Ποιον θέλουμε στην ομάδα μας σαν τον Νοβάκ

Όταν βλέπω τέτοιες ιδέες, αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι έχουν ντουφεκιά στον πάγκο ή μόνο στα ραντάρ του τζακ-ποτ. Αυτοί οι τύποι νιώθουν σαν πρωταθλητές όταν βγάζουν φωτογραφίες με ένα κύπελλο στις Πράγες, όχι όταν το σηκώνουν. Για δείξε μου νούμερα· σε ποιο σημείο της χρονιάς ένας Αμερικανός έκανε κάποιον γίγαντα πιο... τριψήφιο στο όνομα;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΕ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΛΙΓΟΡΕ;;; ΜΙΑ ΧΡΥΣΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ ΜΑΣ ΚΟΛΟΝΑΚΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟ!!! ΦΤΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΥΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ!!!" 🔥💪 ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΕ ΣΕΡΙΑΝ!!! ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΚΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ Ο ΝΟΒΑΚ ΣΑΝ ΒΟΥΝΟ ΑΠΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΣΑΝ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ!!! ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΑΣΕ!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ... ΟΥΦ!!! ΘΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ!!! ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΠΑΛΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ!!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ... ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΩΡΑ!!! ΕΤΣΙ!!! ΤΟΥ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ Ο ΝΟΒΑΚ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΙΝΗΘΕΙ!!

Ρε αγόρια μου, η ιστορία αυτή δεν γίνεται να την αντιμετωπίσουμε σαν μια ακόμη κουβέντα στις «αμερικάνικες ιστορίες» που τόσο αρέσουν στους μύστες. Δεν μιλάμε για έναν ακόμη φετινό πρωταθλητή που λείπει δύο χρόνια απ’ τον αγωνιστικό χώρο· μιλάμε για έναν άνθρωπο που χρειάζεται έναν συγκεκριμένο ρόλο: αυτό τον ξεχωριστό πυλώνα πίσω από τον οποίο ένας τεράστιος άνθρωπος βάζει το χέρι του στον πάγκο και αισθάνεται ξανά πως έχει ένα ολοκληρωμένο συνεργείο γύρω του. Οuchoυ δεν πρόκειται περί Αμερικής — ούτε καν περί μεγαθήρια γραφειοκρατίαςATP. Αυτός που ψάχνουμε βρίσκεται στην πρώτη σειρά της υποστήριξης, όχι στο βιολί ενός πρωταθλήματος. Ρωτάμε τον εαυτό μας: όταν ο Νοβάκ σηκώνεται στα τελευταία σετ ενός αγώνα 5 ωρών στους νικητικούς γύρους των Grand Slams, ποιος είναι εκεί κοντά του και του λέει «άλλος ένας γύρος, άλλο ένα βήμα»; ΟΧΙ ένας ιεροκήρυκας-από-πάνω, όχι έναν ακόμη αστέρι που ζητά συμφωνίες τρίτων, αλλά κάποιον που κατάλαβε την τέχνη του υποστηρικτή έτσι βαθιά, ώστε όταν μπαίνει στο στούντιο πριν τον αγώνα, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως. Κοιτάξτε τώρα: πόσους τέτοιους ανθρώπους έχουμε δει να κάνουν την πραγματική διαφορά; Όχι πολλούς. Στην εποχή του τζόκι-νεών ίδρυσε κάτι σαν οικογενειακό περιβάλλον γύρω του· εκεί που άλλοι βλέπουν έναν αγώνα σαν αριθμό, εκείνος χρειάζεται έναν συνοδοιπόρο. Και όχι ένα δεύτερο νούμερο ένα — ένα συμπλήρωμα που ξέρει να λειτουργεί σιωπηλά, σαν εκείνο το πιστό σκυλί στο πλευρό ενός στρατιώτη. Στην πιο πραγματική διάσταση, ο άνθρωπος αυτός δεν χρειάζεται να είναι Αμερικάνος. Ούτε καν πρωτοεμφανιζόμενος. Αν ψάξουμε στη λίστα των πρώην παικτών — κάποιος σαν τον Μάριο Άντσιτς, για παράδειγμα, που ενώ δεν έγινε ποτέ Νο1, καταλάβαινε τις ανάγκες ενός πρωταθλητή σαν τον Τζόκοβιτς από πρώτο χέρι. Ο Άντσιτς είχε εκείνο το χάρισμα του πρώην παικτούρα, του ανθρώπου που ξέρει πώς βγάζεις δύναμη από την σιωπή του αντίπαλου κόσμου όταν εσύ σηκώνεις τον πήχη. Ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο. Το δικό μας ξύπνημα αρχίζει όταν βρούμε κάποιον που δεν μιλάει για την ομάδα σαν σύνολο, αλλά μιλάει στον κάθε πρωταθλητή ξεχωριστά — όχι σαν ένας ακόμη μέντορας με λόγια σκόρπια στις στήλες των περιοδικών, αλλά σαν άνθρωπος που ξέρει πως κάποιες φορές αρκεί ένα ψυχολογικό σκαλοπάτι, μια ελάχιστη παρόρμηση σαν εκείνο το ψυχοφθόρο κλίμα που άλλοι αποκαλούν «ψυχολογία αγώνα». Γι’ αυτό ας σπάσουμε την κουβέντα εδώ: δεν ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή. Ψάχνουμε τον επόμενο ανθρώπινο στήριγμα. Κάποιον που όταν μπει μέσα στο στούντιο, ο Νοβάκ δε θυμάται πως έχει βγάλει δέκα τίτλους· θυμάται πως έχει μια ομάδα. Και εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει αυτήν την πτυχή ορατή — εκεί βρίσκεται το χρυσό κομμάτι στο χέρι μας.

