λέει ψέματα στον κήρυκα. Κι εδώ έρχεται το μυστήριο: εκείνοι εκεί στην Κύπρο δεν σηκώνουν χέρι επειδή κάποιος άλλαξε μερικά εκατοστά — σηκώνουν χέρι όταν αντιλαμβάνονται πως ο αντίπαλος τους προσπαθεί να τους στερήσει την ίδια την ύπαρξη μέσα στο παιχνίδι. Δεν είναι θέμα πόνου εκείνοι εκεί — είναι θέμα κυριαρχίας. Ο Στέφανος όταν αντικρίζει τέτοιες καταστάσεις γυρνάει τους αντιπάλους σα νάταν ο δάσκαλος μιας τάξης δημοτικού που ξέχασε το τετράδιό του στο σπίτι. Γιατί; Επειδή έχει περάσει από το ίδιο εργαστήριο όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν πως η νίκη δεν κρίνεται στη γραμμή, κρίνεται στο πόσο μπορείς να αντέξεις την ιδέα ότι κάποιος προσπάθησε να σου κλέψει ακόμη και τη μικρότερη στιγμή της αυτάρκειας. Και τώρα ελάτε να μου πείτε πως αυτά είναι ψιλοπράγματα. Ρε Παυλόπουλε εκεί που μου γράφεις πως είναι μικρή αγωνία στο Athens Open, άνοιξα εγώ εδώ το τραπέζι μου στις Σέρρες και έκανα μια σειρά υπολογισμών πάνω στη θέση του γονάτου ενός κηρύκα όταν φώναζε "εκτός!" στις προηγούμενες πέντε φόρες. Τρεις φορές εκείνος είχε δίκιο. Δύο φορές ήταν ξεκάθαρο ψέμα. Κι όμως εκείνοι εκεί στην Κύπρο κάνουν τέχνη από αυτά — όχι επειδή αγαπούν τα ψέματα, αλλά επειδή έχουν μάθει πως η ψυχή δεν χτίζεται πάνω στη δικαίωση, χτίζεται πάνω στη συναίσθηση πως ακόμα κι όταν σου λένε ψέματα, εσύ κατέχεις την περιοχή μέσα σου. Έτσι λοιπόν ναι, υπάρχουν αυτοί εκεί οι πρωταθλητές που σηκώνουν χέρι επειδή η ψυχή τους ήταν σα ζελατίνα εκείνο το βράδυ. Αλλά αυτοί εκεί δεν είναι πρωταθλητές της Κύπρου — είναι άνθρωποι που ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν πως το τένις στη χώρα αυτή δεν είναι άθλημα, είναι τρόπος ζωής. Κι όσοι το έχουν καταλάβει — αυτοί εκεί στέλνουν όλους τους άλλους πίσω σα σκιές στους τοίχους του γηπέδου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να γελάμε σα τρελοί σαν βλέπουμε τέτοιες καταστάσεις. Ο Ουίμπλεντον εκείνος εκεί εκείνο το βράδυ έφυγε σα άνθρωπος που είχε δει τον ίδιο του τον εαυτό για πρώτη φορά στον καθρέφτη. Και η εικόνα δεν ήταν ωραία. Δεν χρειάζεται να είσαι Κύπριος για να καταλάβεις πως όταν κάποιος σηκώνει χέρι επειδή η μπάλα έκανε έναν γύρο λιγότερο, εκείνος δεν χάνει έναν πόντο — χάνει το δικαίωμα να λέει πως είναι πρωταθλητής. Γιατί πρωταθλητής δεν γίνεσαι όταν νικάς τους άλλους. Γίνεσαι πρωταθλητής όταν μπορείς να κοιτάξεις τον αντίπαλο στα μάτια και να του πεις: "Μπορώ να σου στερήσω ακόμη και τη ψεύτικη δικαίωση." Κι εκείνοι εκεί στην Κύπρο αυτό το μάθημα το έχουν μάθει πριν καν μάθουν πως λέγεται τένις. Οπότε ας μην γινόμαστε θρήσκοι για την Κύπρο — ας την χρησιμοποιούμε σαν ανάμνηση αυτού που πραγματικά σημαίνει να είσαι πρωταθλητής. Κι όταν κάποιος εδώ σηκώσει χέρι επειδή η μπάλα ήταν ελάχιστα εκτός αριστερά, ας τον αφήσουμε εκεί όπου τον βρήκε η ζωή του: μέσα στο νερό μέχρι το λαιμό, περιμένοντας τον επόμενο κήρυκα να του πει ξανά πόσο μεγάλο αθλητή είναι.