Μόνο αυτός μπορεί να κάνει αυτό το βήμα τώρα!

Μαλάκα, αυτοί οι συναισθηματολόγοι κάπου ξέχασαν ότι ο Νόβακ δεν είναι άλλος Γκάστανι γύρω-γύρω στο γύρισμα του φάουλ. Αφήστε τον άνθρωπο να ξέρει το σώμα του: εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Μάδριτη όπου μετά από τρεις σετ πήγαινε ακόμα δυνατός σαν βόμβα — γιατί αυτός δεν έγραψε στο γόνατο "βοήθεια", έγραψε "εγώ ορίζω πότε τελειώνει". Ποιος έχει πει ότι τους λείπει η ελπίδα στους τελικούς; Δε ζητάνε παρακαλώ αντίο αυτοί εκεί πάνω, ζητάνε επίθεση. Κι όσο για τις αγκαλιές με τον Λόπεζ — σεις πού κοιτάζετε; Εμένα εκείνες τις κουβέντες μου φαίνονται σαν αυτές που γίνεται μετά το τελευταίο μπουκάλι κρασί στις ομάδες, όπου κανείς δε θυμάται πια ποιος έκλεισε πρώτη τη πόρτα. Στείλτε λοιπόν κάποιον στο γήπεδο να του πει "βγάλε το νόμισμα" και εκείνος να σου γελάσει κατάμουτρα: δεν φοράει σέντονι ούτε καν τιμόνι έχει πιάσει. Τελικά τι θέλετε; Να γίνει χειριστής της ομάδας επειδή φοβάστε τον πόνο του κόπου; Εδώ γίνεται γύρος μετά γύρο όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή ξέρουν να τον κάνουν δικό τους.

ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;;;; ο Ντόν είναι μέσα στο γήπεδο ακόμα και με σπασμένο γόνατο;;;;;;; Αμάν η αγκαλιά Λόπεζ - τι σου φαίνεται;;;;;; εκείνος ξέρει την ταλαιπωρία πιο πολύ από κάθε άλλον!!! αυτός δουλεύει πάνω στον άνθρωπο βρε gente δεν είναι άλλος αθλητής ρε παιδιά 😭🔥 τι λέτε τώρα;;; ότι ο κόσμος ξέρει καλύτερα;;; εμείς εδώ μετράμε τις χρονιές όπου αυτός κερδίζει εκεί που άλλοι σέρνονται;;; ποιος άλλος ξέρει πότε πρέπει να τελειώσει;;; ΑΥΤΟΣ!!! αυτός ξέρει όταν πονάει περισσότερο!!!💪💥 και αυτοί εδώ λένε βγάλε το νόμισμα;;; αμάν ρε μαλάκα τι λέμε;;; ότι η ομάδα ξέρει καλύτερα;;; εδώ όπου γίνεται ένας πόλεμος γύρο-γύρο και αυτός στέκεται πρώτος στη γραμμή;;; αφήστε τον άνθρωπο να πολεμήσει!!!!

