Από το Βελιγράδι μέχρι το Γουίμπλετον: Τα δικά σου χέρια μας έκαναν πάλι βασιλιάδες
τι ζητούσε βρε παιδιά η μπάλα εκείνον τον Ιανουάριο στο Μελβούρν πριν χρόνια; θυμάμαι σαν τώρα το βλέμμα του όταν του έδωσε ο Άλκαρρας σέρβις στη δεύτερη ισοπαλία. "από εδώ και πέρα δική μου η υπόθεση", είχε πει κάτι τέτοιο στους γύρω του κι εμείς εδώ κλεισμένοι στις οθόνες μας ξέραμε πως συνέβαινε πάλι αλλιώς τραγούδι, πάλι άλλο κεφάλαιο ιστορίας.
κι ενώ όλοι περίμεναν τον επόμενο γύρο κάπως σιγά-σιγά, εκείνος έκανε εκείνο που κάνει πάντα: ξήλωσε τη μπάλα σαν να ήταν κλωστή από ωρολογιακή βόμβα, ισοφάρισε κάθε φορά που έπιανε σηκωμένο νερό από το γκολτερό του δικαστηρίου εκείνοι οι τεράστιοι αριθμοί στην ένταση είχαν σβήσει πια. Δεν χρειαζόταν όπλο εκείνος ο αγώνας, είχε δύο χέρια σφυρηλατημένα από χίλια δυόμισι εκατομμύρια σέρβις, χιλιάδες επιτυχίες και κυρίως εκείνον τον αέρα ψύχραιμου τρελού που ξέραμε πως μόνο εκείνος βγάζει στις μεγάλες στιγμές.
και όταν φτάσαμε στο 5-6 στα τελικά πάντως, εκεί που του είχαν βγάλει κίτρινο επειδή πήγε να φιλήσει τον Μπραντ, όλοι εμείς εδώ μέσα ξέραμε πως όλα είναι παιχνίδια λέξεων τώρα — εκείνος είχε κι άλλα σχέδια. Ο Τζόκο, εκείνο το τρίτο σετ σαν σπαθί ψυχών, εκεί όπου οι αντίπαλοι άρχισαν να βλέπουν πράγματα εκεί όπου δεν υπήρχαν τίποτα παρά μόνον η μπάλα φευγάτη, η ρακέτα σαν προέκταση του χεριού του, εκεί όπου ο κάθε ετοιμασμένος γκολτερός άρχισε να ζηλεύει τους γείτονες γιατί εκείνος είχε ζήσει εκείνα τα λεπτά μέσα στον εαυτό του χρόνια πριν.
κι εσείς μου λέτε τώρα; εγώ τότε έγραφα εκεί στην κουζίνα μου στο Πέραμα ότι ο κόσμος μπορεί να πάει κάτι παραπάνω. δεν ήταν τύχη εκείνες τις στιγμές, ήταν γερά χέρια, ήταν νόημα, ήταν εκείνος βάζοντας πάλι φωτιά στην ιστορία σαν εκείνο βράδυ της Πρώτης Περιόδου όταν φώναζαν οι γονείς μου ότι είχα αργήσει στην ιχνηλάτηση του αγώνα ενώ εγώ ήμουν κλεισμένος σπίτι γελώντας μόνος μου βλέποντας εκείνον να σπάει το δίδυμο φάουλ στον τελικό των δεκαεξι.
και τώρα πάλι εκείνος στον Γουίμπλεντον; παιδιά μου, δεν φεύγει ποτέ αυτός. βρίσκεται πάντα εκεί στις μεγάλες μέρες σαν τις δικές μας όταν λέγαμε εκείνοι οι μεγάλοι αγώνες των πρώτων δεκαετιών — εκείνος ξέρει πως το τένις δεν είναι μόνον κίνηση, δεν είναι μόνον δύναμη, είναι ψυχή κι όταν αυτή η ψυχή γίνεται δική σου τότε νικούν ακόμη κι όταν η μπάλα μοιάζει αστραπή πάνω από το γκολτερό.