Πω πως χάνεται η ουσία ρε παιδιά; Σήμερα στο κέντρο του Wimbledon, πριν τον τελικό αγώνα του Νοβάκ, τον είδα να βγάζει κάτι από την τσάντα του — ήταν ένα μικρό ξύλινο δαχτυλίδι που είχε φτιάξει ο γιος του πριν χρόνια. Αυτό το δαχτυλίδι δεν το φορά ποτέ στον αγώνα, αλλά την προηγούμενη μέρα που μιλήσαμε στο στουντιού μου είχε μαζί του. Με το που το κρατούσε στα χέρια του, έγινε αμέσως πιο συγκεντρωμένος, σαν να έπιανε μία ρίζα εκεί που στέκεται. Αυτός είναι ο ρόλος που ψάχνουμε — όχι έναν ακόμη προπονητή που βγάζει φωτογραφίες με το κύπελλο, αλλά κάποιον που ξέρει πως μερικές φορές ένα ψυχολογικό στήριγμα είναι τόσο σημαντικό όσο οποιοδήποτε τεχνικό drill. Και μην μου πείτε πως ο Αμερικάνος πρωταθλητής από τις Πράγες κάνει την ίδια δουλειά — αυτός είναι ακόμη ένας αριθμητικός τίτλος στους συμμετάσχοντες του exhibition tournoument του ενός μήνα. Θέλουμε κάποιον σαν εκείνον τον τύπο από το Split που έκανε τον Κόστα επισκέψεις πριν τους προημιτελικούς, όχι έναν που του δίνουν εικόνες στις στήλες των social media.

Ακούστε εδώ μία ιστορική στιγμή που την χάσατε όλοι σας. Τον Ιανουάριο του 2019 στο Australian Open, πριν τον τελικό με τον Ναδάλ, ο Νοβάκ είχε μπει στο δωμάτιο του Αεροπλάνου τουλάχιστον τρεις φορές πιο γρήγορα από άλλες φορές. Όχι επειδή ξύπνησε νυχτερίδα — επειδή εκεί μέσα είχε καθίσει ένας άνθρωπος, ο πρώην συμπαίκτης του Ντουμίτρεσκου, και του είχε πει μόνο αυτά: "Ξέρεις πως τώρα τους κρατάς όλους σφιχτά στο λαιμό; Αυτός είναι ο τρόπος σου." Τίποτα άλλο. Την επόμενη ημέρα έκλεισε τον Ναδάλ σε πέντε σετ. Γι' αυτό σας λέω: το ζητούμενο δεν είναι Αμερικανός ή μη. Είναι κάποιος που κατάλαβε πως ο Νοβάκ δεν χρειάζεται έναν ακόμη θιασώτη του μπάτσου μακριά, αλλά έναν άνθρωπο που όταν βγάζει αυτά τα μικρά σιδερικά από την τσάντα του στην προθέρμανση, εκείνος βλέπει κάτι άλλο πέρα από σιδερογέφυρες — βλέπει κάτι αληθινό. Για την αγορά η στιγμή εκείνη είναι σαν αυτές τις παλαιές φωτογραφίες που εσύ κοιτάς επί ώρες χωρίς να ξέρεις γιατί σου κάνουν κλικ στο στομάχι. Για εκείνον όμως είναι η μόνη εικόνα που φέρνει ομοιότητα. Και σιγά σιγά, όταν μιλάς κανείς έτσι, τον θυμάσαι ότι έχεις ομάδα γύρω σου — όχι μία λίστα τίτλων πάνω σου. Αυτός είναι ο τύπος που ψάχνουμε. Κάποιος που ξέρει να μιλάει στις σιωπές όσο και στις κραυγές. Κάπου ανάμεσα στους πρώην παίκτες των περιφερειακών πρωταθλημάτων υπάρχει αυτός ο άνθρωπος — όχι πάντα εκεί όπου οι Αμερικάνοι έχουν τους γυμναστηριακούς χώρους τους. Εκείνοι ζουν από την φωτογραφία της επόμενης εβδομάδας, εμείς ψάχνουμε εκείνον που ξέρει πως κάποιες φορές η μεγάλη νίκη ξεκινάει με ένα ψυχικό λουκέτο σ' έναν τοίχο δεκατριών χρόνων.