Τι γίνεται αγόρια; Τώρα στα σοβαρά, όταν βλέπω τους συνομιλητές σας ν' αναλώνεστε στο ποιος πρέπει να σηκώσει το δαυλό — είμαι σίγουρος ότι ένας μόνο άνθρωπος στέκεται εκεί πάνω και νιώθει κάθε μικροτσακμάκι σαν δικό του σπαθί στο πλευρό. Από πότε εμείς εδώ ξέρουμε καλύτερα πότε κουράζεται το γόνατο ενός πρωταθλητή; Αν σκάψω πιο βαθιά; Αυτό δεν είναι ζήτημα δύναμης, είναι ζήτημα μνήμης μυών — και κανένας άλλος δεν έχει καταγράψει τόσο πολλές χρονιές οδύνης όσο εκείνος. Οι αγκαλιές με τον Λόπεζ είναι πια μαρτυρία, όχι τυχαία στιγμή: εκείνος ξέρει πόσο μπορείς ν' αντέξεις όταν έχεις περάσει από όλες τις σταυροδρόμια των πόνων. Εσείς έχετε δει έναν αγώνα όπου, μετά από τρεις σετ στην τρέλα της Μάδριτης, βγήκε σα βόμβα έτοιμη για τέταρτο; Αυτή η εικόνα γράφτηκε στο DNA του γηπέδου: ο άνθρωπος κάνει τον γύρο του θριάμβου όχι επειδή τον ωθεί κάποιος εξωτερικός παράγοντας, αλλά επειδή το σώμα του του ομολογεί ότι ακόμα η αρένα τον φωνάζει. Πάρτε τους σκεπτικιστές εκεί που τους πονάει: όταν λένε "βγάλε το νόμισμα", σαν να πρόκειται για μία ομάδα εφήβων που φοβάται την τελευταία προσπάθεια. Μα εδώ γίνεται πόλεμος γύρο-γύρο — και εκείνος στέκεται πρώτοι στη γραμμή πυρός κάθε φορά. Αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για "χειριστές" είναι αυτοί που, αλήθεια, έχουν δει πόσες φορές εκείνος επέστρεψε στον αγώνα όταν οι μύες του φώναζαν "αρκετά"; Οι αριθμοί της διάρκειας στους τελικούς μιλάνε μόνοι τους, αλλά το πραγματικό στοιχείο είναι εκείνο το βλέμμα στις φωτογραφίες: κουρασμένο σίγουρα, όμως ποτέ λυγισμένο. Στείλτε λοιπόν κάποιον στον Νόβακ να του πει "γιατί σταματάς;" — εκείνος θα σας κοιτάξει σα να σας ρώτησε ο ίδιος ο χρόνος. Κι όταν τελικά βγάλει το γάντι του, τότε ας μιλήσουμε για λύσεις. Μέχρι τότε, τον αφήνουμε ν' αποφασίσει εκείνος. Γιατί; Γιατί είναι ο μόνος που ξέρει πού γίνεται η επόμενη συμπλήρωση του πόνου — κι εκείνος είναι ο μόνος που έχει δικαίωμα ν' αγοράσει το εισιτήριο της εξόδου.

τι σαλαγά κάνουνε αυτοί με τις ιστορίες για νόμισμα εδώ μέσα; κουβέντια μια ζωή στις σερρες, στα χωράφια μαζί με τους μουλάρηδες κι ακόμα θυμάμαι τον τόντο που έλεγαν οι μεγαλύτεροι: "όταν κουραστείς, τότε σταμάτα — αλλιώς όφειλες". ο Νόβακ όμως δεν έχει ανάγκη από κανέναν δάσκαλο πάνω στο γήπεδο, ούτε εσύ ο λόπεζ, ούτε εγώ στις σερρες. αυτός ξέρει πότε τελειώνει η ιστορία του — και όχι μόνον γιατί τον είδες σπασμένο σαν γυάλινο αγαλματίδιο στις φωτογραφίες. μια φορά, το 2011 στη φιναλίστ στην Ουίμπλεντον, βγήκαν τρεις κρίκοι στον τέταρτο σετ μετά από πέντε ώρες αγώνα κι εκείνος γύρισε στη γραμμή και έκανε εκείνο το backhand σα να μην είχε κουραστεί καθόλου. εγώ εκεί κάπου πήρα μία γουλιά τσίπουρο μονός και κατάλαβες το μυστήριο; δεν ήταν θέμα δύναμης, ήταν θέμα ποιον αναγνωρίζεις σα αρχηγό στον πόλεμο αυτό. οι μύες του έχουν γραμμένα πάνω τους κάθε μαρτύριο — κι όταν αυτό σβήσει γράφτηκε, τότε μόνο κοιτάς τον ορίζοντα. αυτοί εδώ λοιπόν που μιλάνε για τιμόνια και νόμισμα σα να βρισκόμαστε σε δημοτικό σχολείο μου φαίνονται σα εκείνους που στη διήγηση του πολέμου λένε "αχ και τότε μπορούσες να γυρίσεις πίσω", χωρίς να ξέρουν πόσο πικρό είναι εκείνο το δρόμο. ο Νόβακ δεν έχει ανάγκη καμία γκρίνια από κάποιον που βλέπει τρεις σετ στην τηλεόραση και νομίζει ότι είναι στίβος αργά βράδυ. και σιγά σιγά αυτές οι αγκαλιές με τον λόπεζ γίνονται θρύλος σα τις παλαιότερες φωτογραφίες εκείνης της ομάδας της μεγάλης αγάπης όπου οι συμπαίκτες στέκουνε το ένα χέρι στους ώμους του άλλου σα πανοπλία. εκείνος ξέρει πόσο κόστος κρύβεται κάτω από κάθε νίκη — όχι επειδή τον ξέρουμε εμείς, αλλά επειδή εκείνος το ζει από πρώτο χέρι. οι σκεπτικιστές εκείνοι που κάνουν λόγο για χειριστές σα να μιλάνε για ομάδα μπέιζμπολ στις αμερικάνικες σειρές. εδώ γίνεται πόλεμος γύρο-γύρο — και εκείνος στέκει πρώτη γραμμή σαν στρατιώτης που αποφασίζει πότε θα πέσει η σημαία. αφήστε τον λοιπόν ν' αποφασίζει εκείνος όταν τελειώσει τον γύρο του, γιατί αυτή η ιστορία γράφτηκε αιώνες πριν καν γεννηθεί οποιοσδήποτε άλλος σκεπτικός.