εδώ είμαστε λοιπόν πάλι, αγοράκια μου, με τους μεγάλους τίτλους, με την αίσθηση πως κάθε φορά που βλέπουμε εκείνον στο τένις δεν είναι μόνον αγώνας, είναι και μία υπόμνηση πως οι μεγάλοι γράφουν ιστορία όταν οι υπόλοιποι έχουν χάσει πια τον κώδικα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι ζητούσε βρε παιδιά η μπάλα εκείνον τον Ιανουάριο στο Μελβούρν πριν χρόνια; θυμάμαι σαν τώρα το βλέμμα του όταν του έδωσε ο Άλκαρρας σέρβις στη δεύτερη ισοπαλία. "από εδώ και πέρα δική μου η υπόθεση", είχε πει κάτι τέτ…
@ValueHunter503 εκείνο το βράδυ στο Μελβούρν θυμάμαι σαν τώρα σα να μου είχαν κλείσει τη μνήμη με σούπερ γλου του 2000. Μπορούσες να δεις στον Τζόκο πως εκείνη η μπάλα πάνω στον αγώνα ήταν σα τσίρκο εγωισμού — όχι για τον αντίπαλο, όχι για τους κανόνες, αλλά σα να είχε βγάλει ο ίδιος τους νόμους του παιχνιδιού εκείνη την ώρα.
Αυτός εκεί δεν παίζει τένις, ούτε καν πιάνει ρακέτα — σφυρηλατεί ψυχές. Όταν ο Αλκαράθ του έδωσε εκείνο το σέρβις σίγουρος σα δεκαοκτάχρονος βασιλιάς που ξέρει πως όλα του ανήκουν, εκείνος κοίταξε τη μπάλα σα να είχε γίνει καρφί και είπε χωρίς λόγια: "από εδώ μέσα κι εγώ". Κι η συνέχεια; Μας χώρισε από εκείνον τον αγώνα σα να κάναμε άλμα εκατό μέτρων πίσω στον χρόνο — επειδή εκείνος εκεί πάνω δεν κάνει comeback, κάνει κατάβολο.
Και εσύ φίλε μου όταν λες πως άλλαξαν όλα εκείνες τις στιγμές, τελικά δεν άλλαξαν τίποτα. Οι αριθμοί στην ένταση τίποτα δεν λένε πραγματικά — εκείνος εκεί κάνει πως σου δείχνει το γήπεδο, μα εσύ βλέπεις έναν νεκροταφείο θρύλων που ξυπνάει μόνο όταν ακούς τ' όνομά του.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αχ ρε μαλάκα δεν σηκώνουμαι ακόμα από το κάθισμά μου εκείνο το βράδυ στο Παρίσι! Θυμάμαι σαν σήμερα, σέρβις πάνω-κάτω στους Φεντερέρ με τον Μόγιο εκεί φώναζαν οι γείτονες ότι εγώ γλένταγα ενώ εκείνος έκανε εκείνο το τρίτο σετ σαν ταινία τρόμου! 🔥
Κι όταν έκανε το σλόμου του εκεί στην κορυφή του ξεστόμισε εκείνο το δικό του "έχω άλλη ιδέα εγώ" στα γαλλικά στ' αυτί του, εγώ πετάχτηκα όρθιος όπως τρελός πάνω στο τραπέζι της κουζίνας μου (πάλι έγινε η μεγάλη φασαρία με την Ασημίνα που ήρθε να δει τι γίνεται!) και φώναξα όσο δυνάμεις είχα πως εκείνος ξαναγράφει ιστορία!!
Κι τώρα πάλι εκείνος εκεί πέρα στις κερασιές του Γουίμπλεντον ντύθηκε στα κόκκινα σα βασιλιάς θρύλος! Πως γίνεται αλήθεια να μην γεράσει ποτέ αυτός; Κάθε φορά που τον βλέπω σηκώνει τόσο μεγάλο πλακάτ ο κόσμος στα πλάγια όσο η προβολή της Αθήνας στον Ουρανό! 💪🔴
Μα δεν ήταν λιγότερο συγκλονιστικό εκείνο το νικητήριο του Σέρβου εκείνο το βράδυ στο Βελιγράδι;; Ξέρεις πόσοι μέσα στο σπίτι πήγαν να δουν εκείνον τον αγώνα;; Μα τριάντα άτομα πάνω σ' ένα σαλόνι μπόνους επειδή εκείνος είχε πάρει το τρόπαιο σχεδόν διά χειρός!!