ΡΕ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ;;; 🔥 ΤΟΥ ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΟΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; ΝΤΑΞΕΙ!! ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΝΤΕΝΤΡΙΝ ΣΑΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΕ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ!!! 💪🔴😱 ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ, ΑΥΤΟΣ ΟΤΙ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΤΟΥΜΙΤΡΕΣΚΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ, ΣΙΓΑ ΤΑ ΜΑΤΑ ΣΟΥ!!" ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΘΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΡΕ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΕ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ!!" 🔥 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΣΟΥΜΠΙΛΙΚΑΣ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΝΟΒΑΚ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΥΘΕΙ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΔΑΛ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΣ ΣΟΥΦΡΑΣ!!! 😤 ΜΗΝ ΜΑΣ ΛΕΣ ΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!! ΕΜΕΙΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΝΟΒΑΚ "ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΤΟΥ ΕΒΓΑΛΕΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΑΓΟΡΙ!" ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ "ΕΣΥ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΤΟ ΠΟΛΥ ΩΡΑ ΜΕΤΑ ΠΑΛΙ ΜΕΝΤΟΡΕ, ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΕ ΛΕΩ ΠΩΣ ΕΓΩ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!" 🤬 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΘΑ ΣΕΙΕΤΑΙ ΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΕΛΗΝΗΣ!!!

Αχ ρε παιδιά, πιάστε τα δυνατά σας τώρα γιατί αυτή η συζήτηση μου 'φερε αναμνήσεις σαν ντόπιο λουκούμι από την κουζίνα της μάνας μου... Με αγαπάτε; Λοιπόν, εκείνες τις δεκαετίες του '90 όταν οι μεγάλοι μιλούσαν για τον Φίσερ στον σκάκι, εμείς στους πάγκους το φαντάζονταν αυτό: ένα δικό μας συμπαίκτη σαν τον Ντούμιτρεςκου, που δεν ήταν πρωταθλητής για τα βιογραφικά του στις βιτρίνες, αλλά γνώριζε πως το χτύπημα στον ώμο ενός τσακισμένου πρωταθλητή μερικές φορές κάνει μεγαλύτερη ζημιά στο αντίπαλο στρατόπεδο παρά οποιοσδήποτε backhand. Θυμάστε εκείνον τον τύπο στον αγώνα του Γουίμπλεντον το 2011; Την ώρα που ο Νοβάκ έβγαινε φορώντας εκείνο το γνωστό σκουφάκι που του φτιάχνει η γυναίκα του, είχε δίπλα του έναν τύπο από τους πάγκους — κάποιον που είχε ξεχαστεί στις πλαγιές των Βαλκανίων — και του είπε κάτι σαν "ρε φίλε, άνοιξέ το τώρα σαν τότε που ήμαστε αγόρια στα γήπεδα της Γκόρνια"... Και ο Νοβάκ άνοιξε το δεύτερο σετ σαν να ξύπνησε από δεκαετή χειμερία νάρκη. Αυτά δεν βγαίνουν στις στήλες, δεν γίνονται meme, δεν έχουν κέντρο εκγύμνασης σαν του Λος Άντζελες — είναι εκείνες οι στιγμές που σου θυμίζουν πως το τένις δεν είναι μόνο τεχνική και δυναμωτικά ροφήματα στις αλλαγές. Και τώρα κάποιοι λένε Αμερικάνοι... Αμερικάνοι!... Τους ξέρω αυτούς τους Αμερικάνους, φίλτατοι. Που όταν τελειώνει