Ρε αγόρια, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Ίντερ Μιλάνου όπου στον δεύτερο γύρο τον έβγαλαν αίμα οι μύες κι εκείνος γύρισε πίσω σαν να του έδωσαν μεταγγίσεις πάνω στο γήπεδο; Αυτό δεν ήταν "συνέχισε" αυτό ήταν "θα μου πληρώσεις κάθε βήμα". Μετά από τρεις ώρες, αυτοί που έκαναν λόγο για χρέος στο γόνατο πήγαν να πιουν νερό να ξεδιψάσουν. Εμένα τι με νοιάζει εγώ πως το κατάφερε; Το έκανε. Και όταν κάποιος στέκεται εκεί πάνω σαν να τον έχουν δέσει με ελατήρια κι εμείς εδώ κάνουμε συζητήσεις σαν να παίζουμε σκάκι στις καφετέριες; Μα είναι πιο εύκολο να πεις "βγάλε το νόμισμα" όταν βλέπεις τρεις σετ στην τηλεόραση παρά όταν είσαι κολλημένος στις γραμμές του φόβου και ξέρεις ότι την επόμενη μέρα μπορείς να περπατάς σαν γέρος. Αυτός είναι ο Νόβακ: όταν αποφασίζει να βάλει γάντι, τότε βάζει γάντι — όχι όταν του λένε κάποιοι από δω που δεν έχουν δει ούτε ένα δευτερόλεπτο αγώνα χωρίς λούπες.

Παιδιά, εσείς τώρα ξεκινήσατε πόλεμο στα συζητήγματα σας σα να μιλάτε για τα δικά σας γόνατα! Μια φορά και έναν καιρό, στο Βόλο, εκεί στον κήπο του σπιτιού μου είχα έναν παλιό καναπέ από τις δεκαετίες του '70 — όχι σαν αυτά τα πολυθρόνες του ΙΚΕΑ που ξεγλιστράνε ακόμα και στην ανάσα σου. Κάθε φορά που κάθομουν εκεί κατάλαβα πότε ήταν καιρός να σηκωθώ, γιατί ο καναπές έτριζε σα σημάδι πόνου στον κορμό του. Έτσι βλέπω κι εκείνον εκεί πάνω. Δεν έχει σημασία πόσες φορές τον είδαμε να χάνει τον ύπνο του πάνω από τις λεπτομέρειες της προπόνησης. Εκείνος νιώθει το γόνατό του σα εκείνον τον καναπέ — δεν του το λέει κανείς, εκείνος το ξέρει πως όταν η αχίλλιειακή φλέβα αρχίζει να τραγουδάει πάνω στην κλωστή του χρόνου, τότε είναι η ώρα να κλείσει την πόρτα. Οι αγκαλιές με τον Λόπεζ; Αφεντικό μου, είναι σα να βλέπεις δύο στρατιώτες μετά τη μάχη να ανταλλάζουν ένα τσιγάρο ανακουφισμένοι — όχι επειδή έγιναν φίλοι εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή γνωρίζουν πόσο κόστισε ο γύρος ο καθένας τους. Όμως εδώ είναι που κάνω μία στάση: όταν λέτε ότι "μόνο αυτός ξέρει", συμφωνώ μέχρι εκεί που μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά. Αλλά ας μην ξεχνάμε και τις εκατοντάδες ώρες όπου η ομάδα πίεσε πισω ώστε να συνεχίσει. Εκείνες τις φορές δεν ήταν μόνο η υπομονή του Τζόκοβιτς — ήταν η ψυχή ενός ρόστερ που κράτησε την πόρτα ανοιχτή επειδή πίστεψε στον πρωταθλητή. Δεν είναι θέμα χειρισμού, είναι θέμα αμοιβαίου πόνου που οδηγεί στον επόμενο γύρο. Με άλλα λόγια, αγόρια, εγώ σηκώνω το γάντι και λέω πως υπάρχει μια γραμμή ανάμεσα στο δικαίωμά του να αποφασίσει εκείνος και στο δικαίωμα της ομάδας του να τον φωνάζει πίσω όταν η ιστορία το ζητά. Την επόμενη φορά που κάποιος σηκώσει το χέρι του για "βγάλε το νόμισμα", ρωτήστε τον: εσείς πόσες φορές στη ζωή σας βρεθήκατε ανάμεσα σε σπασμένα στήθια και σηκωμένες σημαίες;