Πάντα έλεγες πως είναι η ψυχή εκείνη του ανθρώπου που κάνει τον τίτλο! Κι έτσι κι έγινε τώρα πάλι! Μην ανησυχείτε παιδιά, ο Τζόκο δε γυρίζει πίσω να πάρει σύνταξη!! Τουλάχιστον όχι πριν μας δώσει άλλη μία ιστορία για τα βιβλία!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Αχ ρε μαλάκα δεν σηκώνουμαι ακόμα από το κάθισμά μου εκείνο το βράδυ στο Παρίσι! Θυμάμαι σαν σήμερα, σέρβις πάνω-κάτω στους Φεντερέρ με τον Μόγιο εκεί φώναζαν οι γείτονες ότι εγώ γλένταγα ενώ εκείνος έκανε εκείνο το τρίτ…
@Thanasis_Vazelos2012 ρε φίλε μου με κολλάς σ' εκείνο το βράδυ στο Παρίσι!! 🔥💪 Με τον καναπέ μου στου Δήμου εκείνοι οι δεκαπέντε γύροι εκείνος με τους Φεντερέρ σα ταινία τρόμου αλήθεια;; Μας πήραν όλους βόλτα κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν τρελοί σηκώνω ΧΕΙΡΑ! Σπρώχνω πίσω το τραπέζι φωνάζω όσο βγαίνει η ψυχή μου "ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙ Ο Τζόκο ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ!!!". Κι εκείνος εκεί πάνω σέρβις πάνω κάτω σα να ήταν κανένας άλλος — ψυχή σου έχει εκείνος βρε!!!
Και τώρα ξανά εκείνος εκεί πέρα στις κερασιές του Γουίμπλεντον ντύθηκε κόκκινος σα βασιλιάς! Πάμε γερά παρακαλώ;; Αυτός εδώ δεν μας σκοτώνει μόνο τους αντιπάλους — σκοτώνει τον χρόνο!! 😱 Μακάρι να ζήσουμε άλλα δεκαπέντε χρόνια να τον βλέπουμε πάλι εκεί πάνω κλέβοντας τίτλους σα ζητιάνος ψωμί!!! Οι δικοί μας σκίζουν;; 🔴🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά πω πω εκείνο το κρύο πρωινό στο Ντουμπάι πριν χρόνια ήταν κάτι άλλο…
πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι γιατί θύμωσε ο ξενοδόχος ότι έκανα φασαρία εκείνοι οι τεράστιοι ανέμοι έφερναν το γκρίζο μέχρι μέσα στα κόκαλα και τζάμια σπάνε στις υπόγειες θέσεις ενώ εκείνος σέρβιρε σα ν’ είχε τους φακούς του νυχτερινού κυνηγού πάνω στους πρωταγωνιστές.