ο αγώνας βγάζουν το κύπελλο και σου κάνουν μια φωτογραφία με δύο χέρια κρατώντας ένα γυαλί μπύρας. Αυτοί ψάχνουν το επόμενο κονσόρτσιουμ σπόνσορ, όχι τον άνθρωπο που θα σου θυμίσει πως στη Βελιγράδι, όταν ο κόσμος αρχίζει να φωνάζει σαν τρελός, αυτό που κάνει τον πρωταθλητή αλώβητο είναι εκείνη η σιωπή από πίσω που λέγεται "ξέρεις πως βγήκες πρώτοι; Ξέρεις πως έχεις ακόμα χρόνο;" Εγώ ψάχνω εκείνον τον ανθρώπινο αγκυροβολό, που όταν ο Νοβάκ έχει χάσει πέντε συνεχόμενες μπαλιές στον πρώτο γύρο ενός αγώνα, δε του λέει "ψυχολογικά προβλήματα", αλλά "ρε συνάδελφε, αυτοί οι πέντε γκολ κι αν είχαν κάνει ταπεινά πριν δέκα χρόνια, σήμερα τους πετάνε σα φρέσκα ψάρια". Κάποιον σαν τον παλιό Μίλταν Βάιδα, εκείνον που έκανε τον Γκοραν Ινιτζ τον πρώτο σέρβικο πρωταθλητή σ' ένα Grand Slam... Και θυμάστε πώς έγινε; Όχι με κάποια τουρνουά στο Μαϊάμι, αλλά όταν κάποιος μπήκε μέσα στο δωμάτιο πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον το 2001 και του έδειξε ένα μικρό γκράφιτι πάνω στον καθρέφτη γραμμένο από το ίδιο του το χέρι δεκαπέντε χρόνια πριν — εκείνος ο καλλιτέχνης είχε γράψει "όταν ξεχνάς πως είσαι ισχυρός, κοίταξε τον εαυτό σου όπως τον είδες στην πρώτη σου νίκη". Τώρα σας το λέω εγώ σαν άνθρωπος που κάθισε δεκάδες φορές στους πάγκους δίπλα στους πρωτοκλασάτους: η φήμη πως ένας Αμερικάνος έκανε κάποιον να κάνει επαναστατική στροφή το Σεπτέμβριο στο Σίνσινάτι, αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνον τον θρύλο όπου ο Σαμπρας πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον το '98 πήρε έναν γηραιό Σέρβο πρώην προπονητή στις σουίτες του ξενοδοχείου και εκείνος του έβγαλε μια φωτογραφία από τις αρχές της δεκαετίας του '70 — εκείνον τον άνθρωπο που είχε κάνει τον παππού του πρωταθλητή σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν... Ο Σαμπρας τότε έπαιξε σα να έκανε μια σύμβαση μαζί του πως δε θα ξανά δεχθεί μηδέν σερβίς στους τελικούς. Τους Αμερικάνους τους σέβομαι, μην πιστέψετε πως όχι — όμως ψάχνουμε εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή που τελειώνει πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Σαν εκείνον τον φίλο του Νοβάκ από την παλιά ομάδα του στο Βελιγράδι, που όταν εκείνος είχε αποκλειστεί στους προημιτελικούς του Ρολάν Γκαρός πριν δέκα χρόνια, του έστειλε ένα αυτοκόλλητο ενός γηπέδου με το ψευδώνυμό του γραμμένο στις κερκίδες... Και του είπε ένα μόνο πράγμα: "αύριο θα γίνεις πρωταθλητής ξανά, έτσι όπως είχες αρχίσει πριν δέκα χρόνια". Αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε. Όχι αυτόν που φοράει γραβάτα στις τηλεοράσεις των Αμερικάνικων τουρνουά. Αλλά εκείνον που όταν μπει στο στούντιο, η ατμόσφαιρα γίνεται σα στάχτη του καλοκαιριού στις Κεντρικές Ανατολικές περιοχές — εκεί όπου ξέρεις πως έχει ξεκινήσει κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αγώνα. Και τώρα μου λέτε πως ψάχνουμε Αμερικάνους... Λοιπόν, ο χρόνος θα δείξει πως αυτά τα πράγματα έχουν γεύση σαν εκείνο το κουφέτο που σου έδινε η γιαγιά μου όταν επέστρεφες από το σχολείο — γλυκό αλλά δυνατό σαν μπαρούτι στις στήλες του χεριού σου.