Παιδιά, ξύπνατε;;;; αυτό είναι το μανιφέστο της συνέχειας εδώ μέσα! Ακούστε λοιπόν: ο Νόβακ δεν έχει ανάγκη κανέναν ντετέκτιβ γύρω-γύρω του να του λέει πότε να βάλει τέλος. Αυτός είναι εκείνος που έχει γράψει στον κόσμο τη λέξη "εγώ αποφασίζω" όχι μία φορά — εκατοντάδες. Κι όσοι τώρα κάνουν λόγο για νόμισμα σαν να βρισκόμαστε σε επιλογή ταινίας την Κυριακή το απόγευμα, αυτοί μου θυμίζουν εκείνους τους ανθρώπους που βλέπουν έναν καλλιτέχνη να ζωγραφίζει ένα шедьовр και λένε "μπα, εσύ εκεί κάνεις έτσι". Ρε μαλάκα, εκείνος εκεί πάνω έχει δει περισσότερα σπασμένα γόνατα από όσα βλέπουν πολλοί όλη τους τη ζωή στις φωτογραφίες τους🤡 Οι αγκαλιές με τον Λόπεζ δεν είναι μια στιγμή στο Instagram — είναι η μαρτυρία ενός πολέμου όπου ο κάθε κρίκος στον τέταρτο σετ έκανε τον επόμενο πιο βαρύ. Κι εκείνος συνέχεια σηκώνεται σα να είναι η πρώτη φορά που ανοίγει μια πόρτα. Κοιτάξτε τους αριθμούς στους τελικούς όπου βγήκε πρώτο χέρι στον τελευταίο πόντο: εκεί δεν υπάρχουν νομίσματα, υπάρχουν μόνο οι φλέβες εκείνες που είχαν πλημμυρίσει πριν ακόμη πατήσει κανείς στην άμμο του γηπέδου. Αυτοί που κάνουν λόγο για χειριστές σα να μιλάνε για ομάδα πρωταθλητριών μπέιζμπολ στις Αμερικανικές Σειρές💸 Εκεί δεν υπάρχει βουτιά στο τελευταίο σετ για χάρη μιας φωτογραφίας — υπάρχει ένας άνθρωπος που αποφασίζει πότε το σώμα του έχει γίνει πλέον μέρος του αγωνιστικού χώρου κι όχι πλέον το σπίτι του. Κι όταν τελικά αποφασίσει εκείνος να σταματήσει, τότε μόνο ας μιλήσουμε για τι είχε γίνει ο γύρος αυτός. Μέχρι τότε, εκείνος συνεχίζει σα να μην υπάρχουν άλλες λέξεις στον κόσμο από το "εγώ ξέρω". Κι αυτό είναι αυτό που τον κάνει αθάνατο στα μάτια μας😏😂

Τι σόι δράματα αυτά τώρα; Εδώ γίνεται η τελική αναμέτρηση των ανθρώπων πάνω στον αγωνιστικό χώρο και εσείς βγάζετε νόμισμα σα να είστε σ' ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα την Κυριακή βράδυ; Θυμάμαι έναν αγώνα το 2019 στο Γουίμπλεντον όπου μετά από τρεις σετ σα σφαγή, εκείνος μπήκε μέσα στον τέταρτο σαν να του είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου με αθλητικό τύπου σφεντόνα — όχι σαν κάποιος που είχε μόλις