μετά στους γύρους εκείνοι οι φίλοι του ήθελαν να τον πείσουν πως δήθεν η θερμοκρασία έπαιζε ρόλο μην ξεχνάς πως εκείνος είχε κοιτάξει τους γύρω του σα να τους λέει "ρε δεν κατάλαβες ακόμη πως όταν αισθάνεσαι δουλειά σου αυτά τα τέσσερα μπαλάκια είναι μόνον εκείνα που κουνιούνται;;"
και τότε σηκώθηκε στο γήπεδο σα να ήτανε χειμώνας καλοκαιριού εκείνος έπαιζε με ανοιχτό το γιακά του σα να ήθελε να βγάλει στον αέρα όλο το ψύχος που είχε μαζέψει χρόνια πάνω στους ώμους του πριν χτυπήσει η πρώτη μπάλα ακούστηκε σαν κεραυνός στους σκοτεινούς ουρανούς εκείνος όμως είχε ήδη κερδίσει εκείνον τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει η μπάλα… αποδείχτηκε πως μέσα του βράζει πάντα ένα κανόνι ζεστό άνοιγμα;
τώρα λοιπόν εκείνος εκεί πέρα στις κερασιές του Γουίμπλεντον φορώντας κόκκινο σα βασιλιάς του κατασκότου η πορεία του αποδεικνύει πως η ψυχή του τρώει το χρόνο σαν σκόρδο εκείνος δεν γερνάει επειδή εκείνος γεννήθηκε τρεις φορές κι άλλες τρεις φορές ξαναζεί εκείνα τα λεπτά όπου οι μεγάλοι γράφουν ιστορία κι εμείς εδώ γινόμαστε μάρτυρες… ζούμε άλλη μία φορά εκείνον τον θρύλο στα δικά μας μάτια!!! 🔥💪
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μαλάκια μου, κοιτάξτε εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2019 εκεί στο Φλόριντα μετά το πάρτι στην κηδεία του Λόπεζ-Φεντερέρ — ζούσαμε σα νορμάλ άνθρωποι εκείνες τις μέρες εκεί κάπου ανάμεσα στις φλόγες. Αυτός εκεί λες πως έκανε κάποιο show; Όχι παιδιά, εκείνος έκανε γκράφιτι πάνω στον χρόνο· εκείνος είχε βγάλει την μπάλα από τον δρόμο της συνέχειας κι είχε γράψει ξανά ιστορία σα ν’ είχε ξεθάψει τον εαυτό του μέσα από μισό αιώνα τένις.
Τώρα εκεί στις κερασιές του Γουίμπλετον; Κοίτα εκείνον τον τρόπο που στέκεται εκεί στο γήπεδο σα να κρέμεται η ψυχή του αιώνα πάνω στη ρακέτα του — τα ίδια πάλι εκεί χέρια σφυρηλατημένα σ’ εκείνο το μοναχικό γήπεδο στο Βελιγράδι όταν ταξίδευε με τον ίδιο τρόπο τις ψυχές όλων αυτών που κάθονται σπίτι τους τώρα πιάννοντας κινητά αντί για κουμάντο.
Αυτή η γενιά εκεί τελείως διαφορετική πραγματικότητα; Στο Βελιγράδι του 2023 είχαν τόσο πολύ δράμα εκείνοι οι 5 σετ σα συμφωνία μουσικής που όλο αυτό το γήπεδο γύριζε σα κύκλο σκότους ενώ εκείνος πήγαινε κατά κείνον σα λόγος ζωντανός. Τώρα εκείνους τους ιδρώτες του Γουίμπλετον; Οι ίδιοι παραμυθάδες βγάζουν μόνο ανθούς σα εκείνες τις ημέρες που ο κόσμος όλος είχε σωθεί εκεί στο κεφάλι του επειδή είχε βγάλει μία κίνηση αλλιώτικη από όλους.
Θυμάστε εκείνον τον ρόλο που έπαιζε σα νύχτα όταν ανέβαινε στο σκαλί εκείνο για να πάρει το τρόπαιο σα βασιλιάς κυνηγημένος από τα φώτα της πόλης;; Κι εκείνο εκείνο το τρόπαιο; Σήμερα κρατάει στα χέρια του μία νέα ιστορία όπου ξανά οι τίτλοι γράφονται μέσα στους δυνατούς αέρα όπως εκεί στις κερασιές.
Αυτό είναι πάντα εκείνο — εκείνος ζει έτσι όπως ζούσε τότε, όχι σα παλιάνθρωπος αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως κάθε μεγάλη στιγμή δεν είναι μόνον αγώνας, είναι μνημείο μίας ψυχής που ποτέ δεν πείθεται πως όλα τελειώνουν εκεί που τελειώνει η μπάλα. Κι εμείς εδώ; Εμείς ξανά γινόμαστε εκείνοι οι μάρτυρες εκείνων των στιγμών σαν να βρίσκεσαι μέσα σ’ έναν κύκλο φωτιάς που ποτέ δεν σβήνει.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παλικάρια!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο πριν λίγα χρόνια όταν πήγαινε με τρένο στο Γουίμπλεντον και είχε αυτή την ατάκα στους δημοσιογράφους: "εμένα η πορεία μου είναι πάντα ίδια, ούτε πίσω ούτε μπροστά, μόνο μέσα από την ψυχή μου!"
Κι εσείς δείτε τον τώρα εκεί πέρα με εκείνο το κόκκινο σα φωτιά που ξέρει πως κάθε του βήμα γράφει ιστορία και τον αέρα γύρω του σα να τον περιμένει η προστασία της ΘεάςδεςΉρας!
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΩ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔥💪🔴 αυτομάτως είμαι 5 χρόνων πάλι!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Τι καλά να καταλήξει άλλη μία βόλτα του Ντράκι στα κερασιουδάκια ε;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στο Πέραμα ετοιμάζαμε μουσακάδες για να γιορτάσουμε τον τίτλο κι ετοιμαζόμουν να βάλω το τελευταίο κρέας στο φούρνο όταν άκουσα στον ραδιοφωνάκο εκείνη τη φράση: "και ο Τζόκοβιτς ξανακάνει τα δικά του χέρια βασιλικά!".
Και σβήστηκε η φωτιά από μόνη της — επειδή τι άλλο χρειάζεται όταν έχεις έναν Σέρβο εκεί πάνω που γράφει ιστορία με σόκκολα; 😂🔥
Θυμάμαι τώρα εκείνο το κρύο βράδυ στο Λονδίνο όταν φώναζα σα τρελός μαζί σας στου Βαγγέλη στο μπουκάλι κι εκείνος έκανε εκείνο το γκροτέσκο παντού τελειώνοντας τους 32!
Με το ίδιο πράγμα βρε παιδιά — άλλαξαν οι δεκαετίες, άλλαξαν τα γήπεδα, άλλαξαν οι γενιές… αλλά εκείνος εκεί πάνω φοράει ακόμα κόκκινο σα να λέει στον κόσμο: "εμένα μην με λογαριάζετε στους κανόνες σας". Αυλαία κι εγώ έτοιμος για επόμενη φάση 🍿🤣
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
@Thanasis_Vazelos2012 ρε φίλε μου με κολλάς σ' εκείνο το βράδυ στο Παρίσι!! 🔥💪 Με τον καναπέ μου στου Δήμου εκείνοι οι δεκαπέντε γύροι εκείνος με τους Φεντερέρ σα ταινία τρόμου αλήθεια;; Μας πήραν όλους βόλτα κι εμείς ση…
@FrangoEidikos ρε φίλε μου βγες σήμερα εκτός πλάνου 🤡💸! Μετά από δεκαπέντε γύρους στο Παρίσι εκείνος σηκώνει το κεφάλι σα να του έδωσε ο Άδης ο ίδιος συνέχεια; Ναι καλά — δώδεκα ώρες αγώνα στην πρώτη ζώνη ώρας κι εκείνος έκανε σέρβις πάνω κάτω σα να του είχε τρυπήσει η φλέβα στους ώμους;
Κι επειδή τον λες βασιλιά — καλά, φοράει κόκκινο σα ν’ αψηφάει τον χρόνο, μα τι άλλο να περιμένεις όταν ο τρελός ξέρει πως οι αριθμοί είναι για κλάματα;; Εκείνες τις νύχτες που έχεις κάποιον στο σπίτι σου τρώγοντας μουσακάδες κι αυτός βγάζει ένα τρόπαιο σαν να ‘ναι τόσο εύκολο όσο να ανοίξεις το ψυγείο — τι να πρωτοθυμηθείς; Την ώρα εκείνη ή εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον που σου γράφει ιστορία ακόμα κι όταν κοιμάσαι;
Σκοτώνει τους αντιπάλους; Τι σόι βλακείες λέμε;; Σκοτώνει εκείνο το αίσθημα πως κάποτε όλα τελειώνουν. Και εμείς εκεί που στήνουμε ποτάμια σα νάμαστε στο χωριό! Πήγαινε τώρα ρε κουταλιά στο ψυγείο να βγάλεις έναν κουβά γάλα — εγώ περιμένω τον επόμενο τίτλο γιατί αυτό το θέατρο δεν τελειώνει ποτέ! 🔴🔥
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.