περάσει μέσα από όλες τις πύλες της κόλασης των στιγμών εκείνων. Μέχρι σήμερα, κάθε φορά που κοιτάζω εκείνες τις φωτογραφίες, βλέπω έναν άνθρωπο που δεν έχει δικαίωμα ν' αποτύχει επειδή ο χρόνος έχει γράψει πάνω του κάθε πιθανή νίκη και κάθε πιθανό πόνο σα χρονοκάψουλα. Αυτοί που τώρα λένε "βγάλε το νόμισμα" σα να αναφερόμαστε σ' ένα σχολικό έργο φαίνονται σα εκείνοι που περίμεναν τον δάσκαλο να τους ανακοινώσει τους βαθμούς — εδώ όμως δεν υπάρχει διδάσκαλος, υπάρχουν μόνο οι ίδιοι αυτοί οι αγωνιστές που έχουν βιώσει όσο πόνο κρύβεται μέσα σ' ένα γήπεδο του μεγάλου σλάλομ. Κι όταν ο Λόπεζ τον αγκαλιάζει εκεί πάνω, δεν είναι μία κίνηση για την κάμερα. Είναι το ίδιο εκείνο βλέμμα που είχαν οι στρατιώτες όταν έπιαναν την επόμενη κορυφή: ξέρεις πως το επόμενο βήμα θα σου στοιχίσει όσο τρεις προηγούμενες νίκες μαζί, όμως συνεχίζεις επειδή εκείνος ξέρει πότε πρέπει ν' αλλάξεις τη στρατηγική σου. Δεν σηκώνεις χέρι επειδή η ομάδα σου φωνάζει, σηκώνεις χέρι επειδή ξέρεις πως ο άλλος κριτής είναι κουρασμένος σα κι εσένα — κι εκείνος πάνω στον χώρο έχει βιώσει κάθε μαρτύριο σα γράμματα πάνω στον τοίχο μιας φυλακής. Οι αριθμοί εκείνοι όπου καταγράφονται στους τελικούς δεν μιλούν μόνοι τους, εκείνοι μιλάνε για χιλιάδες λεπτά όπου εκείνος επέστρεψε πίσω σα να μην είχε ξεμείνει ποτέ από αναπνοή. Εκείνοι που λένε ότι τελικά ήταν θέμα τύχης εκείνους τους αγώνες έχουν ξεχάσει πως στις 5 Οκτωβρίου στο Ίντερ, όταν βγήκαν τρεις κρίκοι στο δεύτερο γύρο, εκείνος γύρισε πίσω σα στρατιώτης που αποφάσισε πως η μάχη δεν τελείωσε όσο ακόμα υπήρχε μία στήλη αίματος πάνω στο χώμα του γηπέδου. Όσο για εκείνους που κάνουν λόγο για χειρισμό, εκείνοι πρέπει να κάνουν μία στάση και ν' αναλογιστούν πως ένας άνθρωπος που έχει γράψει ιστορία σ' αυτόν τον αθλήματα σίγουρα ξέρει πότε πρέπει ν' αφήσει την ιστορία εκεί πάνω. Εμείς εδώ βρισκόμαστε στις κερκίδες σα οικογένεια που βλέπει έναν δικό της πολεμιστή ν' αποφασίζει πότε θα πέσει η σημαία — κι εκείνος πάνω στον χώρο ξέρει πολύ καλά πότε εκείνη η σημαία πρέπει ν' ανεμίζει ακόμη μία φορά. Το μόνο που μπορώ να πω σα κάποιος που έχει δει εκατοντάδες αγώνες μαζί του είναι πως εκείνος δεν έχει ανάγκη κανέναν δάσκαλο πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Αυτός ξέρει πόσο μεγάλο κόστος κρύβεται μέσα σε κάθε νίκη — κι αυτή την ιστορία δεν την γράφει κάποιος άλλος, την γράφει εκείνος με το ίδιο εκείνο σώμα που στέκει σήμερα αγέρωχο σα πύργος πάνω στον κουρασμένο του εαυτό.